II GSK 232/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1096/10 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania kwalifikacji zawodowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz D. K. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1096/10, oddalił skargę D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie uznania kwalifikacji zawodowych. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 33a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, odmówiła D. K. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. Krajowa Rada Izby Inżynierów Budownictwa wskazała, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe wydanego przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy oraz nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1537/09, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że wydana ona została w tym samym składzie, który pierwotnie orzekał w sprawie. Doszło więc do naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Tego rodzaju naruszenie prawa stanowi przesłankę do wznowienia postępowania co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że organ powinien ustosunkować się do treści pism Hamburskiej Izby Architektów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] listopada 2009 r. przedłożonych przez skarżącego na rozprawie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Rada stwierdziła, że zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie mają więc zastosowanie przepisy art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, na podstawie których Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prowadzi procedurę uznawania kwalifikacji zawodowych zainteresowanego. Uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych w art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 w/w ustawy. Przesłanki muszą być spełnione łącznie, dlatego też niespełnienie choć jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Skarżący do wniosku o uznanie kwalifikacji nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę D. K. na decyzję ostateczna z dnia [...] kwietnia 2010 r. wskazał, że uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych ww. art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choć jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Skarżący do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, czyli odpowiednią do miejsca wykonywania prac, tj. Landeringenieurkammern (wskazanej na stronie internetowej Bundesingenieurkammer http://www.bundesingenieurkammer.de), oraz nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącego, że sam fakt posiadania dyplomu uzyskanego w Republice Federalnej Niemiec zwalnia go z obowiązku przedstawienia zaświadczenia o stażu pracy w zawodzie. Przedstawienie/dołączenie do wniosku wskazanych dokumentów jest ustawowym wymogiem wynikającym z treści art. 33 a, a skoro skarżący nie spełnił przesłanek określonych w art. 33a ust. 5 pkt. 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów tym samym nie wykazał doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. D. K. wystąpił ze skargą kasacyjna od wyroku WSA w W., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 21 ust. 1 "Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych"poprzez błędną wykładnię skutkującą brakiem automatycznego uznania przez Państwo Członkowskie - Rzeczpospolitą Polską dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych architekta tzn. wykładnię skutkującą podtrzymaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmowy wydania skarżącemu przez Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzji o uznaniu kwalifikacji zawodowych, dla działalności wykonywanych pod tytułem zawodowym architekta, o których mowa w art. 48 w/w dyrektywy i odpowiadających w Polsce samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, w ograniczonym zakresie, mimo iż dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zawodowych, przedłożone przez skarżącego spełniają wszystkie wymogi, aby jego kwalifikacje, na podstawie w/w art. 21 zostały automatycznie uznane, jak również poprzez brak nadania tym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy takiej samej mocy na terytorium Polski, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które wydane są w Polsce; - art. 33a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że konieczne i uzasadnione jest bezwzględne żądanie przez organ od wnioskodawcy przedłożenia zaświadczenia o odbytej praktyce zawodowej w celu jej ponownej weryfikacji, co jednoznacznie koliduje z zapisem art. 21 dyrektywy 2005/36/WE i ściśle określonymi w w/w dyrektywie przypadkami, kiedy można żądać zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym architekta a kiedy nie jest to wymagane; - zupełne pominięcie dokonania wykładni w zakresie treści obowiązującego