I SA/Bd 356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2010r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujący stan faktyczny: w dniu 22 grudnia 2009 r. skarżąca złożyła w Drugim Urzędzie Skarbowym w T. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych przychodu uzyskanego w 2008 r. z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. K. wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że nie wiedziała o możliwości i konieczności złożenia ww. oświadczenia warunkującego uzyskanie przedmiotowego zwolnienia. Odmawiając postanowieniem z dnia [...] wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej organ podatkowy I instancji stwierdził, iż instytucję przywrócenia terminu, zgodnie z art. 162 § 4 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa, stosuje się do terminów procesowych, a termin, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. W zażaleniu od powyższego postanowienia strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż brak złożenia stosownego oświadczenia w zakresie chęci skorzystania z ulgi meldunkowej wynikał przede wszystkim z faktu, iż działając w zaufaniu do notariusza i urzędnika państwowego - osób wykonujących zawody zaufania publicznego, nie została przez nich poinformowana o możliwości skorzystania z ulgi podatkowej. Ponadto podniosła, że spełnia drugi z warunków, o których mowa w art. 21 ust 126 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. warunek zameldowania na pobyt stały w sprzedawanym lokalu przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. W konsekwencji w przypadku strony nie został spełniony tylko wymóg formalny jakim jest złożenie oświadczenia o chęci skorzystania z ulgi. Zdaniem strony sam fakt zameldowania na pobyt stały przy ul. K. przez okres 20 lat uprawnia do skorzystania z ulgi meldunkowej. Ponadto wnioskodawczyni podała, iż cały przychód ze sprzedaży przedmiotowego lokalu został przeznaczony na cele mieszkaniowe, zakup nieruchomości w G.. Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] przywołał przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące odmowy wszczęcia postępowania, wskazując, iż organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 21 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. zwolnienie przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia m.in. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, ma zastosowanie do przychodów podatnika, który w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Organ wskazał dalej, iż zgodnie z rozporządzeniem Minister Finansów z dnia 02 kwietnia 2008 r. w sprawie przedłużenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i określonych prawa majątkowych (Dz. U. Nr 59, poz. 361), termin do złożenia przedmiotowego oświadczenia dla podatników, którzy przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uzyskali w 2008r., przedłużony został do dnia 30 kwietnia 2009 r. Organ wskazał, iż oświadczenie o spełnieniu warunków do zwolnienia z podatku dochodowego, o którym mowa wart. 21 ust. 1 pkt 126 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, strona złożyła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia dopiero w dniu 22 grudnia 2009 r., tj. ponad 4 miesiące po upływie terminu do jego złożenia. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż termin, o którym mowa w art. 21 ust. 21 cyt. ustawy, jest terminem materialnym, co powoduje, że nie ma on waloru przywracalności. Zachowanie określonego w tym przepisie terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do ulgi meldunkowej jest warunkiem materialnoprawnym zwolnienia od podatku. Ponadto organ podkreślił, iż instytucja przywracania terminów, o jakich mowa w Rozdziale 7 działu IV Ordynacji podatkowej ma zastosowanie tylko do terminów procesowych, co wynika wprost z treści art. 162 § 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewiduje przepis określający dany termin. Natomiast ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje takiej możliwości dla terminu określonego wart. 21 ust. 21. W konsekwencji organ podatkowy nie miał podstaw by orzekać merytorycznie w kwestii przywrócenia przedmiotowego terminu prawa materialnego i w konsekwencji orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie. W skardze do sądu skarżąca wniosła (wraz z mężem) o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jako naruszającego art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasadę pogłębiania zaufania do państwa i informowania obywateli o warunkach uzyskania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca przedstawiła zaistniały w sprawie stan faktyczny. Podała, iż w dniu 21 sierpnia 2008 roku wraz z mężem dokonali sprzedaży będącego ich własnością lokalu mieszkalnego, w którym mieszkali przez okres ponad 20 lat. Umowa sprzedaży została sporządzona przez notariusza, zaś sama sprzedaż lokalu była dla małżonków pierwszą tego typu transakcją w życiu. Działali w zaufaniu do notariusza, który nie pouczył ich o konieczności dopełnienia wymogów formalnych w postaci złożenia oświadczenia dotyczącego spełnienia wymogów do uzyskania zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czyli tzw. ulgi meldunkowej. Jednocześnie informację w tym przedmiocie uzyskała strona kupująca. Całość środków uzyskanych w wyniku sprzedaży nieruchomości została przeznaczona