I SA/Go 1018/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi T S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. I SA/Go 1018/10 Uzasadnienie Skarżąca Spółka – T S.A., reprezentowana przez doradcę podatkowego A.C., wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2009r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] Burmistrz określił T S.A. podatek od nieruchomości za 2007r. w kwocie 161.457,00 zł. Decyzję wymiarową organ wydał po uprzednim przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] września 2009r. postępowania podatkowego. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie ze złożoną przez podatnika deklaracją na podatek od nieruchomości z dnia [...] stycznia 2007r. i po uwzględnieniu złożonych przez T korekt tej deklaracji z dnia [...] maja 2007r. (likwidacja środka trwałego w miesiącu kwietniu 2007r. – zmniejszenie wartości budowli o kwotę 14.051,00 zł) i z dnia [...].08.2007r. ( likwidacja środka trwałego w miesiącu lipcu 2007r. – zmniejszenie wartości budowli o kwotę – 11.657,00 zł) zadeklarowany przez stronę podatek od nieruchomości za rok 2007 wyniósł 161.457,00. W dniu [...] września 2007r. T złożyła organowi I instancji kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, wykazując w części "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" podatek od nieruchomości w wysokości 91.695,00 zł, tj. zmniejszyła wartość budowli za rok 2007 o kwotę 3.488.113,00 zł. Korektę podatnik uzasadnił błędnym zadeklarowaniem wartości podstawy opodatkowania budowli wskutek niesłusznego ujęcia w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, ponieważ linie te nie mogły być kwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a w konsekwencji nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podatkowy nie podzielił stanowiska zajętego przez podatnika w korekcie deklaracji podatkowej co do obniżenia wartości podstawy opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, że pomimo kilkukrotnego wzywania podatnika do złożenia wyjaśnień w sprawie ww. korekty deklaracji podatkowej, w tym do dostarczenia szczegółowej specyfikacji środków trwałych podlegających opodatkowaniu na terenie gminy, T S.A. nie przedłożyła żądanych informacji. W piśmie z dnia [...] lipca 2009r. oraz [...] października 2009r. T stwierdziła natomiast, iż organ próbuje przerzucić na stronę ciężar dowodu gdy tymczasem podatnik podatku od nieruchomości nie ma obowiązku przedstawienia dodatkowych dokumentów dotyczących obiektów zadeklarowanych przez siebie jako przedmiot opodatkowania, nawet wówczas, gdy organ podatkowy wzywa do tego. Wobec tego iż strona nie przedstawiła żądanych informacji z których wynikałoby uzasadnione zmniejszenie wartości środków trwałych w stosunku do wartości z deklaracji złożonej w dniu [...].01.2007r., organ po uwzględnieniu korekt deklaracji podatnika z [...] maja 2007r. oraz z [...] sierpnia 2007r. określił stronie podatek od nieruchomości za 2007r. w kwocie 161.457,00 zł. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji podał, że zakres pojęcia budowli należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z uwzględnieniem regulacji zawartych w ustawie Prawo budowlane. Z powyższych przepisów wynika, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu, nie tylko z tego powodu, że zostały wymienione jako budowle w ustawie Prawo budowlane, ale także z uwagi na fakt, iż definicja budowli określona w ustawie o podatkach i opłatach ma znacznie szerszy zakres. Obejmuje bowiem także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. Organ I instancji uzasadniając powody zaliczenia linii kablowych do budowli wskazał również na przepisy art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 1 lit.b, art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane oraz powołał w tym zakresie liczne orzecznictwo sądowe. Od ww. decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych tj. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu stwierdził, że postępowanie podatkowe choć formalnie wszczęte i prowadzone, nie było prowadzone materialnie. Stan faktyczny sprawy wymagał dokonania ustaleń faktycznych przez organ podatkowy. Na powyższe powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazujące, że na organach podatkowych ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, co jest niezbędnym elementem stosowania prawa, poprzedzającym kolejny etap, jakim jest zastosowanie przepisów ustawy podatkowej. Podniósł, że w zakresie w jaki organ podatkowy nie podzielił stanowiska odwołującego powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (dowodowe), które powinno zmierzać do ustalenia, czy należące do odwołującego linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicje budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc czy zaistniał przedmiot opodatkowania, a także ustalić wartość tych linii, a więc ustalić podstawę opodatkowania. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego, skoro nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przede wszystkim organ podatkowy, przyjmując, że linie kablowe są budowlą, nie ustalił jaka jest wartość tych budowli. W zakresie podstawy opodatkowania pełnomocnik stwierdził, że za przesądzające nie mogły zostać uznane dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej. Dane ujęte w deklaracji nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Ponadto złożenie korekty deklaracji pierwotnej, która została zakwestionowana przez podatnika, nie może być uznana za prawidłową przez organ podatkowy, albowiem przyjęcie powyższego przez organ wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów i narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie odwołującego zaskarżona decyzja narusza w sposób rażący art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie nieobowiązującej już deklaracji podatkowej, bez podjęcia czynności dowodowych na okoliczności skutkujące podatkowo na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie pełnomocnika skarżącego, Burmistrz w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji pominął przepisy prawa budowlanego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz nie wziął pod uwagę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz.1864). W dalszej części odwołania dokonano interpretacji przepisów dotyczących definicji budowli i uznano, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią też części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w pełni stanowisko organu I instancji. Organ wskazał, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego ani w celu ustalenia czym są telekomunikacyjne linie kablowe podatnika, ani też w celu ustalenia ich wartości, stanowiącej zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustalenie wartości linii kablowych nie wymagało dowodu, gdyż ta wartość wynikała z danych wykazanych przez podatnika w pierwotnej deklaracji podatkowej z uwzględnieniem dwóch korekt dotyczących likwidacji środka trwałego. Porównanie tychże danych, w ocenie organu z danymi wynikającymi z ostatniej (trzeciej w 2007r.) korekty, uzasadnionej obszernie przez podatnika w jego piśmie z dnia [...] września 2009r., wyraźnie wskazywało różnicę pomiędzy wartością budowli kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez samą T S.A. W ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy był bowiem - co do zasady - niesporny i polegał na tym, że Spółka pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość a następnie w zakwestionowanej przez organ podatkowy korekcie tej deklaracji wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. W ocenie organu odwoławczego istota sprawy sprowadzała się wyłącznie do interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepisy art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 3 , art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazują, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podkreślił, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do Prawa budowlanego tylko do definicji budowli oraz urządzenia budowlanego. W świetle powyższego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak między innymi sieci techniczne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast w ocenie organu odwoławczego nieuprawnionym jest powoływanie się przez odwołującego na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane, gdyż przepisy te mają zastosowanie wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą być także umieszczone bezpośrednio w ziemi, co nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Tym samym w ocenie organu II instancji, zarzuty odwołującej dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu, polegające na braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), na zaniechaniu przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz braku wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1), jak i ich oceny (art. 191) należało uznać za niezasadne. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188, oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. że zaistniał przedmiot opodatkowania) oraz że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok. 2) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał argumentację wyrażoną w odwołaniu decyzji organu I instancji. Ponadto do skargi załączył opinię prof. dr. hab. W.N. oraz M.W. "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości". Zgodnie z ww. opinią brak było podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uchylenie, podtrzymując w pełni argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2010r. skarżąca wskazując na art. 125 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazała, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie, którego przedmiotem jest zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisów, które stanowiły postawę kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w myśl art. 125 § 1 pkt.1 P.p.s.