II FSK 2457/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie: NSA Tomasz Zborzyński, del. WSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 441/10 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do marca 2009 r. oddala skargę kasacyjną. Sygn. akt II FSK 2457/10 UZASADNIENIE 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/GL 441/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. Sp. z o.o. w K. (Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości, 1.2. Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 7 października 2009r. określającą Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009r. w wysokości 14 993 zł. Organ ustalił, że Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego działek gruntu nr [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,1894 ha oraz prawo własności usytuowanego na tych działkach budynku biurowego stanowiącego odrębną od gruntu nieruchomość. Część budynku zajmują firmy – [...] oraz [...], a pozostała jego część jest nieużytkowana (parter i drugie do dziewiątego piętra). W budynku nie ma żadnych lokali mieszkalnych. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie powziął żadnych informacji co do jego stanu technicznego. SKO przytoczyło określoną w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - dalej: u.p.o.l. - definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z którą są nimi grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadząceg0 działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Żaden przepis prawa nie zawiera definicji budynku mieszkalnego i rozstrzygnięcie kwestii, czy w danym przypadku występuje tego rodzaju budynek leży w gestii organu podatkowego. Właściwa do określenia rodzaju budynku jest dokumentacja budowlana a rodzaj wznoszonego czy też oddanego do użytku obiektu jest określony w decyzjach wydawanych na podstawie prawa budowlanego. W odniesieniu do budynku będącego przedmiotem opodatkowania nie zostało wydane pozwolenie na zmianę sposobu wykorzystania tego budynku lub jego części z biurowego na mieszkalny, a w obiekcie tym nie ma lokali mieszkalnych. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo, zatem zastosowano stawki podatku od nieruchomości właściwe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za niezasadny uznał dotyczącym opodatkowania omawianej wyżej części budynku stawką właściwą dla budynków pozostałych. Podstawę wyłączenia budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej spod najwyższej stawki podatkowej stanowi okoliczność braku możliwości jego wykorzystania do prowadzenia tej działalności "ze względów technicznych". Nie dotyczy to okoliczności przejściowo uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej, np. remonty pomieszczeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 122 i w zw. z art. 120, art. 188 w związku z art. 191 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej – dalej: Ord. pod. – oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. 1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za bezzasadną. Wskazał, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., wynika że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ustawa podatkowa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Sąd przytoczył definicję budynku określoną w § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) oraz wskazał, że § 65 tego rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym m.in. budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przy kwalifikowaniu budynku jako mieszkalnego powinny zostać uwzględnione także warunki określone przez prawo budowlane. Punktem wyjścia będą ustalenia pozwolenia na budowę. Jeśli pozwolenie będzie dotyczyło budynku niemieszkalnego, wówczas należy go opodatkować według stawki właściwej dla danego rodzaju budynków. Dopiero na podstawie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku niemieszkalnego na mieszkalny i gdy zmiana będzie uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków, można będzie go opodatkować według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy także sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontu czy adaptacji w budynku nie oznacza pozbawienia tego budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu i mimo chwilowego jego niewykorzystywania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że w spornym budynku prowadzone są prace adaptacyjne mające na celu przekształcenie go w budynek mieszkalny. Natomiast część budynku wynajmowana jest innym firmom. Remontowana cześć budynku jako znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie wyłączona w sposób trwały z działalności gospodarczej, prawidłowo została opodatkowane przy zastosowaniu stawek podatku przewidzianych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu ciężar dowodu w zakresie wykazania stanu technicznego nieruchomości, który uniemożliwia w sposób trwały jej wykorzystywanie przez przedsiębiorcę do działalności gospodarczej przesunięty został na podatnika. Okoliczności, podnoszone przez stronę, tj. prowadzone prace adaptacyjne w budynku oraz planowane wykorzystanie tej części budynku na cele mieszkaniowe nie dawały organowi podatkowemu podstaw do zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych. Przedstawione pinie techniczne nie odnosiły się natomiast do stanu technicznego budynku lecz przedstawiały "najbardziej racjonalny wariant przeprowadzenia koniecznych remontów" oraz "wskazanie warunków zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego". Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko SKO, że sporna część budynku na skutek remontu (prac adaptacyjnych) była z przyczyn technicznych wyłączona jedynie przejściowo, a nie w sposób trwały, z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można go zatem zakwalifikować jako nieruchomości mieszkalnej czy pozostałej, do której stosowana jest niższa stawka podatkowa. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. W konsekwencji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. 2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Spółka E., która zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a.- zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nieruchomość położona w C. przy ul. K. w części dotyczącej powierzchni 1.796,26 m2 jest związana z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej i nie zachodzą podstawy do zastosowania w przedmiotowej sprawie stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych, którą stosuje się w razie niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i w związku z powyższym błędne zastosowanie stawki podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; - naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga powinna być uwzględniona wobec naruszenia przez organ podatkowy art. 197 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej z uwagi na niepowołanie opinii biegłego w celu ustalenia czy istnieje trwała niemożność prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości z uwagi na warunki techniczne budynku w sytuacji gdy obowiązek taki nakłada na organ podatkowy ustawa, a w konsekwencji uznanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, iż nieruchomość nie jest trwale niezdatna do prowadzenia działalności gospodarczej. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 stycznia 2010 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że sporny budynek w części dotyczącej 1.796,26 m2 nie jest oraz nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i to w sposób trwały. W ocenie autora skargi kasacyjnej opinia techniczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej w celu przywrócenia funkcji biurowej w sposób nie budzący wątpliwości stwierdziła, że kondygnacje od V do XII w budynku nie były użytkowane ze względu na niespełnianie warunków bezpieczeństwa oraz warunków sanitarnych i technicznych. Skarżąca podniosła, że nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nieprzedstawienie decyzji organów nadzoru budowlanego wskazującej na zły stan techniczny budynku pozbawia podatnika dowiedzenia tej okoliczności w inny sposób. W ocenie autora skargi kasacyjnej stanowisko Sądu, że o zakwalifikowaniu gruntu do grupy nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przesądza wyłącznie fakt, iż właścicielem jego jest przedsiębiorca, jest błędne. O zakwalifikowaniu nieruchomości decyduje bowiem cały zespół przesłanek pozytywnych i negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę oraz gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów. Natomiast przesłanką negatywną jest trwała niemożność użytkowania nieruchomości na cele gospodarcze i już zaistnienie tylko tej jednej przesłanki negatywnej stanowi podstawę do zwolnienia jej z opodatkowania lub opodatkowania w niższej wysokości niż maksymalna. Skarżąca wskazała nadto, że wbrew stanowisku Sądu podatnik nie ma obowiązku udowadniać, że warunki techniczne budynku uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ obowiązek sprawdzenia tych okoliczności obciąża organ podatkowy. 2.2 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. 3.1 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Przed przystąpieniem do oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy zauważyć, że brak jest w niej zarzutów kwestionujących ustalony w sprawie stan faktyczny. W tej sytuacji ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, a zaakceptowany przez sąd pierwszej instancji, wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, skoro nie został on przez spółkę zaskarżony. Wynika to z tego, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie może samodzielnie konkretyzować, uzupełniać i domniemywać zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy dalej wskazać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię. Z treści tego przepisu wynika, że "użyte w ustawie określenia oznaczają: (...) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze »względów technicznych«". Pojęciem "względy techniczne" zajmował się NSA niejednokrotnie stwierdzając, że: – "wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne" (wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10, Lex nr 992204), – "okoliczność, iż przedmiot, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności, musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego danej sprawy" (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09, Lex nr 931838), – "przez względy techniczne należy rozumieć uwarunkowania konstrukcyjne obiektu będącego w posiadaniu podatnika oraz względy organizacyjne związane ze sposobem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej" (wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r. II FSK 2080/08, Lex nr 745721), – "przeszkody o charakterze sezonowym, czy też inne przeszkody natury technologicznej (...) nie stanowią »względów