III SA/Wa 1368/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Edyta Żyśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skarg E. C. i W. C. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Wnioskami z dnia 30 sierpnia 2007 r. E. C. i W. C. zwrócili się do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek budowlanych. W uzasadnieniu wniosków wyjaśnili, że w dniu 15 maja 2006 r. nabyli od osób fizycznych, do wspólnego majątku małżeńskiego, dwie działki o łącznej powierzchni 776 m2. Działki te miały być przeznaczone na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych synów Skarżących. W dniu 23 maja 2007 r. dokupili od miasta H. kolejne dwie działki o łącznej powierzchni 227 m2 celem poprawy zagospodarowania już posiadanych. Działki te graniczyły ze sobą i stanowiły w sensie funkcjonalnym całość. Skarżący wyjaśnili, że wydaną na ich wniosek decyzją z dnia 16 listopada 2006 r. Burmistrz H. ustalił warunki zabudowy terenu dla działek o nr ewidencyjnych [...],[...],[...]i [...]. Wnioskodawcy w dniu 13 lipca 2007 r. i 7 sierpnia 2007 r. sprzedali wskazane działki spółce l. SA z siedzibą w G. oraz wyjaśnili, że złożyli Naczelnikowi Urzędu Skarbowego oświadczenie o przeznaczeniu przychodu ze sprzedaży nieruchomości na cele mieszkaniowe, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" lub lit. "e" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej "updof". W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżący zapytali - czy mają obowiązek naliczenia i odprowadzenia podatku od towarów i usług od dokonanej transakcji w sytuacji, gdy sprzedaż działek była niezwiązana z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Skarżący ocenili, że dokonana przez nich sprzedaż działek nie jest obciążona podatkiem od towarów i usług. W dwóch interpretacjach indywidualnych z dnia [...] grudnia 2007 r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawców za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej "u.p.t.u.", opodatkowaniu podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Powołując się na art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Minister Finansów wyjaśnił, że za działalność gospodarczą w rozumieniu tych przepisów uznaje się również czynności z zakresu działalności produkcyjnej, handlowej lub usługodawców wykonywane sporadycznie, a nawet jednorazowo w sytuacji, gdy okoliczności wykonania tych transakcji wskazują na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Wyjaśnił, że ze złożonych wniosków oraz z pism, stanowiących ich uzupełnienie, z dnia 10 i 11 grudnia 2007 r. wynika, że w sprawie wystąpiło szereg okoliczności, które łącznie wskazują, że dokonana przez podatników dostawa działek nosi znamiona częstotliwości, a wnioskodawcy posiadają status podatnika, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Wynika to z faktu, że podatnicy są właścicielami i innych nieruchomości gruntowych i zabudowanych. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie występuje częstotliwość przejawiająca się w powtarzalności transakcji oraz ilości posiadanych działek. W przeszłości dokonywano transakcji nabycia nieruchomości, a obecnie podatnicy są właścicielami 4 nieruchomości, w tym jednej z nakazem rozbiórki. Ponadto Minister Finansów stwierdził, że fakt sprzedaży działek zakupionych od miasta H. w ciągu dwóch miesięcy od ich zakupu oraz wydanie dla nieruchomości warunków zabudowy na budynek usługowo-mieszkalny przemawiają za tym, że zakup działek przez wnioskodawców nastąpił w związku z planowaną sprzedażą i miał na celu stworzenie funkcjonalnej całości oraz uatrakcyjnienie posiadanych nieruchomości dla potencjalnego nabywcy. Zdaniem Ministra Finansów takie postępowanie wnioskodawców świadczy o przygotowywaniu działek do sprzedaży w taki sposób, aby uzyskać jak najwyższą cenę. Skarżący pismami z dnia 4 stycznia 2008 r. wezwali Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o ponowne rozpatrzenie spraw z ich wniosku, o usunięcie naruszenia prawa polegającego na wydaniu interpretacji indywidualnej sprzecznych z przepisami prawa oraz o ich zmianę stwierdzając, że stanowisko wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji jest prawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanych interpretacjach. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. oraz nieuwzględnienie poglądów wyrażonych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wydanym w dniu 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wnieśli o uchylenie interpretacji indywidualnych. W uzasadnieniu wyjaśnili, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku stanął na stanowisku, iż nabycie nieruchomości w celach prywatnych oraz wyprzedaż majątku własnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargi Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2008 r. Sąd połączył sprawy małżonków C. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając interpretacje indywidualne, nie podzielił oceny stanu faktycznego dokonanego przez Ministra Finansów jak też wniosków prawnych, wynikających z zastosowania do przyjętego stanu faktycznego przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. W ocenie Sądu I instancji małżonkowie C. niewątpliwie są właścicielami szeregu nieruchomości gruntowych i zabudowanych, a w okresie od 15 maja 2006 r. do 13 lipca 2007 r. byli nadto właścicielami czterech wyodrębnionych geodezyjnie działek miejskich na H. Wcześniej bo w roku 1997 r. E. C. sprzedała udział w nieruchomości w B. zaś w 2005 r. z majątku odrębnego, gdyż uzyskanego ze spadku, udziały w dwóch nieruchomościach w B. Według Sądu I instancji, sprzedaż udziałów spadkowych w nieruchomościach nie posiadała cech działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Sąd wskazał, że jego brzmienie wskazuje, iż działalnością gospodarczą jest wszelka działalność producencka, handlowa, usługowa w wolnych zawodach jak również wykonana sporadycznie, nawet jednorazowo, ale jednocześnie wskazująca na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy. Oznacza to, że podatnik dokonując jej musi mieć zamiar powtórzenia tej czynności producenckiej, handlowej czy usługowej, również w przyszłości. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07. Zdaniem Sądu I instancji, skoro Skarżący już przed wejściem w życie ustawy o VAT z 2004 r. byli właścicielami nieruchomości gruntowych i miejskich, a po wejściu w życie tej ustawy E. C. sprzedała udział w miejskiej, zabudowanej nieruchomości nabytej z tytułu spadku to opisane przez nich nieruchomości, będące ich własnością w dniu 1 maja 2004r., stanowiły i obecnie stanowią ich majątek prywatny. Nieruchomości tych bowiem małżonkowie C. nie wykorzystują do działalności zarobkowej, Jeżeli uczynili lub uczynią w przyszłości z ich sprzedaży, nawet w nieokreślonym czasie, źródło przychodów, będą zobowiązani pod rygorami ustaw podatkowych do zarejestrowania tych czynności jako czynności opodatkowanych. Wykażą bowiem w sposób faktyczny, że kupując te nieruchomości mieli zamiar ich dalszej odsprzedaży. Natomiast, w ocenie Sądu, sprzedaż działek w H., będących nieruchomością budowlaną, która zgodnie z ich oświadczeniem, miała zaspokajać potrzeby rodzinne, była pierwszą czynnością sprzedaży gruntów pod rządami ustawy o VAT z 2004 r. poza zbyciem nieruchomości spadkowej. Wobec tego stan faktyczny nie wyczerpuje dyspozycji przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Ujawniona okoliczność, że nieruchomość miała być zabudowana budynkiem usługowo – mieszkalnym nie zmienia charakteru przeznaczenia inwestycji jaką miało być zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych czy życiowych rodziny małżonków C., tak jak dokupienie działek, gdyż jak stwierdzili, inwestycja mogła być wykonana dzięki dokupieniu przylegających działek. Sprzedali więc jednorazowo majątek prywatny, nie służący działalności gospodarczej, zmieniając uprzednio posiadany zamiar. Sąd I instancji wskazał, iż art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. (Dz. U. EU L 77.145.1) wyraźnie wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności dany podmiot występuje w charakterze podatnika podatku od wartości dodanej, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, w tak przedstawionym stanie faktycznym, Minister nie był upoważniony do zmiany ich oświadczeń tak co do zamiaru nabycia działek budowlanych jak i zamiaru ich sprzedaży. Gdyby w przyszłości okazało się, że małżonkowie C. wprowadzili Ministra Finansów w błąd co do przesłanek zakupu i sprzedaży – poniosą określone skutki podatkowe, a interpretacja Ministra utraci byt prawny. W konsekwencji wskazując "zamiar" sprzedaży tylko tej jednej nieruchomości, zakupionej "z zamiarem" zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny i niewykorzystywanej gospodarczo, w sytuacji gdy art. 15 ust. 2 u.p.t.u. posługuje się pojęciem "zamiaru" co do zakupu i sprzedaży majątku osobistego – podatnicy zwolnili się od opodatkowania opisanej czynności sprzedaży. Minister Finansów zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze kasacyjnej organ zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w tej sprawie nie ma on zastosowania, w związku z przyjęciem przez Sąd, że sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy sprzedaż działek w okolicznościach tej sprawy, wynikających ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, przeznaczonych