II SA/Kr 473/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego z urzędu w trybie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za 2009 r., obciążającej A. sp. z o.o. w K. jako użytkownika wieczystego nieruchomości będących własnością Gminy Miejskiej K. , a stanowiących działki nr: 1 o pow. 1008 m2 i 2 o pow. 13010 m2, położone w obr.[...] przy ul. [...] w K. , objęte kw [...] i [...] . Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 123 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 11 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603). W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o zawieszenie postępowania złożył użytkownik wieczysty – A. sp. z o.o., podając jako przyczynę zawieszenia fakt toczących się 4 postępowań tj. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zmiany terminów zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, a także postępowań toczących się przed sądem powszechnym w sprawie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działek nr 1 i nr 2 oraz w sprawie przywrócenia stanu zgodnego z prawem poprzez poszerzenie do szerokości 8 metrów szlaku drogowego, stanowiącego urządzenie służące wykonaniu służebności przechodu i przejazdu, ustanowionej na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego tych nieruchomości. Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że w kwestii odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, Prezydent Miasta K. wyraził już swe stanowisko w postanowieniu z dnia [...] października 2007 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2007 r. Skarga złożona przez A. sp. z o.o. od powyższej decyzji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 169/08. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1229/08 została natomiast oddalona skarga kasacyjna złożona od wyroku sądu I instancji. Odnośnie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zmiany terminów zagospodarowania działek nr 1 i nr 2 organ wskazał, że zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił wyznaczenia dodatkowych terminów zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości. Dalej organ wyjaśnił, że postępowanie sądowe w sprawie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie zostało jeszcze zakończone, ponieważ użytkownik wieczysty wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt [...] . W toku postępowania sądowego znajduje się również sprawa dotycząca poszerzenia szlaku drogowego prowadzącego do działek nr 1 i nr 2 . Obie sprawy sądowe nie mają, w ocenie organu I instancji, charakteru zagadnienia wstępnego dla sprawy ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości, gdyż aktualizacja opłaty rocznej nie rzutuje na ustalenie wysokości dodatkowej opłaty rocznej, nawet jeśli jest dokonywana w oparciu o ten sam operat szacunkowy, zwłaszcza że operat ten sporządzony był także dla celu naliczenia opłaty dodatkowej i cel ten nie był kwestionowany przez użytkownika wieczystego. W ocenie organu I instancji ani postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, ani wyżej opisane postępowania sądowe dotyczące ustalenia wysokości opłaty rocznej oraz poszerzenia wjazdu na przedmiotowy teren nie mają charakteru zagadnienia wstępnego dla sprawy ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż Gmina wybudowała od strony ul. [...] dwupasmowy wjazd na przedmiotowe działki, a kwestia jego szerokości 6-8 metrów i ewentualnie konieczności wprowadzenia ruchu wahadłowego długich pojazdów jak np. autokarów jest kwestią drugorzędną, nie mającą zasadniczego znaczenia dla postępowania w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej, zwłaszcza że inwestycja na przedmiotowym gruncie nadal pozostaje na etapie projektowania i uzyskiwania warunków zabudowy. W związku z tym Prezydent Miasta K. przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. i w konsekwencji odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania, podczas gdy rozpoznanie pozostających w stanie zawisłości innych postępowań stanowi warunek rozstrzygnięcia postępowania w sprawie naliczenie dodatkowej opłaty rocznej. Spółka wskazała na postępowanie sądowe w sprawie ustalenia wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości podnosząc, że operat szacunkowy, który mógłby stanowić podstawę także do naliczenia opłaty dodatkowej, jest już nieaktualny i nie może być wykorzystany w niniejszym postępowaniu ze względu na upływ 12 miesięcy od jego sporządzenia. Brak aktualnej wyceny nieruchomości uniemożliwia zatem rozstrzygnięcia w przedmiocie opłaty dodatkowej i bez znaczenia jest dla ilu i jakich celów wycena ta została sporządzona. Spółka podniosła również, że dopiero rozstrzygnięcie postępowania sądowego o przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez poszerzenie do szerokości 8 metrów szlaku drogowego stanowiącego urządzenie służące wykonaniu służebności przejazdu i przechodu ustanowionego na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego pozwoli stwierdzić, czy w niniejszym przypadku znajduje zastosowanie art. 65 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który uniemożliwia nałożenie opłaty dodatkowej, w przypadku nie