VII SA/Wa 1161/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), nałożył na A. i A. R. obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie do dnia 15 kwietnia 2010 r., 4. egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej w Ż. przy ul. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z: dotychczas wykonanych robót budowlanych, zmiany sposobu użytkowania oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 12 grudnia 2000 r. inwestorzy zawiadomili organ o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku, który powstał na podstawie kilku decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta Ż.. A mianowicie decyzją z dnia [...] sierpnia 1992 r., znak: [...], udzielono inwestorom pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr [...] w Ż.. W związku z dokonanym odstępstwem od ww. pozwolenia inwestorzy otrzymali decyzję z dnia [...] czerwca 1993 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z częścią mieszkalną. Następnie w wyniku ponownego odstąpienia od warunków zawartych w pozwoleniu na budowę - uzyskali kolejne pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...], na kontynuację prac przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną. Na wniosek M. B. z dnia 18 października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności zabudowy na działce nr [...]. W trakcie postępowania organ I instancji ustalił, że po dacie zawiadomienia organu o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania inwestorzy samowolnie: - wykonali roboty budowlane, polegające na rozbudowie podestu wzdłuż ściany frontowej w kierunku granicy z działką sąsiednią stanowiącą własność M. B., który w wyniku robót budowlanych stał się wiatrołapem. W tej sprawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1189/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., którą nakazano rozbiórkę samowolnie zrealizowanej dobudowy do przedmiotowego budynku; * w październiku 2005 r. w istniejącej w omawianym obiekcie kotłowni wykonali instalację grzewczą wraz z montażem kotła co. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt. VII SA/Wa 26/08 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], wskazując, że ww. decyzje o umorzeniu postępowania zostały wydane z naruszeniem art. 51 Prawa budowlanego oraz art. 105 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu należało ustalić, czy i w jakim zakresie inwestor dopuścił się robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia, i w zależności od poczynionych ustaleń przeprowadzić postępowanie administracyjne we właściwym trybie zmierzającym do załatwienia sprawy w drodze merytorycznej decyzji załatwiającej sprawę samowoli budowlanej; * dokonali zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, na pomieszczenie przeznaczone do produkcji wafli suchych. W tej sprawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 97/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu organy obu instancji błędnie stwierdziły bezprzedmiotowość postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że organ nadzoru budowlanego powinien ustalić, w oparciu, o jakie pozwolenie inwestor wybudował obiekt (jaki był jego charakter wskazany w pozwoleniu, czy ewentualnie w trakcie budowy doszło do odstępstw), a także czy wykonał samowolnie roboty dla zaadaptowania obiektu dla celów produkcji, oraz kiedy zmienił sposób użytkowania obiektu do tych celów. Dopiero po dokonaniu takich ustaleń należałoby rozważyć, czy w sprawie możliwe jest zastosowanie przepisu art. 71 a Prawa budowlanego, pozwalającego na legalizację samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Organ I instancji wskazał, że w trakcie ww. postępowań prowadzonych przed organami nadzoru budowanego oraz sądem administracyjnym, prowadzone były przez Wojewodę [...] postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z częścią mieszkalną oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...], o pozwoleniu na kontynuację prac przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną, wydanych przez Prezydenta Miasta Ż.. Przedmiotowe postępowania Wojewoda [...] zakończył odpowiednio decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] oraz decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...], którymi stwierdził nieważność obu ww. decyzji Prezydenta Miasta Ż.. W tych warunkach pozostała w obiegu prawnym decyzja z dniu [...] sierpnia 1992 r., znak [...], Prezydenta Miasta Ż. o pozwoleniu na budowę budynku garażowego. Mając na względzie powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że nie można inwestorom uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej. W ocenie organu I instancji z okoliczności sprawy wynika, że inwestorzy przy realizacji przedmiotowej inwestycji dokonali istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (art. 36a Prawa budowlanego). Wskazał, że inwestorzy dokonali zmiany charakterystycznych parametrów omawianego obiektu, tj. kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, prócz tego zmiany zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego oraz wyposażenia jej w instalacje grzewczą nieprzewidzianą ww. pozwoleniem. Biorąc powyższe pod uwagę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. stwierdził, że obecny stan faktyczny i prawny wyżej przedstawionych spraw daje podstawę do objęcia wcześniej wszczętych i prowadzonych postępowań jednym postępowaniem legalizacyjnym. Możliwość legalizacji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę, ustawodawca przewidział przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego, kiedy