III SA/Wa 60/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. K. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. (ilekroć w niniejszym uzasadnieniu przepis prawa powołany zostanie bez wskazania aktu prawnego, z którego pochodzi, będzie to przepis ustawy z dnia 28 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 178 z późn. zm.), w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania zaskarżonej interpretacji. Dla określenia tej ustawy będzie również używany skrót "u.p.d.o.f.") Skarżąca – A. K., 9 lipca 2009 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie najmu nieruchomości. Jednym ze składników majątku związanego z tą działalnością są lokale użytkowe stanowiące odrębne nieruchomości wraz z odpowiednim udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu, na którym znajduje się budynek z tymi lokalami. Obecnie lokale są wynajmowane spółce jawnej, do której Skarżąca ma zamiar przystąpić w charakterze wspólnika, wnosząc jako swój wkład ww. nieruchomości i nabywając prawo do 10 % udziału w zyskach spółki. Skarżąca zadała m.in. pytanie, czy wniesienie lokali stanowiących odrębne nieruchomości wraz ze współużytkowaniem wieczystym gruntu związanych z działalnością gospodarczą, jako wkładu do spółki jawnej stanowi przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1? Zdaniem Skarżącej opisane zdarzenie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wniesienie aportu do spółki osobowej nie stanowi odpłatnego zbycia składnika majątku w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1. Nie powoduje w tym momencie powstania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, a więc jest czynnością neutralną na gruncie ustawy. Nie ma bowiem możliwości ustalenia przychodu z tytułu wniesienia aportu do spółki osobowej. Wspólnik wnoszący wkład niepieniężny nie obejmuje udziałów o określonej wartości nominalnej, a rozporządzenie udziałem kapitałowym jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach. W opisanej sytuacji umowa spółki jawnej stanowi, że przeniesienie praw wymaga zgody pozostałych wspólników. W wyniku wniesienia wkładu do spółki osobowej wnoszący uzyskuje jedynie prawo do udziału w zyskach, na dzień wniesienia aportu nie otrzymując żadnego dającego się wycenić prawa. W efekcie niemożliwe jest oszacowanie przychodu (dochodu) uzyskiwanego przez wspólnika spółek osobowych z tytułu wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., w interpretacji indywidualnej z [...] września 2009 r. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Przytoczył treść art. 8 § 1 Kodeksu spółek handlowych ("k.s.h."), zgodnie z którym spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, posiada zdolność sądową, a także prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą. Jego zdaniem wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej powoduje przeniesienie na spółkę własności rzeczy lub prawa będącego przedmiotem wkładu. Na mocy art. 50 k.s.h., wnoszący wkład otrzymuje udział kapitałowy, równy wartości wkładu określonej w umowie spółki, stanowiący podstawę do określenia praw lub obowiązków wspólnika. Z punktu widzenia prawa cywilnego dochodzi zatem do odpłatnego zbycia rzeczy lub prawa. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na art. 14 ust. 1 (kwoty należne jako przychód z działalności gospodarczej) i ust. 2 pkt 1 (przychód z odpłatnego zbycia składników wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą jako przychód z tej działalności). Stwierdził, że wniesienie do spółki osobowej wkładu w postaci nieruchomości stanowiącej środek trwały, wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej wnoszącego wkład (osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą) w zamian za udział kapitałowy spółki, stanowi odpłatne zbycie tej nieruchomości. Wartość nieruchomości określona w umowie spółki (stanowiąca podstawę do ustalenia udziału kapitałowego) stanowi przychód z działalności gospodarczej wnoszącego wkład w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1. Minister Finansów zaznaczył, że do przychodów, o których mowa art. 14 nie stosuje się zasad z art. 11 ust. 1 (przychody otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika). Wyjaśnił również, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2 przepisów ust. 1 pkt 8 (odpłatne zbycie nieruchomości, praw i rzeczy jako źródło przychodów) nie stosuje się do odpłatnego zbycia w formie wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki środków obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Przepis ten wyłącza z opodatkowania zdefiniowane kategorie wkładu niepieniężnego, jednakże jego dyspozycja odnosi się wyłącznie do przychodów ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8. Nie dotyczy natomiast przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca podniosła, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest błędne i narusza art. 14 ust. 2 pkt 1. Zgodziła się z poglądem, że wniesienie majątku do spółki osobowej wiąże się z przeniesieniem tego majątku na spółkę, ale nie następuje jego odpłatne zbycie. Wartość wkładu nie przekłada się na wartość udziału, ponieważ zysk w spółce będzie dzielony w sposób umowny, a nie według wartości wkładów. W wyniku wniesienia wkładów Skarżąca uzyska jedynie prawo do udziału w zyskach. Spółka jawna nie posiada kapitału zakładowego, a zatem Skarżąca nie obejmie udziałów o określonej wartości nominalnej. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca wskazała orzecznictwo oraz interpretację Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że wniesienie do spółki jawnej nieruchomości wraz ze współużytkowaniem wieczystym gruntu przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, stanowi odpłatne zbycie tej nieruchomości. Uzasadniając powyższy zarzut powtórzyła argumentację podniesioną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podniosła, że wspólnik wnoszący aport nie uzyska udziału kapitałowego w spółce osobowej, nie obejmie, jak w przypadku spółki kapitałowej, udziałów (akcji) o określonej wartości nominalnej. W efekcie niemożliwe jest oszacowanie przychodu (dochodu) wspólnika z tytułu wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej. Skarżąca wskazała orzecznictwo oraz interpretacje organów podatkowych potwierdzające jej stanowisko. Powołała się na wynikający z nich pogląd, że wniesienie aportu do spółki osobowej jest transakcją neutralną podatkowo, ponieważ u.p.d.o.f. nie przewiduje opodatkowania wniesienia wkładów pieniężnych do spółek osobowych. Wniesienie aportu do takiej spółki nie powoduje przyrostu majątkowego po stronie wnoszącej go osoby. W zamian za wniesiony aport osoba fizyczna otrzymuje jedynie udziały, będące surogatem uprawnień nie tylko natury materialnej (nabycie prawa do udziału w zyskach i stratach spółki), ale także wyznacznikiem przede wszystkim praw korporacyjnych, a więc związanych z prowadzeniem spółki i wpływem na jej działalność. Dlatego też, do czasu zbycia udziału w takiej spółce, po stronie wspólnika nie wystąpi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Jego zdaniem interpretacja indywidualna nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Dokonując wykładni przepisów prawa podatkowego organ podatkowy nie stosuje tego prawa. Interpretacja może być uznana za naruszającą prawo tylko wtedy, gdy została wydana niezgodnie z przepisami normującymi wydawanie interpretacji, a nie z przepisami, które są przedmiotem interpretacji. Interpretacja bowiem nie może naruszać prawa, które interpretuje. Wyjaśnił, że spółka osobowa, podobnie jak osoby prawne stanowi strukturę odrębną od wspólników pod względem organizacyjnym i majątkowym (art. 8, art. 28 i art. 48 § 1 k.s.h.). Wskazał również art. 8 ust. 1, określający zasady opodatkowania przychodów z udziału w spółce niebędącej osobą prawną. Zdaniem Organu pod pojęciem odpłatnego zbycia należy rozumieć każdą formę przeniesienia własności za wynagrodzeniem. Wniesienie przedmiotowej nieruchomości do spółki jawnej powoduje: zmianę właściciela - staje się nim spółka jawna; następuje przeniesienie własności nieruchomości, za które skarżącej przysługuje wkład w spółce jawnej o określonej wartości; kwota odpowiadająca wartości otrzymanego wkładu jest przychodem. Wniesienie wkładu niepieniężnego wyczerpuje znamiona odpłatności, a zatem w sprawie ma zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 1. Organ stwierdził, że wskazane przez Skarżącą orzeczenia sądowe i interpretacje zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację. Orzeczenia sądów nie należą do konstytucyjnych źródeł prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwestią budzącą wątpliwości Skarżącej było, czy wniesienie przez nią do spółki jawnej lokali stanowiących odrębne nieruchomości wraz ze współużytkowaniem wieczystym gruntu, związanych z działalnością gospodarczą, będzie stanowiło przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, a zatem przychód z tejże działalności gospodarczej. Skarżąca uważała, że z czynność powyższa nie spowoduje osiągnięcia przychodu w momencie wniesienia wkładu do spółki, ponieważ nie jest to odpłatne zbycie w rozumieniu powyższego przepisu. Zdaniem Organu, ponieważ wniesienie wkładu niepieniężnego skutkuje przeniesieniem własności na spółkę jawną, a wnoszący wkład otrzymuje w zamian udział kapitałowy, wniesienie wkładu ma charakter odpłatnego zbycia. Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 do przychodów z działalności gospodarczej zalicza również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Zdaniem Sądu, w opisanym przez Skarżącą zdarzeniu przyszłym przepisy te nie znajdują zastosowania. Okolicznością sporną między stronami, a jednocześnie warunkującą zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 1 jest odpłatny charakter zbycia środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Oznacza to, że uznanie za przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika wniesienia do spółki osobowej wkładu niepieniężnego w postaci nieruchomości wykorzystywanej przez niego w tej działalności, wymaga wykazania, iż dokonanie takiej czynności pociąga za sobą otrzymanie przez osobę dokonującą takiego przeniesienia wynagrodzenia, nadającego czynności cechę odpłatności. Zdaniem Sądu opisane przez Skarżącą wniesienie wkładu niepieniężnego nie może być uznane za odpłatne, ponieważ osoba ta – stając się wspólnikiem – nie otrzymuje w zamian świadczenia w postaci pieniędzy czy też świadczeń w naturze. Przymiotnik "odpłatny" jakim posłużył się ustawodawca w ceku określenia opodatkowanego zbycia należy rozumieć tak, jak w języku potocznym, w którym oznacza on "taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny" (Słownik Języka Polskiego, pod red. M.Szymczaka; Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, t. II s. 467). Minister Finansów w celu wykazania "odpłatności" jako cechy wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki jawnej odwołał się do przepisów k.s.h. Zgodnie z art. 48 § 3 k.s.h. prawa, które wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki, uznaje się za przeniesione na spółkę. Zobowiązanie wspólnika w umowie spółki co do wniesienia wkładów oznacza, że z tą chwilą stają się one własnością spółki. Spółka może domagać się wydania przedmiotu wkładu oraz pożytków, jakie on przynosi. I chociaż nie ulega wątpliwości, iż w przepisie tym chodzi o własność w rozumieniu prawa cywilnego, do której przeniesienia będą miały zastosowanie stosowne przepisy tego prawa, to jednak przeniesienie własności samo w sobie nie musi łączyć się z odpłatnością. W piśmiennictwie wskazuje się, iż w tym przypadku nie stosuje się przepisów o sprzedaży, a właśnie k.s.h. oraz umowy spółki. Przepis art. 50 § 1 k.s.h. stanowi natomiast, że udział kapitałowy wspólnika odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że udział kapitałowy wspólnika stanowi określoną wartość księgową wyrażoną w złotych, która stanowi podstawę dla określenia praw lub obowiązków wspólnika w spółce w przypadkach przewidzianych przez ustawę lub umowę Spółki (...) Umowa może przewidywać, że udział kapitałowy jest mniejszy, równy lub większy niż wartość wkładu, przy czym udział ten inaczej niż w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością może podlegać zmianie bez konieczności zmiany umowy Spółki np. wskutek pobrania odsetek w roku obrotowym w którym Spółka nie miała zysku lub poniosła straty (S.Sołtysiński, ASzajkowski, A.Szamański, J.Szwaja, Kodeks Spółek Handlowych; Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001; t. I s. 326). Udział kapitałowy jest zatem ściśle powiązany z wkładami wspólników. Wspólnicy nie mają prawa do udziału w całym majątku spółki. Posiadają jedynie określone przepisami kodeksu uprawnienia dotyczące majątku spółki (A.Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz; t. I). Podobne stanowisko zajął w cytowanym wyżej komentarzu S.Sołtysiński wskazując, że w czasie trwania spółki wspólnikowi nie przysługuje żaden udział w majątku należącym do spółki i nie może on nim rozporządzać (s. 327). Używany niekiedy w języku prawniczym termin "udział spółkowy", którego używa się dla określenia ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce nie został użyty w art. 10 § 1-3 k.s.h. czyli w regulacji dotyczącej przenoszenia ogółu praw i obowiązków wspólników w spółce osobowej. S.Sołtsiński, wyjaśnił, że Komisja Kodyfikacyjna Prawa Cywilnego nie zdecydowała się na użycie powyższego określenia właśnie z uwagi na obawę ewentualnego zatarcia różnicy pomiędzy udziałem w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością a ogółem praw i obowiązków w spółce osobowej (opr. cit, s. 327). Wskazując powyższe w ślad za wyrokiem tut. Sądu z 29 września 2009 r. sygn. akt 840/09, Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił wyrażony w tym wyroku pogląd, który – aczkolwiek dotyczył komplementariusza w spółce komandytowej – jest adekwatny również do wspólnika spółki jawnej. Zważyć bowiem należało, że do wkładów wnoszonych przez komplementariusza stosować należy przepisy dotyczące spółki jawnej (art. 103 k.s.h.). Sąd stwierdza zatem, że w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki jawnej, wspólnik nie otrzymuje udziału w majątku spółki. Przysługujący