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie. Postanowieniem z dnia 12 października 2010r. Sąd z urzędu podjął zawieszone postępowanie. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2010r. skarżąca wniosła ponownie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zależy od wyników skarg konstytucyjnych skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego w sprawach SK 21/07, SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10, SK 24/10 oraz pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. I SA/Gl 110/09 w przedmiocie zbadania zgodności z Konstytucją art. 1a ust.1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca podniosła także że na ocenę zasadności zarzutów błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania w/w przepisów przez organy podatkowe będzie miał również wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie skargi konstytucyjnej wystosowanej przez samą skarżącą (odpis skargi konstytucyjnej k. 95-113 akt sądowych). Wobec powyższego w ocenie skarżącej zasadnym jest aby rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadło po wydaniu orzeczeń przez Trybunał Konstytucyjny. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2010r. skarżąca Spółka przedłożyła pismo procesowe. W piśmie wskazała, iż naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania Ordynacji podatkowej znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądowym tj. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2010r. sygn. akt II FSK 482/09. Skarżąca podkreśliła, iż wyrok ten zapadł w analogicznej sprawie jak przedmiotowa sprawa. Ponadto powyższe potwierdzają również orzeczenia NSA w sprawach o sygn. II FSK 481/09 , II FSK 1601/09, I SA/Ke 435/10. Na rozprawie Sąd postanowieniem z 18 listopada 2010r. oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania i wyrokiem z 18 listopada 2010r. oddalił skargę skarżącej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010r., jak również decyzja Burmistrza z dnia [...] listopada 2009r. nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm. – zwanej "u.p.o.l.") przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z dalszych rozważań należy wykluczyć możliwość zakwalifikowania sieci telekomunikacyjnych jako gruntu lub budynku. Pozostaje do rozważenia, czy sieć ta jest budowlą. Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Przytoczony przepis definiując budowle wskazuje na dwie kategorie: obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane. Urządzenia budowlane są to, w myśl art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, według którego do tej grupy należą: a) budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowle stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekty małej architektury. Odrzucając w myśl definicji z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budynki oraz obiekty małej architektury, należy skoncentrować się na pojęciu budowli. Pojęcie to na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Ta z kolei w art. 3 pkt 3 przez budowlę nakazuje rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Definicja i wymienienie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W zasygnalizowanym normatywnym pojęciu określeniu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Dalszego i odrębnego (na tym etapie rozumowania) rozważenia wymaga zagadnienie kwalifikacji prawnej linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Na podstawie jednoznacznego zapisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który, jako oznaczający budowle, ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani też ustawa Prawo budowlane wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego pozytywnie porównywalne do danego w tym przepisie typu budowli podziemnych; wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju (przywoływane) przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ocenę tę potwierdza doktryna konstatując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami Prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por.: Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007r., s. 49 – 50). Okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma w rozważanym obszarze żadnego znaczenia prawnego. Wobec tego, jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego), umieszczone zostaną w będącej również budowlą (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego) kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". Wątpliwości może budzić użycie sformułowania ".....całość techniczno – użytkowa wraz....". Ponieważ zwrot taki nie pojawia się w podobnym przepisie art. 3 pkt 1 lit. a (odnośnie do budynków), trzeba przyjąć, że powołane sformułowanie nie dotyczy związku budowli z instalacjami i urządzeniami, bo taki związek wynika z samej definicji tych instalacji i urządzeń. Należy przyjąć, że ze względu na to, że budowle mają charakter zdecydowanie bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno- użytkową (Prawo budowlane. Komentarz; op. cit. s 41 – 42). Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle ( art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Przybliżone powyżej pojęcie obiektu budowlanego ma znaczenie dla prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla oznacza w tej ustawie obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, natomiast na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Reasumując, z przedstawionej powyżej wykładni prawa wynika, że ustawodawca nie zdefiniował użytego w ustawie Prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wykluczał, że kanalizacja kablowa i linie kablowe, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno - użytkową. Należy przy tym podkreślić, że pojęcia całości techniczno – użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Ani Prawo budowlane, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów, jak wskazano powyżej, może być samodzielnym obiektem. Samodzielnym obiektem budowlanym jest kanalizacja kablowa, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Kanalizacja kablowa służy zatem dla osłony takiego urządzenia technicznego, jakim jest niewątpliwie umieszczona w niej linia kablowa i przez to staje się jej częścią składową. Nie zmienia tej oceny fakt, iż funkcją kabla telekomunikacyjnego jest przekazywanie sygnałów, natomiast samo ulokowanie tam tych przedmiotów w kanalizacji kablowej jest jedynie przejawem realizacji funkcji do jakiej kanalizacja ta została przeznaczona. Kable telekomunikacyjne i kanalizacja kablowa pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym. Nie można więc traktować kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej i kanalizacji kablowej samoistnie w oderwaniu od całości sieci. W ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe przyjęły, że kanalizacja kablowa, w której są położone kable jest częścią składową sieci telekomunikacyjnej jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kanalizacja kablowa, w której są położone kable jest częścią sieci uzbrojenia terenu, które expressis verbis zostały wskazane jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Kanalizacja kablowa i znajdujące się w niej kable są elementem sieci telekomunikacyjnej. Funkcją kanalizacji kablowej jest stworzenie przestrzeni, w której mogą być układane kable, jest ona zatem elementem infrastruktury telekomunikacyjnej. Z kolei sieć telekomunikacyjna, w tym kanalizacja kablowa, w której są położone kable, jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. W skład uzbrojenia terenu wchodzą zarówno sieci wodociągowe, gazowe, energetyczne, energetyki cieplnej, telewizji kablowej a także telekomunikacyjne. Teren nie posiadający tych mediów jest terenem nieuzbrojonym. Skoro w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, jest mowa o sieciach, to należy je traktować jako funkcjonalną całość. W przypadku sieci telekomunikacyjnej, są to przewody, punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci i cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów. Nie można więc traktować kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej samoistnie w oderwaniu od całości sieci. Kable telekomunikacyjne i kanalizacja kablowa pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym. W związku z tym Sąd podziela pogląd, że przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna jak i sieć uzbrojenia terenu. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób położona jest kanalizacja kablowa z kablami telekomunikacyjnymi w niej umieszczonymi. Kable i kanalizacja kablowa tworzą bowiem sieć telekomunikacyjną. Sieć (jakakolwiek) to nic innego niż krzyżujące się ze sobą przewody lub linie, jakiś układ umożliwiający przesyłanie czegoś. Tak rozumiana sieć zarówno w oparciu o prawo podatkowe jak i przepisy prawa budowlanego uzasadnia pogląd, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają kable sieci telekomunikacyjnej i kanalizacja kablowa w której te kable ułożono, tworząc funkcjonalną całość. Zdaniem Sądu, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, stanowiące element sieci telekomunikacyjnej, mogą być uznane za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej. W konsekwencji należy zaaprobować stanowisko organów podatkowych, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są również przedmiotem opodatkowania, albowiem stanowią one razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Niniejsze ustalenia potwierdza również licznie ugruntowane orzecznictwo sądowe, które Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela ( por. Wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. II FSK 2049/09, wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. II FSK 2050/09, wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. II FSK 1673/09). Poza przepisami ustawy – Prawo budowlane, skarżąca dla uzasadnienia swoich racji powołuje się między innymi na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, w