wybudowania infrastruktury technicznej przez zobowiązany do tego organ. Wskazano także, że dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości możliwe będzie kontynuowanie inwestycji. Zwrócono uwagę, że ten sam organ, który zmierza do naliczenia opłaty dodatkowej za użytkowanie wieczyste, w istocie uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości, nie wydając w ustawowym terminie decyzji o warunkach zabudowy. Spółka zaznaczyła, że jest jej znany, powołany przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 3 września 2009 r. i nie jest intencją spółki polemika z tym rozstrzygnięciem, jednak za zawieszeniem postępowania w sprawie naliczenia opłaty dodatkowej przemawiają względy słusznościowe, ponieważ organ, który tę opłatę zamierza ustalić, pozostaje jednocześnie w zwłoce z rozpoznaniem sprawy ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości. Spółka nie ma więc obecnie realnej możliwości zagospodarowania nieruchomości. Jednocześnie zaznaczono, że tożsamość organu tj. Prezydenta Miasta K. nie stanowi przesłanki negatywnej zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest prowadzone w innym trybie oraz na innej podstawie niż postępowanie w sprawie nałożenia na użytkownika wieczystego opłaty dodatkowej, co pozwala na przyjęcie, iż Prezydent Miasta K. jest "innym organem", w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W zażaleniu zakwestionowano także fakt oraz uzasadnienie odmowy przedłużenia terminów zagospodarowania nieruchomości, o czym poinformowano użytkownika wieczystego pismem Wydziału Skarbu Miasta UMK, doręczonym w dniu 16 grudnia 2009 r. Rozpoznając powyższe zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., art. 123 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy działek nr 1 i nr 2 , czyli tych samych, których dotyczy postępowanie w sprawie ustalenia opłaty dodatkowej z tytułu użytkowania wieczystego należy do właściwości tego samego organu administracji publicznej tj. Prezydenta Miasta K. i już z tej racji nie jest możliwie zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał na przepis art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, który określa, że decyzje w indywidualnych sprawach administracji publicznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zarówno z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i z ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika właściwość wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Dalej organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 169/08) podnosząc, że skoro stał się on prawomocny wskutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, to ocena prawna wyrażona w tym wyroku odnośnie kwestii zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty dodatkowej, jest dla organów administracji wiążąca. Odnosząc się do kwestii dezaktualizacji operatu szacunkowego sporządzonego zarówno dla potrzeb aktualizacji opłaty rocznej, jak i ustalenia opłaty dodatkowej, organ stwierdził, że jakkolwiek rozstrzygnięcie o zasadności aktualizacji opłaty rocznej, w obecnym stanie sprawy należy do właściwości sądu powszechnego, to jednak nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, zaś podnoszone w zażaleniu okoliczności, w szczególności brak aktualnego operatu szacunkowego, podlegać powinny rozpoznaniu w toku postępowania w sprawie o ustalenie opłaty dodatkowej oraz w ramach ewentualnego postępowania odwoławczego od wydanej w tym zakresie decyzji. W takich samych kategoriach ocenić również należy zagadnienie związane z rozstrzygnięciem sporu sądowego dotyczącego przywrócenia szlaku drogowego do stanu zgodnego z prawem. Odnośnie postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ewentualne wyznaczenie nowych terminów zagospodarowania nieruchomości będącej przedmiotem użytkowania wieczystego, organ stwierdził, że nie jest ono w istocie postępowaniem administracyjnym, gdyż nie kończy się wydaniem decyzji, jak również nie jest postępowaniem sądowym. Na końcu organ podniósł, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest sformułowany w sposób wyraźny i nie pozwala tym samym na dowolność interpretacyjną, a kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje instytucji zawieszenia postępowania "ze względów celowościowych", czy też "ze względów słusznościowych". Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. . z o.o. w K. zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest wystarczające, aby pomiędzy postępowaniem głównym, a innym postępowaniem sądowym lub administracyjnym zachodził związek polegający na tym, że poprawne rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej w postępowaniu głównym wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii rozstrzyganych w innych postępowaniach. Zawieszenie postępowania z przyczyn prejudycjalnych powinno bowiem nastąpić także wówczas, gdy wydanie decyzji w postępowaniu głównym bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii wstępnej jest co prawda możliwe, ale prawidłowe rozpatrzenie sprawy w postępowaniu głównym uwarunkowane jest innym orzeczeniem, gdyż przepis ten uzależnia od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie tylko