w dniu złożenia przez skarżącego wniosku z [...] lutego 2009 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które są uznawane w Rzeczpospolitej Polskiej – implementacji na płaszczyznę polskich przepisów prawnych uregulowań zawartych w Tytule III, Rozdziale III Sekcji 1 i Sekcji 8 dyrektywy 2005/37/WE, dotyczących automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych architekta, skutkujące brakiem uznania dyplomu uczelni "Fochhochschule Hamburg" uzupełnionego zaświadczeniem właściwego organu tj. Hamburskiej Izby Architektów, mimo iż dokument ten wymieniony został w załączniku w/w rozporządzenia jako dokument, który jest uznawany w Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił szeroką argumentację na przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącego w sposób prawidłowy wykazał on, iż posiada kwalifikacje zawodowe w Hamburgu przedkładając odpowiedni dyplom ukończenia studiów łącznie z zaświadczeniem właściwego organu tj. Hamburskiej Izby Architektów potwierdzającym posiadanie przez skarżącego uprawnień budowlanych bez ograniczeń w Hamburgu i odbycia praktyki również w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06). Strona skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 21 ust. 1 Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię; 2) art. 33a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządzie zawodowym architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez błędną jego wykładnię; 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które uznawane są w Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie przeprowadzenia jego wykładni. Dokonując merytorycznej oceny trafności i zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego i odnosząc się do pierwszego spośród nich, a wymienionego w pkt 1 skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 Dyrekywy 2005/36/WE przez błędną jego wykładnię, podnieść należy, że zarzut ten nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. W tej mierze wyjaśnić należy, że zarzut ten adresowany jest wobec sposobu rozumienia przez Sąd I instancji stosowanego przepisu prawa materialnego. Jego istota wyraża się więc w podważaniu przyjętego przez sąd administracyjny kierunku i rezultatu wykładni konkretnego przepisu prawa materialnego, którym strona wnosząca skargę kasacyjną zobowiązana jest przeciwstawić prawidłową, jej zdaniem, wykładnię tego przepisu, wykazując w ten sposób, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. W związku z powyższym, zarzut ten nie może odnieść skutku pożądanego przez stronę skarżącą. Z tego mianowicie powodu, że Sąd I nie przeprowadzał jakiejkolwiek wykładni przepisu art. 21 ust. 1 Dyrektywy 2005/36/WE, a więc przepisu tego nie mógł naruszyć w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. W tym względzie ponownie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a postępowanie wywołane jej wniesieniem nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Za usprawiedliwiony uznać należy zaś zarzut naruszenia art. 33a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że konieczne i uzasadnione jest bezwzględne żądanie przez organ od wnioskodawcy przedłożenia zaświadczenia o odbytej praktyce zawodowej w celu jej ponownej weryfikacji, co jednoznacznie koliduje art. 21 dyrektywy 2005/36/WE i ściśle określonymi w tej dyrektywie przypadkami, kiedy można żądać zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym architekta, a kiedy nie jest to wymagane. Usprawiedliwione podstawy ma również zarzut pominięcia dokonania wykładni, w zakresie treści obowiązującego w dniu złożenia przez skarżącego wniosku z [...] lutego 2009 r., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które są uznawane w Rzeczpospolitej Polskiej, implementacji na płaszczyznę polskich przepisów prawnych uregulowań zawartych w Tytule III, Rozdziale III Sekcji 1 i Sekcji 8 dyrektywy 2005/37/WE, dotyczących automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych architekta, skutkujące brakiem uznania dyplomu uczelni "Fochhochschule Hamburg" uzupełnionego zaświadczeniem właściwego organu tj. Hamburskiej Izby Architektów. Przy tym, jakkolwiek autor skargi kasacyjnej zarzutu tego nie odnosi do konkretnej jednostki redakcyjnej przywołanego rozporządzenia, ani też załącznika do tego rozporządzenia, to jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednoznacznie i wprost wskazuje na ust. 1 pkt 17 załącznika do tego rozporządzenia, co w konsekwencji umożliwia pełne zrekonstruowanie treści tegoż zarzutu i ustalenie wyznaczonych nim granic zaskarżenia. W odniesieniu do tego zarzutu skargi kasacyjnej podnieść należy również, że jakkolwiek przywołane rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. utraciło moc obowiązującą z dniem 14 lutego 2009 r. (por. art. 3 