II OSK 1565/11

Dnia 19 października 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2011 roku sygn. akt II SA/Wr 385/10 w sprawie ze skarg [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] we W. na decyzję Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 roku nr XLVI/1404/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 385/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. S. [...] we W. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą we W. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 r., nr XLVI/1404/10, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu. Wyrok ten został wydany w następującym wskazanym przez Sąd I instancji stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...] we W. po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 r. Nr XLVI/1404/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 11 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, brak uzasadnienia uchwały stanowiącej odpowiedź na wezwanie Wspólnoty do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz brak pełnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu; 2. art. 9 k.p.a. poprzez pozostawianie bez odpowiedzi pism i ustnych zapytań przedstawicieli skarżącej Wspólnoty o wynikające dla niej "skutki finansowe i prawne zaskarżonej uchwały" albo udzielanie odpowiedzi pozbawionych jakichkolwiek wyjaśnień czy wskazówek, w szczególności brak uzasadnienia faktu, dlaczego dokonano zmiany przeznaczenia działki o symbolu 5KDD stanowiącej drogę wewnętrzną poprzez przeznaczenie jej na cele publiczne, 3. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a ponadto poprzez załatwienie sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a to praw strony skarżącej jako właściciela działki o symbolu 7U znajdującej się w obszarze oddziaływania zmian planu zagospodarowania przestrzennego; niezbadanie, czy przeznaczenie nieruchomości ujętych w planie na cele publiczne jest niezbędne oraz jakie to niesie konsekwencje dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności dla nieruchomości strony skarżącej, przy uwzględnieniu wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także poprzez błędne wyważenie relacji pomiędzy interesem publicznym, a prywatnym, 4. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przejawiające się w błędnych założeniach co do obecnego przeznaczenia nieruchomości objętych planem; niezbadaniu obecnego przeznaczenia działek objętych uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo zgłaszania zastrzeżeń i uwag do projektu planu; nieuwzględnieniu sposobu rozmieszczenia poszczególnych elementów infrastruktury nieruchomości w terenie, powierzchni działek objętych planem oraz pominięciu kwestii skutków zmiany przeznaczenia nieruchomości związanych z koniecznością ingerencji w sąsiednie nieruchomości, 5. wprowadzenie w błąd członków Rady Miejskiej głosujących w przedmiocie zaskarżonej uchwały oraz następnie w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania skarżącego, poprzez przedstawienie im nieprawdziwych informacji o stanie faktycznym dotyczącym nieruchomości objętych miejscowym planem, w szczególności w zakresie statusu działki 5KDD oraz zasadności i skutków jej ewentualnego poszerzenia. Ponadto zakwestionowanej uchwale zarzucono istotne naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 4 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie uprawnień wynikających z przedmiotowego przepisu oraz naruszenie zasad sporządzania studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego, co wyraża się w szczególności w nieinformowaniu o planowanych działaniach i przyjętych kryteriach planowania, nieuwzględnieniu stanowiska podmiotów bezpośrednio zainteresowanych oraz przedkładaniu nieistniejącego interesu publicznego nad istotne interesy jednostkowe, 2. art. 20 w/w ustawy poprzez nierozstrzygnięcie w przedmiocie uwag zgłoszonych do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty, 3. art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez założenie pośrednio w planie wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi używanej do facto przez trzech przedsiębiorców, posiadających już inną drogę dojazdową do swych posesji, oraz poprzez wprowadzenie w błąd osoby sporządzającej opinię środowiskową do planu co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne, 4. art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przeznaczenie na cele publiczne nieruchomości nie mających żadnego znaczenia dla interesu publicznego, z pokrzywdzeniem interesu prywatnego, w szczególności poprzez przekształcenie drogi wewnętrznej na działce symbol 5KDD w drogę publiczną, pomimo, że przedmiotowa droga nie służy jakiemukolwiek celowi publicznemu, a jej poszerzenie w celu spełnienia wymogów wynikających z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (minimum 10 m), odbyć się może jedynie poprzez zajęcie działek sąsiadujących, w tym działki o symbolu U7, z pokrzywdzeniem właścicieli tych działek, 5. art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa, art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności strony skarżącej oraz art. 112 i nast. ustawy o gospodarce ruchomościami poprzez planowane wywłaszczenie nieruchomości nieprzeznaczonej na cele publiczne oraz z pominięciem procedury przewidzianej w tych przepisach, 6. § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez uniemożliwienie poprowadzenia zgodnej z przepisami rozporządzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty oraz konieczność likwidacji drogi już istniejącej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o stwierdzenie nieważności § 14 zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. wskazana wyżej strona skarżąca rozszerzając zarzuty skargi, wniosła o stwierdzenie nieważności nie tylko § 14, ale i § 21 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 23 ust. 3 pkt 2, § 28 ust. 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 21 lipca 2010 r. skargę na uchwałę Nr XLVI/1404/10 wniosła także [...] Sp. z o.o. z/s we W., kwestionując jej część regulującą zagospodarowanie przestrzenne nieruchomości gruntowej - działki nr B której to skarżąca Spółka jest użytkownikiem wieczystym oraz właścicielem posadowionego na niej budynku. Przedmiotowej uchwale zarzucono obrazę prawa materialnego, tj.: 1. art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie skutkujące niedochowaniem wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, polegającą na: a) cofnięciu nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD), co spowodowało, że wjazd na parking usytuowany na działce gruntu będącej objętym przez skarżącą Spółkę użytkowaniem wieczystym jest możliwy jedynie z ulicy publicznej (2KDG); b) uniemożliwieniu powstaniu dojazdu do budynku biurowego posadowionego na działce gruntu nr B znajdującej się na terenie 5U od strony ulicy głównej; c) usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr B, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku, 2. art. 1 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem rozstrzygnięć planistycznych, które niweczą osiągnięcie celu jakim jest optymalne wykorzystanie obszaru działki gruntu nr B użytkowanego przez skarżącą Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, oraz narażenie skarżącej Spółki na znaczne obciążenia ekonomiczne polegające na: a) konieczności inwestycji w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym; b) zmniejszeniu ilości miejsc postojowych z 52 do 32; c) przyjęciu współczynnika miejsc postojowych wynoszącego 1,8 miejsca postojowego na 100 m powierzchni, co w przypadku rozbudowy obiektu skarżącej będzie powodowało konieczność inwestycji w dwukondygnacyjny parking podziemny; d) konieczności rozwieszenia banerów reklamowych, tablic reklamowych i neonów, a to wobec wprowadzenia zapisu w zaskarżonej uchwale o usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr B, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku, 3. art. 1 ust. 2 pkt 7 w/w ustawy w zw. z art. 140 k.c. i w zw. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 Konstytucji RP skutkujące znacznym ograniczeniem praw własności i użytkowania wieczystego skarżącej, polegającą na: a) usytuowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku skarżącej i niemożność posadowienia wykuszy na słupach po stronie przekraczającej tę linię; b/ dopuszczeniu z robót budowlanych niepolegających na remoncie wyłącznie przebudowę i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach wydzielenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5U, co w znacznym stopniu utrudni skarżącej Spółce "uzyskanie" nadwieszenia jako, że uprzednio niezbędne będzie dokonanie rozbiórki obiektu skarżącej. Powołując się na powyższe podstawy Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części regulującej zagospodarowanie przestrzenne nieruchomości gruntowej - działki nr B oraz zasądzenie od Gminy Wrocław kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1 440 zł. W odpowiedzi na skargi Gmina Wrocław wniosła o ich oddalenie jako niezwierających uzasadnionych podstaw, na poparcie czego przedstawiła w tym zakresie stosowne rozważania. Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...], we W. zarejestrowana została jako sprawa o sygn. akt II SA/Wr 385/10, zaś skarga Spółki z o.o. [...] pod sygnaturą akt II SA/Wr 532/10, a obie te sprawy zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Wr 385/10 na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając wniesione skargi uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem jego oceny jest uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 r., Nr XLVI/1404/10, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 5 października 2006 r. Nr LVI/3348/06 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu. Nadto Sąd wyjaśnił, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Następnie Sąd powołał przepis art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zdaniem Sądu wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem Sąd doszedł do przekonania, że pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 wskazanej wyżej ustawy) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu, w ocenie Sądu, ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Z tych samych względów każde naruszenie właściwości organów w zakresie sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem nie podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, jak wynika z dokumentacji planistycznej zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. S. [...] we W. i [...] Sp. z o.o. z/s we W. uchwała została - co nie jest kwestionowane przez strony skarżące - podjęta z uwzględnieniem chronologii czynności materialno-technicznych wskazanych w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie Sąd przytoczył treść tego artykułu i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 13 lipca 2007 r. w Słowie Polskim – Gazecie Wrocławskiej opublikowano ogłoszenie Prezydenta Wrocławia zawiadamiające o podjęciu uchwały z dnia 5 października 2006 r. Nr LVI/3348/06 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu oraz o możliwości składania wniosków do planu w terminie 21 dni od dnia ukazania się ogłoszenia, tj. do dnia 3 sierpnia 2007 r. Tego samego dnia zostało również opublikowane w Słowie Polskim – Gazecie Wrocławskiej – na podstawie art. 34 w zw. z art. 32 ust. 1 i 3 oraz art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – zawiadomienie, że w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zamieszczono w/w uchwałę oraz rozpoczęto postępowanie w sprawie ocen oddziaływania na środowisko skutków realizacji ustaleń planu. Ogłoszenie to zostało również podane do wiadomości poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Rady Osiedla G., Osiedla B., Osiedla P., Osiedla H., Zarządu Zasobu Komunalnego, Biura Obsługi Klienta nr 10, Biura Obsługi Klienta nr 6, Urzędu Miejskiego