II GSK 846/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 318/10 w sprawie ze skargi Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego z siedzibą w W. na uchwałę Zarządu Województwa [...] w R. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia protestu w sprawie wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odrzucił skargę Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego w W. (zwanego dalej: skarżącym) na uchwałę Zarządu Województwa [...] w R. z dnia [..] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia protestu w sprawie wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W świetle uzasadnienia Sądu I instancji, skarżący złożył w dniu 19 marca 2009 r. wniosek o dofinansowanie w ramach osi VI Regionalnego Projektu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 projektu pod nazwą "Poprawa funkcjonalności schroniska K. w U. będącego ważnym elementem Głównego Szlaku B.". Wniosek ten został pozytywnie oceniony pod względem merytorycznym przez komisję konkursową, ale umieszczono go na liście rezerwowej projektów do dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. skarżący wniósł protest odnośnie punktacji wniosku o dofinansowanie, który został oddalony powołaną na wstępie uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. skargę, która, jak to powyżej wskazano, została odrzucona. W uzasadnieniu Sąd I instancji powołał się na przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm. – zwanej dalej jako u.z.p.p.r.). Zgodnie z art. 30 b ust. 1 tej ustawy w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Zdaniem Sądu I instancji, dla oceny dopuszczalności skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wystarcza zbadanie czy jej przedmiotem jest informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Koniecznym jest także ustalenie czy zgodnie z informacją przewidzianą w art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. projekt został oceniony negatywnie. Z akt sprawy wynika, że skarżący został poinformowany o pozytywnej ocenie jego projektu. Uchwałą Zarządu Województwa [...] projekt ten został umieszczony na liście rezerwowej. W ocenie Sądu I instancji, umieszczenie projektu na liście rezerwowej nie zmienia faktu, że został on pozytywnie oceniony pod względem merytorycznym i strategicznym. Okoliczność ta nie może być utożsamiana z negatywną oceną nawet wówczas, gdy projekt umieszczony na liście rezerwowej jest projektem nieprzewidzianym do dofinansowania. Art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. przewiduje możliwość wniesienia środka odwołania jedynie w przypadku otrzymania informacji o negatywnej ocenie projektu, a zatem informacja, że projekt skarżącego otrzymał ocenę pozytywną i został umieszczony na liście rezerwowej nie jest – zdaniem Sądu I instancji – informacją o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., a co za tym idzie wniesienie środka odwoławczego jest wykluczone. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazał na naruszenie przepisów: a) art. 30 b ust. 1 w zw. z art. 30 a ust. 1 pkt. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umieszczenie na liście rezerwowej wniosku skarżącego o dofinansowanie projektu nie jest negatywną oceną projektu, a także na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia środków odwoławczych w systemie realizacji programu operacyjnego, tj. prawo wniesienia protestu na punktację wniosku o dofinansowanie i jego umieszczenie na liście rezerwowej, b) art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na uchwałę Zarządu Województwa [...] w R. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie rozpatrzenia protestu na punktację wniosku o dofinansowanie i umieszczenie na liście rezerwowej. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania wskazał na naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w sytuacji, gdy podlegała ona rozpatrzeniu i uwzględnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jak należy rozumieć pojęcie "negatywnej oceny projektu", o którym mowa w art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r. Powołana ustawa nie wyjaśnia bowiem tego zwrotu, a zatem ustalenie jego znaczenia należy do organów stosujących przepisy ustawy, w tym również do sądów administracyjnych. W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, zgodnie z którym pojęcie negatywnej oceny projektu należy utożsamiać z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania (postanowienia NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10, z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 565/10, z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 657/10). Jako przykład negatywnej oceny projektu trzeba wskazać sytuację, w której projekt przeszedł pozytywnie wszystkie stadia oceny, jednak nie został zakwalifikowany do dofinansowania wskutek wyczerpania środków przewidzianych w ramach danego konkursu i został umieszczony na tzw. liście rezerwowej. Negatywna ocena to taka, której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania. Chodzi bowiem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy (strony). Celem złożenia wniosku jest uzyskanie środków pieniężnych, a zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca nic nie otrzymał, trudno jest oceniać końcowe rozstrzygnięcie jako pozytywne załatwienie sprawy. Za taką interpretacją pojęcia oceny pozytywnej przemawia także treść art. 30a ust. 1 u.z.p.p.r., z którego wynika wprost, że umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania oraz którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Przyjęcie innej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy, tj. że uzyskanie przez projekt pozytywnej oceny merytorycznej, w połączeniu z arbitralnym w istocie stwierdzeniem instytucji zarządzającej o braku możliwości dofinansowania w ramach dostępnej alokacji, pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. W lepszej sytuacji znalazłby się więc uczestnik, którego projekt nie uzyskał minimalnej oceny merytorycznej, ale który w konsekwencji uwzględnienia protestu mógłby otrzymać ostateczną ocenę pozytywną na tyle dobrą, iż umożliwiającą dofinansowanie, niż wnioskodawca, którego projekt w pierwszej instancji pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny, ale którego dofinansowanie (z uwagi na ilość punktów) okazało się niemożliwe w ramach dostępnej alokacji. Taka interpretacja byłaby dokonywana z naruszeniem przepisu z art. 30b ust. 2 ustawy stanowiącego, iż system realizacji programu musi uwzględnić co najmniej jeden środek odwoławczy. (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10). W świetle powyższego jako zasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, bowiem w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. W skardze kasacyjnej zawarty został również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42) przesądził, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.