II SA/Wa 245/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] cofającą K. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o cofnięcie K. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Podstawą wszczęcia postępowania było skazanie strony wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. na karę grzywny za przestępstwo z art. 178 § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Sąd orzekł również środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres [...] oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Decyzją z dnia [....] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął K. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W toku postępowania, organ I instancji uzyskał pozytywne opinie o stronie sporządzone przez Komisariat Policji w M. oraz Koło Łowieckie [...] w S. Z przedłożonej opinii koła łowieckiego wynikało, że strona postrzegana była jako zaangażowany i aktywny członek koła, gotowy do wykonywania najtrudniejszych i najcięższych prac oraz człowiek opanowany i rozważny. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w S. ocenił jednak, iż pomimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w kole łowieckim, zachodziła uzasadniona obawa, określona w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu I instancji zaistniałe okoliczności sprawy, tj. fakt pełnienia przez stronę przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, uzasadniały cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską, z uwagi na zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, popełnienie przestępstwa polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, choć nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, jednak bez wątpienia godzi w wyżej wymienione dobra. Organ wydając przedmiotową decyzję wziął pod uwagę wysoki stopień szkodliwości czynu i wynikające stąd konsekwencje dla zagrożenia życia i zdrowia. Przestępstwo to jest umyślne, a zatem sprawca świadomie godzi się na jego ewentualne skutki. np. śmierć lub kalectwo ludzi, uszkodzenie mienia. Od decyzji organu I instancji pełnomocnik strony złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż przestępstwo, za które strona została skazana, jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie stanowi zatem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu, o którym mowa w ustawie o broni i amunicji. W związku z tym organ I instancji w sposób bezpodstawny cofnął pozwolenie na broń, zwłaszcza, że strona posiada pozytywną opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w kole łowieckim. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu analizy materiałów postępowania oraz odwołania, nie znalazł podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia i rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż K. P. posiadał pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich od [...] r. W dniu [...] czerwca 2009 r. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. - prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. W ocenie organów Policji, popełnienie wyżej opisanego czynu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni strony, bowiem prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości, K. P. stworzył zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia nie tylko swojego, ale również innych uczestników ruchu drogowego. W ten sposób bez wątpienia okazał lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych. Tymczasem prawo do posiadania broni nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega ścisłej reglamentacji. Posiadanie broni jest na gruncie prawa krajowego przywilejem i wyróżnieniem, opartym na pełnym zaufaniu państwa do osoby, która takie pozwolenie otrzymuje. K. P. jako skazany za przestępstwo popełnione umyślnie, zaufanie to utracił. W obowiązujących regulacjach prawnych dotyczących posiadania broni ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu co powoduje, iż nawet korzystnie świadczące o stronie dowody nie mogą przesądzić o pozostawieniu jej prawa do posiadania broni, zwłaszcza, gdy strona nie przestrzega norm prawnych. W ocenie organu II instancji, na ocenę postępowania strony nie mogły mieć zatem wpływu (w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy) pozytywne opinie o stronie środowiska myśliwych oraz w miejscu zamieszkania. Nie eliminują one bowiem ustawowej przesłanki obawy, o której mowa w przytoczonej wyżej normie prawnej. Tym bardziej, że zachowanie K. P. nie miało charakteru incydentalnego. Organy Policji przyjęły więc, iż do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należało wziąć pod uwagę wysoki stopień szkodliwości takich przestępstw, ich ewentualne następstwa dla życia i zdrowia ludzkiego oraz umyślność czynu. Analogiczne stanowisko zawarte zostało w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 225/06 (niepublikowanym) wskazującym, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące, m.in. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., winny być przez organy Policji uwzględniane w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń, chociaż przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. nie mieści się w kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jednakże jest to taki rodzaj czynu przestępczego, który w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za niego może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie stanowi nadinterpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższe zaprzecza więc twierdzeniom pełnomocnika strony, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na podstawie regulacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podniósł także, iż lekceważący stosunek strony do obowiązujących norm prawnych przejawiał się również w tym, że na przestrzeni ostatnich lat K. P. był wielokrotnie karany za popełnianie wykroczeń w ruchu drogowym, w tym przekroczenie dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h. Ponadto K. P. w [...] r. dopuścił się prowadzenia samochodu osobowego po drodze publicznej w stawnie nietrzeźwości. Organ I instancji zasadnie wziął pod uwagę tę okoliczność w kontekście oceny postawy strony, która może budzić obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe potwierdza, iż czyn popełniony przez K. P., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za który został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r., zdecydowanie nie miał charakteru incydentalnego. Na marginesie organ odwoławczy dodał, iż w protokole z rozprawy głównej z [...] r. strona wyjaśniła, iż już wcześniej była pozbawiona prawa jazdy na okres [...] za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oczywiste jest, iż zgodnie z dyspozycją art. 106 k.k., skazanie strony wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z [...]które uległo już zatarciu, uważa się za niebyłe. Jednak w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych - upływ czasu od popełnienia przestępstwa od zatarcia skazania nie stanowią przeszkody w ocenie okoliczności wydania pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pod warunkiem jednakże, że inne ustalone okoliczności ocenę taką potwierdzają. Nawiązując do wniosku pełnomocnika strony o umorzenie postępowania organ odwoławczy wskazał, iż brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia. Końcowo organ podniósł, iż prawo do posiadania broni ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Osoba, która je uzyska winna dawać gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Strona dopuszczając się w przeszłości i obecnie czynu z art. 178 a 1 k.k., a ponadto lekceważąc inne zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wykroczenia) gwarancji takiej nie daje, co nie jest obojętne dla interesu społecznego do którego ochrony organy Policji są ustawowo zobowiązane, a któremu ustawodawca przyznał pierwszeństwo ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w uznaniu, iż wobec skarżącego zaistniała uzasadniona obawa że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro został skazany za czyn z art. 178 a k.k. oraz przyjęcie, iż czyn ten stanowi pozaustawową przesłankę obligatoryjnej odmowy przyznania pozwolenia na broń, zaś wobec osób już ją posiadającą konieczność cofnięcia tego pozwolenia; 2) przepisów postępowania, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, zwłaszcza art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszystkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, uchyleniu się od rozpatrzenia i omówienia wszystkich podniesionych przez skarżącego w jego odwołaniu zarzutów, wreszcie przez akceptację praktyki gromadzenia dowodów w sposób sprzeczny z prawem. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż ze stanowiskiem organu Policji zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić, bowiem przesłanki nakazujące, bądź uprawniające do podejmowania takich decyzji zostały przez ustawodawcę wyraźnie określone i nie mogą być one dowolnie rozszerzane na podstawie swobodnego "przyjęcia" przez organy administracyjne. Samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może bowiem stanowić wystarczającej przesłanki do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, choć sama jazda pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni. Zatem przyczyn, dowolnego przyjęcia przez organy Policji dodatkowej, pozaustawowej przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni upatrywać należy w wadliwej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, nie formułuje w sposób sztywny i jednoznaczny stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, lecz czyni to w sposób stwarzający właściwemu organowi margines pewnej swobody przy ocenie, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest cofnięcie pozwolenia na broń istnieje, czy też nie. Dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne jest wykazanie, że zachowanie i postawa uprawnionego będąca powodem jego skazania pozwala żywić obawę co do dalszego, zgodnego z prawem, posiadania i używania broni. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko bardzo swobodnymi zabiegami logicznymi, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny, istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Tego zaś organy Policji nie wykazały. Ponadto organy Policji nie dostrzegły, iż w przedmiotowym wypadku stężenie alkoholu w wydychanym przez skarżącego powietrzu tylko nieznacznie przekroczyło próg normy biologicznej, zaś samo prowadzenie pojazdu w tym stanie miało miejsce w okolicznościach zasługujących na uwzględnienie, co niewątpliwie Sąd Rejonowy miał na uwadze i czemu dał wyraz rozstrzygając o wymiarze kary plasującym się w dolnych progach zagrożenia. Organy bezpodstawnie także przyjęły, iż każdy kierujący pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, nawet nieznacznego stopnia, chce lub godzi się na spowodowanie śmierci lub kalectwa ludzi. Doświadczenie życiowe oraz kazuistyka sądowa wskazują, iż przeżycie psychiczne takiego sprawcy polega na tym, iż wprawdzie zdaje on sobie sprawę z możliwości wystąpienia owych skutków, lecz ewentualność taką odrzuca, zakłada, że jej uniknie. Taki zaś stan strony podmiotowej doktryna określa pojęciem lekkomyślności i zgodnie zalicza do typowych symptomów nieumyślności. Ponadto, skarżący powoływał się na szereg istotnych faktów z jego życiorysu, w tym