II SA/Op 300/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu, nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w K. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wnioskiem z dnia 20 marca 2009r., który wpłynął do organu 23 marca 2009r. J. K. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w K., jako emerytowany funkcjonariusz Służby Więziennej, o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w latach od 2006r. do 2008r. Wnioskodawca zaznaczył jednocześnie, że według jego wiedzy Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił podobne żądanie wyrokiem z 18 czerwca 2008r. w sprawie sygn. akt I OSK 953/07. Podniósł także, że do 2005r. żądany równoważnik był mu wypłacany i wnosił o podanie podstawy prawnej na mocy której otrzymywał to świadczenie. Do podania wnioskodawca załączył oświadczenie mieszkaniowe z 28 lutego 2006r. z którego wynikało, że zainteresowany w dniu 1 stycznia 2006 r. zajmował lokal mieszkalny stanowiący jego własność, a położony w M. przy ul. [...]. Decyzją nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w K., powołując się na przepis art. 104 K.p.a. oraz art. 7 ust. 2 i art. 88 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 2002, Nr 207, poz. 1761 ze zm. – dalej ustawa), odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego przez J. K. lokalu mieszkalnego za rok 2007 i 2008. W uzasadnieniu organ podniósł, że w myśl art. 88 ustawy funkcjonariuszowi Służby Więziennej przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzeniem wykonawczym do ustawy jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1234 ze zm. – dalej: rozporządzenie). Organ zaznaczył, że z dniem 1 stycznia 2007 roku przestał obowiązywać § 6 rozporządzenia, na mocy którego wcześniej wypłacany był równoważnik pieniężny również emerytom i rencistom Służby Więziennej. Zdaniem organu z tym dniem wszyscy emerytowani funkcjonariusze Służby Więziennej utracili prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. J. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu i wnosił w nim o przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata od 2007r. do 2009r. Ponownie w ślad za wnioskiem odwołał się do wyroku NSA z 18 czerwca 2008r. oraz podkreślił, że spełnia przesłanki do wypłaty spornego świadczenia, gdyż rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 11 października 2006r., które uchylało § 6 rozporządzenia z 24 czerwca 2003r. nie regulowało sytuacji funkcjonariuszy uprzednio pobierających równoważnik i określało sytuację emerytowanych funkcjonariuszy Służby Więziennej na przyszłość począwszy od dnia jego wejścia w życie to jest od 1 stycznia 2007r. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołania i powołaną już wyżej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w K. W uzasadnieniu po przedstawieniu przebiegu postępowania wszczętego wnioskiem strony z 23 marca 2009r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu odwołał się do treści art. 88 ust. 1 ustawy oraz treści rozporządzenia. Zaznaczył, że uprawnienie do równoważnika za remont zapisane jest w tych aktach prawnych i przypisane wyłącznie do funkcjonariusza. Żaden przepis nie rozszerza tego uprawnienia na emerytów Służby Więziennej. Co więcej uprawnienia takiego nie nadaje emerytom również ustawa z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 67 ze zm. – dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy). W szczególności odwołując się do zapisów art. 2 pkt 2 lit. c, art. 29 i art. 30 ustawy emerytalnej organ odwoławczy wywodził, że w ramach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego i prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast przepisy art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy stanowią jedynie podstawę do uzyskania przez emeryta Służby Więziennej lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości i podległych mu organów, a także do uzyskania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy Służby Więziennej. Końcowo organ zaznaczył, że strona nie spełnia warunków do utrzymania równoważnika za lata 2007 i 2008 a decyzje wcześniejsze o przyznawaniu tego świadczenia do 2005r. nie stanowiły przyrzeczenia jego wypłaty w kolejnych latach. Organ odwoławczy zastrzegł także, że w jego ocenie orzeczenie NSA w sprawie I OSK 953/07 nie ma zastosowania do sytuacji faktycznej i prawnej w jakiej znajduje się J. K. W złożonej skardze sądowoadministracyjnej J. K. domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu o odmowie wypłaty równoważnika za lata 2007, 2008, 2009 oraz "wypłacenia równoważnika i ewentualnego naliczenia odsetek". W uzasadnieniu skarżący kwestionował podstawę stosowania do niego rozporządzenia zmieniającego z 11 października 2006r. i zaznaczył, że żaden przepis nie stanowi o wygaśnięciu nabytych przez niego uprawnień do wypłaty równoważnika. Zaskarżoną decyzję uważał za nieważną a ponadto wydaną z uchybieniem przepisów o terminie rozstrzygania sprawy administracyjnej zawartych w art. 35 K.p.a. Wywodził, że uprawnienie do równoważnika wynika z zapisów ustawy emerytalnej co potwierdził w swoim orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentów podniesionych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ponieważ strony nie były w sprawie reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego wypada rozpocząć od wskazania na przepisy regulujące zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. –dalej: P.