wydanie decyzji, ale także samo rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącej spółki niewłaściwe jest również przyjęcie, że pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, a postępowaniem w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej nie zachodzi związek uzasadniający zawieszenie postępowania. Warunkiem nałożenia płaty dodatkowej jest dokonanie prawidłowej wyceny nieruchomości. Tymczasem wycena nieruchomości dokonana na potrzeby ustalenia dodatkowej opłaty rocznej oraz na potrzeby zasadności podwyższenia opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości jest kwestionowana w postępowania cywilnym, które nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Spółka wskazała również na błędną wykładnię art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegającą na przyjęciu, że nienależyte wywiązanie się przez Gminę Miejską K. ze zobowiązania do wybudowania drogi dojazdowej do nieruchomości nie stanowi "niewybudowania urządzenia infrastruktury technicznej", które w świetle art. 65 ust. 1 tej ustawy prowadzić mogłoby do zakazu pobierania dodatkowych opłat rocznych od użytkownika wieczystego nieruchomości. Podniesiono, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dnia [...]grudnia 2007 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej, Kolegium wskazało, że rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji powinien ustalić m.in. czy nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 65 ust. 1 ustawy. Do urządzeń infrastruktury technicznej z pewnością należy odpowiednio szeroki szlak drogowy, do którego wybudowania zobowiązana jest gmina, a który jest niezbędny do korzystania z budynków jakie mają powstać na nieruchomości. Zgodnie z przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 niedopuszczalne jest pobieranie dodatkowych opłat rocznych w każdym przypadku, w którym brak tych urządzeń uniemożliwiałby korzystanie z obiektów, do których wybudowania zobowiązany został użytkownik wieczysty. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ, który rozpoznaje kwestię wpadkową w toku zasadniczego postępowania administracyjnego, jest związany stanowiskiem sądów administracyjnych wyrażonym w innym postępowaniu wpadkowym w toku tego samego zasadniczego postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej dokonując prawidłowej interpretacji art. 153 w/w ustawy organ odwoławczy powinien był przyjąć, że związanie wyrokami sądów administracyjnych wydanymi w tej samej sprawie nie dotyczy przypadków, w których sądy te w poprzednim postępowaniu wpadkowym zajmowały stanowisko dotyczące zagadnienia podobnego, lecz nie identycznego z zagadnieniem, które powstało w kolejnym postępowaniu wpadkowym w toku tego samego postępowania zasadniczego. W ocenie strony skarżącej błędna jest również wykładania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegająca na przyjęciu, że "innym organem", od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, nie może być ten sam organ administracji publicznej, który rozstrzyga daną sprawę. Zdaniem spółki "innym organem" może być również ten sam organ administracji w sytuacji gdy prowadzi inne, odrębne przedmiotowo postępowanie, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek sąd nie podziela wszystkich poglądów wyrażonych przez organ w zaskarżonej decyzji. Wskazać przede wszystkim należy, iż przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod redakcją Barbary Adamiak i Janusza Borkowskiego Wydawnictwo: C.H.Beck w wydanie: 10). Zwrócić należy przy tym uwagę iż zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stąd też przepis ten nie może podlegać wykładni rozszerzającej (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05). Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu) będzie zatem zachodziła jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia tej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi aktami ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast w sytuacji, kiedy sprawa co do której rozstrzygać ma organ administracji jest przedmiotowo związana z inną sprawą toczącą się przed organem administracji bądź sądem, ale której brak rozstrzygnięcia nie tamuje (nie uniemożliwia) prawidłowego, pod względem formalnym (nie merytorycznym) rozstrzygnięcie danej sprawy administracyjnej. W sytuacji takiej brak podstaw do wstrzymania się z orzekaniem do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy tj. sprawy jedynie związanej ze sprawą będącą przedmiotem danego postępowania administracyjnego. Z całą pewnością nie zachodzi związek prejudycjalny w sytuacji, kiedy przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ administracji lub sąd, są okoliczności mogące być przedmiotem zarzutów strony danego stosunku administracyjnego, podnoszone bądź to w samym postępowaniu, bądź na etapie składania odwołania od decyzji do organu I instancji czy skargi do sądu. Wbrew stanowisku strony skarżącej zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może służyć takiemu ukształtowaniu postępowania administracyjnego, by wyjaśnić wszystkie sporne okoliczności w innych toczących się postępowaniach administracyjnych bądź sądowych. Jak mowa o tym