Wrocławia przy ul. Nowy Targ 1/8, ul. Świdnickiej 53 i ul. G. Zapolskiej 2/4, a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, wypełniono normę zawartą w powołanym art. 17 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy. Zdaniem Sądu także wymóg z art. 17 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został spełniony, albowiem jak wynika z akt sprawy zawiadomienie na piśmie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zostało wystosowane w dniu 6 lipca 2007 r. do odpowiednich instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu. W toku postępowania planistycznego zostało złożonych 20 wniosków, które zostały rozpatrzone zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], przy czym skarżąca Wspólnota złożyła w dniu 2 sierpnia 2007 r. wniosek, który dotyczył jedynie zachowania wnętrza międzyblokowego budynków przy ul. S. [...], W. [...] oraz S. [...] jako niezabudowanego, z przeznaczeniem dla celów rekreacyjnych, z możliwością urządzenia ogródka sportowego/boiska lub miejsca zabaw dla dzieci i młodzieży. Wniosek ten został uwzględniony. Dalej Sąd wskazał także, że została sporządzona - w myśl art. 17 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - prognoza oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (art. 17 ust. 5 tej ustawy). Również uzyskano opinie o projekcie planu Miejskiej Komisji Urbanistyczno-architektonicznej we W., czym - zdaniem Sądu - wypełniono przepis art. 17 ust. 6 pkt a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto Sąd zauważył, że projekt planu uzgodniono z właściwymi organami, o których mowa w art. 17 ust. 7 powyższej ustawy. Ponadto Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej, że założenia przedmiotowego planu nie odpowiadają treści opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, tj. że "zachowanie zieleni przyulicznej i towarzyszącej zapewni oprócz funkcji rekreacyjnej korzystny wpływ na łagodzenie negatywnego oddziaływania przedsięwzięć zawartych w planie", wskazał iż niezgodność ta - zdaniem Wspólnoty - wyraża się w tym, że nie zostanie zachowana zieleń przyuliczna poprzez przekształcenie drogi wewnętrznej stanowiącej działkę 5KDD w drogę publiczną i wynikającą z tego konieczność jej poszerzenia, co zaś skutkować będzie wycięciem drzew rosnących wzdłuż granicy pomiędzy działką 5KDD, a działką 5U, oraz zlikwidowaniem pasa zieleni. Jednakże Sąd zauważył, że z opinii tej wynika, że inwestycje budowlane i komunikacyjne nie spowodują drastycznych zmian środowiska. Zatem Sąd uznał, że słowa strony skarżącej są jedynie subiektywnym odczytaniem treści opinii i planu. Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty naruszenia art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez założenie pośrednio w planie zagospodarowania przestrzennego wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi", Sąd podzielił stanowisko strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na skargę, iż samo wyznaczenie terenu pod drogę dojazdową 5KDD nie oznacza automatycznie wycięcia szpaleru drzew. Kwestionowany plan w żadnym miejscu nie nakazuje likwidacji przedmiotowego szpaleru drzew, a rozstrzygnięcie w tej kwestii zostanie podjęte na etapie projektu budowlanego drogi. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że w dniu 5 listopada 2009 r. zostało opublikowane w Polskiej Gazecie Wrocławskiej ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 12 listopada do 10 grudnia 2009 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego Wrocławia, o przeprowadzeniu dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (mająca odbyć się w dniu 18 listopada 2009 r.) oraz o wnoszeniu do niego – zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – uwag w terminie do dnia 24 grudnia 2009 r. Podniósł również, iż ogłoszenie to zostało także wywieszone na tablicy ogłoszeń i podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty przez: Urząd Miejski Wrocławia przy ul. Nowy Targ 1/8, ul. Świdnickiej 53 i ul. G. Zapolskiej 2/4, Radę Osiedla G. Osiedla B., Osiedla P., Osiedla H. Tym samym zostały wypełnione czynności wymagane przepisem art. 17 ust. 10-11 wskazanej wyżej ustawy. Nadto w dniu 18 listopada 2009 r. została przeprowadzona dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu, w której nie brała udziału żadna ze skarżących stron. Zaś wniesione uwagi zostały rozpatrzone zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...]. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. [...] nie wniosła żadnych uwag do wyłożonego projektu planu i stwierdził, że zarzut naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozstrzygnięcie w przedmiocie uwag zgłoszonych do projektu planu przez przedstawicieli skarżącej Wspólnoty jest bezpodstawny. Natomiast [...] Sp. z o.o. wniosła swoje uwagi w pismach z dnia 21 i 23 grudnia 2009 r. Część z żądań zawartych w tych pismach została uwzględniona, a mianowicie w zakresie dotyczącym usunięcia z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na części długości odcinka proponowanego w załączniku graficznym do uwag, tj. w miejscu istniejącego na działce nr B budynku, zmiany § 21 ust. 2 pkt 1 lit. b projektu uchwały wysokości najniższego punktu nadwieszonych nad terenem budynków, dopuszczonych w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U, na co najmniej 4, 20 m ponad poziom terenu. Zatem mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ gminy dopełnił wszelkich wymogów wynikających z procedury planistycznej. Tym samym, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 4 w zw. z art. 6 powyższej ustawy jest nieuzasadniony. Przechodząc do analizy zarzutów Wspólnoty podniesionych w treści wywiedzionej skargi, Sąd wskazał, iż wśród nich znalazł się zarzut naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu naruszenia prawa własności skarżącej należy odnieść przede wszystkim do kwestii możliwości ingerencji organów gminy w to prawo. Zdaniem Sądu I instancji przepis art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje obowiązek gminy ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, kwalifikując go jako zadanie własne tej jednostki samorządu terytorialnego. Fakt nadania gminie poprzez jego treść tzw. władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie, zdaniem Sądu, przepis powyższy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP. Nadto Sąd podkreślił, że w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierającym otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w opracowaniach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, wskazane zostało w pkt 7 w jednoznaczny sposób prawo własności. Wymóg ten podporządkowany jest przepisowi art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, jako gwarantującemu poszanowanie tego prawa, które wprawdzie - zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej - może być ograniczone, ale pod warunkiem nienaruszania istoty własności. Wskazał również, że w tej ostatniej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lipca 1980 r. (sygn. akt CZP 45/80, publ. OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 131), w którym nawiązując do art. 140 k.c. stwierdził, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela, to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienia do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią". W ocenie Sądu naruszeniem tego uprawnienia jest ingerencja w sferę prawną właściciela nieruchomości, dokonywana poprzez ustalenia planu miejscowego, które określając przeznaczenie terenu i jego zagospodarowanie, wyznaczają jednocześnie granice korzystania z prawa własności i wpływają na interesy prawne jego dysponenta. Nadto Sąd zauważył, że ochronę przed taką ingerencją w trakcie prac planistycznych zapewnia prawo wnoszenia wniosków do planu i uwag dotyczących projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Ponadto Sąd wskazał, że skarżąca Wspólnota nie skorzystała z tych ustawowych uprawnień, stwarzających możliwość ochrony jej interesów w procesie uchwalania planu. Zatem nieuzasadnione jest podnoszenie w skardze, że na każdym etapie przygotowywania planu objętego zaskarżoną uchwałą członkowie skarżącej Wspólnoty zgłaszali uwagi do planu, wskazując na naruszenie swojego interesu prawnego oraz na brak obiektywnych względów, dla jakich miałoby nastąpić przeznaczenie działki 5KDD na cele publiczne. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów art. 11, art. 107, art. 9, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji zauważył, że procedura planistyczna uregulowana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest szczególną regulacją, co oznacza, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają w tej procedurze ograniczone zastosowanie. W toku prac planistycznych są przewidziane różne instytucje, które umożliwiają udział osób mających interes prawny w kwestionowaniu zapisów nowego planu, a tym samym kształtowania jego treści, tj. wniosków do planu i uwag dotyczących projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. W tym celu została też przeprowadzona dyskusja publiczna, jednakże Wspólnota Mieszkaniowa z tych możliwości nie skorzystała. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że skarżąca Wspólnota w skardze zakwestionowała część zapisów zaskarżonej uchwały, tj. § 14, § 21 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 23 ust. 3 pkt 2 i § 28 ust. 3 pkt 2. Jej zdaniem § 14 zaskarżonej uchwały nie realizuje jakiegokolwiek celu publicznego, ponieważ - jak wspomniano we wstępnej części uzasadnienia - działka 5KDD jest tylko okazjonalnie używana przez pojazdy dojeżdżające (niejako "na skróty") do trzech spośród przedsiębiorstw położonych na terenie działki 6U, mających - faktycznie oraz zgodnie z założeniem § 22 ust. 5 zaskarżonej uchwały – jedyny dopuszczalny dojazd od strony ul. W., tj. od działki oznaczonej na planie symbolem 6KDD. Ponadto wbrew twierdzeniom sprawozdawców projekt planu nie zakłada równomiernego – z jednakowym pokrzywdzeniem obu sąsiednich nieruchomości 7U oraz 5U – poszerzenia działki 5KDD. Z rysunku stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały, na którym działka 5KDD została już poszerzona, wynika, że przesunięcie granic nastąpi w większym stopniu kosztem nieruchomości skarżącej Wspólnoty niż nieruchomości położonej po drugiej stronie drogi 5KDD. Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 2 pkt 4 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Z pewnością tylko twierdzenie skarżącej Wspólnoty, że droga dojazdowa 5KDD będzie wykorzystana jedynie przez trzech przedsiębiorców, nie może – w ocenie Sądu – uzasadniać tego zarzutu. Ponadto Sąd wskazał, że przeznaczenie drogi wewnętrznej w drogę publiczną mieści się w tzw. władztwie planistycznym, które przysługuje gminie. Nadto Sąd zwrócił uwagę na wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę, a dotyczące powyższego zarzutu i podniósł, że strona przeciwna wskazała, iż przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej wyznaczoną drogą dojazdową są rozwiązaniem właściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, zgodnym z przepisami prawa oraz sprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż tej ulicy. Wyznaczenie tej drogi ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem miejskim. Droga 5KDD jest powiązana z układem miejskim poprzez ul. S., która jest jedną z ulic wlotowych do centrum miasta od strony południowej i w związku z tym jest obciążona znacznym ruchem komunikacyjnym. Włączenia do ulic wyższej klasy podlegają regulacjom wynikającym z przepisów dotyczących projektowania dróg publicznych i kształtowania skrzyżowań. Obowiązek ograniczenia liczby i częstości zjazdów z ulicy klasy G i zapewnienie dojazdu od dróg niższych klas zostało w planie miejscowym konsekwentnie zrealizowane. Likwidacja części wjazdów na ciągu ul. S. do terenów powyżej projektowanej ulicy 5DD wymaga zaprojektowania prawidłowego pod kątem inwestycyjnym dojazdu o odpowiednich parametrach z bezpiecznym włączeniem do ulicy wysokiej klasy jaką jest ul. S. Jak wskazano - pomimo statusu drogi wewnętrznej istniejąca droga status ten posiada jedynie w początkowym swoim odcinku przy ul. S., natomiast na dalszym odcinku jej parametry pozwalają jedynie na przejazd jednego samochodu. Ponadto z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru i dojazdem do poszczególnych posesji znajdujących się w tym obszarze konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej, zapewniającej dojazd do poszczególnych działek, w tym również do działki będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...]