I SA/Po 710/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) NSA Stanisław Małek Sędziowie WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P.- W. z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/R.Wiatrowski /-/M. Bejgerowska /-/S. Małek K. K. w dniu 7 marca 2006 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym P. - W. zeznanie podatkowe o wysokości dochodu osiągniętego w 2005 r., sporządzając rozliczenie w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających organ podatkowy stwierdził, że złożone zeznanie jest nieprawidłowe, bowiem w dniu 25 września 2001r., zgłaszając działalność gospodarczą pod nazwą "A" K. K., podatniczka wybrała zryczałtowaną formę opodatkowania, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm. - dalej: u.z.p.d.). Naczelnik Urzędu Skarbowego P. - W. decyzją z dnia 8 lutego 2007 r., nr [...], określił K. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie wyższej niż zeznana i stwierdził nadpłatę. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy, powołując się na przepis art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.) stwierdził, że osoba samotnie wychowująca dzieci nie może korzystać z preferencyjnego sposobu opodatkowania, w sytuacji gdy do niej lub jej dziecka mają zastosowanie przepisy u.z.p.d. Podatniczka na dzień 6 lutego 2007 r. nadal figurowała na stronie internetowej Rejestru Przedsiębiorców w Urzędzie Miasta P. jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła w dniu 3 marca 2007r. odwołanie, żądając jej uchylenia, wskazując, że została ona wydana w oderwaniu od stanu faktycznego. Odwołująca podniosła, że zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2001r., a w 2002 r. złożyła na odpowiednim formularzu informację, że z tym dniem zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej. Co prawda nie posiada kopii tego dokumentu, ani też nie dokonała wykreślenia wpisu z rejestru ewidencji działalności gospodarczej, ale wpis do rejestru nie przesądza o prowadzeniu takiej działalności. Ponadto do tej pory Urząd Skarbowy nie kwestionował prawidłowości składanych przez nią zeznań podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją, nr [...], z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Stwierdził, że skarżąca podlegała opodatkowaniu w formie ryczałtu, nie zlikwidowała działalności gospodarczej, jak również nie wybrała innej formy opodatkowania, wobec czego uznawana jest przez przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, za osobę prowadzącą taką działalność, do której mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Wyklucza to możliwość opodatkowania uzyskanych przez podatniczkę w 2005r. dochodów w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, określony w art. 6 ust 4 u.p.d.o.f. Wbrew twierdzeniu skarżącej Urząd Skarbowy nie otrzymał w 2002 r. informacji o zaprzestaniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, a pierwsze pismo z taką informacją pochodzi dopiero z dnia 5 lipca 2006 r. Ponadto podatniczka nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego formalne zakończenie tej działalności. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. K. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędną interpretację przepisów art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm. - dalej: u.s.d.g.), art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm.), art. 5 ust. 4b, w zw. z art. 9 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., nr 269, poz. 2681) oraz art. 9 ust. 1 u.z.p.d., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zdaniem skarżącej organ II instancji nie dostrzegł różnicy pomiędzy wynikającym z przepisów art. 33 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g. obowiązkiem złożenia wskazanego tam wniosku, jak również określonym w art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej zawiadomieniem o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, a faktycznym zaprzestaniem wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącej nieuprawnione jest dokonane przez organ założenie, że podstawowe znaczenie dla oceny, czy działalność gospodarcza jest, czy też nie jest prowadzona przez podatnika będącego osoba fizyczną, ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Dalej skarżąca podniosła, że wpis ma jedynie walor deklaracji złożonej przez osobę fizyczną, że ma ona zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i nie może być utożsamiane z faktycznym rozpoczęciem tej działalności. Na zasadzie analogii w przypadku zakończenia działalności, faktyczne jej zakończenie ma charakter uprzedni w stosunku do aktualizacji wpisu do ewidencji. Zdaniem skarżącej znaczna odległość czasowa pomiędzy faktem zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, a dokonaniem aktualizacji poprzez wykreślnie osoby fizycznej z ewidencji działalności gospodarczej nie może mieć wpływu na ocenę momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że w dniu 10 stycznia 2007 r. złożyła na stosownym druku NIP-3 oświadczenie, wskazując w nim dzień 31 grudnia 2001 r., jako datę faktycznego zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec czego już przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu 8 lutego 2007r. organ dysponował stosownym oświadczeniem skarżącej w przedmiocie faktycznego zakończenia przez nią prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1178/07, oddalił skargę K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia Sąd powołał przepis art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., określający warunki skorzystania z możliwości opodatkowania osoby samotnie wychowującej dziecko z tym dzieckiem. Dalej