VII SA/Wa 2264/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Sygnatura akt VIISA/Wa 2264/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2009 r. wydaną w sprawie [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] mocą której wniesiono sprzeciw odnośnie planowanych robót budowlanych, polegających na budowie wolnostojącej tablicy reklamowej typu SO o wymiarach 6,00 x 3,00 m, usytuowanej na terenie przy ulicy [...] w [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż decyzja wydana w I instancji była prawidłowa. Właściwy organ wnosi bowiem sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie wolnostojące urządzenie reklamowe będące przedmiotem sprawy posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale z gruntem związanym. Do takich budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego. Organ II instancji powołując się na konkretne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, iż dokonując oceny czy dany obiekt wymaga pozwolenia na budowę czy jedynie zgłoszenia powinno brać się pod uwagę art. 5 Prawa budowlanego w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Wskazał przy tym, że wszystkie wymienione w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Wykonania tego typu urządzeń nie można więc uznać za "instalowanie". Organ podkreślił, że z dołączonego do zgłoszenia projektu wynika, że na sporną inwestycję składają się: jednostronna tablica reklamowa o wymiarach 6,36 m x 3,36 m, żelbetonowa podstawa z elementu prefabrykowanego o wymiarach 4,0 x 2,0 m oraz słup z rur stalowych. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to około 8 m. Powyższe wymiary oraz obecność fundamentu uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Poza tym inwestor do zgłoszenia dołączył projekt budowlany. Tak sporządzony projekt jest wymagany na mocy art. 35 Prawa budowlanego jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzję Wojewody [...] zaskarżył w całości inwestor [...]sp. z o.o. w [...]. W ocenie skarżącego organ odwoławczy w sposób błędny zinterpretował poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonych orzeczeniach. Poza tym uznanie, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania jest trwale związane z gruntem jest twierdzeniem gołosłownym, nie popartym jakimkolwiek dowodem. Urządzenie to posiada przestawną podstawę nie związaną w sposób trwały z gruntem. Przyjęte w jego przypadku rozwiązania techniczne celem zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania nie wymagają dodatkowego zabezpieczenia w postaci takiego trwałego związania. Także organ takiego związania nie wykazał. Oznacza to, że w przypadku spornej inwestycji powinien mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego pogląd, że instalacja urządzeń reklamowych traktowanych jako całość następuje na podstawie zgłoszenia został ukształtowany w orzecznictwie sądowym. Mówiąc o takim orzecznictwie skarżący przywołał kilkanaście orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych oraz przytoczył argumentację w nich zawartą. Powołując się na powyższe okoliczności wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka został oddalona. Punktem wyjścia do rozważań w przedmiotowej sprawie jest odpowiedź na pytanie czy inwestor dokonał zgłoszenia instalacji tablicy reklamowej w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego czy też realizacji budowli obejmującej m.in. taką instalację. Artykuł 3 pkt. 3 Prawa budowlanego nakazuje traktować jako "budowlę" m.in. wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Z kolei "budowa" to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego ( art. 3 pkt. 6) Jeżeli natomiast w ustawie jest mowa o " obiekcie budowlanym" to należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlą stanowiącą całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami bądź obiekt małej architektury (art. 3 pkt. 1) W ocenie Sądu z powyższego wynika, że jedynie budowa urządzeń reklamowych wolnostojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę bowiem nie korzysta ze zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego. O tym zaś czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dokonując kwalifikacji prawnej tego czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę czy jedynie zgłoszenia powinno się więc brać pod uwagę także art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 754/06, z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07, z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07). Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy inwestor chce realizować tablicę reklamową o wymiarach 6,36 m. x 3,36 m. umocowaną na stalowym słupie, który ma być zabetonowany w żelbetonowej podstawie z elementu prefabrykowanego o wymiarach 4,0 m. x 2,0 m. x 0,5 m. Jest to więc urządzenie o gabarytach i konstrukcji, które wymagają dla jego realizacji takich technologii jakie typowe są w przypadku realizowania obiektów posadowionych częściowo pod powierzchnią ziemi. Zdaniem Sądu wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że jest to budowla, o której mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Poza tym w świetle poglądów przytoczonych w ww. orzeczeniach NSA o trwałości związania z gruntem nie może w każdym przypadku decydować fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Trzeba także zauważyć, że umieszczenie reklamy w betonowej podstawie, która jest wylana do gotowego prefabrykatu o określonych rozmiarach i zawiera oprócz tego metalowe zbrojenie nie różni się niczym od takiej samej konstrukcji, która częściowo znajduje się pod powierzchnią ziemi. W obu bowiem przypadkach zastosowana technologia, materiały i sposób wykonania części urządzenia reklamowego są praktycznie identyczne. Dlatego też w takim przypadku nie można mówić o "instalowaniu" obiektu reklamowego (art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego) Na tle wykładni art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego prezentowane są w orzecznictwie sądowym także poglądy odmienne. Ich przykładem są m.in. wyroki wydane w sprawach przywołanych przez skarżącego (str. 6 skargi) Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądów tych jednak nie podziela. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 p.p.s.a