na zakup domu jednorodzinnego. Strona podała dalej , iż w dniu 01 września 2008 roku również przed notariuszem została przez zawarta umowa na podstawie której małżonkowie nabyli nieruchomość położoną w G. za kwotę 400.000 zł. Część wymienionej należności została sfinansowana z kredytu bankowego w kwocie 100.000 zł. Tym razem jednak strona i jej mąż zostali poinformowani o konieczności dopełnienia obowiązków podatkowych w zakresie złożenia deklaracji PCC-3 oraz uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych. Uczynili zadość tym obowiązkom już następnego dnia po zawarciu wyżej wymienionej umowy. Strona podniosła, iż podczas składania zeznania małżonkowie poinformowali urzędniczkę o sprzedaży mieszkania, zakupie domu jednorodzinnego i jednocześnie zapytali czy dopełnione zostały wszelkie formalności związane z rozliczeniem podatkowym. W odpowiedzi uzyskali jedynie informację, że formularz PIT-37 został wypełniony prawidłowo. Stąd, w dobrej wierze uznali, że dopełnili wszelkich obowiązków podatkowych wymaganych prawem. W grudniu 2009 roku małżonkowie otrzymali z Urzędu Skarbowego wezwanie do złożenia formularza PIT -36 za 2008 rok Strona podniosła, że niedopełnienie złożenia oświadczenia o uldze meldunkowej w ustawowym terminie było skutkiem braku stosownych pouczeń ze strony notariusza, osoby przyjmującej deklarację PIT-37, a także braku informacji w urzędzie skarbowym o konieczności złożenia stosownego oświadczenia. W ocenie autora skargi, wobec braku stosownych pouczeń o przepisach prawa podatkowego i znacznym obciążeniu finansowym rodziny wynikającym z konieczności spłaty kredytu mieszkaniowego, wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej jest niesłuszne i niesprawiedliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Rozpatrując zasadność złożonej w niniejszej sprawie skargi wstępnie należy wskazać, iż kontroli Sądu poddane zostało postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenie terminu i właśnie zasadność rozstrzygnięć organów podatkowych w tej kwestii była przedmiotem analizy Sądu. Rozstrzygnięcia zapadłe w niniejszej sprawie zapadły w oparciu o treść dwóch przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej - o.p.), tj. - art. 165a o.p., stanowiącego, że organ podatkowy wydaje postanowienie odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn nie może być wszczęte oraz - art. 162 § 1 stanowiącego, że w razie uchybienia terminu należy termin przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, z zastrzeżeniem § 4 przepisu, ograniczającego stosowanie tej instytucji wyłącznie do terminów procesowych. Uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania organy podatkowe w rozpoznawanej wskazały właśnie na charakter terminu, którego przywrócenia domaga się strona skarżąca. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż termin złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. Wskazać w tym miejscu wypada, iż ww. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 3 ust. 1 stanowi, że osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) . Jednocześnie przepisy tej ustawy stanowią w art. 21 ust. 1 pkt 126 o zwolnieniu od podatku przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia wskazanych w nim przedmiotów (m.in. budynków mieszkalnych, ich części lub udziałów w nich czy lokali stanowiących odrębną nieruchomość lub udziału w nich), jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 21 zwolnienie to ma zastosowanie do podatnika, który, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, w urzędzie skarbowym właściwym ze względu na miejsce swego zamieszkania złoży oświadczenie, że spełnia warunki tego zwolnienia. Tym samym z przytoczonych regulacji wynika, że zwolnieniem nie jest objęty przychód z odpłatnego zbycia wskazanych w niej przedmiotów w sytuacji, gdy stosowne oświadczenie nie zostanie złożone lub złożone zostanie po terminie. Sytuacja taka zaś rodzi określone skutki podatkowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności obowiązek zapłaty podatku dochodowego obliczonego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 30e tej ustawy. W konsekwencji termin ten wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków podmiotu w ramach stosunku prawa materialnego. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wskazany w art. 21 ust. 21 omawianej ustawy 14-dniowy termin jest terminem prawa materialnego, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu przez organ podatkowy. Jak wynika to z kolei z art. 50 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego (z wyjątkiem terminów w przepisie tym wyczerpująco określonych) mogą być przedłużane w drodze rozporządzenia ministra właściwego od spraw finansów publicznych, określającym grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności, których termin wykonania został przedłużony, a także dzień upływu przedłużonego terminu. I tak, w oparciu o powyższe upoważnienie ustawowe Minister Finansów wydał w dniu 2 kwietnia 2008 r. rozporządzenie w sprawie przedłużenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i określonych praw majątkowych (Dz. U. Nr 59, poz. 361), na podstawie którego termin do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnikom, którzy przychody, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 tej ustawy podatkowej, uzyskali w roku 2008, przedłużony został do dnia 30 kwietnia 2009 r. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność faktyczna, że ani w terminie 14 dni liczonym od dnia odpłatnego zbycia mieszkania, ani też w terminie przedłużonym przez Ministra Finansów do dnia 30 kwietnia 2008 r., strona nie złożyła naczelnikowi urzędu skarbowego, właściwemu ze względu na miejsce jej zamieszkania, oświadczenia wymaganego przepisem art. 21 ust. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia od podatku przychodów uzyskanych przez nią w 2007 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego. Skoro jak wskazano wyżej terminy prawa materialnego są terminami nieprzywracalnymi - instytucja przywrócenia terminu nie ma do nich zastosowania. Jednocześnie ponieważ termin na złożenie złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest terminem materialnym, niedopuszczalne jest orzekanie w przedmiocie jego przywrócenia. Niedopuszczalność ta obejmuje zarówno podjęcie rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu, jak też odmowę jego przywrócenia. Skoro termin prawa materialnego jest nieprzywracalny, to nie może być prowadzone postępowanie w celu zbadania istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie tego rodzaju terminu. Tym samym postępowanie takie jest bezprzedmiotowe. Pogląd o niedopuszczalności przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej z uwagi na jego materialny charakter znajduje bogate odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 22/09, LEX nr 497185; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I SA/Łd 341/09 z dnia 07 lipca 2009 r. LEX nr 512629). W ocenie Sądu ponieważ bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie przywrócenia omawianego terminu wynikała już z samej istoty wniosku złożonego przez stronę, istniała od momentu złożenia wniosku i była oczywista, widoczna "na pierwszy rzut oka", niewymagającą czynienia jakichkolwiek ustaleń dla stwierdzenia jej istnienia rozstrzygnięcia organów w przedmiotowej sprawie były zasadne. Zgodnie bowiem z art. 165a § 1 o.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia zasad postępowania określonych w art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) wskazać należy, iż jakkolwiek rację mają organy, iż przepisy ww. ustawy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie jednak przywołane przepisy znajdują swoje odzwierciedlenie w treści art. 121 ustawy ordynacja podatkowa, ustanawiającego zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych ( art.121 §1) oraz udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego ( art.121 §2). Tym niemniej gdyby nawet strona sformułowała swoje zarzuty w oparciu o odpowiednie regulacje ordynacji podatkowej w ocenie Sądu uznać je należy za nieuzasadnione. Podkreślić należy , że zarzuty strony w tym zakresie sprowadzają się do tezy, iż organ winien przywrócić jej termin do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej, ponieważ nie została przez organ podatkowy wbrew zasadzie udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego poinformowana o konieczności złożenia stosownego oświadczenia w określonym terminie. Wskazać należy, iż na podstawie przepisów art. 121 § 2 o.p., organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. W doktrynie wskazuje się, iż zasada ta w sposób istotny ogranicza prawa strony postępowania w stosunku do treści podobnej zasady zawartej w art. 9 k.p.a. Przyjęcie regulacji art. 121 § 2 o.p. wskazuje, iż ustawodawca dopuszcza w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu możliwość powoływania się na paremię ignorantia iuris nocet dla uzasadniania podejmowanych czynności i decyzji (zob. S. Presnarowicz w : C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W tym miejscu, szczególnie w kontekście argumentacji strony, iż urzędnicy skarbowi winni byli nie tylko znać nowelizację dot. przedłużenia terminu do złożenia oświadczenia, ale również poinformować o niej podatników, przywołać można również tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 938/08 w której stwierdzono, że nałożenie na organy podatkowe obowiązku każdorazowego informowania podatników o zmianie przepisów stanowiłoby nadmierne obciążenie administracji podatkowej, której zadaniem jest kontrola prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż warunki uprawniające do o zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 126 od podatku przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia wskazanych w tym przepisie przedmiotów określone zostały w powszechnie obowiązującym przepisie prawa (art. 21 ust. 21 ustawy podatkowej). W tym kontekście przywołać wypada wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2009r. sygn. akt I SA/Sz 607/09 , w którym stwierdzono :"uprawnienie do złożenia ww. oświadczenia o nabyciu prawa do zwolnienia wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, prawidłowo opublikowanego, stąd [...]rzeczą podatniczki było zapoznanie się z tym prawem, jeżeli dokonała czynności podlegających opodatkowaniu, bowiem to na podatniku zamierzającym skorzystać ze zwolnienia ciąży obowiązek śledzenia zmian w przepisach prawa podatkowego, a nieznajomość przepisów prawa nie może działać na korzyść strony". Wobec przedstawionej argumentacji argumenty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.