II SA/Wa 1635/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], cofającą P. M. pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż w lipcu 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia P. M. pozwolenia na broń palną ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko wymienionemu postępowaniu karnym o czyn z art. 288 § 1 kk. W dniu 30 marca 2009 r. do organu I instancji wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...], którym uznano P. M. winnym popełnienia czynu z art. 288 § 1 kk i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych oraz zobowiązano do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonych kwoty 1.800 zł w terminie 2 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cofnął P. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Od tej decyzji P. M. wniósł odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Przyznał, iż faktycznie podjął decyzję o rozbiórce płotu należącego do sąsiadów, wskazał jednak, iż był to stary betonowy płot, który miał być następnie na nowo postawiony, zgodnie z właściwie przebiegającą granicą. Powołał się na pozytywną opinię z miejsca zamieszkania. Wskazał na zdarzenia z lat 90-tych, kiedy to napadnięto na jego matkę oraz próbowano dostać się do jego kantoru. Podniósł, iż nadal pracuje w kantorze, a zatem okoliczność, dla której wydano mu pozwolenie na broń, nie ustała. Podniósł, iż obawia się o życie swoje, swojej rodziny oraz pracowników kantoru. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji stwierdził, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ma charakter obligatoryjny co oznacza, że organy Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności są obowiązane do cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnie za popełnienie przestępstwa, m.in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest natomiast, że czyn z art. 288 § 1 kk znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Organ podkreślił, że ustalenie, iż P. M. za popełnienie wyżej wymienionego przestępstwa przeciwko mieniu został skazany i skazanie to nie uległo zatarciu, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W świetle powyższego nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania, jak również prawidłowe przechowywanie broni, nie może wpłynąć na inny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego skazującego stronę za czyn godzący w mienie. Wyrokiem tym strona została skazana na karę grzywny, a zgodnie z art. 107 § 4 kk zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat, przy czym w sytuacji, kiedy orzeczono również środek karny, to zgodnie z art. 107 § 6 kk zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania, z zastrzeżeniem art. 76 § 2 kk. Z tego względu, nawet gdyby P. M. karę grzywny już uiścił oraz zasądzoną szkodę naprawił, to w jego przypadku zatarcie skazania mogłoby nastąpić dopiero w maju 2012 r. Organ ponownie wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny – organ cofa pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W takich zatem przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. W konkluzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż z powyższych względów argumenty strony zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do zachowania jej pozwolenia na broń. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji; 2) naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu w posiadaniu broni palnej; 3) naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez niezgromadzenie lub nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi P. M. wskazał, iż w jego ocenie nie popełnił przypisanego mu przestępstwa bowiem jego zamiarem nie było zniszczenie cudzego ogrodzenia lecz jego rozebranie, a pracownikom wynajętej przez niego do tej czynności firmy nie polecał niczego niszczyć przez co do uszkodzeń i zniszczeń elementów płotu doszło na skutek nienależytej staranności innych osób, a więc w sposób nieumyślny, co wyklucza popełnienie czynu opisanego w art. 288 § 1 kk. Skarżący podkreślił, iż po wydaniu wyroku skazującego nie popełnił jakiegokolwiek przestępstwa i wykroczenia oraz nie uchyla się od płacenia podatków. Powołując się na treść wydanego w jego sprawie wyroku karnego wskazał, iż nie należy do kategorii osób niebezpiecznych i mogących w przyszłości popełnić przestępstwo, zwłaszcza przy użyciu broni palnej. Podał, iż czyn za który go skazano został popełniony przypadkowo, a jego działania nie wynikały z chęci zysku lub dokuczenia innej osobie. Powyższych okoliczności organy wydające decyzję w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie wzięły pod uwagę, czym naruszono art. 77 § 1 kpa. Dalej skarżący podniósł, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę, iż broń palna jest mu potrzebna wyłącznie do obrony własnego życia z uwagi na to, iż na co dzień wykonuje zawód obarczony ryzykiem napaści, a sam fakt posiadania broni jest elementem odstraszającym potencjalnych napastników. Powyższe, w ocenie skarżącego, świadczy o naruszeniu przez organy Policji art. 7 kpa polegające na nieuwzględnieniu jego słusznego interesu w posiadaniu broni palnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nie naruszają prawa. Materialnopraną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07; wyrok z dnia 13 maja 2008 r., II OSK 514/07; wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, "(...) iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni". Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń uzyskały odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...], uznającego P. M. winnym popełnienia czynu z art. 288 § 1 kk za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych oraz zobowiązano do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonych kwoty 1.800 zł w terminie 2 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że P. M. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 288 § 1 kk to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim, a także o prawidłowym przechowywaniu przez niego broni. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.