. Wyznaczona w planie droga ma obsługiwać docelową zabudowę i zagospodarowanie terenu planowane w oparciu o ustalenia tego planu. Wzdłuż projektowanej drogi dojazdowej 5KDD wyznaczono tereny 5U i 7U, w ramach których dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi. Na terenie 7U dopuszczono zabudowę o wysokości do 33m, a na terenie 5U wzdłuż wyznaczonej drogi dojazdowej do 25m. Plan musi zatem zapewnić dojazd do wszystkich wyznaczonych terenów, co jest spełnione w przypadku przedmiotowej drogi i przyległych do niej terenów. Ponadto pismem procesowym z dnia 20 grudnia 2010 r. pełnomocnik strony przeciwnej wyjaśnił, że w trakcie sporządzania projektu planu przeprowadzona została procedura rozważenia innych, alternatywnych rozwiązań projektowych, m.in. również w odniesieniu do wyznaczonej w planie drogi 5KDD. Analiza taka prowadzona była na etapie przygotowania koncepcji projektu planu, kiedy formułowano ustalenia projektu polegające na wyznaczaniu poszczególnych terenów, w tym również terenów dróg zapewniających obsługę komunikacyjną poszczególnym terenom, a także obowiązujących parametrów zabudowy w zakresie wysokości zabudowy, wskaźników dotyczących powierzchni zabudowy, ilości miejsc parkingowych oraz powierzchni biologicznie czynnej. Rozpatrywano wówczas różne warianty rozwiązań projektowych w poszukiwaniu najbardziej korzystnych sposobów zabudowy i zagospodarowania terenów. W trakcie analizy brano pod uwagę uwarunkowania architektoniczne i urbanistyczne: obecną zabudowę i sposób zagospodarowania terenów, wydane i będące jeszcze w toku wydawania decyzje administracyjne, strukturę własności, względy ekonomiczne, ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Wrocławia, przepisy prawa w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wariantowe rozwiązania były dyskutowane w wyspecjalizowanych branżowych zespołach projektowych inżynierów urbanistów, infrastruktury drogowej, sieci infrastruktury technicznej, zagadnień środowiska przyrodniczego. Koncepcja projektu planu była dyskutowana na radach technicznych oraz na Kolegiach Prezydenckich. W trakcie sporządzania projektu planu, w miarę kolejnych etapów procedury planistycznej, projekt planu ewaluował o zmiany wynikające z przeprowadzenia poszczególnych faz procedury: rozpatrzenia wniosków do planu, opiniowania, uzgadniania, rozpatrzenia uwag do planu. Wszystkie przeprowadzane zmiany projektu planu każdorazowo wiązały się z koniecznością ponownej analizy mającej na celu określenie najlepszego rozwiązania projektowego oraz w oparciu o konsultacje poszczególnych rozwiązań w gronie specjalistów poszczególnych branżowych działów projektowych oraz na forum rad technicznych, a także przy współpracy z właściwymi wydziałami Urzędu Miejskiego. W odniesieniu do wyznaczonej drogi 5KDD wskazano, że w trakcie procedury projektowej szczegółowo przeanalizowano istniejące uwarunkowania w rejonie tej drogi oraz możliwe sposoby obsługi terenów do niej przylegających, w przypadku innego przeprowadzenia przedmiotowej drogi lub rezygnacji z obsługi tych terenów od strony ul. S. Ze względu na skomplikowaną strukturę własności, obecne zagospodarowanie i istniejącą obsługę komunikacyjną tego obszaru, a także docelowy sposób zabudowy i zagospodarowania oraz skutki ekonomiczne i prawne, zdecydowano, że najbardziej właściwym i korzystnym rozwiązaniem będzie wyznaczenie obsługi komunikacyjnej analizowanego obszaru wzdłuż gminnej działki nr A. [...] obręb G., wykorzystywanej obecnie przez podmioty zlokalizowane wzdłuż niej, w tym również przez skarżącą Wspólnotę jako drogę dojazdową. Ze względu na małą szerokość przedmiotowej działki - 3m, obecne użytkowanie jej dla celów obsługi komunikacyjnej przyległych do niej nieruchomości skutkuje utrzymującym się konfliktem przestrzennym, funkcjonalnym i społecznym w analizowanym obszarze. Użytkowanie w obecnych liniach rozgraniczających przedmiotowej działki jako drogi publicznej nie jest możliwe ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Celem planu jest poprawienie struktury funkcjonalno-przestrzennej oraz dostosowanie jej do docelowego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którym przewidziano w tym rejonie lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej o większej intensywności niż zabudowa funkcjonująca obecnie w tym obszarze. Plan ma na celu m.in. powstrzymanie chaotycznego zagospodarowania terenu oraz rozwiązanie obecnych i uniknięcie nowych konfliktów przestrzennych i społecznych, w szczególności tych związanych z realizacją nowych inwestycji w sąsiedztwie istniejącej zabudowy. Z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru, a spowodowane przede wszystkim usytuowaniem terenów wzdłuż ulicy wysokiej klasy oraz brakiem ulic niższej klasy, które mogą zapewnić obsługą komunikacyjną terenów i bezpieczne włączenie się do ruchu miejskiego za pomocą skrzyżowań konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej o szerokości 10m zapewniającej dojazd do poszczególnych terenów, w tym również do działki będącej własnością Wspólnoty. Wyznaczenie innej niż obecnie funkcjonująca obsługa jest wyborem koniecznym dla zapewnienia odpowiedniego poziomu obsługi komunikacyjnej terenów, których zainwestowanie ulegnie intensyfikacji na mocy ustaleń planu. Droga umożliwia przede wszystkim obsługę nieruchomości znajdujących się wzdłuż niej, a także dojazd do działek nieprzylegających bezpośrednio do tej drogi, m.in. do terenu 14MN. Droga ma stosowną szerokość w liniach rozgraniczających oraz zapisy umożliwiające obsługę komunikacyjną, a także bilansowanie się w zakresie ilości miejsc parkingowych poszczególnych podmiotów w obrębie tej drogi. Ponadto wyznaczona droga stanowić będzie w przyszłości również korytarz dla przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej koniecznych do funkcjonowania przyległych terenów. Strona wyjaśniła także, że po stwierdzeniu właściwego przebiegu drogi nastąpiły dalsze szczegółowe analizy w zakresie usytuowania drogi w liniach rozgraniczających względem poszczególnych działek. Rozpatrywano w związku z tym warianty usytuowania obszarów koniecznych poszerzeń terenu drogi w kontekście przyszłych wykupów gruntów oraz konsekwencji finansowych i prawnych. Zbadano jednocześnie możliwości sytuowania miejsc parkingowych, wjazdów na tereny oraz obsługi w zakresie udostępnienia poszczególnych terenów dla pojazdów uprzywilejowanych jak pogotowie ratunkowe, straż pożarna itp. W świetle wszystkich przeprowadzonych analiz i symulacji możliwych rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych, a także w oparciu o przeprowadzoną procedurę formalnoprawną stwierdzono, że wyznaczona droga 5KDD jest najwłaściwszym rozwiązaniem, zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa i normami projektowymi oraz uwarunkowaniami i zależnościami wynikającymi ze skomplikowanej struktury własności. Wyznaczona droga została poprowadzona z uwzględnieniem i wyrażeniem interesów oraz praw właścicieli wszystkich przylegających do niej nieruchomości. Przyjęte zasady obsługi komunikacyjnej zapewnione poprzez wyznaczoną drogę dojazdową są rozwiązaniem właściwym od strony funkcjonalnej i technicznej zgodnym z przepisami prawa oraz sprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż tej ulicy. Wyznaczenie celu publicznego na drodze, obecnie użytkowanej jako droga dojazdowa, ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem miejskim. Jednocześnie nadmieniono, że dla terenów 5U i 7U zostały wprowadzone dodatkowe zapisy mające na celu ułatwienie realizacji ustaleń planu w zakresie wskazanych wskaźników miejsc postojowych. Dopuszczono możliwość bilansowania się terenów przyległych do terenu drogi 5KDD w liniach rozgraniczanych tej drogi, co oznacza dopuszczenie możliwości parkowania również w obrębie ulicy, co zwiększa powierzchnię przeznaczoną do parkowania. Dopuszczenie bilansowania się w zakresie miejsc postojowych dodatkowo również na terenie ulicy 5KDD ma umożliwić wprowadzenie innych rozwiązań z wykorzystaniem terenu wyznaczonego pod drogę publiczną, przy uwzględnieniu jednak w pierwszej kolejności funkcji komunikacyjnej ulicy, która ze względu na szerokość w obecnych liniach własności nie może być realizowana. Zakaz lokalizacji miejsc postojowych przyulicznych na terenie ulicy 5KDD ma dać możliwość wykorzystania terenu publicznego na funkcję parkingową związaną z obsługą terenów przyległych. Parkowanie przyuliczne na terenie ulicy publicznej jest z definicji związane z dojazdem do miejsc postojowych bezpośrednio z ulicy publicznej. Bez urządzeń zabezpieczających wjazd na miejsca postojowe stanowią one miejsca publiczne, a więc umożliwiają korzystanie z nich dowolnym użytkownikom. Priorytetem w planie było zapewnienie przejazdu ulicą o normatywnych parametrach oraz umożliwienie przeprowadzenia infrastruktury związanej z funkcjonowaniem ulicy w terenie publicznym. Z uwagi na konieczność zachowania przepisów prawa dotyczących projektowania dróg publicznych i przyjęcia dla drogi publicznej minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających 10 m taka szerokość została wyznaczona w planie miejscowym dla ulicy 5KDD. Sposób zagospodarowania wyznaczonej planem przestrzeni publicznej po realizacji podstawowej funkcji komunikacyjnej może być przedmiotem ustaleń właścicieli terenów przyległych z jednostką zarządzającą pasem drogowym. Ponadto, jak zauważył pełnomocnik, przy realizowaniu funkcji dopuszczonych w planie, szczególnie takich, które mają charakter mieszkaniowy i usługowy, należy zapewniać klientom i użytkownikom takie warunki, aby mogli oni swobodnie korzystać z dopuszczonych przeznaczeń. Zdaniem Sądu treść tego pisma przeczy zarzutom stron skarżących o dowolności działania organu i przyjęciu rozwiązań urbanistycznych bez głębszego rozważenia racji różnych podmiotów. Nieuzasadniony jest też zarzut braku uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały, albowiem takie uzasadnienie znajduje się w aktach planistycznych. Sąd zaznaczył także, że pozyskanie terenu pod drogę 5KDD wiązać się będzie z odszkodowaniem dla właściciela terenu. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zarzut naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 140 k.c. w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 112 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce ruchomościami nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez uniemożliwienie poprowadzenia zgodnej z przepisami rozporządzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty oraz konieczność likwidacji drogi już istniejącej, Sąd I instancji stwierdził, że jest on nieuzasadniony, albowiem żaden zapis planu ani nie uniemożliwia poprowadzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty, ani nie nakazuje likwidacji drogi już istniejącej, zatem nie kolidują one z w/w przepisami rozporządzenia. Odnosząc się do skargi [...] Sp. z o.o. z/s we W. Sąd I instancji zauważył, iż w skardze tej zostały zakwestionowane zapisy zaskarżonego planu dotyczące nieruchomości gruntowej - działki nr B, której to skarżąca Spółka jest użytkownikiem wieczystym oraz właścicielem posadowionego tam budynku. Oceniając zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd zwrócił uwagę na przepis art. 2 pkt 1 powyższej ustawy, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "ładzie przestrzennym" należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Strona skarżąca zarzuciła natomiast, że niedochowanie wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, polegające na: a) cofnięciu nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy dojazdowej (5KDD), co spowodowało, że wjazd na parking usytuowany na działce gruntu będącego objętym przez skarżącą Spółkę użytkowaniem wieczystym jest możliwy jedynie z ulicy publicznej (2KDG); b) uniemożliwieniu powstaniu dojazdu do budynku biurowego posadowionego na działce gruntu nr B znajdującej się na terenie 5U od strony ulicy głównej; c) usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr B, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku. Nadto Sąd wskazał, że w powyższych kwestiach wypowiedziała się strona przeciwna, uzasadniając, że wyznaczone w planie nieprzekraczalne linie zabudowy wzdłuż ulicy dojazdowej (5KDD) na terenie 5U nie ograniczają możliwości utrzymania obecnego oraz realizacji innego wjazdu od strony ulicy 5KDD na istniejący obecnie parking, a ponadto plan wprowadza regulacje zapewniające umożliwienie funkcjonowania istniejącego obecnie na działce Spółki parkingu oraz wjazdu na ten parking od strony terenu 5KDD. W przypadku zrealizowania zabudowy zgodnie z ustaleniami planu inwestor ma możliwość wykonania miejsc postojowych dla samochodów w formie parkingu wielopoziomowego, obsługując nieruchomość od terenu 5KDD oraz 11KDW poprzez tereny 3U i 4U. Ponadto strona stwierdziła, że proponowane dopuszczenie bezpośredniego dojazdu do terenu 5U z ul. S. (2KDG) byłoby rozwiązaniem niewłaściwym od strony funkcjonalnej i technicznej, niezgodnym z przepisami prawa oraz niesprawiedliwym w stosunku do innych właścicieli działek usytuowanych bezpośrednio wzdłuż ul. S. Klasa ul. S. (ulica główna) uniemożliwia realizację bezpośrednich wjazdów z niej na poszczególne posesje. Wyznaczony w planie odcinek dojazdu do terenu umożliwiający bezpośredni wjazd z ul. S. służy wyłącznie zapewnieniu dojazdu do istniejącej stacji benzynowej. Dopuszczenie bezpośredniej obsługi komunikacyjnej z ul. S. innych niż stacja benzynowa funkcji spowodowałoby zagrożenie w ruchu komunikacyjnym wzdłuż ul. S. oraz zaburzenia i utrudnienia przestrzenne i funkcjonalne na poszczególnych terenach wyznaczonych w planie. Proponowane rozwiązanie koliduje z przyjętymi i stosowanymi zasadami wyznaczania i kształtowania terenów zabudowanych o przeznaczeniu usługowo-mieszkaniowym. Stanowiłoby również podstawę do zarzutów o nierówne traktowanie podmiotów. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nieuzasadniony. W ocenie Sądu zarzut zawarty w pkt 1c również należy uznać za niezasadny, bowiem w trakcie przeprowadzenia procedury planistycznej skarżąca Spółka złożyła uwagę do projektu planu domagając się m.in. usunięcia z rysunku planu oznaczenia graficznego szpaleru drzew na całym odcinku proponowanym w załączniku graficznym do uwag. Uwaga ta została uwzględniona na części proponowanego odcinka w miejscu istniejącego na działce nr B budynku. Zdaniem Sądu także zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nieuzasadniony. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza walory ekonomiczne przestrzeni, zaś w skardze skarżąca Spółka wskazała, że naruszenie to polega na przyjęciu rozwiązań planistycznych, które niweczą osiągnięcie celu jakim jest optymalne wykorzystanie obszaru działki gruntu nr B użytkowanego przez skarżącą Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz narażenie skarżącej Spółki na znaczne obciążenia ekonomiczne polegające na: a) konieczności inwestycji w różnego rodzaju oznaczenia oraz mechanizmy uniemożliwiające wjazd na parking osobom nieuprawnionym; d) konieczności rozwieszenia banerów reklamowych, tablic reklamowych i neonów, a to wobec wprowadzenia zapisu w zaskarżonej uchwale o usytuowaniu szpaleru drzew na długości 20 m na działce gruntu nr B, co zasłoni od strony ulicy głównej (2KDG) pomieszczenia zlokalizowane na pierwszej kondygnacji budynku. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego zmniejszenia ilości miejsc postojowych z 52 do 32 oraz przyjęciu współczynnika miejsc postojowych wynoszącego 1,8 miejsca postojowego na 100 m powierzchni (co - zdaniem strony skarżącej - w przypadku rozbudowy obiektu skarżącej będzie powodowało konieczność inwestycji w dwukondygnacyjny parking podziemny), zdaniem Sądu, należy powołać treść odpowiedzi na skargę. Stwierdzono w niej, że przy zastanym zagospodarowaniu nieruchomości nie ma potrzeby przebudowy infrastruktury parkingowej. Natomiast dopuszczenie rozbudowy przedmiotowego budynku w kierunku południowym jest jedynie możliwością uwarunkowaną realizacją niezbędnych do jego obsługi komunikacyjnej nowych miejsc postojowych (zgodnie ze wskaźnikiem ilości miejsc postojowych przyjętym dla całego planu). Przyjęcie innego wskaźnika miejsc postojowych dla jednej nieruchomości godziłoby w tym wypadku w zasadę równego traktowania podmiotów. Wyjaśniono także, że zgodnie z ustaleniami planu jedną z kategorii przeznaczenia terenu dopuszczonych na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U są obiekty do parkowania mieszczące się w grupie kategorii przeznaczenia terenu - infrastruktura drogowa. Szeroki pakiet dopuszczonych w planie kategorii przeznaczenia terenu oraz zaprojektowana nieprzekraczalna linia zabudowy daje jedynie możliwość rozbudowy obiektów budowlanych, zgodnie z zapisami planu. Do inwestora należy decyzja, czy wykorzysta on możliwości rozbudowy, jakie daje plan, w konsekwencji czego zmniejszy się do 32 istniejąca liczba miejsc postojowych na terenie 5U, czy pozostanie w obecnych gabarytach zabudowy i zachowa istniejące 52 miejsca postojowe na terenie 5U. W kwestii zaś wprowadzenia zmiany wskaźnika miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla biur, obiektów kongresowych i konferencyjnych z 1,8 miejsca na 100 m² powierzchni użytkowej na 1,3 miejsca na 100 m² powierzchni użytkowej strona przeciwna stwierdziła, że wyznaczone w planie wskaźniki miejsc postojowych dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu są zgodne z zapisami Studium. Wielkość tych wskaźników została dostosowana zarówno do struktury zespołu urbanistycznego, usługowego, jak i określonych przeznaczeń dopuszczonych w poszczególnych terenach. Przyjęty w planie wskaźnik 1,8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla biur, obiektów kongresowych i konferencyjnych na 100m² jest zgodny z polityką parkingową miasta i wynika z konsekwentnego jego stosowania w planach dla obszarów o podobnym charakterze w skali miasta. Zmiana wskaźnika dla jednego terenu byłaby więc nieuzasadniona i niekonsekwentna w stosunku do przyjętych i stosowanych zasad wyznaczania ilości miejsc postojowych we W. Byłaby też nierównym traktowaniem podmiotów. Ponadto dla terenu 5U zostały wprowadzone dodatkowe zapisy mające na celu ułatwienie realizacji ustaleń planu w zakresie wskazanych wskaźników miejsc postojowych. Mając na uwadze wielkość działki nr B oraz jej kształt (część działki obecnie użytkowana jako parking terenowy otwarty ma szerokość 10 m, co pozwala w świetle przepisów na usytuowanie jezdni manewrowej i miejsc postojowych prostopadłych) dopuszczono w planie możliwość bilansowania się na całym terenie 5U (niezależnie od podziałów geodezyjnych wewnątrz tego terenu) oraz na terenie ulicy 5KDD. Dopuszczenie bilansowania się w zakresie miejsc postojowych dla terenu 5U dodatkowo również na terenie ulicy 5KDD ma umożliwić wprowadzenie innych rozwiązań z wykorzystaniem terenu wyznaczonego pod drogę publiczną przy uwzględnieniu jednak w pierwszej kolejności funkcji komunikacyjnej ulicy, która ze względu na szerokość w obecnych liniach własności nie może być realizowana. Ponadto przy realizowaniu funkcji dopuszczonych w planie, szczególnie takich, które mają charakter usługowy, należy zapewniać klientom i użytkownikom takie warunki, aby mogli oni swobodnie korzystać z oferowanych usług, co będzie również z korzyścią dla usługodawcy. Decyzja o stopniu zwiększenia powierzchni użytkowej budynku i wynikającej z tego konieczności realizacji miejsc postojowych jest wyborem inwestora. Możliwa jest realizacja budynku o mniejszej intensywności, który będzie generował mniejsze koszty związane z rozbudową obiektów do parkowania, niż realizacja obiektu o wysokiej intensywności. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 k.c. i w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 Konstytucji RP skutkujące znacznym ograniczeniem praw własności i użytkowania wieczystego skarżącej, które polega – zdaniem skarżącej Spółki - na: a) usytuowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek budynku skarżącej i niemożność posadowienia wykuszy na słupach po stronie przekraczającej tą linię; b/ dopuszczeniu z robót budowlanych niepolegających na remoncie wyłącznie przebudowę i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach wydzielenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5U, co w znacznym stopniu utrudni skarżącej Spółce "uzyskanie" nadwieszenia jako, że uprzednio niezbędne będzie dokonanie rozbiórki obiektu skarżącej. Nadto Sąd podniósł, iż strona przeciwna wskazała, odnosząc się do powyższych zarzutów, że poprzez odsunięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U na odległość 5 m od linii rozgraniczającej tereny oznaczone symbolami 2KDG i 5U część budynku skarżącej Spółki znalazła się poza liniami zabudowy. Fragment istniejącego budynku znajdujący się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy został oznaczony wydzieleniem wewnętrznym B terenu 5U i objęty szczegółowymi zapisami, które w przypadku przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku zgodnie z ustaleniami planu, umożliwią w tym obszarze realizację nadwieszonych części budynku. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Celem nadwieszenia jest zapewnienie rezerwy terenu wzdłuż ul. S. koniecznej dla realizacji infrastruktury technicznej spodziewanej w związku realizacją nowej zabudowy dopuszczonej ustaleniami planu. Rezerwa w formie terenu o szerokości 5m pomiędzy liniami zabudowy, a liniami rozgraniczającymi terenów jest zachowana na całej długości spodziewanych zmian przestrzennych, na których zgodnie z zapisami planu możliwa będzie realizacja zabudowy o większej niż w stanie obecnym intensywności i wysokości. Regulację taką uznano za konieczną ze względu na gęsto usytuowane sieci uzbrojenia technicznego w obecnym pasie drogowym ul. S. i przewidywane trudności techniczne w realizacji kolejnych przedsięwzięć infrastrukturalnych w tym pasie drogowym. Konieczność wprowadzenia kolejnych sieci wynika każdorazowo z zapotrzebowania wywołanego zwiększoną liczbą odbiorców. Planowany rozwój terenów pod nowe budownictwo usługowe i mieszkaniowe wielorodzinne musi odbywać się w powiązaniu z przygotowaniem tych terenów również w zakresie obsługi infrastrukturalnej, w tym zapewniającej dostawę mediów. Wyznaczony pas rezerwy przebiega w planie przez istniejący budynek Spółki, którego mały fragment znajduje się poza liniami zabudowy. Jak wskazała strona przeciwna plan dopuszcza jednak przebudowę i remonty całego istniejącego budynku, również na fragmencie poza linią zabudowy. Ustalenia takie umożliwiają funkcjonowanie budynku w obecnej formie, a także jego przebudowę i rozbudowę wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy, a w przypadku budowy nowego budynku, nadwieszenie zabudowy powyżej wysokości 4,2 m ponad obszarem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Ponadto możliwa jest również planowana przez Spółkę rozbudowa istniejącego budynku zapewniająca zwiększenie przyszłej jego powierzchni użytkowej nawet ponad połowę w stosunku do stanu istniejącego. Nadto plan daje możliwość rozbudowy istniejącego budynku