V SA/Wa 1910/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Spółka z o.o. D. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. o numerze [...], w przedmiocie rozpatrzenia protestu w sprawie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków unijnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wprowadziła szczególny tryb składania skargi do sądu administracyjnego, odmienny od trybu uregulowanego w p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Jednocześnie w myśl art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy, wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę, do której załączyła kopię pisma [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w [...] z dnia [...] października 2009 r. stanowiącego potwierdzenie złożenia wniosku, kopię informacji w przedmiocie oceny projektu (pismo z 5 marca 2010 r.), kopię protestu z dnia [...] marca 2010r., kopię informacji o rozstrzygnięciu protestu (pismo z [...] maja 2010 r.) oraz kopię informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 – tj. zaskarżone pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Natomiast nie złożono wraz ze skargą wniosku o dofinansowanie, co było obowiązkiem strony zgodnie z przywołanym wyżej przepisem zawierającym wyliczenie wymaganych dokumentów. Jednocześnie skarga nie została opłacona należną opłatą sądową w wysokości 200 zł. Jak już wyżej podkreślono, tryb skłaniania skargi do sądu administracyjnego, przewidziany w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jest trybem szczególnym. Jednym z odstępstw od ogólnych zasad (unormowanych w p.p.s.a) jest pominięcie przy składaniu skargi organu administracyjnego i wniesienie skargi przez stronę skarżącą bezpośrednio do sądu, a nie za pośrednictwem organu. Przepis art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wprowadził odstępstwo nie tylko od powyższej reguły, ale co więcej wyłączył obowiązek organu wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a, tj. obowiązek przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi sprawy. W konsekwencji oznacza to, iż sąd administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w oparciu o złożoną przez stronę skarżącą dokumentację i nie ma podstawy by żądać od organu złożenia dokumentacji gromadzonej w toku toczącego się przed nim postępowania (akt administracyjnych sprawy, czy też poszczególnych dokumentów z tych akt). Jednocześnie podnieść należy, iż braku dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie można utożsamiać z brakami formalnymi skargi, podlegającymi uzupełnieniu na wezwanie sądu. Jak to bowiem podkreślono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga jako pismo procesowe naruszające wymagania określone w art. 46, 47 i 57 § 1 p.p.s.a. nie jest niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zatem a contrario, skarga podlegająca pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – to skarga nie spełniająca wymagań określonych w art. 30c ust. 2 ustawy (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09; postanowienie NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09; postanowienie NSA z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 916/09; postanowienia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz www.nsa.gov.pl). W tym miejscu zaznaczyć również należy, iż Sąd – mając na uwadze przepis art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym, na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 – dokonał analizy pouczenia zawartego w zaskarżonym piśmie z [...] lipca 2010 r., które uznał za niewystarczające, bowiem nie znalazła się w nim informacja o obowiązku złożenia wraz ze skargą kompletnej dokumentacji w sprawie oraz o obowiązku opłacenia skargi w terminie 14 dni do jej wniesienia. Jednakże, mając na uwadze omówione wyżej rozróżnienie pojęcia "braków formalnych" skargi podlegających uzupełnieniu na wezwanie oraz pojęcia "kompletności skargi", jak również i to że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w ocenie Sądu brak jest podstaw do zastosowania art. 49 p.p.s.a., tj. wezwania skarżącej strony do nadesłania brakującego wniosku o dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w tym względzie, że wojewódzki sąd administracyjny, aby mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która była przedmiotem oceny w toku procedury odwoławczej. Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie, stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentacji, powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu. Wniosek zaś składa się z formularza wniosku i załączników. Tylko więc wniosek o dofinansowanie zawierający wszystkie wymienione elementy jest wnioskiem kompletnym. W tym miejscu przywołać należy również pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2010 r. o sygn. II GZ 7/10, zgodnie z którym brak prawidłowego (w pełnym zakresie) pouczenia przez organ nie może skutkować niezastosowaniem art. 30c ust. 5 omawianej ustawy (pozostawienie skargi bez rozpatrzenia), ale w związku z art. 30d ust. 3 tej ustawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia kompletnej skargi. Jednocześnie NSA zwrócił również uwagę, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie: złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienia braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesnego dokonania wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej (postanowienie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji postanowienia.