pod zabudowę usługowo – mieszkalną, należy uznać za czynność opodatkowaną VAT, dokonaną przez osoby będące podatnikami podatku od towarów i usług. Naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a oraz art. 151 w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że organ podatkowy naruszył prawo materialne dokonując błędnej interpretacji przepisu art. 15 ust. 2 o VAT, a także naruszył art. 14c Ordynacji podatkowej, mimo iż do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy i przyjęcie przez Sąd, że sprzedaż działek dokonana została z majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży oraz, iż nie miała ona charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., podczas gdy prawidłowe jego przedstawienie winno uwzględniać, że w okolicznościach tej sprawy sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę usługowo – mieszkaniową nie następowała z majątku osobistego, oraz że dokonana została przez podatnika podatku od towarów i usług. Nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku oceny wszystkich istotnych okoliczności przedstawionych w złożonych przez Skarżących wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych oraz ich uzupełnieniach; Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) poprzez dokonanie analizy i oceny prawnej okoliczności, które nie były przedmiotem sprawy zamiast dokonać wyłącznie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny zawartych w wydanej interpretacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że WSA dokonał analizy i oceny prawnej sprawy, w sposób wykraczający poza jej granice, wyznaczone złożonymi przez skarżących wnioskami oraz sformułowanymi w nich pytaniami. Uzasadnienie wyroku Sądu, w przeważającej jego części zawiera obszerną i kompleksową analizę oraz ocenę prawną dotyczącą nabycia i sprzedaży w części nieruchomości gruntowych i zabudowanych, w tym w szczególności odnoszącą się do zbycia udziałów spadkowych w nieruchomościach. Niezależnie od tego Sąd nie dokonał jednocześnie analizy i oceny wszystkich okoliczności przedstawionych we wnioskach oraz ich uzupełnieniach, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Według organu, o zarobkowym charakterze podejmowanych czynności świadczyć mogą takie okoliczności jak: krótki termin między zakupem nieruchomości, a ich sprzedażą; sprzedaż za cenę wyższą umożliwiającą zakup innych nieruchomości przewyższających wartość zbytych (w przypadku Skarżących umożliwiających zakup gruntu z posadowionymi na nim budynkiem mieszkalnym); wystąpienie o warunki zabudowy z wnioskowaną budową budynku przeznaczonego na cele usługowo – mieszkanie. Istotne, a nie poddane ocenie przez Sąd jest również to, że Skarżący uzasadniali sprzedaż gruntów brakiem środków na budowę, związanym ze znacznym wzrostem cen materiałów budowlanych, co jak powszechnie wiadomo nastąpiło już w końcu 2006 r., a jednocześnie w maju 2007 r. dokonali zakupu kolejnych dwóch działek (który to zakup jak się wydaje pozostawał w związku z wcześniejszym zamiarem pobudowania domu) po czym, po zaledwie dwóch miesiącach od nabycia, dokonali ich sprzedaży. Zdaniem organu, Sąd pominął również w swoich rozważaniach fakt zarejestrowania się Skarżących jako podatników VAT, a następnie wyrejestrowania, która to okoliczność istotna jest dla dokonania oceny zamiaru towarzyszącego dokonanym zakupom nieruchomości, tym bardziej w kontekście prowadzonej przez Skarżących działalności gospodarczej. Organ nadmienił także, iż wyrokami z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 533/08 i III SA/Wa 534/08, WSA w Warszawie oddalił skargi E. C., W. C. na interpretacje wydane w sprawie opodatkowania zadatku dotyczącego i sprzedaży ww. działek usługowo mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o odrzucenie skargi kasacyjnej, w przypadku zaistnienia przesłanek do jej odrzucenia, oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt I FSK 2072/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania i przepisy prawa materialnego. W szczególności Sąd pierwszej instancji zbyt dużą wagę przywiązał do oświadczenia podatków, że działki na H. zostały zakupione na ich potrzeby osobiste, gdy tymczasem z charakteru nabytych działek, przebiegu zdarzeń oraz faktu, że E. Ci. została już uznana za podatnika podatku od towarów i usług przy sprzedaży udziału w nieruchomości w B. wynika, że działalność obrotu ww. działkami może być uznana za gospodarczą w rozumieniu cytowanych przepisów, bez względu na to czy strony formalnie prowadziły działalność związaną z obrotem nieruchomościami. Zdaniem NSA Minister Finansów w świetle art. 14 c Ordynacji podatkowej, miał prawo do dokonania oceny stanu faktycznego pod kątem zastosowania przepisu prawa podatkowego. W związku z tym NSA zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy proceduralne, a w szczególności art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a oraz art. 151 w związku z art. 146 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. Również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 15 ust. 2 u.p.t.u. NSA uznał za uzasadniony. Podatnikiem podatku od towarów i usług można bowiem zostać niezależnie od subiektywnej oceny i woli podatnika, lecz w związku z dokonywanymi czynnościami, która mogą mieć charakter jednorazowy, bez względu na fakt oficjalnego zarejestrowania podatników. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpatrywanej sprawy Minister Finansów prawidłowo przyjął, że w świetle art. 15 ust. 2 u.p.t.u. przy sprzedaży działek na H. podatnicy stali się podatnikami podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy Skarżący są podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. W świetle powyższych przepisów podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Status podatkowy osób fizycznych, które nie prowadząc formalnie zarejestrowanej działalności gospodarczej dokonują sprzedaży gruntów zależy w istocie od zamiaru determinującego nabycie przedmiotowych gruntów. Jeśli z okoliczności sprawy wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odsprzedanie gruntów, należałoby takiego sprzedawcę uznać za podatnika VAT w zakresie tych sprzedaży. W rezultacie decydujące znaczenie mają zamiar i okoliczności nabycia składników majątku, w szczególności to, czy nabycie dotyczyło zaspokojenia własnych (prywatnych) potrzeb podatnika, czy też miało związek z prowadzoną działalnością handlową. (zob. wyroki NSA z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt I FSK 830/07 oraz z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1629/07). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż uprawnione było uznanie przez Ministra Finansów w zaskarżonych interpretacjach, że Skarżący przy sprzedaży działek na H. stali się podatnikami VAT. Przesądzająca w tej mierze była ocena zamiaru towarzyszącego podatnikom przy nabyciu przedmiotowych nieruchomości. Jakkolwiek zamiar ten stanowi swoisty akt woli, który zachodzi w psychice podatnika i jego odtworzenie w sposób bezpośredni nastręczałoby trudności dowodowych, to wystarczająca do poczynienia odpowiednich wnioskowań pozostaje analiza kompleksu zdarzeń, które poprzedziły sprzedaż czterech działek usytuowanych na H. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt uzyskania przez Skarżących decyzji Burmistrza H. z dnia [...] listopada 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy terenu dla budynku usługowo-mieszkalnego. Rodzaj zabudowy wbrew twierdzeniom Skarżących wskazuje na to, iż ich intencją nie było wyłącznie wybudowanie budynku mieszkalnego przeznaczonego dla synów, lecz zapewnienie przeznaczenia tych działek wykraczającego poza ramy potrzeb mieszkalnych. Nie bez znaczenia pozostają również krótkie odstępy czasu między nabyciem działek Nr [...] i [...] w dniu 23 maja 2007 r. a ich zbyciem, które nastąpiło w dniach 13 lipca oraz 7 sierpnia 2007 r. Okoliczność ta w powiązaniu z faktem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla budynku usługowo-mieszkalnego prowadzi do wniosku, iż nabycie wspomnianych działek nastąpiło w związku z planowaną sprzedażą i miało na celu stworzenie funkcjonalnej całości oraz uatrakcyjnienie posiadanych nieruchomości dla potencjalnego nabywcy. W konsekwencji całokształt okoliczność towarzyszących przeprowadzonym transakcjom przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego pozwala na wnioskowanie, iż nabycie działek w dniu 23 maja 2007 r. służyć miało optymalizacji przyszłego zysku uzyskanego ze sprzedaży wszystkich czterech nieruchomości. Nadto należy zauważyć, iż niniejsza sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 2072/08 uchylającego rozstrzygnięcie Sądu I instancji. W związku z tym zastosowanie znajduje art. 190 p.p.s.a. w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji Sąd meriti nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uwzględnił zatem wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny kryteria ustalenia, czy opisana sprzedaż nieruchomości jest działalnością podlegającą opodatkowaniu w podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę E. C. oraz skargę W. C. Sąd oddalił. Organ podatkowy dokonał bowiem w wydanych interpretacjach podatkowych prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wyprowadzając dopuszczalną i uzasadnioną konstatację o uznaniu wnioskodawców za podatników VAT w zakresie dokonanych transakcji.