poprzez zwiększenie obszaru zabudowanego na działce i dopuszczenie realizacji zabudowy do wysokości 25 m, zapewniając w ten sposób nadbudowanie obecnych 4 kondygnacji budynku o następne kondygnacje. Ustalenia planu umożliwiają zatem utrzymanie dotychczasowego przeznaczenia oraz funkcjonowanie istniejącego budynku poprzez dopuszczenie remontowania i przebudowy istniejącego obiektu. Ponadto w przypadku realizacji zupełnie nowej zabudowy plan umożliwia również jego rozbudowę w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, mogą zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Takie zapisy zwiększają ilość możliwych rozwiązań nowej zabudowy i dają sposobność dodatkowego powiększenia powierzchni użytkowej planowanej zabudowy. Ustalenia planu podnoszą wartość nieruchomości i zwiększają możliwości inwestycyjne i rozwojowe Spółki. Umożliwiają realizację zabudowy usługowej i mieszkaniowej o wyższej intensywności niż ma obecnie istniejący budynek. Nadto Sąd zauważył, że w myśl art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. A zatem, zdaniem Sądu, obecnie istniejący na przedmiotowej działce budynek biurowy może funkcjonować w dotychczasowy sposób do czasu zmiany zagospodarowania działki według ustaleń planu. Ponadto Sąd wskazał, że w zakresie uniemożliwienia wsparcia na słupach wykuszy w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U, skutkującego niemożnością oparcia na słupach nadwieszonych nad terenem części budynków, strona przeciwna wyjaśniła, że potrzeba odsunięcia linii zabudowy od ul. S. wynika z konieczności pozostawienia rezerwy pasa terenu dla realizacji nowej i rozbudowy istniejącej infrastruktury technicznej niezbędnej dla funkcjonowania planowanej zabudowy dopuszczonej zapisami planu. Wnioskowane dopuszczenie w wydzieleniu wewnętrznym B "wykuszy na słupach" spowoduje konieczność realizacji fundamentów pod te słupy i zajęcie części terenu przewidzianego dla infrastruktury technicznej, co mogłoby w przyszłości utrudnić lub uniemożliwić jej położenie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji. Utrudnienie lub uniemożliwienie położenia sieci infrastruktury technicznej wiązałoby się bowiem z zablokowaniem realizacji zabudowy usługowej i mieszkaniowej dopuszczonej w planie. Konsekwencją mogłoby być również ograniczenie dostępności do mediów, a tym samym pogorszenie warunków dla realizacji nowych inwestycji. W odniesieniu do zarzutu 3b strona przeciwna uzasadniła, że w zakresie dopuszczonych w wydzieleniu wewnętrznym B terenu 5U robót budowlanych niepolegających na remoncie mieszczą się wyłącznie przebudowa i montaż obiektu budowlanego posadowionego w granicach tego wydzielenia. Ponadto dopuszcza się nadwieszone nad terenem części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, w taki sposób, aby najniższy punkt nadwieszenia znajdował się co najmniej 4,20 m ponad poziomem terenu. Intencją zapisów planu jest dopuszczenie przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku, przy uwzględnieniu wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy i wysuniętego poza te linie fragmentu istniejącego budynku. Przyjęte ustalenia umożliwiają utrzymanie istniejącego budynku oraz realizację jego przebudowy i rozbudowy zgodnie z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. W ramach przebudowy możliwe jest również rozebranie części budynku znajdującego się poza nieprzekraczalną linią zabudowy. W przypadku realizacji zabudowy wzdłuż wyznaczonych linii zabudowy możliwa jest rozbudowa istniejącego budynku w taki sposób, że w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U, tj.: poza liniami zabudowy wyznaczonymi w planie, będą mogły zostać zrealizowane nadwieszone części budynków usytuowanych zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Intencją planu było niedopuszczenie realizacji budynków związanych z gruntem poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy i również w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U. Zgodnie z powyższym plan nie dopuszcza w przedmiotowym obszarze budowy. Oznacza to, że przebudowany i rozbudowany budynek nie będzie mógł wystawać poza linie zabudowy, z wyjątkiem form nadwieszeń dopuszczonych nad obszarem wydzielenia wewnętrznego B. Najniższy punkt nadwieszenia będzie musiał się znajdować co najmniej 4,2 m ponad poziomem terenu. Zastosowane w planie zapisy zapewniają możliwość utrzymania istniejącego budynku i zwiększają ilość możliwości rozwiązań jego przebudowy i rozbudowy oraz znacznego powiększenia powierzchni użytkowej, a jednocześnie zapewniają rezerwę terenu poza przekraczalnymi liniami zabudowy, konieczną dla realizacji sieci infrastruktury technicznej. Uwzględniając poprawność przeprowadzonej procedury planistycznej oraz powyższe wyjaśnienia strony przeciwnej, Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie naruszenia interesu prawnego również skarżącej Spółki, tj. prawa własności budynku i użytkowania wieczystego gruntu i nadużycia przysługującego organom gminy władztwa planistycznego. Nadto wskazał, iż uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego albo procesowego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, które związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, nakłada bowiem na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub obowiązku skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Mając zaś na względzie kryterium sądowej kontroli, jakim jest zgodność z prawem przedmiotu zaskarżenia, obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. W świetle podniesionych w skargach zarzutów oraz argumentów na ich uzasadnienie takie naruszenie - zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania - w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie wystąpiło. Dokonując zaś we wskazanym wyżej zakresie kontroli, Sąd I instancji zaznaczył, że nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Dla ustalenia istotności, w ocenie Sądu, decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za istotne naruszenie trybu uchwalania planu może być uznana zarówno sytuacja, w której wskazany w ustawie organ zostanie przy uzgadnianiu pominięty jak też taka, w której uzgodnienie - jako obligatoryjny warunek uchwalenia planu - zostanie dokonane z innym podmiotem niż wymieniony w art. 17 pkt 7 powyższej ustawy. Uzgodnienie z niewłaściwym organem należałby zaś traktować jako naruszenie właściwości organów. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego ani procedury określonej w art. 17 powyższej ustawy. Sąd nie stwierdził również naruszenia interesu prawnego stron skarżących, co dałoby razem podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały. Dlatego też Sąd uznał, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie i oddalił je w trybie art. 151 p.p.s.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s we W. zaskarżając zakwestionowany wyrok w części oddalającej skargę strony skarżącej i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ul. S. [...] we W., zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. zarzuciła zakwestionowanemu wyrokowi I. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: 1. naruszenie art. 140 i 233 k.c., art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1, 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezzasadnym, znacznym ograniczeniem prawa własności i prawa użytkowania wieczystego strony skarżącej, polegającym na: a/ bezzasadnym przekształceniu drogi wewnętrznej na drogę publiczną 5KDD, b/ bezzasadnym ograniczeniu dopuszczalnych robót budowlanych dla części budynku strony skarżącej należącej do wydzielenia wewnętrznego B, 2. naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nietrafnym uwzględnieniu potrzeb interesu publicznego wobec terenu 5U, dla której interes publiczny wyrażający się w potrzebie poszerzenia drogi 5KDD - poprzez zmianę jej statusu na drogę publiczną - w rzeczywistości nie istnieje, czym naruszono interes indywidualny strony skarżącej, 3. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na naruszeniu zasady równości wobec prawa w wyniku przekształcenia drogi wewnętrznej na drogę publiczną 5KDD, które to przekształcenie w istotny sposób narusza prawo własności i prawo użytkowania wieczystego strony skarżącej, podczas gdy drogi o podobnej intensywności przejazdów i funkcji wobec odciążenia układu miejskiego (10KDW i 11KDW) pozostały drogami wewnętrznymi, 4. naruszenia art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995r. Nr 36, poz. 175 ze zm.) poprzez naruszenie podstawowej dyrektywy interpretacyjnej przepisów ograniczających korzystanie przez skarżącego z jego nieruchomości, 5. naruszenie art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przez naruszenie zasady doboru środków działania współmiernego do celu przy nadmiernym nienaruszaniu uprawnień przysługujących obywatelowi, II. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 6. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik spraw poprzez błędne przyjęcie, że od strony terenu 5KDD istnieje możliwość dojazdu do terenu 14MN, oraz że teren 5KDD zapewni obsługę terenów inwestycyjnych, co skutkowało z kolei błędnym uzasadnieniem ograniczenia uprawnień właścicielskich strony skarżącej. Przedmiotowe naruszenie prawa polega także na zaniechaniu obowiązku sporządzenia szczegółowego, profesjonalnego oraz wiarygodnego uzasadnienia ingerencji Rady Miejskiej Wrocławia w prawo własności strony skarżącej oraz nieustaleniu ze względu na jakie racje interesu publicznego uniemożliwiono rozbudowę budynku strony skarżącej w części wydzielenia wewnętrznego B, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędnie bowiem przyjął że na obszarze tego wydzielenia wskazana rozbudowa jest możliwa, 7. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik spraw, wobec oddalenia skargi pomimo, że naruszenie przez Radę Miejską Wrocławia przepisów prawa kwalifikowało do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części. W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Natomiast w skardze kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ul. S. [...] we W. zakwestionowanemu orzeczeniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 47 § 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie normy tego przepisu i zaniechanie doręczenia stronie skarżącej odpisu pisma procesowego strony przeciwnej z dnia 20 grudnia 2010 r. i uniemożliwienie rzetelnego ustosunkowania się do jego treści, pomimo, że argumentacja zawarta w przedmiotowym piśmie stała się zasadniczą podstawą rozstrzygnięcia Sądu administracyjnego I instancji, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do większości zarzutów strony skarżącej, co uniemożliwia jakąkolwiek jego instancyjną kontrolę w zakresie tych zarzutów, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 106 p.p.s.a. i art. 28 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez dopuszczenie do czynnego udziału w rozprawie - tj. umożliwienie zabierania głosu i wypowiadania się osobom niebędącym stroną, nie legitymującym się umocowaniem do działania w imieniu strony, ani nie będącymi świadkami w sprawie, tj. autorów planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia, 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo naruszenia przytoczonych przepisów art. 11 k.p.a. i art. 107 k.p.a. - braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej Wrocławia oraz uchwały stanowiącej odpowiedź na wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a także pomimo braku pełnego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu - wbrew istnieniu obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwał oraz obowiązku wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierują się organy administracji publicznej oraz obowiązku pouczenia o dopuszczalności środków zaskarżenia, 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo naruszenia przytoczonego przepisu art. 9 k.p.a. - na etapie uchwalania planu strona przeciwna pozostawiała bez odpowiedzi pisma i ustne zapytania przedstawicieli skarżącej Wspólnoty o wynikające dla niej skutki finansowe i prawne zaskarżonej uchwały, a na etapie postępowania przed Sądem administracyjnym I instancji nie potrafiła uzasadnić zmiany przeznaczenia działki o symbolu 5KDD, stanowiącej drogę wewnętrzną poprzez przeznaczenie jej na cele publiczne; 6. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd administracyjny I instancji, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo naruszenia przez stronę przeciwną zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo niepodjęcia przez stronę przeciwną kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a to praw skarżącego, będącego właścicielem działki o symbolu D znajdującej się w obszarze oddziaływania zmian planu zagospodarowania przestrzennego oraz pomimo ograniczenia lokalnej społeczności uczestnictwa w publicznej dyskusji nad projektem planu, 7. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów art. 77 i 80 k.p.a. - zaniechania przez nią, na etapie prac nad planem zagospodarowania przestrzennego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezbędnego do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo niezbadania i jej błędnych założeń co do obecnego przeznaczenia nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego, nieuwzględnienia sposobu rozmieszczenia poszczególnych elementów infrastruktury nieruchomości w terenie, powierzchni działek objętych planem, a także pomimo pominięcia kwestii skutków zmiany przeznaczenia nieruchomości związanych z koniecznością ingerencji w sąsiednie nieruchomości, 8. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie nieprawidłowości i naruszeń w procedurze uchwalania planu, polegających na wprowadzeniu w błąd członków Rady Miejskiej głosujących w przedmiocie zaskarżonej uchwały oraz następnie w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania skarżącego, przedstawieniu głosującym nieprawdziwych informacji o stanie faktycznym dotyczącym nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w zakresie statusu działki 5KDD oraz zasadności i skutków jej ewentualnego poszerzenia, które to naruszenia skutkować winny stwierdzeniem nieważności uchwały, 9. naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że strona przeciwna działała w ramach prawa i nie przekroczyła swych uprawnień wynikających z przedmiotowego przepisu oraz nie naruszyła zasad sporządzania studium i planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo zaniechania rzetelnych informacji o planowanych działaniach i przyjętych kryteriach planowania, nieuwzględnienia stanowiska podmiotów bezpośrednio zainteresowanych wprowadzonymi planem zmianami oraz przedłożenia nieistniejącego w zaskarżonych elementach planu interesu publicznego nad istotne interesy jednostkowe podmiotów objętych studium i planem oraz poprzez niezbadanie, jakie to przekształcenie niesie konsekwencje dla nieruchomości sąsiednich - w szczególności dla nieruchomości skarżącego, przy uwzględnieniu wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 10. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że przeznaczenie nieruchomości, symbol 5 KDD, na cele publiczne jest zasadne, pomimo niemożności wyjaśnienia przez stronę przeciwną na żadnym etapie postępowania przed Sądem administracyjnym I instancji, na czym polega interes publiczny, który legł u podstaw założeń planu, w szczególności na czym polega interes publiczny w przekształceniu drogi na działce 5KDD w drogę publiczną, 11. naruszenie prawa materialnego, a to art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały w zakresie jej § 14, § 21 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 23 ust. 3 pkt 2, art. 28 ust. 3 pkt 2, pomimo dowolności działania strony przeciwnej, nadużycia przysługujących jej uprawnień w zakresie tzw. władztwa planistycznego i nieuzasadnionego naruszenia prawa własności strony skarżącej, a także poprzez błędne wyważenie relacji pomiędzy interesem publicznym a prywatnym, 12. naruszenie prawa materialnego, a to art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie polegające na niezbadaniu sprzeczności pomiędzy planem zagospodarowania przestrzennego, a opinią środowiskową do planu co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne, niezbadaniu kwestii założonego w planie wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi używanej do facto przez trzech przedsiębiorców, posiadających już inną drogę dojazdową do swych posesji, niezbadaniu sprzeczności pomiędzy częścią opisową, a graficzną planu w zakresie wycięcia drzew oraz wewnętrznej sprzeczności stanowiska strony przeciwnej w kwestii wprowadzenia w błąd osoby sporządzającej opinię środowiskową do planu co do utrzymania w całości zieleni przyulicznej na obszarze objętym planem, 13. naruszenie prawa materialnego, a to § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w niezbadaniu kwestii wpływu przesunięcia granic nieruchomości strony skarżącej oznaczonej symbolem 7U na realizację wymogów w zakresie drogi pożarowej i placu manewrowego zgodnie z przepisami przytoczonego rozporządzenia, 14. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały pomimo naruszenia jej treścią zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady działania, przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa, 15. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 r. Nr XLVI/1404/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego Ślężna we Wrocławiu i oddalenie skargi, a tym samym niepodjęcie działań mających na celu usunięcie naruszeń prawa mimo, że uchwała była wadliwa i zapadła z naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ul. S. [...] we W. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniach wskazanych wyżej skarg jej autorzy rozwinęli przytoczone w ich treści zarzuty. W odpowiedzi na wniesione skargi kasacyjne Rada Miejska Wrocławia w dwóch pismach procesowych wniosła o ich oddalenie w całości. Pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ul. S. [...] we W. ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę wniesionej przez Radę Miejską Wrocławia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części tego uzasadnienia p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w obu wniesionych skargach kasacyjnych. Natomiast skargi kasacyjne analizowane pod tym kątem nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skarg kasacyjnych należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie “podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę kasacji, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Natomiast podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Uwagi te uczynione zostały albowiem nie wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z/s we W. zostały prawidłowo sformułowane, w szczególności dotyczy to zarzutu (oznaczonego jako nr 5 i 6 kasacji w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) naruszenia art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, gdzie sformułowano zarzut "naruszenia tych przepisów poprzez ich naruszenie". Ponadto przy uwzględnieniu powyższych rozważań podnieść również należy, iż nie można w tej sprawie mówić o naruszeniu przepisu art. 47 § 1 p.p.s.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Norma z art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Naruszenie tego przepisu jak wynika ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. S. [...] we W. polega na tym, że zaniechano tej stronie skarżącej doręczenia pisma strony przeciwnej z dnia 20 grudnia 2010 r. co uniemożliwiło rzetelne ustosunkowanie się do jego treści pomimo, że jego argumentacja stała się zasadniczą podstawą rozstrzygnięcia Sądu. Jak wskazano w motywach skargi kasacyjnej treść tego pisma została zreferowana ustnie na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. a cytat: "zważywszy na fakt, że treść napisana jest językiem niezrozumiałym, z terminologią fachową skuteczna polemika z zawartymi w nim argumentami niejako ad hoc, w toku rozprawy była dalece utrudniono"- koniec cytatu. Jest okolicznością niesporną w rozpoznawanej sprawie, że na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. Sąd I instancji zwrócił się do strony przeciwnej o wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy a to uzupełnienie stosownej dokumentacji o materiały ilustrujące rozważania Rady co do innego alternatywnego rozwiązania związanego z lokalizacją spornej drogi publicznej (symbol 5 KDD) a także wyjaśnienia przyjętych w § 21 ust. 3 pkt 2 (miejsca postojowe) oraz § 31 ust. 2 pkt 3 (parkingi przyuliczne) rozwiązań i oceny w stosunku do aktualnych możliwości parkingowych. W odpowiedzi na to wezwanie Gmina Wrocław udzieliła wyczerpujących wyjaśnień w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2010 r., które to co wynika z protokołu rozprawy nie zostało jednak doręczone skarżącej Wspólnocie. Jednakże co przyznaje ta strona skarżąca zostało ono zreferowane, a więc ta strona skarżąca reprezentowana na rozprawie przecież przez zawodowego pełnomocnika nie tylko, że została zapoznana z tym pismem procesowym ale i również miała na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. możliwość odniesienia się do jego treści. Istotne jest również i to, że w dniu kiedy Sąd I instancji zapoznał stronę skarżącą z w/w pismem procesowym to nie nastąpiło ogłoszenie wyroku bowiem wyznaczony został termin publikacyjny na dzień 31 marca 2011 r. a więc istniała również pomiędzy wskazanymi wyżej datami możliwość dodatkowego ustosunkowania się do powołanego wyżej pisma procesowego poprzez zgłoszenie stosownych uwag w formie stosownego pisma procesowego, w którym zawarto by uwagi co do jego treści a to nie nastąpiło w tej sprawie. Zatem pomimo naruszenia w tej sprawie przepisu art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie przedmiotowego pisma z dnia 20 grudnia 2010 r. to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie naruszenie przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie miało istotnego wpływu na treść wydanego wyroku gdyż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyżej wskazanych wskutek zaznajomienia strony z treścią przedmiotowego pisma uniemożliwiono tej stronie skarżącej odniesienia się do jego treści. Wskazywany zaś w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 674/07 odnosi się do innego stanu faktycznego i nie może stanowić przesłanki uwzględnienia skargi kasacyjnej na wyżej wskazywanej podstawie, poza tym w każdej sprawie należy indywidualizować ocenę naruszeń procedury mającej istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie z tak oznaczonym naruszeniem prawa w powyższym zakresie nie mamy do czynienia. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut skarżącej Wspólnoty naruszenia art. 106 p.p.s.a. i art. 28 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez dopuszczenie do czynnego udziału na rozprawie autorów planu zagospodarowania przestrzennego (umożliwienie zabrania głosu i wypowiadanie się osobom niebędącym stroną, nie legitymującym się umocowaniem do działania w imieniu strony, nie będącym świadkami). Przede wszystkim to, że umożliwiono na rozprawie wypowiedzenie się autorom planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi naruszenia w/w przepisów. Niewątpliwie w imieniu Gminy Wrocław występował w tej sprawie umocowany do podejmowania czynności w jej imieniu pełnomocnik - radca prawny, co niewątpliwie odpowiada wymogom z art. 28 p.p.s.a. w zw. z art. 29 p.p.s.a. To, iż wspólnie z pełnomocnikiem Gminy Wrocław w rozprawie uczestniczyli również autorzy przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, których obecność odnotowano w protokołach z rozprawy w dniach 26 listopada 2010 r., 14 stycznia 2011 r. i 22 marca 2011 r., nie może być odczytywane jako naruszenie prawa skutkujące istotnym naruszeniem prawa. Gdyż osoby te mają służyć jedynie pełnomocnikowi Gminy fachową wiedzą na temat rozwiązań planistycznych. Sąd rozstrzygając i oceniając legalność danego przepisu prawa miejscowego musi ocenić podniesione zarzuty w kontekście obowiązujących przepisów prawa ale również uzyskać od pełnomocnika Gminy specjalną wiedzę co do konkretnych rozwiązań planistycznych w aspekcie podnoszonych zarzutów. Dlatego też udzielenie głosu osobom biorącym udział w rozprawie wspólnie z pełnomocnikiem Gminy mającym wyjaśnić sporne zagadnienia zmierza do ustalenia tzw. prawdy obiektywnej i nie może być odczytywane jako naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy tym bardziej, że zawodowy pełnomocnik skarżącej Wspólnoty mógł również zadawać pytania takim osobom skoro już zostały dopuszczone do tego. Umożliwia to nadto prawidłową kontrolę działalności administracji publicznej czemu nie przeczy stanowisko skarżącej Wspólnoty, iż merytoryczna polemika z twierdzeniami tych osób była utrudniona gdyż dla zweryfikowania zasadności podnoszonych przez nich twierdzeń potrzebne było posiadanie wiedzy specjalnej. Prawidłowość tych twierdzeń zobowiązany jest dokonać Sąd administracyjny oceniający legalność zaskarżonej uchwały, czemu pośrednio służy czynny udział autorów planu mimo, że bez niezbędnego pełnomocnictwa. Tym samym nieusprawiedliwiony jest zarzut istotnego naruszenia prawa a to art. 106 p.p.s.a. i art. 28 p.p.s.a. w zw. z art. 29 p.p.s.a. Dodatkowo podkreślić należy, iż nieusprawiedliwiony jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut zawarty w skargach Wspólnoty Mieszkaniowej jak i Spółki z o.o. [...] dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Podkreślić należy, co wynika już z utrwalonych poglądów w judykaturze, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego wniesionych do sądu spraw. Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jakim wyżej mowa. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wskazanej wyżej normie albowiem w sposób precyzyjny odnosi się do zarzutów obu skarg, rozstrzygając o legalności zaskarżonej uchwały. Wbrew twierdzeniom skarg zaskarżony wyrok w jego motywach zawiera bardzo obszernie przedstawiony stan sprawy, zarzuty stron skarżących, stanowisko Gminy i odnosi się do podstawowych zarzutów skarg, wyjaśniając jednocześnie przesłanki oddalenia skarg. Uznano więc, że zarzuty obu skarg dotyczące naruszenia prawa w kwestionowanym przez nich zakresie, w tym brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można tym samym uznać, że uzasadnienie to nie odnosi się szczegółowo, profesjonalnie oraz wiarygodnie do dokonanej ingerencji w prawa własności. Stąd też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie przepisu art. 151 jest prawidłowe, gdyż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zauważyć należy w tym miejscu, iż skarga kasacyjna [...] naruszenie właśnie wskazanego wyżej przepisu art. 151 p.p.s.a. wiąże z naruszeniem art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. (zarzut oznaczony w kasacji jako nr 7). Tak sformułowany zarzut jest oczywiście nieusprawiedliwiony albowiem wskazywane w kasacji tego skarżącego, żądanie stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części mogłoby nastąpić tylko na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. albowiem przedmiotem oceny legalności był akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. tj. akt prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym przepis art. 145 p.p.s.a. nie ma w takiej sytuacji zastosowania. Podobnie należy odnieść się do zarzutu skarżącej Wspólnoty, która w ramach zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. wskazuje na potrzebę zastosowania art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dotyczącej oceny legalności zaskarżonej uchwały, przepis art. 135 p.p.s.a. wskazujący generalnie na głębokości orzekania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma zastosowania. Przesłanką zastosowania tej ostatniej normy jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego i procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających jeżeli były podjęte w granicach danej sprawy. Norma ta więc nie odnosi się do skargi na uchwałę taką jak w niniejszej sprawie. Ponadto zarzut ten może być czyniony wyłącznie wobec orzeczeń uwzględniających skargę a z takim orzeczeniem nie mamy do czynienia w tej sprawie. Oznacza to, że ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę odnosi się jedynie do zaskarżonego aktu oraz aktu bezpośrednio go poprzedzającego oraz postępowań, w których te akty zapadły. Stanowisko to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie NSA – por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 678/04, publikowany w zbiorze LEX nr 158907. Dodatkowo wskazać należy, że wbrew stanowisku skarżącej Wspólnoty, Sąd I instancji trafnie w motywach zaskarżonego wyroku wskazał, iż procedura planistyczna uregulowana jest w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przepisy k.p.a. mają w tej procedurze ograniczone zastosowanie, stąd też wskazywane w skardze tej Wspólnoty naruszenia przepisów k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (porównaj wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 215/04 publikowany w zbiorze LEX nr 174009), tryb postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedurę planistyczną w gminie regulują przepisy rozdziału 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych np. art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dotyczy to uzgodnień projektu planu z właściwymi organami w trybie art. 106 k.p.a.). Tym samym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w tym również te wskazane przez skarżącą kasacyjnie Wspólnotę w zarzutach naruszenia prawa procesowego (pkt 4 - 7 kasacji) nie mają zastosowania w sprawach regulowanych przepisami rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie są to sprawy, o których mowa w art. 1 k.p.a. Nie można więc tym samym mówić o naruszeniu art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z nieuwzględnieniem w tej sprawie naruszenia art. 11, 107, 9, 7, 77 i 80 k.p.a. Tychże przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie można było zatem naruszyć skoro nie mogły być one w procedurze stanowienia prawa miejscowego uwzględniane. Zatem wszystkie te w/w rozbudowane zarzuty jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Generalnie więc nie można uznać mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania, że zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszeń przepisów prawa procesowego zasługiwały na uwzględnienie. Również zarzuty naruszenia prawa materialnego zamieszczone w obu przedstawionych skargach kasacyjnych nie mogły spowodować eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy (art. 4 i 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje (tzw. władztwo planistyczne) może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasad i trybu sporządzania planu. Niesporne jest w szczególności w świetle zarzutów obu skarg kasacyjnych, iż przed podjęciem zaskarżonej uchwały została wyczerpana procedura planistyczna określona w art. 15 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a plan uchwalony został z poszanowaniem zasad i trybu jego sporządzenia. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości w oparciu o przyjęcie naruszenia art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak więc ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie podlegała przede wszystkim kwestia dopuszczalności wprowadzenia w kwestionowanym planie miejscowym ograniczeń co do zakresu i sposobu korzystania przez skarżących z nieruchomości będących ich własnością lub pozostających w ich wieczystym użytkowaniu. Stąd też w istocie wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w obu skargach kasacyjnych koncentrują się na tym elemencie. W treści § 14 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej teren 5 KDD (dawnej drogi wewnętrznej) został w planie przeznaczony na cele publiczne a to drogi publicznej albowiem istniejącą drogę wewnętrzną przekształcono w drogę publiczną. Zmiana ta powoduje potrzebę poszerzenia przedmiotowej nieruchomości drogowej kosztem skarżących. Skarżący kwestionują potrzebę dokonania takiej zmiany wskazując na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego tej zmiany bowiem spowoduje ona obsługę jedynie terenów oznaczonych w planie jako 5U i 7U, a więc będzie wykorzystywana jedynie przez trzech przedsiębiorców. Zdaniem skarżących na żadnym etapie postępowania Gmina nie wyjaśniła na czym polega interes społeczny dokonanego przeznaczenia drogi wewnętrznej na drogę publiczna ogólnodostępną. Ponadto podniesiono również w skardze kasacyjnej Spółki z o.o. [...], że dalszą konsekwencją przekształcenia w/w drogi wewnętrznej jest bezzasadne ograniczenie robót budowlanych dla części budynku tej strony skarżącej należącej do wydzielenia wewnętrznego B co zostało szczegółowo zapisane w § 21 ust. 2 pkt a i b skarżonej uchwały z dnia 25 lutego 2010 r. nr XLVI/1404/10. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przeznaczenie w planie terenów pod drogę publiczną jest celem publicznym zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.), albowiem celem publicznym jest wydzielenie gruntów pod drogi publiczne. Niewątpliwie zasadnie przyznał to Sąd I instancji w motywach zaskarżonego uzasadnienia (str. 45), prawidłowo wnioskując, iż twierdzenie skarżącej Wspólnoty, że droga dojazdowa 5KDD będzie wykorzystywana przez trzy podmioty nie stanowi podstawy przyjęcia, że nie mamy do czynienia w takiej sytuacji z celem publicznym. Niewątpliwie więc zakres tak planowanej realizacji drogi prowadzi do wniosku, że jest to inwestycja o znaczeniu lokalnym. Natomiast pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie tak niewątpliwie jest - obie wymienione przesłanki zostały spełnione łącznie. Ponadto wskazać w tym miejscu należy, iż treść uregulowań prawnych zawartych w przedmiotowym prawie miejscowym wyznacza wskaźniki i parametry dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, które mają umożliwić poprawę struktury funkcjonalno-przestrzennej oraz prawidłową obsługę komunikacyjną wyznaczonych terenów. Trafnie uznano w kwestionowanym orzeczeniu w tym zakresie podkreślając, iż wyznaczenie tej drogi ma swoje uzasadnienie w kontekście obsługi z jednej strony terenów inwestycyjnych na mocy ustaleń planu oraz z drugiej strony w kontekście powiązań z układem komunikacyjnym. Sąd I instancji podkreślił, że droga 5KDD jest powiązana z układem miejskim poprzez ul. S., która jest jedną z ulic wlotowych do centrum miasta od strony południowej i w związku z tym jest obciążona znacznym ruchem komunikacyjnym. Włączenia do ulic wyższej klasy podlegają regulacjom wynikającym z przepisów dotyczących projektowania dróg publicznych i kształtowania skrzyżowań. Obowiązek ograniczenia liczby i częstości zjazdów z ulicy klasy G i zapewnienie dojazdu od dróg niższych klas zostało w planie miejscowym konsekwentnie zrealizowane. Likwidacja części wjazdów na ciągu ul. S. do terenów powyżej projektowanej ulicy 5DD wymaga zaprojektowania prawidłowego pod kątem inwestycyjnym dojazdu o odpowiednich parametrach z bezpiecznym włączeniem do ulicy wysokiej klasy jaką jest ul. S. Jak wskazano - pomimo statusu drogi wewnętrznej istniejąca droga status ten posiada jedynie w początkowym swoim odcinku przy ul. S., natomiast na dalszym odcinku jej parametry pozwalają jedynie na przejazd jednego samochodu. Ponadto z uwagi na obecnie istniejące problemy związane z obsługą komunikacyjną obszaru i dojazdem do poszczególnych posesji znajdujących się w tym obszarze konieczne było wyznaczenie nowej, pełnowymiarowej drogi publicznej, zapewniającej dojazd do poszczególnych działek, w tym również do działki będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...]