II OSK 960/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 801/09 w sprawie ze skargi B. U. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 960 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. U. na postanowienie Kujawsko- Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego z pokojami pod wynajem w C. przy ul. [...] / [...] na działce nr [...] z powodu wystąpienia istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości powyższe postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (sygn. akt II SA/Bd 660/07) oddalił skargę B. U. na powyższe postanowienie organu odwoławczego, podzielając jego stanowisko o naruszeniu przez organ I instancji przepisów procesowych poprzez pozbawienie możliwości udziału w postępowaniu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością inwestorów. Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim w dniu [...] czerwca 2008 r. przeprowadził oględziny i stwierdził istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na wykonaniu dodatkowych od strony północno- zachodniej nieprzewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym drzwi zewnętrznych, schodów, zadaszenia oraz na wykonaniu utwardzenia terenu ponad wielkość określoną w projekcie budowlanym. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego wskazanego na wstępie w związku z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2004 r. oraz nałożył na B. U. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty jego doręczenia inwentaryzacji wykonanych robót w zakresie zagospodarowania działki nr [...] z określeniem odległości od granic z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi, schodów i zadaszenia nad schodami budynku mieszkalnego zwróconych w stronę tych działek oraz powierzchni utwardzonych. Na skutek zażalenia złożonego przez B. U. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Kujawsko- Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy art. 138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (sygn. akt II SA/Bd 898/08) uchylił postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r., wskazując, iż podziela stanowisko w zakresie zastosowanych przepisów prawa materialnego, jednak uznał, że wykazane przez organ odwoławczy błędy proceduralne organu I instancji nie stanowiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., bowiem można je było usunąć w postępowaniu odwoławczym. Rozpatrując ponownie sprawę, Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy postanowieniem w dniu [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r. W ocenie organu odwoławczego bezsprzeczny jest fakt, że przy realizacji przedmiotowej inwestycji zaistniały istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Stwierdzone między innymi odstępstwo w przedmiocie przekroczenia powierzchni utwardzonej działki wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, gdzie powierzchnię zieloną określono jako 645 m², a nawierzchnię utwardzoną jako 12,9 m², tymczasem wykonano 331 m² powierzchni utwardzonej. Wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2004 r. organ stwierdził postawę do wszczęcia procedury naprawczej określonej w art. 51 Prawa budowlanego. W skardze na powyższe postanowienie B. U. zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej okoliczności przedmiotowej sprawy nie zostały należycie zbadane skutkiem, czego naruszono, art. 7 k.p.a. W ocenie skarżącej na datę kontroli przedmiotowego budynku stwierdzony stan robót dawał podstawę do oceny, że roboty te w sensie techniczno- budowlanym zostały zakończone, a co przekreślało dopuszczalność wstrzymania ich w oparciu o art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto skarżąca zakwestionowała wydane pozwolenie i zatwierdzony projekt budowlany oraz podważyła wydane postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r., a także zasadność wydanych wcześniej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r. i z dnia 21 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Kujawsko- Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę podkreślił, że w wydanym w sprawie uprzednio prawomocnym wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. stwierdzono, że skarżąca w sposób samowolny dopuściła się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z tym działania organów nadzoru budowlanego podjęte w kierunku doprowadzenie zaistniałych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem były jak najbardziej uzasadnione i znajdują swoje umocowanie w przepisach prawa. Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), organ administracji był obowiązany rozpatrzyć ponownie sprawę, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. W tymże wyroku uznano szereg okoliczności faktycznych, których ustalenie w związku z art. 153 p.p.s.a. determinowało bezpośrednio określoną treść zaskarżonego w niniejszym postępowaniu orzeczenia. I tak we wskazanym wyżej wyroku przyjęto, że wykonanie drzwi zewnętrznych do kotłowni w ścianie elewacji północno- zachodniej (od strony sąsiedniej działki nr [...]) spowodowało to, że budynek w tej części przestał być obiektem bez otworów okiennych. Zastosowanie, zatem znalazł nie pkt 2 ust. 1 § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- dalej zwanego rozporządzeniem), lecz pkt 1 ust. 1 § 12 tego rozporządzenia określający minimalną odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną jako nie mniejszą niż 4 m. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany był z uwagi na warunek wynikający z § 12 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia wdrożyć postępowanie w oparciu o art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Doszło, bowiem do niezachowania wymaganej przez przepisy prawa odległości od granicy z działką sąsiednią, co jest istotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Zasadne jest również w ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko organu, że na etapie postępowania naprawczego, gdy inwestor przeprowadził roboty budowlane po uprawomocnieniu się pozwolenia na budowę, brak jest podstaw, z uwagi na upływ czasu, na wdrożenie procedury mającej na celu uzyskanie zgody na odstępstwa. Przepis art. 9 Prawa budowlanego dopuszcza, bowiem w przypadkach szczególnie uzasadnionych odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, o których mowa w art. 7, niemniej jednak ust. 3 zdanie 1 tego przepisu wprost określa, że wniosek w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo należy złożyć przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie pozwolenie na budowę zostało wydane i jest ostateczne, a zatem przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie. Analogicznie również Sąd odniósł się do stanowiska organu kwestionującego powierzchnię utwardzenia działki, ponieważ ograniczenia w zakresie utwardzenia działki wynikają z § 14 pkt 10 c uchwały nr XXXIX/48/02 Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 10 października 2002 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narzuca inwestorowi zachowanie biologicznie czynnej minimalnej powierzchni działki. Pozwolenie na budowę w przypadku nie zachowania przez inwestora postanowień miejscowego planu nie mogłoby zostać wydane. Zważywszy więc, że projekt zagospodarowania działki dopuszczał tyko 12 m² utwardzenia powierzchni, przy czym projekt zagospodarowania działki stanowi jeden z elementów pozwolenia budowę (zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), to odstępstwo od projektu zagospodarowania działki stanowi jednocześnie odstępstwo od projektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie brak zachowania przez skarżącą powierzchni działki biologicznie czynnej, doprowadziło do zaistnienia kolejnego istotnego odstępstwa. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż bezspornie skarżąca nie zgłosiła zakończenia prac budowlanych. Zasadne, zatem było wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, tj. szczegółowych protokołów kontroli dokonanych przez organ w dniach 14 maja 2007 r. i 16 czerwca 2008 r., podpisanych przez skarżącą, wynika jednoznacznie, iż roboty nie są zakończone. W protokołach tych wskazano też zakres prac pozostałych do zrobienia. Ponadto organ I instancji notatką służbową z dnia 12 listopada 2008 r. potwierdził, iż stan robót określony w protokole z dnia 16 czerwca 2008 r. nie uległ zmianie. Zatem, w ocenie Sądu, organy odniosły się do kwestii zaawansowania robót, a organ I instancji miał podstawę prawną do wstrzymania robót i nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji. Organ II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uczynił także zadość wszystkim wymaganiom, wskazanym w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., jako uchybienia w zakresie procedury administracyjnej. Ustalono, bowiem prawidłowo strony postępowania oraz dokonano wymaganych ustaleń stanu faktycznego i prawnego, umożliwiających wydanie orzeczenia w wyniku powtórnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skoro, zatem spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, to tym samym istniała podstawa do nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nałożenie obowiązku sporządzenia oceny technicznej jest bezpośrednim następstwem ustalenia, że roboty budowlane zostały wykonane z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie na dzień jego wydania odpowiadało prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. U., zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego t.j. art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 50 ust. 4, art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację, poprzez ich zastosowanie pomimo braku podstaw oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie w przypadku, kiedy powinien być zastosowany; 2. prawa materialnego t.j. art. 36a ust. 5 pkt 2, art. 36a ust. 5 pkt 1 w związku z art. 5 ust 1 Prawa budowlanego, art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego (ewentualnie art. 54 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwą interpretację; 3. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2, art. 134 § 1 i § 2 w związku z art. 153, art. 133 § 1, art. 135, art. 151 art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła: - o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku wraz z postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 660/07 wraz z postanowieniami organu II i I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. i [...] maja 2007 r. w sytuacji, gdy przedmiotowe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wygasło z mocy prawa na podstawie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, ponieważ organ ten nie wydał przed upływem dwóch miesięcy od jego doręczenia skarżącej decyzji, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 898/08, bez uchylenia postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. w sytuacji, gdy wygasło ono z mocy prawa na podstawie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał przed upływem dwóch miesięcy od dnia jego doręczenia skarżącej decyzji, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy celem ponownego rozpoznania ewentualnie - o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, -o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała na treść art. 50, art. 50a i art. 51 Prawa budowlanego, podkreślając, że nie jest możliwe ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w oparciu o te same przesłanki ich wstrzymania. Oznacza to, że jeżeli organ I instancji we wskazanym wyżej terminie dwóch miesięcy nie wyda decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 albo w art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego, to postępowanie powinno być umorzone ze względu na jego bezprzedmiotowość. W okolicznościach niniejszej sprawy zdaniem skarżącej pomimo, iż obiekt nie został przekazany do użytkowania w związku z czym wskazana budowa w sensie prawnym nie została zakończona, to roboty budowlane nie były faktycznie prowadzone od dnia 22 października 2005 r., kiedy to kierownik budowy potwierdził wpisem w dzienniku budowy, że zakończone zostały wszystkie roboty budowlane i zgłosił przedmiotowy obiekt do odbioru. Nie można było, zatem ich wstrzymać postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., ani następnie po raz drugi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Istota tego postanowienia sprowadza się do przerwania robót wykonywanych, a więc robót w toku. Z tych też przyczyn zastosowanie w sprawie winien znaleźć art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Ponadto w ocenie skarżącej organy i Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdziły, że schody wykonane do obsługi drzwi do pomieszczenia kotłowni i daszek nad nimi, nie przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu w myśl art. 36a ust. 5 pkt. 2, czy art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto strona wskazała, że projekt budowlany przedmiotowego budynku zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny, a bilans zagospodarowania terenu przed i po budowie jest nierzetelny. Odpowiedź na skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o jej oddalenie wniósł Kujawsko- Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej popierając przedstawione we wniesionej kasacji podstawy wniósł o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. Trzeba przy tym podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić wniesioną kasację jedynie w granicach wyznaczonych podstawami skargi kasacyjnej przedstawionymi przez stronę skarżącą. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz do zakresu żądań przedstawionych w kasacji, przypomnieć należało, iż w sprawie uprzednio zapadły dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 60/07) oraz z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 898/08). Wyroki te wobec ich nie zakwestionowania przez strony postępowania stały się prawomocne, zaś ocena prawna w nich wyrażona stała się wiążąca tak dla organów administracyjnych, jak i Sądu rozpoznającego następne skargi na podjęte w tej sprawie akty. Fakt ten zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, szeroko analizując treść art. 153 p.p.s.a. Uszła uwadze przy tym autorowi skargi kasacyjnej ta okoliczność, że powyższe wyroki pozostają również wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznającego niniejszą kasację, a przedmiotem oceny w ramach zarzutu art. 153 p.p.s.a. może pozostawać jedynie to, czy Sąd pierwszej instancji nie