I SA/Go 318/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant sekr. sąd. Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z [...] lutego 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z [...] lipca 2004 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, które w ich ocenie miało polegać na: opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dróg leśnych stanowiących las w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.); nieprzeprowadzeniu przez organ podatkowy – Wójta Gminy dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego, pomimo zarzutu podatnika, iż w ewidencji Nadleśnictwa drogi leśne były do 31 grudnia 2002 r. "lasem" w rozumieniu ustawy o lasach, opodatkowane podatkiem leśnym, pozostawały "lasem" od 1 stycznia 2003 r., i są nimi nadal, co stanowi naruszenie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2009 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu wskazało, że stosownie do art. 247 §1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana między innymi z rażącym naruszeniem prawa, podkreślając, że według wnioskodawcy owo rażące naruszenie prawa przejawiało się w opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dróg leśnych, będących lasem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o lasach w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także przez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu przeciw ewidencji gruntów i budynków. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym wszystkie grunty, które nie były w 2003 r. sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do art. 2 pkt 3 wskazanej ustawy przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.- ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Organ wywiódł dalej, że z powyższych przepisów, a w szczególności z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez właściwego miejscowo starostę jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe, dokonując wymiaru zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05). Ewidencja gruntów i budynków, w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r., prowadzona była na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z § 68 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Każdy grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" stanowił dla organów podatkowych (nie mogących kwestionować zapisów ewidencji) las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach i tym samym grunt ten podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 60 ust.1 tej ustawy. A contrario, jeżeli dany grunt nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "Ls", nie mógł być opodatkowany podatkiem leśnym na zasadach określonych w ustawie o lasach. W świetle powyższego za niezasadne, organ uznał, stanowisko podatnika, iż wymiar podatków lokalnych, w tym podatku od nieruchomości, czy podatku leśnego, winien być dokonywany na podstawie innej ewidencji (np. ewidencji prowadzonej przez samego podatnika, w tym przypadku Lasy Państwowe Nadleśnictwo) niż prowadzona przez właściwe starostwo ewidencja gruntów i budynków. Jeśli istniała rozbieżność pomiędzy ewidencją prowadzoną przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo, a ewidencją prowadzoną przez Starostwo, podatnik winien był podjąć stosowne czynności prawne, w celu usunięcia rozbieżności - poprzez zmianę klasyfikacji gruntów. Podkreślono, że organ podatkowy I instancji nie tylko nie naruszył w sposób rażący prawa przez nie przeprowadzenie dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo, lecz wręcz nie był do tego uprawniony. Działanie, którego domaga się od organu wnioskodawca stanowiłoby właśnie rażące naruszenie prawa. Odnosząc się do argumentu wnioskodawcy, iż jego stanowisko znalazło poparcie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2005 r. I SA/Go 734/05 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 r. II FSK 958/06, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wyroki te bezspornie są wiążące w sprawie, której dotyczą, nie stanowią natomiast obowiązującej wykładni prawa. Wobec powyższego, organ nie stwierdził rażącego naruszenia prawa przez organ podatkowy I instancji. Nie stwierdził także, aby w sprawie zachodziły inne przesłanki wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujące stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji. Skarżące Nadleśnictwo, z zachowanie ustawowego terminu, wniosło odwołanie od w/w decyzji wskazując, że: 1) do dnia 31 grudnia 2002 r. drogi te były opodatkowane podatkiem leśnym; 2) przed dniem 1 stycznia 2003 r. także obowiązywała ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne z art. 21 mówiącym, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń (...) - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków; 3) nie zaszły żadne okoliczności faktyczne i prawne po stronie dłużnika podatkowego Nadleśnictwa w zakresie dróg leśnych uzasadniające zmianę opodatkowania tych dróg z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2003 r.; 4) drogi leśne zostały przez nadleśnictwo zgłoszone do opodatkowania podatkiem leśnym; 5) drogi leśne w rozumieniu powołanego Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr38, poz.454), były do 31.12.2002r. i są od 1.01.2003r. lasem ,Ls"; 6) rejestr gruntów nadleśnictwa był do 31.12.2002r. i jest od 01.01.2003r. prowadzony zgodnie z rozporządzeniem wymienionym w pkt 5 pisma; 7) Starostwo Powiatowe potwierdziło zgodność tego rejestru z ewidencją gruntów i budynków; 8) Starostwo Powiatowe naruszyło przepisy art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie uwzględniając w ewidencji gruntów i budynków ustalenia Planu Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa na lata 1999-2008 oraz przepisy § 46 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 4 ust. 3 powołanej ustawy o lasach; 9) organ podatkowy mając wiedzę w zakresie stanu prawnego i faktycznego podanego wyżej rażąco naruszył art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, odstępując od przeprowadzenia dowodów przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zarzutów, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazując dodatkowo, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ musi wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującej regulacji prawnej, przy czym nie chodzi o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. II OSK 544/2005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. VII SA/Wa 1829/2006; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. I OSK 883/2005; wyrok NSA z 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05). Rozstrzygający przy tym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawa obowiązujący w dniu podejmowania weryfikowanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za słuszne stanowisko, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostę. Ma ono oparcie wprost w treści art. 21 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027), z którym koresponduje przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w 2003 r. Skoro zatem w 2003r. grunty stanowiące przedmiot opodatkowania weryfikowaną decyzją Wójta Gminy, sklasyfikowane były w ewidencji gruntów i budynków Starostwa jako drogi "dr" (tj. tereny komunikacyjne zaliczane do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych) a nie pod symbolem "Ls", to zasadnie objęte zostały podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem leśnym. Organ podkreślił, że miał przy tym na względzie, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05 oraz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1850/07). Tym samym, to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (vide: ww. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. II FSK 1850/07 i powołany tamże w uzasadnieniu wyrok NSA z 8 maja 2002 r. III SA 2466/01, niepubl.). W tym stanie rzeczy organ za chybiony uznał zarzut Nadleśnictwa co do naruszenia prawa, tym bardziej rażącego, w szczególności art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przy podejmowaniu decyzji przez Wójta Gminy, co w konsekwencji uprawnia do stwierdzenia, iż pozostałe zarzuty wniosku i odwołania są również bezzasadne i nie mają wpływu na wynik sprawy (w kontekście zarzutu zmiany opodatkowania gruntów z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od 1 stycznia 2003 r., czy bezczynności Starostwa Powiatowego), W skardze wniesionej do tut. Sądu Nadleśnictwo wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2004 r. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie :1/ art. 194 § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, iż nie jest rażącym naruszeniem prawa wydanie decyzji przez Wójta Gminy w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki, podnoszone przez stronę skarżącą do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, tj. przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe; 2/ art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym w zw. z art. 3 ust. 2 oraz art. 20 ust. 2 ustawy o lasach i art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz częścią 2, pkt 1, oraz częścią 3, pkt 7 lit. "a" załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, którą opodatkowano podatkiem od nieruchomości grunty stanowiące las. W uzasadnieniu skargi wskazano argumentację podniesioną już w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Dodatkowo w piśmie procesowym z [...] października 2009 r. skarżący wskazał na rażące naruszenie: 1/ art. 2 ust. 2 oraz 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów pod drogami leśnymi stanowiącymi las w rozumieniu ustawy o lasach; 2/ art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w wymiarze podatku od nieruchomości decyduje stan faktyczny, a dane z ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajdują się drogi, oznaczone symbolem "dr" oraz 3/ art. 120, art. 122, art. 194 § 3 oraz art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, która jest w postępowaniu podatkowym wartością podstawową oraz punktem wyjścia dla prawidłowego wymiaru podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powielając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skargę, jako niezasadną należało oddalić. Na wstępie wskazać należy, że w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa - art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), strona powinna wykazać, iż treść decyzji pozostaje w rażącej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00 niepubl.). Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Podkreślić również należy, że postępowanie w sprawie o stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może służyć do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący błędnie upatruje owego rażącego naruszenia prawa w tym, iż Wójt Gminy, ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc, co jest niesporne w niniejszej sprawie, w 2003 r. przedmiotowe grunty były ujawnione w ewidencji gruntów jako drogi – "dr", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem leśnym zamiast podatkiem od nieruchomości. Słusznie też Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd co do tego, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy. Potwierdzeniem powyższego stanowiska są chociażby następujące orzeczenia - wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05 oraz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1850/07. Z tych samych przyczyn za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.). Jako chybiony, należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje jego naruszenia w tym, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów. Taki zarzut jest oczywiście bezzasadny. Skoro bowiem wskazany już przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest danymi zawartymi w tej ewidencji związany. Ewentualną podstawą do przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej nie może być okoliczność, iż skarżący prowadzi na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o lasach i przepisach wykonawczych do tej ustawy, rejestr (ewidencję) gruntów, z której wynika, że sporne grunty były i są lasami. Prowadzona przez skarżącą ewidencja nie może bowiem z przyczyn wskazanych powyżej stanowić podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, skoro podstawę taką stanowi przytoczony już art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym znaczeniu nie można stwierdzić, że organy podatkowe naruszyły w sposób rażący wskazany przepis. Powyższy pogląd jest zgodny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1850/07. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia skład orzekający miedzy innymi wskazał: "To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków" ( por. również wyrok NSA z 8 maja 2002 r. , III SA 1466/01, niepubl.). W innym orzeczeniu – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 marca 2006 r. sygnatura akt I SA/Gd 348/04 - Sąd stwierdził: "Skoro podatnik kwestionuje dokument urzędowy (dane z ewidencji gruntów i budynków) to powinien wszcząć procedurę w celu jego zmiany. Organ podatkowy nie może zmieniać danych z ewidencji". Należy mieć na uwadze, że to właśnie pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, który korzysta z domniemania wiarygodności i autentyczności, bez uprzedniego przeprowadzenia przeciwdowodu stanowiłoby naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić, naruszenia art. 120, art. 122 i art. 247 § 1, pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić bowiem należy, iż w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co następnie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Wobec powyższego uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie podlegają uchyleniu, ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; nie stwierdził też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj. przesłanek określonych w art.145 §1 pkt1 lit. a) oraz c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). W tej sytuacji na podstawie art. 151 w/w ustawy Sąd oddalił skargę. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Stefan Kowalczyk