wywiódł, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.z.p.d. od 1 stycznia 2003r. obowiązuje zasada, w myśl której, jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Z przepisu tego wynika, że za prowadzenie działalności gospodarczej uważa się również sytuację, w której podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej w odpowiednim terminie, tj. do 20 stycznia roku podatkowego. Tym samym do podatnika, który nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, mają zastosowanie przepisy u.z.p.d. Przyjęcie takiego założenia przez ustawodawcę wyklucza z kolei zastosowanie art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., w jego miejsce wchodzi bowiem dyspozycja art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, gdy do osoby samotnie wychowującej dzieci mają zastosowanie przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, nie ma zastosowania sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4 art. 6 u.p.d.o.f. Nie uwzględniono także zarzutów skarżącej dotyczących błędnej interpretacji powołanych w skardze przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ustawy - Prawo o działalności gospodarczej oraz ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym przepisy te nakładają na podatnika określone obowiązki związane z zawiadomieniem o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej i termin ich wykonania. Sąd przyjął za organami podatkowymi, że skarżąca nie wykazała, że w odpowiednim czasie dopełniła tych obowiązków. Nadto nie zakwestionowała faktu, że jeszcze w 2007 r. figurowała na stronie internetowej Rejestru Przedsiębiorców Urzędu Miasta P. jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej sporządzonej i wniesionej przez pełnomocnika K. K., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., w sprawie sygn. akt II FSK 290/08, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Sąd II instancji za bezsporne uznał, że podatniczka spełniła pozytywne warunki skorzystania z możliwości preferencyjnego opodatkowania rodzica samotnie wychowującego dziecko, określone w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. Zakwestionowanie jej prawa do takiego rozliczenia w ocenie organów podatkowych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wynikało ze ziszczenia się przesłanki negatywnej, określonej w art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, że sposób opodatkowania określony w ust. 2 i 4 nie ma zastosowania w sytuacji, gdy do chociażby jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c u.z.p.d., lub ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że w badanym roku podatkowym do podatniczki miały zastosowanie przepisy u.z.p.d. Wniosek taki wywiódł z wykładni art. 9 ust. 1 u.z.p.d., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 9 ust. 1 u.z.p.d. został zmieniony ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 141, poz. 1183). Zmiana ta weszła w życie od dnia 1 stycznia 2003 r., a ustawa nie zawierała przepisów przejściowych (art. 3 powołanej ustawy zmieniającej u.z.p.d.). Od tej daty art. 9 ust. u.z.p.d. stanowił, że podatnik składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy do urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej (gdy rozpoczyna ją w ciągu roku podatkowego). Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zmiana ta korelowała ze zmianą ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonaną ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 141, poz. 1182). Zgodnie z art. 9 a ust. 2 tej ustawy podatnicy osiągający przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowani na zasadach określonych w ustawie, chyba że we właściwym urzędzie skarbowym złożą w formie pisemnej wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. i miał zastosowanie do dochodów (strat) uzyskanych od tego dnia (zgodnie z art. 8 ustawy zmieniającej). Powołane regulacje doprowadziły do zmiany zasad wyboru przez podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą jednej z form opodatkowania. Do dnia 31 grudnia 2002 r. zasadą było podleganie z mocy prawa opodatkowaniu w formie ryczałtu. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.z.p.d., w brzmieniu obowiązującym do tej daty, podatnicy mogli się tylko w określonym ustawą terminie zrzec tej formy opodatkowania. Od dnia 1 stycznia 2003 r. zasadą było opodatkowanie na zasadach ogólnych, wynikających z u.p.d.o.f. Podatnicy mogli natomiast, poprzez złożenie pisemnego oświadczenia, wybrać zryczałtowaną formę opodatkowania. Ta zasadnicza zmiana sposobu wyboru formy opodatkowania od roku podatkowego 2003 winna zostać uwzględniona przy wykładni zd. 2 art. 9 ust. 1 u.z.p.d. Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 8 ustawy o zmianie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczyły dochodów (strat) osiągniętych od dnia 1 stycznia 2003 r. Zatem dopiero od 1 stycznia 2003 r. podatnicy prowadzący działalność gospodarczą podlegali z mocy prawa opodatkowaniu na zasadach ogólnych i mogli zrezygnować z tej formy opodatkowania poprzez złożenie organowi podatkowemu, w przepisanym prawie terminie, oświadczenia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania. Tym samym domniemanie o zachowaniu tej zryczałtowanej formy w następnym roku podatkowym, wynikające z art. 9 ust. 1 zd. 2 u.z.p.d. może dotyczyć przychodów osiąganych najwcześniej od roku 2004. Wcześniej podatnicy nie mogli złożyć oświadczenia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania, podlegali jej bowiem z mocy prawa. Odmienna interpretacja art. 9 ust. 1 u.z.p.d. i art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. prowadziłaby w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do