to roboty budowlane prowadzone w warunkach naruszenia prawa mogą być po uprzednim przeprowadzeniu postępowania naprawczego doprowadzone do zgodności z prawem. Dlatego w ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie zasadne jest przeprowadzenie postępowania naprawczego zgodnie z art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r, Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań A. R., A. W. i M. B., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], w części dotyczącej terminu sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i w tej części ustanowił nowy termin do dnia 30 czerwca 2010 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując ten sam stan faktyczny sprawy co organ I instancji, wskazał, że inwestorzy bezspornie odstąpili w sposób istotny od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] sierpnia 1992 r., znak: [...]. Z tego względu nie można uznać budynku gospodarczego i częścią mieszkalną za samowolę budowlaną. Tym samym zasadnym jest zastosowanie w niniejszej sprawie postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, tj. zobowiązanie inwestora do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W ocenie organu II instancji, organ nadzoru stopnia podstawowego prawidłowo wskazał, iż pomimo prowadzenia różnych postępowania administracyjnych w stosunku do jednego obiektu budowlanego można, w świetle tak przedstawiających się faktów, wydać jedno rozstrzygnięcie zmierzające do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem omawianego obiektu. Ponadto odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniach wskazał, że ugoda złożona w Urzędzie Miejskim w Ż. dotyczyła procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy budynku gospodarczego z częścią mieszkalną zgodnie z pozwoleniem na budowę znak: [...] z dnia [...] czerwca 1993 r., natomiast inwestor odstąpił w sposób istotny od ww. dokumentacji. Ponadto niniejsza sprawa była wielokrotnie przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym i w żadnym z wydanych orzeczeń sąd nie zakwestionowała jako stron postępowania udziału A. W. i M. B.. Wyjaśnił również, że podstawą zgłoszenia zakończenia robót budowlanych i zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku była decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. Wobec okoliczności, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, zdaniem organu odwoławczego należało przeprowadzić postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Organ ten wskazał, że zgłoszenie do Starostwa Powiatowego w Ż. o zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego z częścią mieszkalną na pomieszczenia przeznaczone do produkcji wafli suchych z dnia 11 lipca 2007 r., nastąpiło po faktycznej zmianie użytkowania. Potwierdzeniem tego jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez organ powiatowy w 2006 roku w tej sprawie, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 97/09 oraz zaświadczenie Prezydenta Miasta Ż. wskazujące, iż data rozpoczęcia działalności to 5 grudnia 1989 r., natomiast do dnia 30 stycznia 2008 r. nie zgłoszono wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 50 i 51 Prawa budowlanego, ponieważ stan faktyczny sprawy obejmuje odmienny przypadek niż ten do którego mają zastosowanie ww. przepisy. Powołując się na treść art. 103 Prawa budowlanego skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 6 maja 1993 r., kiedy została przeprowadzona kontrola na działce przy ul. [...] w Ż.. Skarżąca wskazała, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie organów w niniejszej sprawie winno opierać się na podstawie art. 37 lub 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W opinii skarżącej wbrew twierdzeniom organów obu instancji w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego ww. przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach faktycznych i prawnym niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i objęły kilka postępowań dot. ww. budynku gospodarczego z częścią mieszkalną-jednym postępowaniem. Wbrew twierdzeniom skargi w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek M. B. z dnia [...] października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. wszczął postępowanie w sprawie legalności budowy obiektu przy granicy działki położonej w Ż. przy ul. [...]. A zatem co do zasady w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., ponieważ stosownie do treści art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w przypadku stwierdzenia, że w niniejszej sprawie ww. budowa zostałaby zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do niej przed tym dniem zostałoby wszczęte postępowanie administracyjne, to tylko w takim przypadku zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. miałyby zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. w zakresie możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. okoliczności, które stanowiłyby podstawę do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowy budynek gospodarczy z częścią mieszkalną powstał na podstawie trzech decyzji Prezydenta Miasta Ż., tj. decyzji z dnia [...] sierpnia 1992 r., znak: [...], decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r., znak: [...], oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...]