II SA/Bk 643/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z [...] kwietnia 2000r. nr [...] Komendant Miejski Policji w S. przyznał D. P. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzją z [...] marca 2006 r. nr [...]Komendant Miejski Policji w S. stwierdził wygaśnięcie powyższego rozstrzygnięcia z dniem 31 grudnia 2005 r. - z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wskazał, że z chwilą wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie tego organu z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego – policyjni emeryci i renciści oraz członkowie ich rodzin utracili prawo do otrzymywania przedmiotowego równoważnika pieniężnego. W stosunku do decyzji z [...] marca 2006 r. D. P. zainicjowała postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, w którym decyzją nr [...] z [...] czerwca 2009r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności. Zdaniem organów policyjnych wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. spowodowało utratę uprawnień emerytów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, co spowodowało bezprzedmiotowość dotychczasowego stosunku prawnego opartego na rozstrzygnięciu przyznającym to świadczenie i konieczność stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 5 kwietnia 2000r. na podstawie art. 162 §1 pkt 1 kpa. Również, w ocenie organów, za wygaszeniem rozstrzygnięć przyznających równoważnik przemawia interes społeczny, bowiem niezgodne z zasadą praworządności jest wypłacanie świadczeń nieprzewidzianych prawem. Wyrokiem z 12 stycznia 2010 r. w sprawie II SA/Wa 1481/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskutek skargi D. P., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2009 r. i poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnił, że wygaśnięcie decyzji na podstawie art. 162 kpa może nastąpić w sytuacji, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa (pkt 1); decyzja stała się bezprzedmiotowa i jej wygaśnięcie leży w interesie społecznym (pkt 2), decyzja stała się bezprzedmiotowa i jej wygaśnięcie leży w interesie strony (pkt 3). Tym samym sąd uznał, że uchylenie § 8 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r., na podstawie którego przyznano skarżącej prawo do świadczenia, bez jednoczesnego cofnięcia dotychczasowych uprawnień lub wygaszenia decyzji je przyznających, nie mogło stanowić wystarczającej przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 5 kwietnia 2000r. Również organ nie wykazał występowania w sprawie interesu społecznego lub interesu strony. W tych okolicznościach skład orzekający sformułował ocenę, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika nastąpiło z naruszeniem prawa, tj. art. 7, 80, 107 § 2 i art. 162 § 1 pkt 1 kpa. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu po wyroku WSA w Warszawie Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2010r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. z [...] marca 2006 r. wygaszającej decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. z [...] kwietnia 2000r. przyznającą D.P. prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie ze sprawy II SA/Wa 1481/09. Decyzja z [...] kwietnia 2010 r. nie była skarżona. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w S. cofnął D. P. z dniem [...] stycznia 2006 r. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2000r. Organ wyjaśnił, że D. P. pobierała do 2005 roku równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r., które obowiązywało do dnia 31 grudnia 2005r., a w dniu 1 stycznia 2006r. zostało znowelizowane rozporządzeniem tego organu z 28 grudnia 2005r., którym uchylono § 8 stanowiący, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Zdaniem Komendanta obecnie nie istnieje przepis, który pozwalałby, w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont, traktować emerytów i rencistów jak policjantów w służbie czynnej. W szczególności nie wymienia ich art. 91 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak również ustawa z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Wskazana ustawa stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do przydziału i zajmowania lokalu mieszkalnego oraz do pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Zdaniem organu uchylony z dniem 1 czerwca 2006 r. § 8 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. wykraczał poza zakres delegacji ustawowej z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji przyznanej właściwemu Ministrowi do określenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania oraz zwracania spornego równoważnika pieniężnego. Wskazano, że zgodnie z § 6 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 – emeryt i rencista policyjny) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 - wydaje się decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego. W konkluzji organ stwierdził, że skoro z dniem 1 stycznia 2006r. odpadła podstawa prawa do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla emerytów policyjnych to należało orzec o cofnięciu z dniem [...] stycznia 2006r. D. P. uprawnienia do otrzymywania równoważnika za remont zajmowanego lokalu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. P. żądając jej uchylenia jako niezgodnej z prawem oraz wypłaty równoważnika pieniężnego za lata 2006-2010 wraz z należnymi odsetkami. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że WSA w Warszawie w wyroku z 12 stycznia 2010r. przesądził wyłącznie kwestię naruszenia art. 162 § 1 kpa, nie rozstrzygał natomiast o przyznaniu i wypłacie skarżącej równoważnika za remont zajmowanego lokalu. Wywiódł, wbrew stanowisku strony, że kwestionowana decyzja nie została wydana na podstawie przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 grudnia 2005r., ale na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002r., który stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do równoważnika w sytuacji, gdy strona przestanie spełniać warunki z § 1 ust. 1 tego aktu prawnego. Jak wskazano, skarżąca przestała był policjantem w służbie czynnej, podczas gdy przepis ten wymaga posiadania takiego statusu. Również, zdaniem organu, brak jest innych przepisów przewidujących prawo emerytów policyjnych do równoważnika, a ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnienia do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. W konkluzji organ wywiódł, że działania organu polegające na realizacji świadczenia, którego przepisy prawa już nie przewidują, nie mogłoby być uznane za działania na podstawie obowiązującego prawa i godziłoby w zasadę praworządności określoną w art. 6 kpa. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego D. P. wnosząc o jej uchylenie w całości, bądź zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie uznania istnienia prawa do wypłaty równoważnika pieniężnego za okres 2006 – 2010. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) rozstrzygnięcie przedmiotu sprawy po raz drugi w tej samej materii w oparciu o identyczny stan faktyczny i prawny, co decyzja z dnia 24 kwietnia 2009r., a tym samym naruszenie art. 110 kpa; 2) bezpodstawne oparcie podstaw prawnych zaskarżonej decyzji na podstawie § 6 rozporządzenia; 3) naruszenie art. 6, 7, 8, 9 kpa. Zarzuciła, że organ wydający zaskarżoną decyzję przekroczył swoje uprawnienia naruszając tym samym zasadę prawa nabytego. W ocenie skarżącej obowiązujące obecnie przepisy w zakresie wypłacania policjantom równoważnika za remont zajmowanego lokalu nie przewidują wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o istniejącą uprzednio podstawę prawną. Końcowo stwierdziła, że obrocie prawnym powinna zostać wyłącznie decyzja z dnia [...] kwietnia 2000r. przyznająca jej prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że prawo organów policyjnych do cofnięcia uprawnienia do równoważnika po 1 stycznia 2006r. w przypadku emeryta policyjnego, którym jest skarżący, wynika z § 6 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania spornego w sprawie niniejszej świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej jako: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W świetle powyższych kompetencji sądu administracyjnego, już na wstępie należało stwierdzić, że żądania skarżącej zmiany zakwestionowanej decyzji i uznania istnienia prawa do wypłaty równoważnika pieniężnego za lata 2006- 2010, nie mogły zostać uwzględnione. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do podejmowania takich rozstrzygnięć, jak wskazano powyższej, w razie stwierdzenia naruszenia prawa może jedynie uchylić zaskarżony akt ewentualnie stwierdzić jego nieważność. Rozpoznając przedmiotową sprawę sąd nie stwierdził jednak, aby kontrolowane rozstrzygnięcie było dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy sądowej wynika, iż uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego skarżąca otrzymała na mocy decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2000r. Nr [...] wydanej w oparciu o art. 91 i art. 97 ust.5 ustawy z 6.04.1990r. o Policji oraz § 1 ówcześnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. z 2006r. Nr 106, poz. 1212). Na podstawie wskazanej decyzji skarżąca pobierała równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 1 stycznia 2000r. do 2005r. (włącznie), tj. do momentu wejścia w życie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28.12.2005r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005r, Nr 266, poz. 2246). Rozporządzenie zmieniające uchyliło między innymi § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002r., który "kontynuował" przewidziane przepisami wykonawczymi do ustawy o Policji, stosowanie także do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście policyjnym, przepisów rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Tym samym z dniem 1.01.2006r. przestała istnieć formalnie materialnoprawna podstawa przyznawania emerytom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu i wypłacania emerytom policyjnym wcześniej przyznanego równoważnika. Do tej daty, co zdecydowanie należy podkreślić, przyznawanie emerytom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu i jego wypłacanie, odbywało się wyłącznie w oparciu o regulację przewidzianą przepisami wykonawczymi do ustawy o Policji, "rozciągającymi" stosowanie zasad przyznawania w/w równoważnika policjantowi, także na emerytów i rencistów policyjnych. Począwszy od daty wydania decyzji przyznającej skarżącej uprawnienie do równoważnika za remont lokalu tj. od 5 kwietnia 2000r. były to przepisy: § 11 ust. 1 Rozporządzenia