stosowania prawa wstecz i dokonania przez ustawodawcę za podatnika wyboru formy opodatkowania. Skład Sądu II instancji podzielił w tym zakresie poglądy wyrażone w wyrokach tego Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II FSK 882/07, z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FSK 855/07, z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1300/07 (publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów za zasadny uznano podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 9 ust. 1 zd. 2 u.z.p.d. polegający na przyjęciu, że mimo braku przepisów przejściowych nowa regulacja, obowiązująca od dnia 1 stycznia 2003 r., dotyczyła podatników, którzy prowadzili przed 1 stycznia 2003 r. pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach określonych w u.z.p.d. i po dniu 1 stycznia 2003 r. nie złożyli oświadczenia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania. Ta błędna wykładnia doprowadziła do niewłaściwego zastosowania art. 9 ust. 1 u.z.p.d. i art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że organy podatkowe przedwcześnie uznały - nie dokonując ustaleń co do ewentualnego dokonania przez podatniczkę w latach poprzednich (2003 i 2004) wyboru opodatkowania i źródeł jej przychodów - że podatniczka nie mogła w 2005 r. skorzystać z preferencyjnego opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. Przy czym Sąd II instancji nie znalazł podstaw do rozpoznania skargi zgodnie z art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmując błędną wykładnię art. 9 ust. 1 zd. 2 u.z.p.d. ocenił zupełność przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego pod kątem niewłaściwie rozumianej hipotezy tego przepisu. W uzasadnieniu orzeczenia drugoinstnacyjnego wskazano, że uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny takiej interpretacji za błędną, skutkuje koniecznością ponownej oceny poprawności ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, pod kątem ich zupełności. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 190 powołanej powyżej ustawy - P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Odstąpienie od zastosowania art. 190 P.p.s.a., jest możliwe w przypadku zasadniczej zmiany stanu faktycznego w sprawie lub podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w wyroku. Na gruncie przedmiotowej sprawy żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zachodzi. Mając na uwadze wykładnię zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., wiążącą skład orzekający w niniejszej sprawie i stanowisko odmawiające zastosowania przepisu art. 188 P.p.s.a., Sąd obowiązany jest odnieść się do zupełności i poprawności postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe. U podstawy poglądu Sądu II instancji uznającego za błędną wykładnię art. 9 ust. 1 u.z.p.d. i wskutek tego niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1 u.z.p.d. i art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f., legł brak ustaleń organów, co do ewentualnego dokonania przez skarżącą wyboru opodatkowania w latach poprzednich tj. 2003 i 2004. Skutkowało to uznaniem stanowiska organów podatkowych za przedwczesne, a w konsekwencji poglądu Sądu I instancji - za błędny. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że co do zasady rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie skargi następuje zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. na podstawie akt sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne charakteryzuje się zredukowaniem postępowania dowodowego jedynie do możliwości przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów z urzędu lub na wniosek stron. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. precyzuje, że przeprowadzenie dowodu uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj.: kiedy okaże się to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powołane przepisy wskazują, że nie jest rolą Sądu prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia od podstaw istotnych okoliczności faktycznych danej sprawy, a jedynie kontrola czy stan faktyczny został ustalony prawidłowo przez organy podatkowe i czy daje podstawę do zastosowania określonych przepisów. Odnosząc powyższe do realiów badanej sprawy uznać należało, że brak ustaleń co do ewentualnego dokonania przez podatniczkę w latach 2003 i 2004 wyboru opodatkowania stanowiło naruszenie zasady zobowiązującej organy podatkowe do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającej z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.). Rozpoznając sprawę ponownie organy winny - mając na uwadze wiążące je zgodnie z art. 153 P.p.s.a. stanowisko tutejszego Sądu - zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jako dowód dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (zgodnie z art. 180 § 1 i 187 § 1 O.p.). Przy czym w wynik postępowania dowodowego powinien pozwolić na zajęcie jednoznacznego stanowiska co do tego czy podatniczka dokonała wyboru opodatkowania w latach wcześniejszych, tj. 2003 i 2004. Wobec naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów podatkowych jako niezgodnych z prawem, jak w punkcie I wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono jak w punkcie II, zgodnie z art. 200 P.p.s.a., zasądzając od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie [...], na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), wpis od skargi w kwocie [...] oraz uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa. W oparciu o treść przepisu art. 152 P.p.s.a. w punkcie III orzeczono w przedmiocie wstrzymania wykonalności uchylonych decyzji. /-/ M. Bejgerowska /-/ S. Małek /-/ R. Wiatrowski