I OSK 867/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge -Lissowska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2056/06 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2056/06, oddalił skargę W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...], nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wypowiedzenia W. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji podał, że na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie zmiany struktury organizacyjno-etatowej Ministerstwa Obrony Narodowej, [...], w którym W. K. pełnił zawodową służbę wojskową, z dniem 1 marca 2002 r. uległ przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną, wskutek czego zmniejszył się stan etatowy departamentu o 9 stanowisk służbowych przewidzianych dla żołnierzy zawodowych i brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych. W tej sytuacji Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział W. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Od tej decyzji nie złożył on odwołania. Następnie, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...], nr [...] (punkt 20), zwolnił W. K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2003 r. i przeniósł go do rezerwy. W dniu 30 grudnia 2005 r. W. K. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, zarzucając, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającym na podjęciu i doręczeniu zaskarżonej decyzji przed planowanym zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił on zawodową służbę wojskową. Nastąpiło to nie w chwili doręczenia zaskarżonej decyzji lecz znacznie później. Minister Obrony Narodowej odmawiając stwierdzenia nieważności uznał, że decyzja z dnia 29 czerwca 2002 r. nie zawiera wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy, obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową, podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W ocenie Ministra Obrony Narodowej, dokonane przez organ wojskowy wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej W. K. było zgodne z obowiązującymi w tej mierze uregulowaniami normatywnymi wynikającymi z treści cytowanego przepisu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił on naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Ponadto wskazał na naruszenie zasad określonych w art. 5, 6, 7, 8, 9, 10 kpa oraz art. 32 Konstytucji RP, podnosząc, iż faktycznie stan etatowy jednostki, w której pełnił służbę, powinien zmniejszyć się z dniem 1 marca 2002 r., lecz nastąpiło to znacznie później. Tak więc, stosownie do treści art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dopiero wtedy zaistniały przesłanki do dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu niniejszej skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżący jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, podał rażące naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten stanowi, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową, podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie zmiany struktury organizacyjno-etatowej Ministerstwa Obrony Narodowej [...], w którym skarżący pełnił służbę uległ przeformowaniu, w wyniku czego nastąpiło zmniejszenie jego stanu etatowego. W oparciu o tą decyzję dokonano przeformowania jednostki, co doprowadziło do zmniejszenia jej stanu etatowego z dniem 1 marca 2002 r. Wydanie przedmiotowej decyzji Ministra Obrony Narodowej stanowiło podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań kadrowych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia żołnierzom stosunków służbowych Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...], nr [...] , została doręczona skarżącemu w dniu 23 kwietnia 2002 r. i z tym też dniem weszła do obrotu prawnego. Zatem zgodnie z art. 79 ust. 5 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia, tj. w przedmiotowej sprawie od 1 maja 2002 r. W związku z tym upływ okresu wypowiedzenia nastąpił dniem 31 stycznia 2003 r.. W tej sytuacji uznać należy, że skoro zostały wykazane przesłanki wynikające z treści art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, to istniały zatem podstawy do jego zastosowania. Nie może być więc mowy o jego naruszeniu, bądź o rażącym naruszeniu. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] nie zawiera również innych wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności oraz zastosowanie art. 156 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej w skrócie ustawą P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. K. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a.) - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znalazł zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy jednostka [...], w której skarżący pełnił służbę podlegała przeformowaniu nie z dniem 1 marca 2002 r. lecz znacznie później, a zatem dokonanie skarżącemu wypowiedzenia przed zmniejszeniem się stanu etatowego tej jednostki rażąco naruszało prawo, 2) prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a.) a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 5 cyt. ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 ustawy P.p.s.a. b) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze (w szczególności naruszenia przez organ art. 7, 8, 9, 10 kpa) poprzez niewskazanie możliwości faktycznego braku wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, uniemożliwienie przez organ wypowiedzenia się w sprawie oraz nie zapoznanie z materiałami postępowania. c) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze w przedmiocie naruszenia art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu przy braku w aktach sprawy dowodów wskazujących na zmniejszenie się stanu etatowego Departamentu [...] przed dniem 1 marca 2002 r. lub dniem 23 kwietnia 2002 r. Ponadto skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do jego zarzutów podniesionych w skardze, a zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa oraz art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 cyt. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle przedstawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarżący w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi zarzut. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 ust. 1 i art. 134 P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zapadł w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi akt sprawy. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art. 106 § 3 P.p.s.a., zaś w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu. Przepis art. 106 § 5 P.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.a., bez powiązania go z art. 106 § 3 P.