zwłaszcza z okresu długoletniej służby wojskowej i będących tego następstwem kontaktów z bronią. Powołanych argumentów, świadczących na korzyść strony, organy Policji nie uwzględniały. Nadto, do porządku przeszedł organ II instancji nad podniesionymi w odwołaniu zarzutami naruszenia przepisów k.p.a., koncentrując się na odparciu zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., a który polegał na ujawnieniu faktu skazania, które uległo już zatarciu. Strona skarżąca nie lekceważy doniosłości wyrażonego tam poglądu, ale uważa, iż jego pełna aprobata oznaczałaby w praktyce przekreślenie istoty instytucji zatarcia skazania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podkreślenia wymaga, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji. Bezsporna w sprawie jest okoliczność, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] został skazany za czyn określony w art. 178 a § 1 k.k. na karę grzywny, tj. za jazdę po drodze publicznej samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości ([...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Sąd orzekł także o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na [...] oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Co prawda wyżej opisane przestępstwo nie jest zaliczane przez kodeks karny do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, niemniej jednak okoliczność ta (fakt popełnienia przestępstwa), co do zasady świadczy na niekorzyść skarżącego. Dodatkowo organy Policji zasadnie dopatrzyły się, iż skarżący już w przeszłości (w dniu [...] r.) dopuścił się tego samego czynu przestępczego, lecz wówczas stwierdzono u niego stan nietrzeźwości [...] promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Ponadto, na rozprawie głównej w dniu [...] r. prowadzonej przed Sądem Rejonowym w S. Wydział Cywilno-Karny oświadczył cyt. "kiedyś byłem karany za jadę samochodem w stanie nietrzeźwości". Powyższe ustalenia pozwalają jednoznacznie stwierdzić, iż popełniony przez skarżącego czyn, za który został skazany wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r., nie miał charakteru jednostkowego. Przeciwnie, skarżący wykazuje skłonność do spożywania alkoholu i podejmowania pod jego wpływem błędnych decyzji. W tym miejscu, za niezasadny należy uznać zarzut skargi, iż organ nie może się powoływać na ustalenia poczynione na podstawie wyroku Sądu Karnego, albowiem upływ czasu od skazania skarżącego wyrokiem z [...] r. spowodował zatarcie skazania. W tym przypadku organ nie wywodzi z samego faktu skazania skarżącego określonych skutków prawnych, lecz na podstawie całokształtu ustaleń dokonuje określenia jego cech osobowych. Sąd w niniejszym składzie przychyla się do tezy wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 729/09 (publik. LEX nr 558725), iż do rozstrzygnięć administracyjnych podejmowanych w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną nie ma odniesienia zasada domniemania niewinności, o której stanowi art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż ta fundamentalna zasada prawa karnego nie ma zastosowania do sprawy administracyjnej, w której nie przesądza się o winie za czyn karalny. Wskazać należy, iż przestępstwa opisane w art. 178 a k.k. mają charakter typów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przedmiotem ochrony art. 178a k.k. są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji (patrz. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117 - 277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). Podkreślenia wymaga, iż w sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu strona popełniając tego rodzaju czyn (dwukrotnie potwierdzony wyrokiem sądowym) stwarzała zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zatem pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Katalog przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, niewymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafne jest zatem stanowisko organu, że dopuszczenie się przez skarżącego popełnienia innego przestępstwa może rodzić uzasadnioną obawę, że skarżący skorzysta z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozytywne dla skarżącego opinie Koła Łowieckiego i w miejscu zamieszkania nie niwelują owej obawy, która nie jest iluzoryczna, jak podnosi strona skarżąca, lecz rzeczywista, poparta konkretnymi ustaleniami organu. Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż czyny te nie miały żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. NSA w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 127/09 (niepublik.) dobitnie podkreślił, iż osoba, która prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości wykazuje nieodpowiedzialność, brak wyobraźni oraz wykazuje lekceważący stosunek do prawa. W takiej sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że nie przestrzegając przepisów nakazujących zachowanie bezwzględnej trzeźwości przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, osoba taka może naruszyć także zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń. Z tym poglądem należy się w całej rozciągłości zgodzić. Podkreślić należy, iż reglamentacja administracyjnoprawna wyraża się w tym, iż dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak też potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, LEX nr 198319). Niewątpliwie trzeba podzielić stanowisko organów Policji, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa, zaś od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia wniosek, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, należy uznać za niezasadne. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Zatem chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.