II SA/Wa 1542/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Przemysław Szustakiewicz, , Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę J. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. S. pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. W toku tego postępowania organ I instancji dopuścił jako dowód materiały z postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, z których to dokumentów wynikało, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy dwie decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. cofające J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską oraz sportową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ze względu na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. mający ścisły związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a zatem pośrednio godzący w zasady etyki łowieckiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2192/06 oddalił skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji. Organ I instancji w toku postępowania ustalił, że przed Sądem Rejonowym [...] w K. Wydział III Karny nadal toczy się postępowanie karne pod sygn. akt [...] przeciwko m.in. J. S. o popełnienie wyżej wymienionego przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. W toku postępowania organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie, informację z Krajowego Rejestru Karnego, protokół z kontroli warunków przechowywania broni, a także przeprowadził dowód z przesłuchania zawnioskowanych przez stronę świadków oraz dowód z przesłuchania strony. J. S. przedłożył do akt postępowania protokół z rozprawy głównej z dnia [...] kwietnia 2008 r. z prowadzonego wobec niego postępowania karnego w sprawie o sygn. akt [...], a także decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. dotyczącą innego współoskarżonego w tej samej sprawie karnej, uchylającą decyzję o cofnięciu tej osobie pozwolenia na broń. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w K., na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, odmówił J. S. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej uznając, iż fakt prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego o popełnienie czynu mającego ścisły związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a zatem pośrednio godzącego w zasady etyki łowieckiej w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na skutek wniesionego przez J. S. odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia proceduralne oraz sformułował wytyczne co do okoliczności, które organ ten winien wyjaśnić w toku postępowania uzupełniającego. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji ustalił, że J. S. w latach 2005-2008 trzykrotnie popełnił wykroczenia w ruchu drogowym, za co został ukarany mandatami karnymi. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w K. ponownie odmówił J. S. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej uznając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od decyzji tej J. S. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie zarówno prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż wskazane w niej okoliczności stanowią podstawę do odmowy wydania mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zarzucił też, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 35 § 1 i 3 oraz art. 57 k.p.a., co skutkuje wniesieniem zażalenia na wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. postanowienie z dnia [...] marca 2009 r. wyznaczające nowy termin zakończenia postępowania stosownie do zapisów art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a. Ponadto zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń, poprzez podawanie informacji o wykroczeniach drogowych, które uległy przedawnieniu. Komendant Główny Policji w toku postępowania odwoławczego w trybie art. 136 k.p.a. podjął czynności uzupełniające uzyskując w ich wyniku odpis nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w K. Wydział III Karny z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...], w którym J. S. został uznany za winnego czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k., za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 2500 zł. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmawiającą wydania J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń. Organ podkreślił przy tym, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty. Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach wydawania pozwoleń na broń, co daje tym organom możliwość oceny postępowania osoby ubiegającej się o tego rodzaju uprawnienie (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi jednocześnie uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona powierzona została, m.in. Policji. Ustawodawca cedując na organy Policji kompetencje w tym zakresie, uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Organy Policji przyjęły zatem, iż do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni palnej myśliwskiej, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, np. przestępstwa mające ścisły związek z wykonywaniem myślistwa, a zatem pośrednio godzące również w zasady etyki łowieckiej. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mową w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zaś z faktu, iż stronie zarzuca się popełnienie właśnie takiego przestępstwa. Organ I instancji ustalił bowiem, iż wobec J. S. toczy się postępowanie karne o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. (pomocnictwo w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy - przestępstwo wymierzone przeciwko wiarygodności dokumentów) mający związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. potwierdza natomiast jednoznacznie, że prowadzone przeciwko J. S. postępowanie karne jest w toku i zarzuca mu się wymienione wyżej przestępstwo mające ścisły związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a zatem pośrednio godzące w zasady etyki łowieckiej. W tym stanie rzeczy, organy Policji mają obowiązek odmówić stronie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma bowiem zastosowania w postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach, ponieważ ustawodawca nakazał takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko osobie ubiegającej się o pozwolenie na broń tylko toczy się postępowanie karne, m.in. o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem wystarczającym jest ustalenie, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Organ odwoławczy dodatkowo powołał się na fakt, że strona w przeszłości naruszała też porządek prawny w inny sposób, tj. popełniając wykroczenia w ruchu drogowym, za co ukarano ją mandatami karnymi. Co prawda, niektóre ukarania za te wykroczenia, zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 k.w. należy uznać już za niebyłe, niemniej jednak, mając na względzie orzecznictwo sądów administracyjnych należy wskazać, że uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub ubiegająca się o takie uprawnienie) popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Ustalenia poczynione przez organ I instancji dają zatem podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru wynikające z dotychczasowego stosunku strony do porządku prawnego stwarzają uzasadniona obawę, że może ona użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Na taką ocenę wpływ miał również fakt, iż w podobnym stanie faktycznym (toczące się przeciwko stronie postępowanie karne o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. - pomocnictwo w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy - tj. przestępstwo wymierzone przeciwko wiarygodności dokumentów, mające związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa) organy Policji cofnęły stronie w 2006 r. pozwolenie na broń palną myśliwską, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2007 r. skargę na ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji w tym przedmiocie oddalił, przyjmując za prawidłową zastosowaną przez organy Policji wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz dokonaną przez nie subsumpcję stanu faktycznego do tego przepisu prawa materialnego. Komendant Główny Policji podkreślił jednocześnie, iż ustawodawca nie związał istnienia uzasadnionej obawy z warunkiem niezgodnego z prawem użycia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Na ocenę organów Policji nie mogą mieć też wpływu pozytywne opinie środowiskowe o stronie. Odnosząc się do zarzutu strony, iż zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny podkreślając, iż organ I instancji zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia czy w tej konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a następnie wydał adekwatną do zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego decyzję, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, rozpatrując zaskarżenie strony złożone na zasadzie art. 142 k.p.a. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2009 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. w powyższym zakresie uchybił przepisom art. 35 i art. 36 k.p.a., co nie powinno mieć miejsca, niemniej jednak naruszenia te nie stanowią podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, ponieważ nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia, ani też nie spowodowały utraty przez ten organ właściwości do załatwienia sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, iż organ I instancji załatwił jej sprawę z wyraźną zwłoką, organ odwoławczy podniósł, że sprawy dotyczące wydania pozwolenia na broń wymagają zebrania wielu dowodów, co rzadko pozwala na rozstrzygnięcie sprawy w krótkim czasie. Niniejsza sprawa była zaś skomplikowana i wymagała dłuższego, niż to przewidują przepisy prawa procesowego działania organu I instancji. Niezrozumiały zatem i niezasadny jest zarzut strony, że organ I instancji działał obstrukcyjnie i nie podejmował żadnych czynności wyjaśniających, które pozwoliłyby zakończyć merytorycznie sprawę. Organy administracji publicznej zobowiązane są bowiem do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jeśli zatem osiągnięcie celów postępowania nie jest możliwe w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a., organ prowadzący postępowanie ma z mocy art. 36 k.p.a. obowiązek powiadomienia strony o przyczynach tej zwłoki i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, co nie narusza przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. zarzucił organowi: 1. dokonanie błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji na skutek jego nadinterpretacji polegającej na niesłusznym przyjęciu, iż fakt toczenia się wobec skarżącego postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz ukaranie go w przeciągu trzech lat mandatami za wykroczenia drogowe (w tym ukarania już zatarte) stanowi bezwzględną negatywną przesłankę do uzyskania pozwolenia na broń palną, a także nietrafne uznanie za utrwalone zapatrywań co do wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyrażonych w przywoływanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrokach WSA w Warszawie wydanych w latach 2005-2006, z całkowitym i szablonowym pominięciem najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym względzie; 2. mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci: - naruszenia art. 1 k.p.a. na skutek wychodzącego daleko poza kognicję organów administracyjnych zastosowania uregulowań zawartych w "Zbiorze zasad etyki, tradycji i zwyczajów łowieckich", w sytuacji w jakiej właściwymi do orzekania w tym względzie są wyłącznie rzecznik dyscyplinarny oraz sądy dyscyplinarne PZŁ, art. 7 k.p.a. na skutek stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie słuszny interes obywatela nie ma jakiegokolwiek znaczenia, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o podstawy sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, szczególnie dotyczącym cech osobowościowych skarżącego, na skutek skupienia się wyłącznie na fakcie prowadzenia wobec niego postępowania karnego, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w postaci stwierdzenia, że fakt ukarania skarżącego mandatami za trzy wykroczenia drogowe w latach 2005-2008 (w tym te już