wyżej, instytucja zawieszenia postępowania jest instytucja tamującą bieg tego postępowania i przepis umożliwiający czy nakazujący organowi czynności takiej dokonać - zawiesić postępowanie, należy interpretować ściśle. Samo zaś zawieszenie postępowania dla celów prejudycjalnych ma zapewnić prawidłowość rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej pod względem formalnym a nie merytorycznym. Dlatego też nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, iż między toczącymi się przed sądami powszechnymi postępowaniami, w sprawach o ustalenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz o przywrócenie stanu zgodnego z prawem (dotyczącego szlaku drogowego - jego szerokości) a sprawą o ustalenie opłaty dodatkowej zachodzi związek uzasadniający zawieszenie postępowania. Okoliczności na które powołuje się strona skarżąca a które mają być rozstrzygnięte w tych postępowaniach w żaden sposób nie tamują rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie opłaty dodatkowej. Owszem określenie prawidłowej wartości nieruchomości w stosunku do której ma być ustalona opłata dodatkowa jak i też nie wywiązanie się przez organ z obowiązku wybudowania infrastruktury technicznej umożliwiającej korzystanie z obiektów do wybudowania których został zobowiązany użytkownik wieczysty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia opłaty dodatkowej, ale nie zakończenie tych spraw przed sądami powszechnymi w żaden sposób nie tamuje biegu sprawy o opłatę dodatkową, gdyż ustalenie tych okoliczności nie leży w wyłącznej kompetencji sądów powszechnych. Okoliczności te mogą być one ustalane (wartość nieruchomości) i brane pod uwagę (nie wywiązanie się z obowiązku wybudowania infrastruktury technicznej) przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej jak również stanowić przedmiot zarzutów samej strony skarżącej tak na etapie odwołania do organu wyższego stopnia jak i skargi na decyzję ostateczną do sądu administracyjnego. Więcej - rozstrzygnięcie tych spraw przez sąd powszechny nie wiązałoby tak organów administracji jak i sądu administracyjnego. Brak bowiem przepisów, które by wiązały organy administracji i sądy administracyjne ustaleniami dokonanymi przez sądy powszechne w rozstrzyganych przez nie sprawach cywilnych. Tym samym okoliczności te organy administracji w postępowaniu o ustalenie opłaty dodatkowej mogą ustalić bądź ocenić odmiennie, a w razie skargi do sądu administracyjnego, sąd ten jest związany ustaleniami sądu powszechnego a odmienne ustalenia jakich dokonały organy administracji mogą być ocenione przez ten sąd jako prawidłowe. Nie może być zatem mowy o występowaniu między tymi sprawami związku uzasadniającego zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niezasadnym jest także pogląd, iż zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej uzasadnia toczące się postępowania w ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Wprawdzie organ błędnie przyjmuje, iż jest w tym przedmiocie związany wyrokiem w sprawie II SA/Kr 169/08 ale pogląd ten nie wpływa to na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy. Zgodzić się tu należy ze stroną skarżącą, iż ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wiążą organy jedynie w sprawie będącej przedmiotem tego postępowania. Kolejny wniosek strony dotyczący innego okresu i postępowania nie wiąże organu w rozumieniu art. 153 i 170 p.ps.a. w rozumieniu formalnym. Organ jednakże słusznie zauważa, iż identyczną pod względem merytorycznym sprawę w stosunku do tej samej strony rozstrzygnął już a rozstrzygnięcie to znalazło aprobatę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej także Naczelnego Sądu Administracyjnego. Trudno zatem przyjąć, iż przy niezmienionych okolicznościach faktycznych organ orzeknie odmiennie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powydziela także pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku II SA/Kr 169/08, iż bez wpływu na postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej pozostaje złożenie przez stronę skarżącą nowego wniosku o wydanie decyzji o warunki zabudowy ponad rok po upływie dodatkowych wyznaczonych terminów do zagospodarowania nieruchomości. Są to dwa niezależne postępowania administracyjne i ustalenie warunków zabudowy dla terenu pozostającego w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela natomiast poglądu organu II instancji, iż postępowanie w sprawie opłaty dodatkowej oraz o wydanie warunków zabudowy należy do właściwości tego samego organu administracji publicznej tj. Prezydenta Miasta K. i już z tej racji nie jest możliwie zawieszenie postępowania, gdyż rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być dokonane przez inny organ. Należy tu zgodzić się ze stroną skarżącą iż pojęcie "inny organ" powinno być interpretowane funkcjonalnie tj. przez inny organ w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć organ prowadzący inne postępowanie administracyjne choćby przedmiotowo był to ten sam organ administracji. Z przyczyn o których mowa wyżej, kwestia ta jednak jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten organ. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.