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ponadto wskazać należy, iż poza obszarem uzupełniającego postępowania dowodowego, brak jest normatywnego ujęcia zasady swobodnej oceny dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., FSK 2326/04, Lex nr 175127). Sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonego doń aktu administracyjnego ustala, czy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy został przez organy oceniony zgodnie z przepisami tego postępowania, a zatem czy organy, które rozpoznawały sprawę nie przekroczyły swobodnej oceny dokumentów. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ skarżony art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a przypomnieć należy, że zgodnie z art. 184 P.p.s.a. błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. Autor skargi kasacyjnej jednak nie wykazał w jaki sposób lakoniczność stanowiska Sądu w wyjaśnieniu podstaw rozstrzygnięcia miałaby wpływać na treść wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie natomiast zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji wskazanego w skardze naruszenia przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, wskazać należy, iż Kodeks ten nie jest aktem wiążącymi w Polsce, może być jedynie traktowany jako akt wytyczający pożądane standardy działania administracji. W rezultacie nie jest zasadny zarzut zgłoszony w podstawie proceduralnej skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., opierający się na twierdzeniu o nieprawidłowym oddaleniu skargi, mimo naruszenia zaskarżoną do sądu decyzją przepisów prawa materialnego. Także tej części omawianej podstawy skargi kasacyjnej, która kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji, w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania norm prawa materialnego, nie można uznać za usprawiedliwioną w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. Przechodząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nietrafny. Przypomnieć należy, że przedmiotem sprawy nie było zbadanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym, którą na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lecz decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym - nieważnościowym, w którym organ nadzorczy badał jedynie, czy kwestionowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował prawo materialne w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności. Przepisu określającego przesłankę rażącego naruszenia prawa w omawianej podstawie kasacyjnej skarżący nie wskazał. Zauważyć należy, że błędna wykładnia nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. sygn. akt II SA 1387/89. Lex nr 46253; wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. II OSK 489/05, Lex nr 196694). A zatem zastosowanie przepisu będącego skutkiem wadliwej jego wykładni nie jest rażącym naruszeniem prawa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wykładnia i zastosowanie przez organy wojskowe art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przy wypowiadaniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej były zgodne z prawem, tak więc nie może być mowy o rażącym naruszeniu tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie jest niesporne, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w której skarżący pełnił służbę nastąpiło na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Pf-17/Org./P5 z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie zmian struktury organizacyjno-etatowej Ministerstwa Obrony Narodowej. Z dniem 1 marca 2002 uległ przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną [...], w którym skarżący pełnił służbę. W następstwie tej zmiany stan etatowy Departamentu zmniejszył się o dziewięć stanowisk i brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...], nr [...] o wypowiedzeniu skarżącemu zawodowej służby wojskowej została mu doręczona w dniu 23 kwietnia 2002 r. Obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała 9-miesięczny okres wypowiedzenia, którego termin zgodnie z art. 79 ust. 5 tej ustawy biegł od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. W przypadku skarżącego termin ten biegł od 1 maja 2002 r., a jego upływ nastąpił w dniu 31 stycznia 2003 r. Istniał zatem związek przyczynowo skutkowy pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego Departamentu, w którym skarżący pełnił służbę a dokonaniem mu wypowiedzenia. Okoliczność, że faktyczne zmniejszenie stanu etatowego tego Departamentu nastąpiło później niż w dniu 1 marca 2002 r. nie oznacza, że dokonanie skarżącemu wypowiedzenia rażąco narusza przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast spełnienie drugiej przesłanki określonej w tym przepisie - brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe zostało w tej sprawie wykazane. Podkreślenia wymaga fakt, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiły się rozbieżności na tle wykładni art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W wyroku z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1986/06, podobnie jak w wyrokach z dnia 23 września 2004 r., sygn. akt OSK 397/04 i z dnia 5 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 587/05 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka wojskowa winna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie poglądu wyrażonego w tych wyrokach nie podziela. Przychyla się natomiast do poglądu wyrażonego w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, Lex nr 77681, wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1530/01, Lex nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1061/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1242/06, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 443/07). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej sprawie przyjąć należy, iż wejście w życie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie zmiany struktury organizacyjno-etatowej Ministerstwa Obrony Narodowej oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także do podejmowania decyzji o wypowiadaniu żołnierzom zawodowym stosunków służbowych. Celem tej decyzji była bowiem zmiana struktury organizacyjnej Ministerstwa, w tym tego Departamentu [...], w którym skarżący pełnił służbę. Wiązało się to z koniecznością zmniejszenia jego stanu etatowego. Natomiast analiza przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było wykluczenie możliwości dokonania wypowiedzenia przed rzeczywistym zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, a użyta forma "zmniejszył się jej stan etatowy" wskazuje jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Taki związek powinien być zachowany również wtedy, gdy przyczyną (podstawą) wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest przeformowanie jednostki wojskowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.