dokonał oceny postępowania w sposób sprzeczny z poprzednimi wskazaniami, z uwzględnieniem ewentualnej zmiany stanu faktycznego czy prawnego. Żadna z tych okoliczności nie została jednak podniesiona przez stronę skarżącą, co jednocześnie czyniło stawiany w kasacji zarzut naruszenia art. 134 § 1 i 2 w związku art. 153 p.p.s.a chybionym. Skarżąca, kwestionując ocenę zawartą we wcześniejszych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mogła to uczynić, wnosząc od nich skargi kasacyjne z zachowaniem warunków ustawowych. Dlatego też ocena w niniejszym postępowaniu kasacyjnym, wobec powyżej wskazanego związania, mogła się ograniczyć jedynie do badania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 2 grudnia 2009 r. oraz kontrolowanych nim postanowień organów administracyjnych z dnia [...] czerwca 2009 r. i z dnia [...] czerwca 2008 r. Nie można było również podzielić kolejnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane z punktu widzenia art. 141 § 4 p.p.s.a elementy. Zauważyć przy tym trzeba, że skarżąca ani w treści zarzutu, ani w treści uzasadnienia kasacji nie odnosi swoich uwag bezpośrednio do treści tego przepisu. Brak powiązania podnoszonego zarzutu ze wskazaniem, na czym to uchybienie polegało, czyniło niemożliwym dokonanie przez Sąd kasacyjny w tym zakresie kontroli. Z tym samych względów za nieusprawiedliwiony należy uznać wskazany we wniesionej kasacji zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Stwierdzić też trzeba, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia wymienionych we wniesionej kasacji przepisów prawa materialnego. I tak kwestia konieczności wydania w sprawie postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych została przesądzona na wcześniejszym etapie postępowania i w tym zakresie Sąd pierwszej instancji pozostawał związany dokonaną oceną. Próba podważenia tego ustalenia w ramach niniejszej skargi kasacyjnej wobec braku zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy, pozostawała z założenia bezskuteczna. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. "bezsporne jest, że skarżąca nie zgłosiła zakończenia prac budowlanych. Zasadne, zatem było wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego (...)". Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do dwukrotnego wydania postanowień o wstrzymaniu wykonania prowadzonych robót, gdyż wydanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r., nastąpiło w wyniku kontroli instancyjnej wydanego aktu. Nie było, zatem podstaw, by jak chce tego skarżąca umorzyć prowadzone postępowanie. Również upływ terminu ważności tego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie stanowi przeszkody w dokonaniu kontroli jego legalności przez sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1304/08, niepubl.). W związku z powyższym za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 50 ust. 4 oraz art. 51 ust. 1 i 7 Prawa budowlanego. Oceniając natomiast kolejny przedstawiony w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego "art. 36a ust. 5 pkt 2, art. 36a ust. 5 pkt 1 w związku z art. 5 ust 1 Prawa budowlanego, art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego (ewentualnie art. 54 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.)" stwierdzić trzeba, iż niezrozumiałym pozostaje skonstruowanie tegoż zarzutu jako naruszenia wskazanych przepisów Prawa budowlanego oraz dodania "ewentualnie art. 54 § 1, 2 i 3 p.p.s.a", a więc powołania przepisów wskazujących na tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Brak logicznego powiązania pomiędzy tymi przepisami uniemożliwiał odniesienie się do tak przedstawionej podstawy kasacji. Kwestia przy tym wystąpienia istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego zarówno co do odległości obiektu od strony działki sąsiedniej nr [...] oraz to, że "brak zachowania przez skarżącą powierzchni biologicznie czynnej doprowadziło do naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" została przesądzona w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. Z kolei okoliczności podnoszone przez skarżącą dotyczące schodków i zadaszenia nad schodkami są przedmiotem nałożonego obowiązku inwentaryzacji wykonanych robót w zakresie zagospodarowania działki nr [...]. Także ocena zagadnienia wskazującego na istnienie, zdaniem strony wnoszącej kasację, błędów w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej. Tym samym za bezzasadne należało uznać postawione w kasacji zarzuty naruszenia art. 36a ust. 5 pkt 2, art. 36a ust. 5 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Zważywszy na przedstawione wyżej uwagi również za chybione należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i oraz pkt 2 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 1 i art. 3 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.