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz ustawy – Prawo budowlane, wdrażające w zakresie swojej regulacji postanowienia dyrektywy 2005/36/WE), to jednak obowiązywało w dacie wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o uznanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu architekta (w zakresie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności architektonicznej bez ograniczeń i do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno – budowlanej w ograniczonym zakresie), tj. w dniu [...] lutego 2009 r. - z § 1 tego rozporządzenia wynika, że określa ono wykaz dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, wydawanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które są uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej, do wykonywania działalności równoznacznej wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, do wskazanych zarzutów naruszenia prawa materialnego można i należy odnieść się łącznie. Mają one bowiem komplementarny (dopełniający się) charakter. W odniesieniu bowiem do każdego spośród tych zarzutów, naruszenie wskazywanych w nich przepisów aktów prawa krajowego, autor skargi kasacyjnej wiąże z konkretnymi postanowieniami Dyrektywy 2005/36/WE regulującymi zasady uznawania kwalifikacji zawodowych architekta, w tym również sytuacje, w których przedłożenie zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym jest konieczne, jak i sytuacje, w których nie jest to konieczne. Według strony skarżącej, wykładnia przepisów krajowych nie może więc pomijać stosownych regulacji dyrektywy unijnej. W analizowanym zakresie, stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ograniczyło się do odwzorowania w jego treści stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Konstatując bowiem na wstępie, że ustawa o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji jest zgodna z Dyrektywą 2005/36/WE, a następnie przywołując treść przepisu art. 33a ust. 5 tej ustawy, Sąd stwierdził, że uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po łącznym spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a skarżący do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, ani też dokumentów potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sposób wykładni przepisu art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., jako ograniczający się tylko i wyłącznie do przywołania jego brzmienia (literalnej treści) nie może być uznany za prawidłowy. Z przepisu art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. wynika, że wobec wnioskodawcy ubiegającego się o uznanie kwalifikacji zawodowych formułowany jest obowiązek dołączenia do wniosku: 1) dokumentu potwierdzającego obywatelstwo danej osoby; 2) dokumentu potwierdzające kwalifikacje zawodowe architekta, inżyniera budownictwa albo urbanisty oraz - w przypadku, gdy jest to wymagane – zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym danej osoby; 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że architektowi, inżynierowi budownictwa albo urbaniście nie zawieszono prawa do wykonywania działalności bądź nie zakazano mu wykonywania zawodu, złożone nie później niż 3 miesiące od daty jego wydania. W prowadzonym postępowaniu przyjęto, że wymienione wyżej zaświadczenie, mimo wymogu jego złożenia, nie zostało dołączone do wniosku, a dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych nie pochodzi od właściwego organu. Skutkowało to wydaniem przez organ decyzji o odmowie uznania kwalifikacji zawodowych w specjalności konstrukcyjno – budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanym. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinna być przeprowadzona przez Sąd I instancji z uwzględnieniem analizy obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego oraz analizy okoliczności stanu faktycznego, tj. analizy dokumentów dołączonych do wniosku o uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu architekta. Odnosząc się do pierwszej spośród wskazanych kwestii podnieść należy, że Sąd I instancji zupełnie pominął ten aspekt - zdeterminowanego okolicznościami stanu faktycznego sprawy - zagadnienia, w przedmiocie którego miał rozstrzygać kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a który odnosi się do unijnego kontekstu uznawania kwalifikacji zawodowych architekta. Zobowiązywał on do przeprowadzenia wnikliwej analizy obowiązującej w tym zakresie regulacji unijnej, tj. Dyrektywy 2005/36/WE. Jej cele zarysowane zostały między innymi w pkt 1, pkt 3, pkt 7, czy też w odniesieniu do dziedziny architektury w pkt 27 i pkt 28. W tej mierze wskazano, że projekt architektoniczny, jakość obiektów budowlanych, ich harmonijne wkomponowanie w otoczenie, poszanowanie charakteru krajobrazu naturalnego i miejskiego oraz zbiorowego i prywatnego dziedzictwa należą do kwestii o