. Według oświadczenia inwestora złożonego do protokołu z oględzin z dnia 13 grudnia 2005 r. budowa ww. budynku została zakończona w grudniu 1999 r. Z ustaleń organu I instancji wynika ponadto, że inwestor dokonał zawiadomienia o oddaniu ww. obiektu budowlanego do użytku. Z protokołu z dnia 12 grudnia 2000 r., sporządzonego przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Architektury w Urzędzie Miasta Ż. wynika, że odbioru ww. budynku dokonano na podstawie oświadczenia kierownika budowy i przedłożonych dokumentów. W ww. zawiadomieniu kierownik budowy - inspektor nadzoru A. S. wskazał jako datę rozpoczęcia budowy rok 1993, a datę zakończenia budowy rok 2000. A zatem nie ulega wątpliwości, że budynek gospodarczy wraz z częścią mieszkalną, który został zrealizowany w oparciu o ww. trzy decyzje Prezydenta Miasta Ż., powstał pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlanego z 1994 r., a postępowanie w sprawie legalności zabudowy na działce przy ul. [...] w Ż. zostało wszczęte w roku 2005. W trakcie niniejszego postępowania toczącego się przed organem nadzoru budowlanego pojawiły się jednak w stosunku dla tak zrealizowanego obiektu nowe okoliczności faktyczne. Wojewoda [...] decyzjami: z dnia [...] lipca r. Nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...], stwierdził (odpowiednio) nieważność dwóch decyzji Prezydenta Miasta Ż., tj. decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r., znak: [...], oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...]. W obrocie prawnym pozostała jedynie decyzja Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] sierpnia 1992 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. W takich okolicznościach faktycznych sprawy nie można jednak zarzucić inwestorowi, że dokonał on samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ w dacie budowy ww. obiektu legitymował się ważnymi decyzjami uprawniającymi do prowadzenia robót budowlanych. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 24 lipca r. sygn. akt II SA/Gd 363/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (publ. LEX nr 518384) wskazał, że inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r, a także jak osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. W sytuacji zatem gdy obiekt został wykonany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę przed stwierdzeniem jej nieważności, podstawą orzekania są przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane (patrz także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/07, publ. LEX nr 487984, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 228/07, publ. LEX nr 468751, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem w niniejszej sprawie w stosunku do robót budowlanych wykonanych na podstawie wyeliminowanych z obrotu prawnego decyzji postępowanie legalizacyjne winno toczyć się na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego, ponieważ mamy do czynienia z "innym przypadkiem" niż określonym w art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie postępowania administracyjnego dotyczącego legalności zabudowy na działce przy ul. [...] w Ż. organ I instancji ustalił ponadto, że już po złożeniu zawiadomienia o oddaniu ww. budynku do użytku inwestorzy bez pozwolenia na budowę dokonali dobudowy o wymiarach rzuty poziomego 9,19 m x 3,0 m. W tej sprawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1189/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., którą nakazano rozbiórkę samowolnie zrealizowanej dobudowy do przedmiotowego budynku. A zatem rozbiórka ww. dobudowy winna być wykonana, a wynikający z decyzji rozbiórkowej obowiązek podlega egzekucji. Z akt sprawy wynika, że od 2006 r. były prowadzone także postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania oraz zamontowania instalacji grzewczej w ww. budynku gospodarczym z częścią mieszkalną. W wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 26/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że chociaż zamontowanie instalacji grzewczej nastąpiło z uchybieniem obowiązku o jakim mowa w art. 28 Prawa budowlanego, to postępowanie w tej sprawie winno toczyć się w trybie art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ instalacja grzewcza nie jest obiektem budowlanym, lecz urządzeniem budowlanym, co wyłącza zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast w sprawie zmiany sposobu użytkowania ww. budynku zapadł wyrok z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 97/09, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zalecił organowi nadzoru budowlanego dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Sąd wskazał, że dopiero po dokonaniu takich ustaleń rozważenia wymagać będzie, czy w sprawie możliwe jest zastosowanie przepisu art. 71 a Prawa budowlanego. Jak wynika z powyższych ustaleń, organy obu instancji w wyniku zmiany okoliczności sprawy, które zaszły w trakcie trwających kilka lat postępowań - na skutek stwierdzenia nieważności ww. dwóch decyzji Prezydenta Miasta Ż. oraz zaleceń zawartych w ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - prawidłowo połączyły kilka postępowań dotyczących tego samego obiektu budowlanego w jedno postępowanie, a także prawidłowo zastosowały tryb przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. A zatem w niniejszej sprawie zasadnie zobowiązano inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w ujęciu technicznym, także związanych ze zmianą sposobu użytkowania, poprzez wykazanie jakie wykonano prace budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że dopiero gdy inwestor złoży taki projekt organ nadzoru budowlanego sprawdzi, czy będzie możliwe jego zatwierdzenie, czy też wystąpią przesłanki do nakazania rozbiórki lub doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.