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że nawet przy uwzględnieniu skargi Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznie załatwiających postępowanie administracyjne. Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonana przez Sąd, w tak zakreślonych granicach kognicji, po poddaniu ocenie przeprowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania, dała podstawę do zastosowania art. 151 P.p.s.a. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. 2002, nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 88 ust. 2 ustawy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 2003r., nr 132, poz. 1234 ze zm.), a także art. 2 pkt 2 litera "c", art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 67 ze zm.) – dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy). Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzenie wykonawcze przewiduje w § 2 ust. 1, że wysokość równoważnika pieniężnego dla funkcjonariusza wynosi 300 zł. Z kolei w myśl § 2 ust. 2 wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 1, podlega corocznej waloryzacji o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji stanowi kwota stawki równoważnika pieniężnego w roku poprzedzającym rok, w którym waloryzacja następuje. Dodać trzeba, że stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia równoważnik pieniężny przyznaje się według uprawnień przysługujących funkcjonariuszowi na dzień 1 stycznia danego roku, na podstawie oświadczenia mieszkaniowego składanego przez funkcjonariusza w ciągu pierwszego kwartału roku kalendarzowego. Wzór oświadczenia mieszkaniowego stanowi załącznik do rozporządzenia. Ponadto na podstawie złożonych oświadczeń mieszkaniowych wypłaty równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, dokonuje w danym roku kalendarzowym jednostka organizacyjna Służby Więziennej, w której funkcjonariusz pobiera uposażenie, w terminie do dnia 30 czerwca, za cały rok kalendarzowy ( § 4 ust. 2). W pierwotnym brzmieniu § 6 rozporządzenia przewidywał, że wypłata równoważnika pieniężnego emerytom i rencistom Służby Więziennej następuje w jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, w której emeryt lub rencista ostatnio pełnił służbę, lub na wniosek tej osoby, w jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, najbliższej jego miejsca zamieszkania. Ten ostatni przepis został z dniem 1 stycznia 2007r. uchylony na mocy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 11 października 2006r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie równoważnika pieniężnego (...)(Dz.U.2006r., Nr 198, poz. 1461). Ponadto wymaga zwrócenia uwagi, że zgodnie z art. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy "funkcjonariuszom Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, zwanym dalej "funkcjonariuszami", zwolnionym ze służby, przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich rodzin - w razie śmierci żywiciela. W myśl art. 2 ustawy w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie: 1) świadczenia pieniężne (.....), 2) inne świadczenia i uprawnienia , w tym (....) a) prawo do lokalu mieszkalnego, b) prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Zapisy art. 2 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy rozwija Dział III tej ustawy zatytułowany "Inne świadczenia i uprawnienia". Ponieważ skarżący zarzuca, że organy nie zastosowały do niego wprost orzeczenia NSA w sprawie I OSK 953/07 wydanego na tle przepisów ustawy o Policji, przez to w dalszej części uzasadnienia konieczne będzie częściowo porównanie zapisów tamtej ustawy oraz ustawy o ABW i AW i pragmatyki służbowej Służby Więziennej. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie inne świadczenia i uprawnienia, w tym prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. W szczególności w myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast stosownie do treści art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Na podstawie tych przepisów organ stwierdził, że jedynymi świadczeniami związanymi z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych emerytów służb wymienionych w ustawie, są: a) prawo do lokalu mieszkalnego, b) prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Realizacja tych i tylko tych uprawnień, odbywa się natomiast na zasadach odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących funkcjonariuszy. W żadnym zaś razie ich wykładnia nie pozwala na uznanie, że z powołanych przepisów wynika uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego przez emeryta lokalu mieszkalnego, o co wnosi skarżący. W prawomocnym wyroku z 22 lipca 2009r. sygn. akt II SA/Wa 401/09 WSA w Warszawie na tle regulacji art. 105 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. 