znaczeniu publicznym w związku z czym, wzajemne uznawanie kwalifikacji powinno być oparte na kryteriach jakościowych i ilościowych gwarantujących, że osoby posiadające uznane kwalifikacje potrafią zrozumieć i wyrazić potrzeby jednostek, grup społecznych i władz w zakresie planowania przestrzennego, projektowania, organizacji i konstrukcji budynków, konserwacji i wykorzystywania dziedzictwa architektonicznego oraz ochrony naturalnej równowagi. W związku z tym zaś, że krajowe regulacje w dziedzinie architektury oraz podejmowania i wykonywania działalności zawodowej przez architektów mają bardzo zróżnicowany zakres - działalność w dziedzinie architektury prowadzona jest de iure bądź de facto przez osoby posiadające wyłącznie tytuł architekta lub dodatkowo także inny tytuł, przy czym osoby te nie mają wyłączności na prowadzenie takiej działalności, chyba że wynika to przepisów ustawowych; działalność ta, bądź tylko niektóre jej rodzaje, może być wykonywana także przez przedstawicieli innych zawodów, w szczególności przez inżynierów, którzy uzyskali specjalistyczne wykształcenie w dziedzinie budownictwa lub sztuki budowania - należy odnieść się do pojęcia "architekt", aby wyznaczyć zakres stosowania przepisów dotyczących automatycznego uznawania kwalifikacji w dziedzinie architektury, bez uszczerbku dla odrębności występujących w przepisach krajowych regulujących tą działalność. W kontekście celu regulacji unijnej, wprost wyrażonego w art. 1 przywołanej Dyrektywy, a także zakresu jej stosowania określonego w jej art. 2, podkreślić należy znaczenie wyrażonej w jej art. 21 zasady automatycznego uznawania przez każde Państwo Członkowskie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - w tym dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji architekta, które wyszczególnione zostały w załączniku V pkt 5.7.1, zawierającym wykaz dokumentów potwierdzających spełnienie minimalnego wymogu w zakresie kształcenia, o którym mowa w art. 46 Dyrektywy, tj. kształcenia architektów – i nadania tym dokumentom, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej, takiej samej mocy na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje. Zgodnie z art. 46 przywołanej Dyrektywy, kształcenie architekta obejmuje co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin albo sześć lat studiów na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji oświatowej, z których co najmniej trzy lata prowadzone są w pełnym wymiarze godzin. Z przywołanego przepisu wynika ponadto, że zakończone zdaniem egzaminu na poziomie szkoły wyższej, kształcenie to musi odbywać się na poziomie studiów wyższych, których podstawowym przedmiotem jest architektura i których program w równoważnym stopniu uwzględnia teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantuje uzyskanie wiedzy i umiejętności w szczegółowo wymienionym w tym przepisie zakresie, w tym między innymi: umiejętność tworzenia projektów architektonicznych spełniających wymogi zarówno estetyczne, jak i techniczne; rozumienie problemów konstrukcyjnych, budowlanych i inżynieryjnych związanych z projektowaniem budynków; umiejętność konieczną do projektowania budynków spełniających wymogi użytkowników w zakresie, w jakim umożliwiają to dostępne środki finansowe i przepisy budowlane; odpowiednią znajomości gałęzi przemysłu, organizacji, przepisów i procedur niezbędnych dla realizacji projektów budynków oraz integracji planów z ogólnym projektem planistycznym. Z kolei, z art. 48 przywołanej Dyrektywy, który definiuje wykonywanie zawodu architekta wynika, że do jej celów, do działalności zawodowej architekta należą rodzaje działalności zazwyczaj wykonywane pod tytułem zawodowym "architekta". Uznaje się przy tym, że obywatele Państwa Członkowskiego, którzy zostali upoważnieni do używania tytułu architekta zgodnie z przepisami przyznającymi właściwemu organowi Państwa Członkowskiego prawo przyznawania tego tytułu obywatelom Państw Członkowskim, wyróżniającym się ze względu na osiągnięcia w dziedzinie architektury, spełniają warunki konieczne do wykonywania działalności architekta pod tytułem zawodowym "architekta", a dowodem na to, że wykonują one działalność w dziedzinie architektury, jest świadectwo wydawane przez ich rodzime Państwo Członkowskie (por również art. 1 w zakresie w jakim odnosi się on do "przyjmującego" i "rodzimego" Państwa Członkowskiego). Pomijając perspektywę wyznaczoną treścią przywołanej regulacji, Sąd I instancji, przywołując treść art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., ograniczył się do powielającej stanowisko organu korporacyjnego konstatacji, że skarżący nie dołączył zaświadczenia o posiadaniu doświadczenia zawodowego w specjalności konstrukcyjno – budowlanej oraz, że nie przedstawił dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez właściwy organ. W odniesieniu do określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 przywołanej ustawy warunku dołączenia zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym, jako przesłanki uznania kwalifikacji zawodowych, ani Sąd I instancji, ani też organ korporacyjny nie wskazały źródła istnienia obowiązku złożenia tego zaświadczenia, w świetle którego w okolicznościach stanu faktycznego sprawy należałoby uznać, że stanowi to "przypadek, gdy jest wymagane", czy też, jak stanowi art. 50 ust. 1 przywołanej Dyrektywy w związku z pkt 1 lit. b jej Załącznika VII, że jest to "konieczne". W tej mierze, w odniesieniu do "doświadczenia zawodowego" oraz "zaświadczenia o posiadaniu doświadczenia zawodowego", wskazać należy, że ustanawiając na gruncie art. 47 Dyrektywy 2005/36/WE odstępstwa od minimalnych warunków kształcenia architektów, stanowiących zgodnie z art. 21 podstawę uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych architekta, prawodawca unijny w dwóch odmiennych sytuacjach określonych tymże przepisem, uzależnił uznanie posiadania tychże kwalifikacji o uzupełnienie tego kształcenia czteroletnim doświadczeniem zawodowym w zawodzie architekta w Republice Federalnej Niemiec potwierdzonym przez świadectwo wydane przez stowarzyszenie zawodowe albo pracą w dziedzinie architektury przez co najmniej siedem lat, pod nadzorem architekta albo biura architektonicznego. Szczególnego podkreślenia wymaga również to, że w odniesieniu do działalności zawodowej architekta pojęciem "zaświadczenia" stwierdzającego, że działalność była faktycznie i zgodnie z prawem wykonywana przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia, prawodawca unijny wprost operuje w art. 23 ust. 3, ust. 4 i ust. 1 Dyrektywy 2005/36/WE, stanowiąc jednocześnie na gruncie tej regulacji, o wymogu jego dołączenia do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji uprawniających do podejmowania działalności zawodowej architekta, które to dokumenty zostały wydane, odpowiednio przez byłą Czechosłowację, były Związek Radziecki, byłą Jugosławię lub zostały uzyskane, w określonym czasie determinowanym datą rozpoczęcia kształcenia przez obywateli, odpowiednio, Republiki Czeskiej i Słowackiej, Łotwy i Litwy oraz Słowenii. Identyczną konwencją językową, prawodawca unijny operuje również w art. 3 ust. 3 Dyrektywy, w odniesieniu do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych wydanych przez państwa trzecie oraz w art. 49 tej Dyrektywy, które reguluje zagadnienie praw nabytych architektów. W odniesieniu do analizowanego zagadnienia zwrócić należy również uwagę na to, że uznawaniu doświadczenia zawodowego oraz jego wymogów, mowa jest także w art. 16 przywołanej Dyrektywy. Z przepisu tego wynika, że jeżeli podjęcie lub wykonywanie jednego z rodzajów działalności wymienionych w Załączniku IV w danym Państwie Członkowskim zależy od posiadania wiedzy i umiejętności o charakterze ogólnym, handlowym lub zawodowym, to Państwo Członkowskie uzna za dowód posiadania takiej wiedzy i takich umiejętności fakt, że działalność taka była uprzednio wykonywana w innym Państwie Członkowskim i musiała być prowadzona zgodnie z art. 17, 18 i 19. Jednym z rodzajów działalności wymienionych w wykazie I Załącznika IV jest Dział 40 "Budownictwo" obejmujący między innymi: - budownictwo niespecjalistyczne; wyburzanie, - wznoszenie budynków (mieszkalnych i innych), - budowa dróg, mostów, linii kolejowych itp., - prace instalacyjne, - prace dekoracyjne i wykończeniowe. W odniesieniu do wskazanego rodzaju działalności zastosowanie ma art. 17 przywołanej Dyrektywy. Jego treść odwzorowana została w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej - ustawa ta, zgodnie jej art. 1 ust. 1 reguluje zasady uznawania kwalifikacji zawodowych obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli w tych państwach, poza granicami RP, kwalifikacje do wykonywania zawodów regulowanych lub działalności, o których mowa w Załączniku nr IV do dyrektywy 2005/36/WE. Z treści art. 17 przywołanej Dyrektywy oraz z art. 12 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy krajowej wynika, że istotnym i podstawowym kryterium oceny ziszczenia się przesłanki (warunku) uznania doświadczenia zawodowego jest wymóg prowadzenia działalność przez konkretnie wskazany w przywołanych przepisach czas. Jego długość jest determinowana formą prowadzenia działalności (na własny rachunek, na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, w charakterze pracownika najemnego, na stanowisku kierowniczym), oraz posiłkowo, w sytuacjach wymienionych w przywołanych przepisach, okresem potwierdzonego świadectwem, dwuletniego albo trzyletniego, kształcenia przygotowującego do wykonywania tej działalności - w tej mierze znamienne jest, że w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, ani