. Wyznaczona w planie droga ma obsługiwać docelową zabudowę i zagospodarowanie terenu planowane w oparciu o ustalenia tego planu. Wzdłuż projektowanej drogi dojazdowej 5KDD wyznaczono tereny 5U i 7U, w ramach których dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługi. Na terenie 7U dopuszczono zabudowę o wysokości do 33m, a na terenie 5U wzdłuż wyznaczonej drogi dojazdowej do 25m. Plan musi zatem zapewnić dojazd do wszystkich wyznaczonych terenów, co jest spełnione w przypadku przedmiotowej drogi i przyległych do niej terenów. Nie bez znaczenia jest również przesłanka wskazana w motywach zaskarżonego wyroku, iż wyznaczona droga stanowić będzie w przyszłości również korytarz do przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej koniecznej do funkcjonowania przyległych terenów. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w trakcie sporządzania projektu planu przeprowadzona została procedura rozważenia innych, alternatywnych rozwiązań projektowych, m.in. również w odniesieniu do wyznaczonej w planie drogi 5KDD, lecz takie rozwiązanie jak uchwalono w zaskarżonym planie uznano za najbardziej właściwe i korzystne. Poglądowi temu nie przeczy argumentacja strony skarżącej (zarzut Spółki z o.o.), iż drogi o podobnej intensywności przejazdów i funkcji wobec obciążenia układu miejskiego (10KDW i 11KDW) pozostały drogami wewnętrznymi, gdyż ze wszystkich optymalnych wariantów wybrano właśnie ten uchwalony zaskarżoną uchwałą. Generalnie bowiem przyjęcie, że gmina nie może przeznaczyć pewnych terenów pod drogę publiczną, kierując się interesem społecznym (interes publiczny), gdyż sprzeciwiają się temu ich właściciele, podważałoby istotę przysługującego gminie władztwa planistycznego i naruszałoby przepis art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też dopuszczalne w świetle prawa było przeznaczenie na cele publiczne w szczególności na spornym terenie obszaru pod drogę publiczną – symbol 5KDD. Konsekwencją takiego rozwiązania planistycznego było wprowadzenie ograniczeń co do zabudowy w odniesieniu do budynku skarżącej Spółki albowiem poprzez odsunięcie nieprzekraczalnych linii zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U na odległość 5m od linii rozgraniczającej teren oznaczony symbolem 2KDG i 5U, część budynku skarżącej Spółki znalazła się poza linią zabudowy, a tym samym mały fragment budynku (jak wykazano w zaskarżonym wyroku) znalazł się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy i w konsekwencji został oznaczony wydzieleniem wewnętrznym B terenu 5U i objęty szczególnymi rozwiązaniami. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy precyzyjnie wyjaśniono potrzebę odsunięcia linii zabudowy od ul. S. co jak podkreślił Sąd I instancji wynikała z konieczności pozostawienia rezerwy pasa terenu dla realizacji nowej i rozbudowy istniejącej infrastruktury technicznej niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania planowanej zabudowy dopuszczonej zapisami planu. Generalnie więc przyjęte rozwiązania planistyczne w opisanym zakresie umożliwiają utrzymanie budynku skarżącej Spółki jak również jego przebudowę oraz rozbudowę co trafnie podkreślił Sąd I instancji jedynie zgodnie z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. Przyjęto również, że możliwe będą również prace budowlane poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy w obszarze wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U ale w formie nadwieszeń nad terenem tak aby najniższy punkt nadwieszenia znajdował się co najmniej 4,20m. ponad poziomem terenu. Zatem rozwiązania planistyczne w ramach uregulowań dotyczących poszerzenia drogi doprowadziły również do częściowego ograniczenia dopuszczalności robót budowlanych dla niewielkiej części budynku tej wychodzącej poza nieprzekraczalną linię zabudowy, lecz takiej rozbudowy wbrew twierdzeniom kasacji nie wykluczyły. Należy więc uznać w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że zakwestionowane zapisy planu zagospodarowania przestrzennego jak wynika to z analizy akt sprawy nie umożliwiają stronie również rozbudowy budynku, będącego własnością skarżącej Spółki. Odmienne twierdzenia skarżącej Spółki nie zasługują na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się potrzeby interesu społecznego. Potrzeba ta wyraża się w skonstruowanym przez ustawodawcę mechanizmie wprowadzania do aktów planistycznych inwestycji celu publicznego. Taką inwestycją celu publicznego co już wyżej wykazano jest niewątpliwie planowana droga a konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania jest w szczególności dalsze doprecyzowanie tego planu poprzez wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w której znajduje się strefa wydzielenia wewnętrznego B terenu 5U z którą wiąże się pewne ograniczenie dopuszczalności robót budowlanych dla skarżącej Spółki. Jednakże jest to uzasadnione przyjętymi rozwiązaniami planistycznymi. Tym samym mając powyższe na uwadze nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego władztwo planistyczne gminy pozwalało na dokonanie takiego przeznaczenia terenu w planie. Nie można też uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nietrafnym uwzględnieniu potrzeby interesu publicznego wobec terenu 5U. Przyjąć bowiem należy, iż w tej sprawie to interes społeczny wyrażający się w potrzebie poszerzenia drogi 5KDD mógł doprowadzić w istocie do konfrontacji z indywidualnym interesem skarżących ograniczając ich w tym prawie co faktycznie nastąpiło w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie ulega wątpliwości okoliczność akcentowana przez NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, iż dokonując wykładni przesłanki materialnoprawnej: zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych i tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Niewątpliwie również właśnie dlatego, że miejscowy plan kształtuje sposób wykonywania prawa własności, to wyznaczenie tych granic ingerencji w prawo własności musi uwzględniać wartości naczelne, jak równość wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a w tym gwarantowanie sprawiedliwości społecznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wartości te w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zostały naruszone co już wynika z wyżej przedstawionych rozważań. Jako nieusprawiedliwione uznać należy zarzuty obu skarg kasacyjnych, które związane są z naruszeniem prawa własności. Niewątpliwie prawo własności w RP jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), to jednak prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwości tych ograniczeń dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczana, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do regulacji art. 32 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Upoważniały one gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalały przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. W świetle powyższego wywodu nie znajdują usprawiedliwionych podstaw te zarzuty skargi kasacyjnej, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, jednak pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Wprowadzenie zaś w miejsce drogi wewnętrznej ogólnodostępnej drogi publicznej i ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w opisanym zakresie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego władztwa tego nie nadużyło. Tym samym rozbudowane zarzuty obu skarg kasacyjnych w tym przedmiocie w szczególności powołujące się na naruszenie przepisów ustawy zasadniczej nie zasługiwały na uwzględnienie. W tych okolicznościach chybione są również niezależnie od błędnej konstrukcji (co wskazano wyżej) zarzuty przywołane w kasacji Spółki z o.o. [...] a dotyczące naruszenia art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności czy też naruszenia art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Przepis art. 1 wskazanego wyżej Protokołu Nr 1 dotyczy również ochrony własności stanowiąc, iż każdy ma prawo do poszanowania mienia, nikt nie może być pozbawiony swojej własności chyba, że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych w ustawie (...). W rozpoznawanej sprawie nie pozbawiono skarżącej Spółki własności budynku, a jedynie w niewielkiej części ograniczono to prawo, lecz nastąpiło to w interesie publicznym i niewątpliwie dokonano tego zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przypomnieć informacyjnie należy w tym miejscu, iż w odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Wrocław wyjaśniła wskazując na historię korespondencji oraz spotkań ze skarżącą Spółką, iż podjęto wszelkie możliwe dążenia dostępne w ramach procedury mające na celu uwzględnienie składanych przez Spółkę uwag i propozycji zmian. Natomiast na nieuwzględnienie tych propozycji zmian miały wpływ obowiązujące przepisy prawa i normy projektowe, wytyczne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia oraz uwarunkowania i zależności wynikające ze skomplikowanej struktury własności. Z kolei art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji dotyczący zasady proporcjonalności nie został naruszony w rozpoznawanej sprawie albowiem jak wynika z jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego Europejski Kodeks Dobrej Administracji nie jest wiążącym aktem w Polsce i może być traktowany jedynie jako akt wytyczający pożądane standardy działania administracji (porównaj wyroki NSA: z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 867/07 publikowany zbiór Lex nr 471503, z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1255/07 publikowany zbiór Lex nr 400453). Nie zasługiwały również na uwzględnienie podnoszone w kasacji Wspólnoty zarzuty naruszenia § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez jego niezastosowanie. Prawidłowo w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że żaden z uregulowań zaskarżonego prawa miejscowego ani nie uniemożliwia poprowadzenia drogi przeciwpożarowej na terenie Wspólnoty ani nie nakazuje likwidacji istniejącej już drogi w tym zakresie. Tym samym przyjęte uregulowania w zaskarżonej uchwale w żadnym wypadku nie kolidują z wyżej cytowanymi przepisami rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. Podobnie nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut naruszenie prawa materialnego, a to art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie polegający na niezbadaniu sprzeczności pomiędzy planem zagospodarowania przestrzennego, a opinią środowiskową do planu co do braku negatywnego oddziaływania tego planu na środowisko naturalne, niezbadaniu kwestii założonego w planie wycięcia szpaleru wieloletnich drzew w celu poszerzenia drogi używanej do facto przez trzech przedsiębiorców, posiadających już inną drogę dojazdową do swych posesji. Przede wszystkim niespornym jest, że samo wyznaczenie terenu pod drogę nie oznacza automatycznie wycięcia szpaleru drzew, natomiast z uregulowań zaskarżonego planu nie wynika taki nakaz likwidacji wskazanego szpaleru drzew. Takie rozstrzygnięcie będzie podejmowane dopiero na etapie ewentualnej realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa drogi publicznej. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy wskazuje na opracowanie w ramach procedury planistycznej niezbędnej w sprawie - Prognozy oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego S. we W. - co zostało zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przygotowane. Ten materiał w oparciu, o który uchwalono kwestionowany plan nie pozwala na uznanie zarzutów skarżącej Wspólnoty w opisanym zakresie za usprawiedliwiony skoro z powołanej wyżej Prognozy w szczególności jednoznacznie wynika, iż projekt planu uwzględnia wymogi ukształtowania walorów krajobrazowych, intensyfikując zabudowę miejską. Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż obie skargi kasacyjne jako nie posiadające usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwały na uwzględnienie. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.