I SA/Bd 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi Spółki T. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...]. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...]. określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008. W uzasadnieniu wskazano, że pominięcie deklaracji dotyczącej budek telefonicznych nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji oraz orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Kolegium wyjaśniło, że postępowanie odwoławcze dotyczyło wyłącznie nieruchomości i obiektów nie obejmujących budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji mogły samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której organ podatkowy mógł wydać odrębną decyzję. Skarżąca złożyła dwie odrębne deklaracje, a decyzja Kolegium dotyczyła zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji obejmującej budki telefoniczne. Pominięcie w przedmiotowej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B., deklaracji dotyczącej budek telefonicznych, nie stanowiło więc rażącego naruszenia prawa. Na poparcie swojej argumentacji organ powołał wyrok WSA w Poznaniu z 15.10.2009r. sygn. akt III SA/Po 446/09. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 i 2009. Podniosła, że zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, albowiem pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jest zatem rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarżący nie uwzględnił faktu, że składał do organu podatkowego dwie deklaracje. Jedna dotyczyła kabli telefonicznych, druga zaś budek telefonicznych. Organ podkreślił, że wysokość zobowiązania podatkowego dotycząca budek telefonicznych nie była inna od tej, jaką podatnik w niej zadeklarował, a zatem nie było podstaw do określenia wysokości zobowiązania w trybie art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej. Kolegium wyjaśniło, że organ podatkowy pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego dotyczącego kabli, gdyż było ono inne niż wykazano w deklaracji. W związku z powyższym za chybiony uznało zarzut naruszenia art. 21 § 3 i art. 207 § 2 Ordynacji. Za całkowicie nieuzasadniony Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. W uzasadnieniu podtrzymano dotychczasową argumentację. Skarżąca ponownie stwierdziła, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Strona stwierdziła, że wydając decyzję podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, organ winien uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania w podatku, w którym zobowiązanie ma zostać ustalone. W przypadku decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, organ podatkowy powinien zatem uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Tylko bowiem w przypadku uwzględnienia wszystkich położonych we właściwości organu podatkowego nieruchomości oraz obiektów budowlanych ustalone zobowiązanie będzie odpowiadało rzeczywiście zaistniałemu stanowi faktycznemu. Skarżąca podkreśliła, że nie może zatem budzić wątpliwości, że zgodnie z art. 207 § 2 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania w tym podatku, a więc musi uwzględniać wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu. Pominięcie niektórych tych obiektów - w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – jest, w ocenie strony, rażącym naruszeniem tych przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja rozstrzyga o wniosku skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca wskazała art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie strony skarżącej rażące naruszenie prawa w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r polega na tym, że określając zobowiązanie w kwestionowanej decyzji, organ nie objął nim zobowiązania wynikającego z innej deklaracji złożonej przez stronę, co oznacza, że kwestionowana decyzja nie objęła całego przedmiotu opodatkowania za ten rok. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że organ podatkowy wydając decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości ma obowiązek orzec o całości zobowiązania danego podatnika za wskazany rok. Wynika to łącznie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 6 ust 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Na podstawie art. 6 ust 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby prawne (taki status ma skarżąca) są obowiązane składać w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru. Przedmiot opodatkowania ujęty został w art. 2 wskazanej wyżej ustawy, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd nie podziela stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji (również w powołanym przez organ wyroku WSA w Poznaniu z dnia 21.10.2009r w sprawie III S.A./Po446/09, gdzie brak szerszego uzasadnienia dla takiego stanowiska) jakoby organ miał uprawnienie do wydania tylu decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za dany rok, ile podatnik złożył deklaracji. Zdaniem Sądu, podatnik zobowiązany jest złożyć jedną deklarację, którą winien objąć wszystkie przedmioty opodatkowania na moment jej składania (liczba mnoga "deklaracje" użyta w art. 6 ust 9 pkt 1 i 2 nie reguluje ilości składanych deklaracji przez jednego podatnika, lecz odnosi się do mnogości wymienionych w ust. 9 podmiotów). Jeśli nawet podatnik wadliwie złożył kilka deklaracji do tego samego organu za dany rok (osobno dla każdego przedmiotu opodatkowania), określając w decyzji zobowiązanie podatkowe organ ma obowiązek objąć rozstrzygnięciem cały przedmiot opodatkowania. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie decyzji podatkowej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r nie zawiera rozróżnienia przedmiotu i trudno sobie wyobrazić kolejną (lub kilka) decyzję o takim samym rozstrzygnięciu, która dopiero w uzasadnieniu różnicowałaby przedmiot opodatkowania. Brak rozstrzygnięcia w całości o zakresie zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za określone lata był przyczyną uchylania zaskarżonych decyzji w tut. sądzie (sprawy o syg akt I SA/Bd 345/09, I SA/Bd 384/09, I SA/Bd 431/09, I SA/Bd 392/09, I SA/Bd 690/09). We wskazanych sprawach Sąd nie stwierdzał nieważności zaskarżonych decyzji, mimo posiadanej w tym względzie kompetencji na podstawie art. 145 § 1pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie podniesione we wniosku uchybienie nie kwalifikuje się do rażącego naruszenia prawa. Wadliwość decyzji w tym zakresie mogłaby być uwzględniona w ramach zwykłego postępowania odwoławczego. Skutkiem bowiem wydania orzeczenie takiej treści jest zaniżenie zobowiązania podatkowego podatnika należnego za dany rok, albowiem decyzją nie objęto całego przedmiotu opodatkowania, o którym nie będzie można już orzec. Taka wadliwość nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.