też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie operowano kryterium czasu prowadzenia działalności, jako wymogu uznania doświadczenia zawodowego. Co przy tym istotne, na gruncie art. 16 i art. 17 Dyrektywy 2005/36/WE, prawodawca unijny nie odwołuje się, tak jak w przypadku pierwszej grupy wymienionych wyżej przepisów wprost odnoszących się do kwalifikacji zawodowych architekta do "zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym". Stanowi jedynie, że za dowód posiadania wiedzy i umiejętności uznawany jest fakt uprzedniego prowadzenia działalności, której okres ma być wykazany przez wnioskodawcę (beneficjenta). Można więc przyjąć, że wskazana regulacja nie wyłącza możliwości wykazania czasu prowadzenia działalności poprzez inny, niż zaświadczenie dowód. Zwłaszcza, że o wymogu składania zaświadczenia przepisy te wprost nie stanowią. Opisanych w nich sytuacji nie określają również, jako o "przypadku, gdy jest to wymagane", czy też "konieczne". Stanowisko prezentowane przez Sąd I instancji, – w ślad za organem - że skarżący nie dołączył wymaganego zaświadczenia o posiadaniu doświadczenia zawodowego nie zostało poparte żadnym argumentem prawnym. W tym względzie, ani organ korporacyjny, ani też Sąd, egzekwując od strony skarżącej obowiązek dołączenia przedmiotowego zaświadczenia nie wskazały na żadne normatywne (potencjalne) źródło tego obowiązku, które w okolicznościach faktycznych sprawy uzasadniałoby kwalifikowanie sytuacji skarżącego, jako "przypadku, gdy jest wymagane" albo "konieczne" złożenie tego rodzaju zaświadczenia. Wskazana kwestia sporna, w kontekście treści dokumentów dołączonych przez skarżącego do wniosku, nie była również przedmiotem oceny przeprowadzanej z perspektywy treści pojęcia "kwalifikacji zawodowych" ("kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania działalności") rozumianego, jako kwalifikacje (formalne) potwierdzone dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji lub doświadczenie zawodowe oraz pojęcia "doświadczenia zawodowego" rozumianego, jako okres faktycznego i zgodnego z prawem wykonywania przez wnioskodawcę danego zawodu w Państwie Członkowskim (por. odpowiednio: art. 3 ust. 1 lit. b i art. 3 ust. 1 lit. f Dyrektywy; art. 2 ust. 1 pkt 17 i pkt 19 ustawy krajowej). Z kolei, wskazane wyżej pojęcie "kwalifikacji formalnych", przez które definiowane jest pojecie "kwalifikacji zawodowych" w rozumieniu ustawy krajowej oznacza dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający wiedzę i umiejętności do wykonywania zawodu lub działalności (por. art. 2 ust. 1 pkt 24). W odniesieniu zaś do drugiej spośród wyżej wskazanych kwestii, a mianowicie określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., jako warunku uznania kwalifikacji, wymogu złożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych tezę, że dołączone przez skarżącego dokumenty w postaci zaświadczeń Hamburskiej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie pochodzą od organu uprawnionego w Państwie Członkowskim wnioskodawcy, zarówno organ korporacyjny, a w ślad za nim i Sąd I instancji uzasadniły argumentacją odwołującą się do strony internetowej, której zawartość miała podważać treść tych dokumentów, a w konsekwencji również kompetencje do ich wystawienia przez wymienionego w nich wystawcę, tj. Hamburską Izbę Architektów. Tego rodzaju stanowisko, budzi uzasadnione zastrzeżenia. Zwłaszcza gdy w tej mierze podkreślić, że z art. 3 ust. 1 lit. d w związku z art. 11 Dyrektywy 2005/36/WE wynika, że do wystawiania świadectw wykształcenia i innych dokumentów, w tym dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji jest właściwy organ Państwa Członkowskiego, wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa Członkowskiego. Zawartość strony internetowej, nie może stanowić więc miarodajnego źródła, na podstawie którego przeprowadzana jest weryfikacja treści dokumentu oraz uprawnień wystawcy do jego wytworzenia, co w konsekwencji prowadzi również do podważenia jego wiarygodności. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić, że przepisy Dyrektywy 2005/36/WE, jak i ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. regulują tryb usuwania uzasadnionych wątpliwości Państwa Członkowskiego odnośnie autentyczności dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych (por. art. 50 ust. 2 Dyrektywy; art. 33a ust. 9 ustawy krajowej). Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby wskazany tryb był stosowany w odniesieniu dokumentów złożonych przez skarżącego, na okoliczność posiadania kwalifikacji zawodowych. Zaniechaniu uwzględnienia obowiązującego w analizowanym zakresie stanu prawnego towarzyszyło również zaniechanie przeprowadzonej z jego perspektywy analizy treści dokumentów dołączonych przez skarżącego do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych. Sąd I instancji, nie przeprowadził w tym względzie żadnej kontroli prawidłowości stanowiska organu korporacyjnego. Powielając jego tezę przyjął, że dołączone dokumenty, ani nie potwierdzają kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy, albowiem nie pochodzą od organu właściwego do ich wystawienia, ani też nie potwierdzają doświadczenia zawodowego skarżącego w specjalności, o uznanie której wystąpił. Tymczasem, z treść pisma Hamburskiej Izby Inżynierów z dnia [...] listopada 2009 r. wyjaśniającego również w ogólnym zarysie sposób zorganizowania wykonywania zawodów inżyniera budownictwa i architekta wynika, że w odniesieniu do architektów, organem właściwym dla wydawania zaświadczeń i informacji, o których mowa w, przywoływanych wyżej, przepisach art. 13, art. art. 46, art. 47 i art. 49 Dyrektywy 2005/36/WE jest wyłącznie Hamburska Izba Architektów. Z kolei, w zaświadczeniu Hamburskiej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. mowa jest o tym, że skarżący, na podstawie § 67 ust. 2 nr 1 Prawa budowlanego Landu Hamburg, posiada uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Zaświadczenie Hamburskiej Izby Architektów z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdzając że skarżący wykazał praktykę zawodową we wszystkich kluczowych obszarach świadczeń architekta, co stanowiło warunek wpisu na listę architektów, wskazuje ponadto, że udokumentował on również posiadanie praktyki w zakresie centralnej kompetencji architekta, a mianowicie nadzoru nad realizacją inwestycji, która obejmuje szczegółowo wymienione w tymże zaświadczeniu zakresy działalności. Z treści tego zaświadczenia wynika również, że w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa skarżący jest uprawniony do występowania w charakterze kierownika budowy, a wykonywanie tej funkcji publiczno prawnej nie jest uwarunkowane członkostwem w Hamburskiej Izbie Inżynierów Budownictwa, podobnie jak i opracowywanie dokumentacji techniczno – budowlanych (np. dokumentacji konstrukcyjno – budowlanych z obliczeniami i schematami statycznymi). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonał jakiejkolwiek analizy treści przywołanych dokumentów oraz treści wniosku skarżącego i jego życiorysu zawodowego i aby w tym zakresie konfrontował je z treścią art. 48 w związku z art. 3 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2005/36/WE w relacji do art. 12 - 14 ustawy Prawo budowlane. Z powyższego wynika, że istotne w sprawie kwestie, stanowiące podstawową oś sporu, w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji pozostawił otwarte. W tej mierze, Sąd I instancji nie zajął w ogóle żadnego stanowiska, ani też nie sformułował żadnych ocen, które powinny stanowić punkt wyjścia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wykładnia, która ograniczając się, w rozpoznawanej sprawie, wyłącznie do regulacji krajowej, bez uwzględnienia komplementarnej w doniesieniu do niej regulacji unijnej, w tym konkretnych celów i postanowień przywołanej Dyrektywy 2005/36/WE nie może być więc uznana za prawidłową. Z tej perspektywy, krytycznie ocenić należy sposób skonstruowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do wskazania podstaw prawnych wydawanego rozstrzygnięcia oraz ich wyjaśniania. W tej warstwie jest ono, nie dość, że lakoniczne, to stanowi również wręcz dosłowne powielenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji ostatecznej. Przypomnieć więc należy, że funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się między innymi, że ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenie przepisu prawnego, czy też ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny i (lub) judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09). Podkreśla się również, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, to nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi wadliwość polegająca na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09 oraz wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09). Ponownie orzekając w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych, Sąd I instancji zobowiązany więc będzie do uwzględnienia komplementarnego charakteru aktów prawa krajowego i aktów unijnych regulujących uznawanie kwalifikacji zawodowych, a ponadto do sformułowania i uzasadnienia oceny odnośnie spornych w sprawie kwestii, a mianowicie istnienia/nieistnienia obowiązku dołączenia do wniosku zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym oraz organu właściwego do wydania dokumentu potwierdzającego kompetencje zawodowe – co jednocześnie nie zwalnia z obowiązku sformułowania oceny i jej uzasadnienia w odniesieniu do innych wymagających tego kwestii, które są istotne z punktu widzenia prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.