2002r., Nr 74, poz. 676 ze zm.) o treści identycznej do art. 91 ust. 1 ustawy o Policji i do art. 88 ust. 1 ustawy o Służby Więziennej zwrócono uwagę, że równoważnik przysługuje jedynie funkcjonariuszowi a nie również emerytowi tej służby. Sąd ten odwołał się do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego podnosząc, że potwierdzeniem prawidłowości przedstawianego rozumowania jest wyrok Trybunału z dnia 27 października 2008r., sygn. akt U 4/08, który Sąd w pełni podziela, a wedle którego opowiedział się za wąskim rozumieniem treści art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W tamtej sprawie podniesiono następujące argumenty odnoszące się w całej rozciągłości do emerytowanych funkcjonariuszy Służby Więziennej. Po pierwsze art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytowanych funkcjonariuszy należy zestawić z art. 88 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Ten ostatni gwarantuje ogólne prawo do lokalu mieszkalnego. Natomiast w art. 29 ust. 1 nie mam mowy o ogólnym prawie do lokalu mieszkalnego, lecz o prawie do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednich organów. Po drugie art. 29 ust. 1 zd. drugie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym nie formułuje ogólnego nakazu stosowania do emerytów i rencistów służb całokształtu przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy, ale jedynie nakaz odpowiedniego stosowania przepisów szczegółowych dotyczących przyznania funkcjonariuszom mieszkań znajdujących się w dyspozycji wymienionych organów. Chodzi tu m.in. o zasady określania powierzchni lokalu przysługującego uprawnionemu oraz procedury wydawania decyzji w tym przedmiocie. Wreszcie trzeci argument związany jest z brzmieniem art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Gwarantuje on prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Jeżeli ustawowe prawo emerytów do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia, wymienione Rozdziale 8 ustawy o Policji (odpowiedniku Rozdziału 6 ustawy o Służbie Więziennej) to zamieszczenie art. 30 byłoby zbędne. Uprawnienie, o którym mowa w art. 30 wynikałoby z treści art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Dlatego z art. 30 cytowanej ustawy należy a contrario wyciągnąć wniosek, że uprawnienia związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wyraźnie w ustawie wymienione, nie przysługują emerytom służby. Przedstawiona przez Trybunał Konstytucyjny wykładnia przepisów ma charakter generalny i nie ogranicza się wyłącznie do kwestii związanych z prawem do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Trybunał wskazał wyraźnie, jakie świadczenia związane z lokalem mieszkalnym przysługują emerytom, a wśród tych świadczeń brak jest równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Podobną do wykładni Trybunału Konstytucyjnego argumentację podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 786/08 i z dnia 25 czerwca 2008r., sygn. akt I OSK 1012/07. Pozostają one w opozycji do wyroku z 18 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 953/07, który powołuje skarżący. Dlatego należy zwrócić uwagę, że co do podmiotów uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, w stosunku do służb mundurowych, wypowiedział się także Sąd Najwyższy. W wyroku z dnia 8 maja 2003r. w sprawie III RN 69/02 Sąd ten, oceniając uprawnienia wdowy po emerytowanym strażaku na tle art. 77 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. Nr 88 poz. 400 ze zm. ) i rozporządzenia wykonawczego z 10 stycznia 1998r. w sprawie wysokości (...) (Dz. U. Nr 15, poz. 67), stwierdził, że z obu tych aktów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że "równoważnik może otrzymać tylko strażak pozostający w służbie" (por. wyrok SN z 8 maja 2003r., III RN 69/02, opubl. OSNP 2004/9/147). Dodać dla porządku należy, że brzmienie art. 77 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest identyczne do art. 88 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 91 ust.1 ustawy o Policji. Dlatego konstatować trzeba, że rozważane zagadnienie wykłada jednoznacznie Trybunał Konstytucyjny w cytowanym orzeczeniu z 27 października 2008r., sygn. U 4/08 w szczególności oceniając krąg uprawnionych do równoważnika pieniężnego na tle art. 91 ust. 1 ustawy o Policji (odpowiednika art. 88 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej) Końcowo należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego uchybienia terminowi załatwienia sprawy określonemu w art. 35 K.p.a. Organ odwoławczy nie wydał decyzji w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 K.p.a. , skoro odwołanie wpłynęło 27 kwietnia 2009r. a decyzję wydano [...]. Brak załatwienia sprawy w kodeksowym terminie nie oznacza jednak automatycznie uwzględnienia odwołania przez organ odwoławczy, czego domagał się skarżący w swoim piśmie z 16 czerwca 2009r. Ponadto Sąd nie może stwierdzić bezczynności organu w rozumieniu art. 149 P.p.s.a., ponieważ skarga nie została wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., lecz na decyzję administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Uznając, że organ pozostaje w bezczynności skarżący winien w pierwszym rzędzie złożyć zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Czynności te jednak podejmowane są – co do zasady – na etapie postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji. Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Na marginesie też należy wskazać, że w odwołaniu z dnia 23 kwietnia 2009r. strona rozszerzyła żądanie wniosku o równoważnik za rok 2009. W tym zakresie organ odwoławczy nie orzekał w zaskarżonej decyzji. Tak określone żądanie nie mogło więc być tym bardziej przedmiotem oceny Sądu, gdyż każde "nowe" żądanie podlega rozpoznaniu stosownie do przepisów K.p.a.