MSWiA z 20.12.1999r. (obowiązującego w okresie od 24.12.1999r. do 19.07.2002r) i § 8 Rozporządzenia MSWiA z 28.06.2002r., który to przepis obowiązywał od 20.07.2002r. do 31.12.2005r. W żadnym z wyżej wymienionych okresów uprawnienie emerytów policyjnych i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, nie wynikało z przepisu rangi ustawy. Zdaniem Sądu gdyby z przepisów ustawowych można było wywieść posiadanie prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez emeryta policyjnego, to fakt uchylenia § 8 rozporządzenia MSWiA z 2002r. nie miałby istotnego znaczenia. Nie można, bowiem poprzez zmianę przepisów wykonawczych pozbawić danej osoby prawa, które wynika z ustawy. W analizowanym stanie prawnym mamy jednak sytuację odmienną, albowiem przepisy ustawowe nie przyznały emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, natomiast w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o Policji z dnia 28 czerwca 2002r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając z przekroczeniem delegacji ustawowej, przyznał takie uprawnienie emerytom policyjnym. Potwierdził to Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 listopada 2004r. (K 7/04, OTK –A 2004/10/109), stwierdzając, że krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, jest oczywisty na poziomie ustawowym. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stanowi wyraźnie, iż "policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Przepis ten wskazuje zarówno podmiot uprawniony do uzyskania świadczenia, jak i cel świadczenia, ograniczając krąg uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wyłącznie do funkcjonariuszy policji w służbie czynnej. Biorąc pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić, zatem należy, iż zamieszczany w przepisach wykonawczych wydanych do art. 91 ustawy o Policji, zapis o odpowiednim stosowaniu w stosunku do emerytów policyjnych obowiązujących wobec policjantów zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, był normą wykraczającą poza upoważnienie ustawowe. Uprawnienia emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, nie da się także wyczytać z treści ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r, Nr 8, poz. 67). Wymieniona wyżej ustawa przewiduje dwa zasadnicze uprawnienia związane z zaspakajaniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów policyjnych. Pierwsze z nich wynika z art. 29 ust. 1 ustawy i jest uprawnieniem do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych m organów albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Drugie uprawnienie emerytów policyjnych i rencistów policyjnych wynika z art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji i jest nim prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Analizując ten przepis Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. U 4/08 (OTK ZU A, 2008 r., nr 8, poz.141), podkreślił, iż właśnie jego treść dowodzi, że poza uprawnieniem emeryta policyjnego (rencisty policyjnego) do lokalu i jego uprawnieniem do pomocy na uzyskanie lokalu, ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji, innych świadczeń tym podmiotom nie zapewniła. Jeżeli bowiem ustawowe prawo emerytów i rencistów do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji art. 30 byłoby zbędne, gdyż uprawnienie, o którym mowa w tym przepisie wynikałoby z odesłania zawartego w art. 29 ustawy. Nie można też podzielić poglądu, że przepisy wykonawcze, w których znalazła się norma rozszerzająca krąg podmiotów uprawnionych do tego świadczenia, były wykonaniem zapisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji. Zarówno, bowiem rozporządzenie MSW i A z 28.06.2002r, jak i obowiązujące przed nim rozporządzenia MSW i A z 20.12.1999r. oraz wcześniejsze zarządzenie MSW i A z 30.09.1997r. zostały wydane na podstawie upoważnienia ustawowego z ustawy o Policji, przy czym do dnia 7.11.2001r. treść upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 91 ust. 2 tejże ustawy, dotyczącego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, zawierała wyłącznie upoważnienie do określenia aktem wykonawczym szczegółowych zasad przyznawania, zwracania i wysokości równoważnika. Dopiero ustawą zmieniającą ustawę o Policji z dnia 6.07.2001r. (z mocą od 8.11.2001r) nadane zostało upoważnieniu ustawowemu brzmienie szersze, obowiązujące do dziś, zawierające między innymi sformułowanie "uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania". Skład orzekający raz jeszcze zwraca uwagę, iż treść upoważnienia ustawowego w nadanym ustawą zmieniającą brzmieniu, była przedmiotem kontroli konstytucyjnej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.11.2004r. sygn. K 7/04 (OTK – A 2004/10/109). Mocą tego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził zgodność przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (przepisem określającym konstytucyjne standardy upoważnienia ustawowego). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził, iż upoważnienie ustawowe dawało organowi wykonawczemu prawo do "wyjścia" poza oczywisty na poziomie ustawowym krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Biorąc pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić zatem należy, iż zamieszczany w przepisach wykonawczych wydanych do art. 91 ustawy o Policji, zapis o odpowiednim stosowaniu w stosunku do emerytów policyjnych obowiązujących wobec policjantów zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, był normą wykraczającą poza upoważnienie ustawowe. Norma przepisu wykonawczego wykraczająca poza upoważnienie ustawowe nie mogła stanowić ważnej podstawy do nabycia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, co w konsekwencji - zdaniem sądu – nie pozwala skarżącej skutecznie się powoływać na ochronę praw słusznie nabytych. Wykładnia powołanych wyżej przepisów prawa prowadzi do jednoznacznego stanowiska, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji pozostającym w czynnej służbie. Podobny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1012/07, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że równoważnik pieniężny za remont lokalu służy funkcjonariuszom czynnym, a nie emerytom i rencistom, gdyż inaczej byłoby to wyraźnie wskazane w ustawie. W sytuacji zaś, gdy uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostało przyznane emerytom, rencistom policyjnym na podstawie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (a więc przed 1 stycznia 2006 r.), to mając na uwadze, że przepis aktu wykonawczego był sprzeczny z ustawą, uchylenie tego przepisu nie narusza zasady ochrony praw nabytych. Pogląd ten podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 lutego 2010r. (IV SA/Wr 575/09). Skoro nie istniał i nie istnieje żaden inny przepis ustawy, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować emerytów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej, to wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, trafnie organy rozpoznające sprawę uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do przyznawania i wypłacania równoważnika pieniężnego dla emerytowanych funkcjonariuszy Policji. Dlatego też, zdaniem Sądu, dokonane kwestionowaną decyzją cofnięcie skarżącej z dniem 1 stycznia 2006r. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu było naturalną konsekwencją uporządkowania regulacji prawnej i dostosowania treści przepisów wykonawczych do zgodności z zapisami ustawy o Policji. Z dniem 1 stycznia 2006r. całkowicie odpadła podstawa do dalszej wypłaty dla nich równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Powołanie jako formalnej podstawy decyzji cofającej uprawnienie przepisu § 6 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002r (cytowanego wyżej) nie narusza prawa. Stosownie do tego przepisu, decyzję o cofnięciu uprawnienia do wypłaty dotychczas przyznanego równoważnika, wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczny norm zaludnienia. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. sygn. VIII SA/Wa 621/09, a wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006r. sygn. II SA/Wa 1689/06 (dostępnymi w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych),a z którymi to stwierdzeniami zgadza się skład orzekający w sprawie niniejszej, uchylony § 8 rozporządzenia, stanowił podstawę pozwalającą stosować § 1 pkt 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro z dniem 1 stycznia 2006r. odpadła ta podstawa, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Również w wyroku z 21 listopada 2006r. wydanym w sprawie II SA/Wa 1335/06 (też dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opowiedział się za cofnięciem emerytom policyjnym uprawnień do równoważnika za remont lokalu jako drogą właściwą do dostosowania stanów faktycznych do obowiązującego prawa. Sąd ten stwierdził, iż § 6 rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego wobec utraty przez emeryta policyjnego danego uprawnienia. Decyzja taka miałaby charakter deklaratoryjny, a za jej wydaniem przemawia konieczność regulowania stanów faktycznych zgodnie z obowiązującym prawem. Takiej oceny sprawy nie zmienia również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 110 kpa poprzez rozstrzygnięcie przedmiotu sprawy po raz drugi w tej samej materii, prawomocnie rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010r. Należy, bowiem podkreślić, że WSA w Warszawie w powoływanym wyroku przesądził wyłącznie kwestię naruszenia art. 162 § 1 kpa, natomiast nie rozstrzygał merytorycznie o prawie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Ponadto kwestionowana decyzja nie została wydana (jak decyzja z 24 kwietnia 2009r.) na podstawie rozporządzenia z 28 grudnia 2005r., ale na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002r., który stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do równoważnika w sytuacji, gdy strona przestanie spełniać warunki z § 1 ust. 1 tego aktu prawnego. Nie ma, zatem mowy, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja o cofnięciu skarżącej uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz decyzja z dnia 24 kwietnia 2009r. zostały wydane w oparciu o ten sam stan faktyczny i prawny. Chybiony jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 6, 7, 8 i 9 kpa. Powołane przepisy formułują zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego: zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania oraz zasadę udzielania informacji. Skarżąca nie wykazała natomiast, w jaki sposób owe zasady zostały naruszone. Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.