zatarte) w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a ponadto uznanie, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika domniemanie, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonej decyzji oraz wydanie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał w jaki sposób fakt toczenie się postępowania karnego o przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów i trzykrotne ukaranie mandatem karnym za wykroczenia drogowe mają się przekładać na przekonanie, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił, że zaskarżona decyzja opiera się na nieaktualnym orzecznictwie WSA w Warszawie, albowiem obecnie judykatura poszła w kierunku zupełnie innej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W świetle tego orzecznictwa organy nie mogą stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne, winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Organ nie był też uprawniony orzekać o tym, czy jakiś czyn godzi, czy też nie, w zasady etyki łowieckiej, gdyż orzekanie w tym zakresie leży poza jego kognicją, a właściwe do orzekania w tym zakresie są odpowiednie organy Polskiego Związku Łowieckiego. Ponadto organ w zaskarżonej decyzji, wbrew obowiązującej w tej mierze procedurze, odrzucił możliwość uwzględnienie interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń. W odniesieniu do innego współoskarżonego w tej samej sprawie karnej Komendant Główny Policji uchylił natomiast decyzję organu I instancji o cofnięciu pozwolenia na broń, co stanowi naruszenie zasady równego traktowania obywateli przez organy administracji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło w toku postępowania do naruszenia przepisów prawa procesowego. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2009 r. podtrzymał zarzuty skargi podkreślając, iż wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego [...] wnosząc w niej o uniewinnienie. Ponadto kara orzeczona przez sąd karny I instancji wskazuje, iż zdaniem sądu waga przypisanego mu czynu jest nieznaczna i nie wymaga jego izolacji, a nawet poddawania go próbie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. S. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na bron nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z przepisem art. 10 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę dla przyznania obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji dla oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis ten daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organy Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy mogły powołać się na fakt prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. - pomocnictwo w wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy - mający bezpośredni związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a także na fakt naruszania przez skarżącego w przeszłości przepisów ruchu drogowego. Wynika to z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń innego przestępstwa umyślnego lub podejrzenie popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k., mającego bezpośredni związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa. Sąd Rejonowy [...] w K. Wydział III Karny w nieprawomocnym wyroku z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] dokonał zmiany kwalifikacji prawnej tego czynu uznając J. S. za winnego czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k., za co wymierzono mu karę grzywny. Należy w tym miejscu podkreślić, iż fakt wszczęcia przeciwko skarżącemu powyższego postępowania karnego był bezpośrednią przesłanką cofnięcia J. S. w 2006 r. przez organy Policji posiadanych przez niego pozwoleń na broń palną myśliwską oraz sportową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a decyzje organów Policji cofające skarżącemu pozwolenia na broń były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2192/06. Stan faktyczny, który legł u podstaw wydania w 2006 r. decyzji cofających skarżącemu pozwolenia na broń nie uległ do chwili obecnej zmianie, gdyż nadal toczy się przeciwko J. S. to samo postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. W ocenie Sądu, charakter i okoliczności czynu, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu, mającego bezpośredni związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji nie przekroczyły jednocześnie swojej kompetencji stwierdzając, iż zarzucany skarżącemu czyn godzi pośrednio w zasady etyki łowieckiej. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, wykazującą lekceważący stosunek do prawa oraz godzącą się na to by uprawnienia myśliwskie uzyskiwały osoby nieposiadające odpowiedniego przygotowania praktycznego. Pozytywna opinia w środowisku łowieckim oraz w miejscu zamieszkania, nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że wydanie skarżącemu pozwolenia na broń nie stanowi zagrożenia jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie można, w ocenie Sądu, uznać za błędną. Opinie te w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do faktu, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa mającego bezpośredni związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa. Tymczasem to właśnie ta okoliczność była podstawą odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować odmową wydania pozwolenia na broń przez właściwy organ. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa podkreślić należy, iż konstytucyjnym zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej, ale ta kontrola może być sprawowana jedynie w granicach danej sprawy ze skargi na konkretną, indywidualną decyzję administracyjną. Wynikający z art. 8 k.p.a. obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 183/06). Mając powyższe względy na uwadze Sąd nie mógł objąć badaniem w niniejszym postępowaniu okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. uchylającej decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową, w stosunku do innej osoby, współoskarżonej w tej samej sprawie karnej, co J. S. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się odmawiając wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.