technicznych«, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l." (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r. II FSK 1517/07, ONSAiWSA 2009, nr 3, poz. 58)", – "przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, a adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r. III SA/Wa 966/07, Lex nr 355429), – "względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę, a do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r. II FSK 773/06, Lex nr 339937)". Podkreślić trzeba, że także w piśmiennictwie wskazuje się (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, Komentarz do art. 1a, Lex/el), że jeżeli stan techniczny budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, bez odwoływania się do prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych. Przedstawione poglądy, które Naczelny Sąd Administracyjny podziela, prowadzą do wniosku przeciwnego niż ten, na który powołano się w skardze kasacyjnej, a sprowadzający się do konkluzji, że "względy techniczne" to każda obiektywna okoliczność natury technicznej niemająca błahego charakteru, w tym również zły stan techniczny budynku, który bez gruntownego remontu nie nadaje się do użytkowania. W ocenie Sądu nie każda obiektywna przyczyna złego stanu technicznego budynku uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej lecz tylko taka, która prowadzi do oceny, iż jest on w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r., II FSK 1860/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, sporna część budynku jest remontowana (parter oraz II - IX piętro). Trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że okoliczności, które podnoszono w toku postępowania, tj. prowadzone prace adaptacyjne w budynku oraz planowane wykorzystanie tej części budynku na cele mieszkaniowe nie dawały organowi podatkowemu podstaw do zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych. Z stanu faktycznego sprawy oraz przedkładanych przez spółkę dokumentów wynikało, że okoliczności, na które powołuje się spółka są okolicznościami przejściowymi. Przykładowo opinie techniczne (z dnia 29 stycznia 2009 roku dotycząca wykonania prac remontowych oraz z sierpnia 2007 roku (załączona dopiero do pisma procesowego z dnia 2 sierpnia 2010 roku] w zakresie ochrony przeciwpożarowej) nie odnosiły się do stanu technicznego budynku, lecz przedstawiały "najbardziej racjonalny wariant przeprowadzenia koniecznych remontów" oraz "wskazanie warunków zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego". Wynika to również z treści skargi kasacyjnej, gdzie na stronie 4 wskazano, że spółka z przyczyn finansowych nie może zdecydować się jakie czynności w związku ze sporną częścią nieruchomości podjąć. Co jednak istotne w skardze kasacyjnej nie kwestionuje się stanu faktycznego ustalonego w tym zakresie, a zarzuca się nie powołanie biegłego. Tym samym skoro skarżąca nie kwestionuje ustalonego w tym zakresie stanu faktycznego, to nie może on być przez Naczelny Sąd Administracyjny badany, skoro na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. jest on związany granicami skargi kasacyjnej. Takiej możliwości nie daje również postawiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w ramach tego zarzutu nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego. Dokonując kontroli w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wykroczyłby poza granice zakreślone skargą kasacyjna. W konsekwencji zarzut błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest niezasadny. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 197 §1 w zw. z art. 191 Ord. pod. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z treścią art. 197 § 1 Ord. pod. kwestia dopuszczenia tego dowodu pozostawiona została ocenie organu podatkowego, albowiem użyte słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., I GSK 1082/09, LEX nr 585921). Należy w związku z tym zauważyć, że w toku postępowania organ podatkowy zwrócił się pismem z dnia 18 września 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie, czy budynek biurowy spółki nie może być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz czy w przedmiotowym budynku znajdują się lokale mieszkalne. W odpowiedzi na pismo organu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 2 października 2009 r. wskazał, że "nie powziął uzasadnionych wątpliwości, co do stanu technicznego budynku przy ul. K. w C.". W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na dokonanie oceny stanu technicznego budynku, to wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego (w tym sięganie do opinii biegłego) nie jest zasadne. Tym bardziej, że w skardze kasacyjnej strona kwestionuje jedynie okoliczność nie powołania biegłego a nie zebrania w sprawie materiału dowodowego dotyczącego względów technicznych. Nawet gdyby przyjąć w tym zakresie, że podstawę do tego daje przepis art. 191 Ord. pod. podany w podstawie kasacyjnej, to oprócz ogólnikowego wskazania w skardze kasacyjnej, że "zgromadzony przez organy materiał dowodowy był niewystarczający" (strona 5 skargi kasacyjnej) to brak jest precyzyjnego wskazania, jakie konkretnie okoliczności powinien organ zbadać i ocenić. Samo wskazywanie na konieczność powołania biegłego, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego jest niewystarczająca by uznać, że doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 197 §1 w zw. z art. 191 Ord. pod. 3.2 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.