I SA/Gl 685/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny, Wojciech Organiściak, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., z upoważnienia Ministra Finansów, działając na podstawie art. 14b § 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. nr 112, poz. 770 z późniejszymi zmianami), wydał na wniosek Miasta K. interpretację indywidualną nr [...], w której stwierdził, że stanowisko skarżącego, przedstawione we wniosku z dnia [...], uzupełnionym w dniu [...] o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie między innymi skutków podatkowych finansowania udziału radnych w szkoleniach tematycznych oraz finansowania radnym kosztów rozmów telefonicznych i kosztów materiałów biurowych – jest nieprawidłowe. Uzasadniając wydaną interpretację, organ w pierwszej kolejności podniósł, że w w/w wniosku przedstawiono stan faktyczny, wskazując, że Radni Miasta pełniąc swoje funkcje na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. w D.U. z 2001 roku na 142, poz. 1951 z późniejszymi zmianami) oraz na podstawie statutu Gminy wyjeżdżają w podróże służbowe krajowe i zagraniczne oraz uczestniczą w szkoleniach tematycznych, które finansowane są ze środków własnych Gminy oraz w seminariach, konferencjach i różnych imprezach kulturalnych, sportowych i.t.p. niejednokrotnie jako zapraszani goście jak również w seminariach, konferencjach i imprezach kulturalnych, sportowych i.t.p. organizowanych i opłacanych przez Miasto. Ponadto radni w celu sprawowania swojej funkcji korzystają z artykułów biurowych oraz przeprowadzają rozmowy telefoniczne związane z zagadnieniami sprawowanej przez siebie funkcji radnego na koszt Gminy. W związku z powyższym zadano pytanie, czy koszt szkolenia radnego jak również koszt zużycia przez niego artykułów biurowych i możliwości korzystania z telefonów jest dla niego przychodem do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ?. Zdaniem wnioskodawcy, w przedstawionym przypadku nie powstaje przychód po stronie radnego do opodatkowania, gdyż udział w szkoleniach, możliwość korzystania z telefonów na terenie Urzędu i korzystanie z artykułów biurowych wynika z obowiązków Gminy, która obsługuje Radę Miasta pod względem logistycznym, kadrowym, szkoleniowym i.t.p. Rada Miasta nie funkcjonuje w oderwaniu od Urzędu Miasta i od Gminy i większość swoich funkcji uchwałodawczych, kontrolnych merytorycznych wykonuje na terenie siedziby Urzędu Miasta. Według wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Gminę w ramach w/w działalności, zapewniające prawidłową realizację zadań powołanych radnych – nie stanowią dla nich przychodu do opodatkowania. W uzasadnieniu interpretacji organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności powołał się na regulację zawartą w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. w Dz.U. z 2000 roku, nr 14, poz. 176 z późniejszymi zmianami, zwaną dalej ustawą p.d.o.f.), zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 11 powołanej wyżej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z kolei zgodnie z art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f. za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy podatkowej wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty [...]. W dalszej części uzasadnienia organ interpretacyjny wskazał, że z obowiązkami społecznymi i obywatelskimi mamy do czynienia w przypadku czynności i zadań związanych z pełnieniem funkcji publicznych i państwowych jakimi są obowiązki wynikające z funkcji np. radnego, posła czy senatora. Będą to przede wszystkim obowiązki związane z uczestnictwem obywateli w sprawowaniu władzy publicznej (zarówno wykonawczej, sądowniczej, jak i ustawodawczej). Dotyczy to również określonych funkcji w ramach organizacji o charakterze społecznym (organizacje pozarządowe), w tym również w ramach wolontariatu. O pełnieniu obowiązku obywatelskiego możemy mówić wtedy, gdy dana osoba uczestniczy w zawiadywaniu sprawami państwa jako obywatel zgodnie z zasadami demokratyzmu instytucji publicznych. Z pełnieniem obowiązków społecznych mamy do czynienia wówczas, gdy dana osoba uczestniczy w pracy instytucji (w szczególności instytucji samorządu terytorialnego lub zawodowego) jako reprezentant pewnej społeczności biorąc udział w rozwiązywaniu problemów tej społeczności w jej interesie. Powyższe oznacza, że pojęcie obowiązków społecznych i obywatelskich jest spełnione w przypadku czynności i zadań związanych z pełnieniem funkcji publicznych i państwowych, a takimi są niewątpliwie obowiązki radnego. Następnie organ interpretacyjny stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 z późniejszymi zmianami), na zasadach określonych przez radę gminy radnemu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Wysokość diet przysługujących radnemu nie może przekroczyć w ciągu miesiąca łącznie półtorakrotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 roku o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 110, poz. 1255, z 2000 roku nr 19, poz. 239, nr 85, poz. 924, nr 100, poz. 1080). Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia maksymalną wysokość diet, przysługującąal radnemu w ciągu miesiąca, uwzględniając liczbę mieszkańców gminy. Z kolei zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000 roku w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy (Dz.U. nr 66, poz. 800) z tytułu podróży służbowej przysługują : 1) diety, 2) zwrot kosztów : a) przejazdów z miejscowości (...), b) noclegów, c) dojazdów środkami komunikacji miejscowej, d) innych udokumentowanych wydatków. Reasumując organ interpretacyjny podniósł, iż powołane wyżej przepisy przewidują jedynie możliwość ustalenia dla radnych diet i kosztów podróży służbowej. Nie dopuszczają w tym zakresie żadnych innych rekompensat, czy też finansowania innych wydatków dokonywanych na rzecz radnych. Zatem finansowanie przez Gminę innych niż diety i zwrot kosztów podróży wydatków dla radnych, tj. kosztów szkoleń, kosztów rozmów telefonicznych i kosztów materiałów biurowych stanowi dla radnych nieodpłatne świadczenia, które należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f. jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. Wyżej wymieniona świadczenia radni otrzymują dlatego, że wykonują mandat radnego, a zatem źródłem tych świadczeń jest działalność wykonywana osobiście. Świadczenia te nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f., gdyż prawo do ich przyznania nie wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Stanowią one dla radnych przychód podlegający opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Miasto K., pismem z dnia [...] (data nadania pisma [...], data wpływu do BKIP – [...]) wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia [...] nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w udzielonej interpretacji. Dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. interpretacja została zaskarżona przez Prezydenta Miasta K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który zarzucił wymienionej interpretacji naruszenie prawa, tj. art. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę, strona skarżąca w pierwszej kolejności przedstawiła stan faktyczny sprawy, a następnie kwestionując dokonaną interpretację zaakcentowała, że polskie prawo nie przewiduje tworzenia przez radnych gminy biur radnych, tak jak to uregulowane jest w przypadku biur poselskich, na których funkcjonowanie posłowie otrzymują od państwa określone środki pieniężne. Wskazała, że aby zatem radny mógł efektywnie i merytorycznie wykonywać swoje obowiązki względem społeczności gminnej oraz względem miasta jako samorządowej jednostki organizacyjnej musi posiadać zaplecze swojego funkcjonowania na terenie siedziby urzędu miasta. W praktyce ogólnopolskiej funkcjonują biura rady miasta za których utrzymanie koszty ponosi miasto oraz w ramach działania tego biura radny wyposażany jest w materiały biurowe, telefon służbowy i.t.p. Biuro Rady Miasta umożliwia koordynacje działań i wzajemne kontakty pomiędzy władzami rady oraz pozostałymi radnymi. Podkreśliła, że Urząd Miasta ma obowiązek zagwarantowania warunków pracy (posiedzeń) resortowych komisji rady, które akceptują dokumenty przedkładane na posiedzeniach (sesjach) rady miasta. Podniosła, że nie istnieje inna możliwość w zakresie ustalenia zasad współpracy poszczególnych radnych bez udziału Urzędu Miasta, który w tym celu zabezpiecza logistycznie te działania. Zdaniem strony skarżącej urząd powinien finansować szkolenie radnych, które są tematycznie ściśle związane z funkcjonowaniem administracji samorządowej – co nie ma charakteru powszechności, a jedynie występuje w sytuacjach niezbędnych. Z tego też tytułu Miasto K. uznało, że wniesienie skargi było uzasadnione, a zawarte w niej wnioski zasługują na uwzględnienie. Dyrektor Izby Skarbowej – działający w imieniu Ministra Finansów – wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż interpretacja udzielona stronie skarżącej przez organ interpretacyjny nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu była pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych finansowania udziału radnych w szkoleniach tematycznych oraz finansowania radnym kosztów rozmów telefonicznych i kosztów materiałów biurowych. Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§ 1 zd. 1), w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Przez ocenę prawną stanowiska pytającego (wnoszącego zapytanie) należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika. Podkreślić należy, że zakres tej interpretacji zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez stronę stanem faktycznym jak i stanowiskiem strony (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 roku, sygn. akt I FSK 157/08). Organ podatkowy, odmawiając uznania za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, obowiązany jest wskazać na czym polega wadliwość proponowanego rozwiązania przy uwzględnieniu przepisów prawa i w realiach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (bądź przyszłego), a następnie sformułować własny, prawidłowy sposób zastosowania określonych przepisów prawa podatkowego, odpowiadających przedstawionym przez wnioskodawcę okolicznościom. Organ podatkowy ocenia stanowisko podane we wniosku, a w razie negatywnej oceny tego stanowiska wyraża – na piśmie – własne stanowisko, które jednoznacznie i bez wątpliwości wskazuje na zgodny z prawem podatkowym sposób zachowania się wnioskodawcy w przedstawionym przez niego stanie faktycznym bądź przyszłym. Zdaniem Sądu organ podatkowy zrealizował w sposób właściwy obowiązek wynikający z zacytowanego wyżej przepisu. Przedmiot sporu w badanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy finansowanie przez Gminę innych niż diety i zwrot kosztów podróży wydatków dla radnych, tj. kosztów szkoleń oraz kosztów rozmów telefonicznych i materiałów biurowych stanowi dla radnych nieodpłatne świadczenie, które należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. Zdaniem organu interpretacyjnego, tego rodzaju świadczenia nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f., gdyż prawo do ich przyznania nie wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Stanowią zatem dla radnych przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stanowisko to zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą, która uznała, że wydatki ponoszone przez Gminę, zapewniające prawidłową realizację zadań powołanych radnych – nie stanowią dla nich przychodu do opodatkowania. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, należałoby wskazać, że stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. w Dz.U. z 2000 roku, nr 14, poz. 176 z późniejszymi zmianami, zwaną dalej u.p.d.o.f.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z kolei zgodnie z art. 11 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich – do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty, wskazanej w przepisie. Stosowanie art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. może być utrudnione, gdyż pojęcia "obowiązki społeczne i obywatelskie" nie zostały w prawie podatkowym zdefiniowane. Z całą pewnością jednak, zdaniem Sądu, do takich obowiązków zalicza się wykonywanie mandatu posła i senatora, radnego samorządu terytorialnego, wykonywanie czynności nieetatowego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego czy Regionalnej Izby Obrachunkowej, członka różnego rodzaju komisji wyborczych do władz publicznych, ławnika w Sądzie Powszechnym oraz sędziego Trybunału Stanu, co wynika też z orzecznictwa sądowego (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 1996 roku, sygn. akt III SA 254/96, z dnia 2 kwietnia 1997 roku, sygn. akt I SA/Ka 481/96, z dnia 7 stycznia 1998 roku, sygn. akt SA/Sz 83/97, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr : 31559, 28711 oraz 32106). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego Państwowego Wydawnictwa Naukowego, wydanie z 1988 roku "obywatelstwo" to "przynależność państwowa łącząca się z pewnymi uprawnieniami i obowiązkami", zaś "społeczny" to "odnoszący się do społeczeństwa, realizowany w społeczeństwie, związany ze społeczeństwem". Nie ulega więc kwestii, że oba pojęcia określają obowiązki czynione dla ogółu obywateli, również dla społeczności lokalnej, jak określono w art. 16 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej – wspólnot samorządowych. Natomiast "obowiązki" w rozumieniu analizowanego przepisu muszą mieć charakter obowiązków wykonywanych na podstawie ustawy w tym sensie, że funkcja, z pełnieniem, której obowiązki te się wiążą, jest funkcją unormowaną ustawowo, na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 25 listopada 1997 roku, sygn. U 6/97. Określenie, iż chodzi o obowiązki o charakterze "obywatelskim" bądź "społecznym", wprowadza kryterium sytuujące daną funkcję w płaszczyźnie relacji państwo – obywatel państwa albo społeczność – członek tej społeczności. O pełnieniu obowiązku obywatelskiego możemy mówić wtedy, gdy dana osoba uczestniczy w zawiadywaniu sprawami państwowymi jako obywatel, zgodnie z zasadami demokratyzmu instytucji publicznych. Z pełnieniem obowiązków społecznych mamy zaś do czynienia wówczas, gdy dana osoba uczestniczy w pracy instytucji, która reprezentuje społeczeństwo jako takie – a nie jedynie grupę zawodową. Tak rozumiane obowiązki społeczne lub obywatelskie można pełnić nie tylko na podstawie wyboru, lecz także w wyniku powołania przez właściwy organ, wyznaczenia przez upoważnioną organizację społeczną lub na skutek podobnych zdarzeń określonych prawem. Do zakwalifikowania przychodu jako zwolnionego od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy musi być spełniony warunek obywatelskiego bądź społecznego charakteru obowiązku łącznie z warunkiem ustawowej podstawy jego pełnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 roku, sygn. akt III SA/Wa 141/07, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 401573). Definiujący przychody z działalności wykonywanej osobiście art. 13 u.p.d.o.f. stanowi w punkcie piątym, że za przychody takie uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w pkt 7. Przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. zwolnienie od podatku dochodowego obejmuje diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich – do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty [...]. Z tego unormowania z kolei wynika, że odnosi się ono wyłącznie do przychodów określonych w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f., ponieważ przychody określone w art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. z kategorii przychodów otrzymywanych w związku z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich zostały wyłączone. Zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. nie obejmuje jednak wszystkich przychodów należących do kategorii zdefiniowanej w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f., ale tylko takie przychody, które są dietami lub kwotami stanowiącymi zwrot kosztów i nie przekraczają miesięcznie kwoty [...]. Zasadnie zatem organ interpretacyjny przyjął, że zwolnieniu z podatku dochodowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. mogą podlegać wyłącznie należności otrzymywane przez radnych na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 z późniejszymi zmianami), tj. diety i zwrot kosztów podróży do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty [...]. Finansowanie natomiast przez stronę skarżącą uczestnictwa radnego w szkoleniach, możliwość korzystania z telefonów na terenie Urzędu Miasta oraz możliwość korzystania z materiałów biurowych, jako że nie zostały wymienione w art. 25 ust. 4 powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym, stanowią nieodpłatne świadczenie, które należy zakwalifikować do przychodów radnego, o którym mowa w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f. jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. Podkreślić ponadto należy, iż wszelkie zwolnienia podatkowe są wyjątkiem od zasady sprawiedliwości podatkowej, dlatego wykładnia przepisów ustanawiających te zwolnienia, jako sui generis wyjątki od reguły opodatkowania, musi być wykładnią ścisłą, a nie rozszerzającą jak chce tego strona skarżąca. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące braku ustawowego uregulowania tworzenia przez radnych gminy biur radnych i.t.p. – mogą stanowić jedynie postulat dotyczący zmiany obowiązujących przepisów, nie mogą natomiast stanowić podstawy dla organu interpretacyjnego do dokonania rozszerzającej interpretacji powołanych wyżej przepisów, czy też dokonania interpretacji sprzecznej z ich brzmieniem. Reasumując zatem powyższe wywody, uznać należało, że wydana przez organ interpretacja indywidualna jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w interpretacji indywidualnej stanowisko organu zostało nadto dostatecznie uzasadnione z odwołaniem się do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) oddaleniu.