mu udział kapitałowy pozwala jedynie na określenie jego przyszłych praw, w tym prawa do udziału w zysku, który stanowić będzie jednak przychód opodatkowany z innego tytułu niż wniesienie wkładu do spółki. Pomimo, że spółka jawna zgodnie ze wskazanym przez Ministra Finansów art. 8 § 1 k.s.h., może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania we własnym imieniu, wniesienie do niej wkładu niepieniężnego nie może być traktowane jako odpłatne zbycie praw majątkowych. Jak już bowiem Sąd wskazał, w wyniku wniesienia wkładu wspólnik nie otrzymuje żadnego ekwiwalentu, czy to w postaci pieniędzy, czy też świadczeń w naturze, czy też w postaci udziałów o określonej wartości nominalnej, jak ma to miejsce w przypadku wniesienia wkładów rzeczowych do kapitału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 158 § 1 ksh). Nie sposób w związku z tym ustalić co jest przychodem w takim przypadku, jaką wartość osoba wnosząca wkład niepieniężny otrzymuje lub ma otrzymać w zamian. Oczywistym bowiem jest, że wartość wkładu nie jest tym, co wspólnik wnoszący wkład otrzymuje za jego wniesienie do spółki osobowej. Wniesienie wkładu niepieniężnego o określonej wartości (umowa spółki powinna zawierać oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika i ich wartość stosownie do przepisów k.s.h.) jako takie nie może być jednocześnie uznane za zwrotne otrzymanie przychodu w wysokości właśnie wartości tegoż wnoszonego wkładu. Osoba wnosząca wkład w postaci nieruchomości przenosi ich własność, ale nie otrzymuje za nie zapłaty, jedynie "przekształca" je niejako na wkład, którym uczestniczy w spółce osobowej. Wartość wnoszonej nieruchomości (prawa), staje się wartością wkładu w spółce osobowej, według którego wspólnik uczestniczy między innymi w zyskach i stratach tej spółki (por. art. 123 § 1 i § 3 Ksh). Określenie poziomu udziału w zyskach i stratach, uzależnione zostało od wkładów wniesionych oraz wkładów umówionych i nie musi być to uregulowane w umowie spółki. Wkłady wniesione to te, które zostały rzeczywiście przeniesione na spółkę lub jej udostępnione. Wkłady umówione natomiast obejmują te, na które wspólnicy umówili się w umowie spółki. Zgodnie z przepisami k.s.h., wspólnik spółki osobowej uczestniczy w zysku spółki proporcjonalnie do jego wkładu rzeczywiście wniesionego do spółki (chyba, że umowa spółki stanowi inaczej). Rzeczywiste wniesienie wkładu zwiększa poziom uczestnictwa w zysku. Przepisy art. 48-50 k.s.h. mają charakter przepisów względnie obwiązujących (ius dispositivi), a zatem od woli wspólników zależy takie a nie inne określenie wkładów do spółki osobowej. Pogląd, że wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej nie skutkuje uzyskaniem przychodu, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wyrażony został w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych, których przykładu wskazała również Skarżąca (np. wyroki: WSA w Szczecinie z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 220/10; WSA w Bydgoszczy z 10 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 70/10; WSA w Warszawie z 23 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1416/09, z 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 384/09). Rację ma Minister Finansów podnosząc, iż orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie stanowią one źródła obowiązującego prawa. W tym przypadku od jego woli zależało, czy i na ile poglądy te uwzględnić wydając interpretację. Minister Finansów co do zasady słusznie podniósł, że art. 10 ust. 2 pkt 2 wyłączający z opodatkowania zdefiniowane kategorie wkładu niepieniężnego, nie dotyczy przychodów z działalności gospodarczej. W przepisie tym wniesienie wkładu niepieniężnego uznane zostało za odpłatne zbycie. Zdaniem Sądu przepis ten należy jednak odczytywać w ten sposób, że dotyczy on sytuacji, gdy uznaniu za odpłatne zbycie nie stoi na przeszkodzie jego istota wynikająca z charakteru spółki, do jakiej wkład jest wnoszony. Niedopuszczalnym byłoby bowiem pominięcie podstawowych cech przypisanych spółkom osobowym, w tym – jawnym. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji zajęła prawidłowe stanowisko, że wnosząc wkład niepieniężny do spółki jawnej nie uzyska przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1. Kwestionując to stanowisko Minister Finansów przepis ten naruszył w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Jedną w postaci naruszenia przepisu prawa materialnego jest dokonanie jego błędnej wykładni. Na tym właśnie polegało naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1, do jakiego doszło przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, Minister Finansów uwzględni przedstawiona wyżej ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).