II SA/Go 81/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi PT Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr XX/166/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i terenów funkcjonalnie z nim związanych oddala skargę. Uchwałą Nr XX/166/08 z dnia [...] lutego 2008 r. Rada Miejska, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zmianami), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2004 r. Nr 80, poz. 717, ze zmianami) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i terenów funkcjonalnie z nim związanych. W § 46 pkt 1 wskazanego powyżej aktu uchwalono, że telefonizacja powinna się odbywać poprzez podłączenie do dostępnych systemów ( pkt 1 ), oraz zakaz lokalizacji nowych stacji bazowych i anten telefonii komórkowej ( pkt 2 uchwały ). W skardze z dnia [...] lipca 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, PT Sp. z o.o. zarzuciła, iż § 46 uchwały jest niezgodny z art. 7 w związku z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegająca na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej w innym niż ustawa akcie prawnym oraz bez koniecznej ku takiemu ograniczeniu przesłanki ważnego interesu publicznego, a także ograniczeniu wolności zabudowy. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej jej interes prawny ma swoje źródło w konstytucyjnie gwarantowanej zasadzie wolności działalności gospodarczej i wolności zabudowy. Z tego względu naruszenie przez Radę Miejską wskazanych wyżej norm prawnych stanowiło równocześnie naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki. Wolność gospodarcza jest publicznym prawem podmiotowym o charakterze negatywnym, któremu odpowiada ogólny obowiązek organów państwowych do nienaruszania - co do zasady - swobody działania beneficjentów tego prawa w sferze działalności gospodarczej. Swoboda działalności gospodarczej obejmuje zatem skierowany do władzy publicznej zakaz arbitralnej ingerencji w sferę zachowań przedsiębiorców. PT podała, iż obowiązują trzy warunki dopuszczalności ograniczenia wolności gospodarczej - jeden formalny: wyłączność ustawy jako źródła ograniczenia oraz dwa materialne: zastrzeżenie wprowadzenia ograniczeń wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny oraz zachowanie zasady proporcjonalności (zakaz nadmiernej ingerencji). Wszelkie ograniczenia zasady swobody działalności gospodarczej mają charakter wyjątku od zasady i nie mogą być rozumiane w sposób rozszerzający, a więc nie można ich domniemywać, bądź też przyjmować w drodze analogii. Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić instrumentu ograniczającego chronioną konstytucyjnie swobodę działań gospodarczych i nakładania ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie, powinien odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa materialnego. Ponadto - zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego - ograniczenie wprowadzone z powołaniem się na ważny interes publiczny, powinno być na tyle merytorycznie uzasadnione, że w konflikcie z zasadą swobody działalności gospodarczej rachunek aksjologiczny przeważa na korzyść ograniczenia. W opinii strony skarżącej wskutek uchwalenia zaskarżonego aktu Rada Miejska naruszyła zarówno przesłankę formalną jak i materialną ograniczenia swobody działalności gospodarczej. Dokonała bowiem tego bez zachowania odpowiedniej formy, tj. w drodze aktu innego niż ustawa, poza tym żaden interes publiczny nie przemawiał za wprowadzeniem zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowej czy montażu anten. Polskie przepisy i procedury zabezpieczają w wystarczający sposób ludność i środowisko przed szkodliwym oddziaływaniem pola elektromagnetycznego emitowanego przez tego rodzaju urządzenia. Nie istnieje zaś obawa naruszenia innych konstytucyjnie chronionych wartości. Zdaniem strony skarżącej zakaz budowy stacji telefonii komórkowej jest tym bardziej niezrozumiały, gdyż swoboda prowadzenia działalności telekomunikacyjnej jest już ustawowo ograniczona. Zgodnie z art. 10 prawa telekomunikacyjnego jest to działalność regulowana. W ocenie PT wymieniony § 46 zaskarżonej uchwały narusza nadto konstytucyjnie gwarantowaną zasadę równości wobec prawa. Podmioty, które przed dniem wejścia w życie przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego rozpoczęły działalność w sferze telekomunikacji, budując potrzebną infrastrukturę, mogą prowadzić ją nadal, podczas gdy nowi operatorzy są pozbawieni tego prawa. Wobec powyższego PT Sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2008 r. Nr XX/160/08. w zakresie objętym skargą., tj. § 46 uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawą wszelkich działań polegających na sytuowaniu różnego rodzaju obiektów przez podmioty mające tytuł prawny do polegających na sytuowaniu różnego rodzaju obiektów przez podmioty mające tytuł prawny nieruchomości, w tym budynków i budowli, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości podkreślając, iż w myśl art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem Rada posiadała kompetencje do kształtowania gospodarki przestrzennej gminy w sposób odpowiadający społeczności gminy, w tym stanowić zakazy lokalizacji danego rodzaju obiektów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Rada wskazała, iż plan zagospodarowania przestrzennego może stanowić o przeznaczeniu danego obszaru i stanowić zakazy sytuowania budowli danego typu. Nie jest to zbieżne z ustanawianiem zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego też nie można traktować zakazu sytuowania budowli w postaci stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, jako ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Rada podniosła, iż ustanowiony w § 46 zakaz lokalizacji jest działaniem mającym na celu wprowadzenie ładu przestrzennego na terenie gminy. Ma on również na celu ochronę krajobrazu terenu oraz trzymanie ładu przestrzennego. Organ podkreślił, iż ustanowiony zakaz nie dotyczy masztów i anten montowanych na budynkach, ani modernizacji istniejących urządzeń telekomunikacyjnych. Zatem umożliwia on funkcjonowanie i dalszy rozwój sieci telekomunikacyjnej. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają wpływu na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) - zwanej dalej "p.p.s.a.". W niniejszym postępowaniu skarga została złożona trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zmianami ) - dalej jako "u.s.g.". Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej może wnieść każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. Przesłankami koniecznymi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez stronę skarżącą, że podważana uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W rozpatrywanej sprawie należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy uprawnienie lub interes prawny skarżącej Spółki został naruszony przez zaskarżoną uchwałę Rady Miejskiej. W nauce prawa pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem. Interes prawny musi mieć charakter konkretny i indywidualny (K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko. M. Mączyński, S. Płażek, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 581). W wyroku z dnia 9 czerwca 1995 roku (sygn. IV SA 346/93, publ. ONSA 1996r., Nr 3, poz. 125) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (...), to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Interes prawny powinien wynikać z przepisów prawa materialnego. Ponadto NSA wskazał, iż to gmina ma wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, a zatem może samodzielnie kształtować, w granicach i na podstawie prawa, sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Należy więc podkreślić, że zaskarżając uchwałę w art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba dowieść, iż zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W wyroku z dnia 3 września 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt OSK 476/2004, ONSAiWSA 2005/1 poz. 2) orzekł, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie k.p.c., w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm.) może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Wnosząc skargę na podstawie art. 101 u.s.g. należy więc wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale też jego naruszeniem. Skarżący musi udowodnić, iż istnieje związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacja prawną, czyli że uchwała naruszając prawo pozbawia go pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację (vide: W. Kisiel [w:] K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, w. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2007r., str. 715). Podobnie w wyroku z dnia 14 marca 2002 roku (II SA 2503/01, LEX 81964) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nawet ewentualna sprzeczność skarżonej uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący musi wykazać się zatem nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także, zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Z kolei w wyroku z dnia 23 maja 2002r., (IV SA 1486/01, Legalis) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 u.s.g., musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Ponadto w orzeczeniu tym NSA stwierdził, iż legitymacji skargowej nie można wywieść z postanowień statutu stowarzyszenia czy też z ogólnych przepisów różnych ustaw lub z zasad konstytucji RP. Wobec powyższego samo powołanie się np. na przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej lub ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bez wskazania konkretnej normy prawnej, nie jest wystarczające do wykazania się własnym interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały rady gminy. Analizując niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca Spółka wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi, bowiem wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie posiada legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zwrócenia uwagi na jeszcze jedną kwestię podniesioną między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r. (sygn. akt II SA 1933/095, II SA 1934/95, Wokanda 1996/4 str. 40) wymaga to, iż przy korzystaniu z przepisu art. 101 u.s.g. należy wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywołać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Wobec tego zamiar realizacji jakiejś inwestycji w przyszłości nie daje podstawy do wywodzenia interesu prawnego do złożenia skargi w trybie art. 101 u.s.g. W niniejszej sprawie strona skarżąca zakwestionowała zgodność z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku interes prawny z pewnością będzie miał właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym planem. Interes ten znajduje ochronę w regulacjach Kodeksu cywilnego. W takim postępowaniu interesu prawnego nie ma natomiast podmiot, który nie posiada tytułu prawnego do gruntu położonego na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 197). W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie tylko nie wykazała się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Strona skarżąca powołała się na przepisy art. 7, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, jednak jak już wyżej wskazano, legitymacja skargowa z art. 101 usg nie może być wywodzona z zasad ogólnych Konstytucji RP. Skarżąca nie wykazała natomiast, aby przysługiwało jej konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone tym zakazem. W szczególności skarżąca nie wykazała, aby przysługiwało jej jakiekolwiek prawo o charakterze rzeczowym do nieruchomości położonej na terenie objętym planem. Podobnie jako nietrafne należało ocenić wywiedzenie interesu prawnego z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Omawiany przepis gwarantuje ochronę interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, nie stanowi jednak źródła interesu prawnego skarżącej Spółki, która nie wykazała żadnym prawem rzeczowym do nieruchomości objętych postanowieniami kwestionowanego planu miejscowego. Regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć interesu prawnego wynikającego z norm materialnoprawnych kształtujących prawo własności bądź inne prawa rzeczowe, z których wynika tytuł prawny do nieruchomości. W wyroku z dnia 4 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 133/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) orzekł, iż w przypadku, gdy strona skarżąca nie dysponuje prawem do nieruchomości objętej kwestionowanym planem miejscowym, zaskarżone zapisy tego planu nie kształtują w jakimkolwiek stopniu sytuacji skarżącej jako właściciela określonej nieruchomości. Powyższy pogląd znajduje także potwierdzenie w obszernym orzecznictwie sądowym (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1335/07; z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1413/07; z dnia 11 stycznia2008 r., sygn. akt II OSK 1450/07; opublikowanych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Wywodzenie interesu prawnego z konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej, znajdującej swój wyraz także w powoływanych przez stroną skarżącą przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest dopuszczalne, gdyż norma mająca charakter zasady prawnej nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W powołanym wyżej wyroku NSA z dnia 4 września 2008 r. (sygn. akt II OSK 133/08), Sąd orzekł ponadto, iż "wprowadzenie zapisami planu miejscowego ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności polegające na możliwości jego inwestycyjnego zagospodarowania ma umocowanie ustawowe w przywołanym przepisie i wobec tego jeśli następstwem wprowadzonych w planie miejscowym restrykcji w zakresie wykonywania prawa własności jest ograniczenie dopuszczalności realizacji pewnych inwestycji, a to powoduje ograniczenie prowadzenia określonej działalności gospodarczej, to w konsekwencji uznać należy, iż do takiego ograniczenia działalności gospodarczej dochodzi na mocy przepisu ustawowego". Należy pamiętać, iż interes oparty wyłącznie na zasadzie wolności gospodarczej mógłby stanowić podstawę do kwestionowania regulacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze całego kraju, przez osobę, która byłaby chociażby potencjalnie zainteresowana w przyszłości skorzystaniem z tej wolności. W takim przypadku interes nie byłby bezpośredni i konkretny, a pośredni i potencjalny. Uregulowania planu miejscowego kształtują sposób wykonywania własności i tylko pośrednio wpływają na prowadzenie określonej działalności gospodarczej. Twierdzenie, że uprawnienie PT Spółki o.o. w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej jest wyłączone na skutek postanowień uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie jest zasadne, gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą w sposób bezpośredni wyłącznie kształtowania, wraz z innymi przepisami, sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Pośredni wpływ na zakres korzystania z różnych wolności konstytucyjnych, związany z wykonywaniem przez uprawnione podmioty praw rzeczowych do nieruchomości, nie może być w żaden sposób traktowany jako przejaw ograniczania czy wyłączania wolności gospodarczej. Tok rozumowania przedstawiony w skardze prowadziłby do absurdalnego wniosku, że fakt przeznaczenia pod zabudowę w miejscowym planie nieruchomości dotychczas ogólnie dostępnej wiążący się z dopuszczalnością zabudowania w przyszłości tej nieruchomości stanowiłby ograniczenie lub nawet wyłączenie np. wolności zgromadzeń (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 września 2007 r., sygn. II SA/Kr 494/07, http: //orzeczenia, nsa .gov.pl). Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia ograniczeń wolności działalności gospodarczej w drodze innego niż ustawa aktu prawnego wskazać należy, iż rozważanie czy na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest wprowadzenie ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz czy w danej uchwale zasadnie wprowadzono takie ograniczenia stanowi ocenę zgodności zaskarżonej uchwały z obiektywnym porządkiem prawnym. Dokonanie przez sąd takiej merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały jest możliwe jednak dopiero po ustaleniu, iż skarżącemu przysługuje - zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. - legitymacja do jej zaskarżenia. Skoro skarżącemu w niniejszej sprawie brak takiej legitymacji, nie jest możliwe rozpoznawanie jego zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Skoro zaskarżona uchwała nie wkracza w sferę uprawnień rzeczowych skarżącej Spółki do określonej nieruchomości objętej planem, to przytoczona argumentacja dotyczy w istocie naruszenia interesu faktycznego, a nie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.