którym wśród telekomunikacyjnych obiektów budowlanych nie wyliczono linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Należy jednak podkreślić, że odesłanie do przepisów prawa budowlanego, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 217 Konstytucji przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (np. wyrok z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08 i powołane w jego uzasadnieniu orzeczenia Trybunału), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał za bezzasadne odwoływanie się przez skarżącą do przepisów ww. rozporządzenia, gdyż jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy Prawo budowlane wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Warunki techniczne i usytuowanie obiektów budowlanych to nie to samo, co ich definiowanie, które jest jasno określone w przepisach rangi ustawowej. Tym samym definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zawarta ww. rozporządzeniu nie ma znaczenia dla ustalenia pojęcia budowli dla celów podatkowych. Odwołanie do pojęć użytych w aktach wykonawczych do ustawy nie ma na celu przyjęcie wskazanych w nich definicji jako określających przedmiot opodatkowania, a jedynie ułatwienie odkodowania znaczenia tych pojęć użytych w ustawie. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią wraz z tą kanalizacją całość techniczną oraz całość użytkową. Przede wszystkim Sąd zauważa, że nie jest sporny sam fakt umieszczenia przewodów w kanalizacji, natomiast kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej jest kwestią subsumcji tego faktu pod stosowną normę, a nie kwestią wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Sąd nie podziela argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, że nie dokonano kwalifikacji obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Należy zwrócić uwagę, że stan faktyczny w dacie złożenia wszystkich korekt deklaracji nie zmienił się. Był on dokładnie taki sam jak w dacie złożenia deklaracji pierwotnej. W ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe dokonując oceny wszystkich złożonych deklaracji, określiły skarżącej podatek od nieruchomości przyjmując za prawidłową deklarację pierwotną po uwzględnieniu przez skarżącą jedynie korekt deklaracji z dnia [...] maja 2007r. i [...] sierpnia 2007r. Podkreślić należy, że w korekcie deklaracji z dnia [...] września 2007r. Spółka zakwestionowała bowiem związek linii kabli i kanalizacji kablowej z siecią telekomunikacyjną. Z takim poglądem - jak wykazano powyżej - nie można się zgodzić. W skład sieci telekomunikacyjnej wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania (skrzynki, studzienki, przyłącza linii kabli, linie kablowe, kanalizacja kablowa, itp.). Łączna wartość tych elementów ustalona na podstawie przepisów art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowi podstawę opodatkowania na potrzeby wymiaru podatku do nieruchomości. Skarżąca Spółka dokonała bowiem wadliwej oceny powołanych przepisów prawa materialnego. W rezultacie zakwestionowania związku linii kabli z kanalizacją kablową wyłączyła spod opodatkowania linie kablowe. Natomiast linie kablowe i kanalizacja kablowa są częścią składową sieci telekomunikacyjnej jako budowli w ww. rozumieniu prawa budowlanego i podatkowego. Skarżąca Spółka dokonała w korekcie deklaracji odmiennej oceny tego stanu faktycznego. To strona skarżąca wyprowadziła wniosek, że sporne linie kablowe nie spełniają cech budowli i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie można też zgodzić się z poglądem, że bez podważenia deklaracji podatnika, przyjęto podstawę opodatkowania, to jest wartość spornych linii. Ta wartość została bowiem zadeklarowana przez skarżącą Spółkę zarówno w deklaracji pierwotnej jak i korektach z dnia [...] maja 2007r. i [...] sierpnia 2007r. Ponadto organ podatkowy dwukrotnie wzywał Spółkę (wezwanie z dnia [...].07.2009r. - k. 34 akt administracyjnych oraz wezwanie z dnia [...].10.2009r. - k. 38 akt administracyjnych) do przedłożenia wykazu wartości środków trwałych za 2007r., z którego wynikałaby korekta deklaracji podatku od nieruchomości na 2007r. z dnia [...].09.2007r. Spółka nie przesłała jednak żądanych informacji. W odpowiedzi stwierdziła natomiast, iż to na organie podatkowym ciąży obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i organ nie może tego obowiązku przerzucać na stronę. Zdaniem Sądu wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego ( por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. II FSK 1671/06). Podkreślić należy, iż wypis z ewidencji środków trwałych znajduje się jedynie w dokumentach księgowych Spółki, co do których organ nie miał dostępu, przy braku współdziałania z podatnikiem. Nie może być tak, zdaniem Sądu, że skarżąca będzie decydowała, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie. Organ podatkowy jako gospodarz postępowania ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu. Skoro skarżąca Spółka odmówiła współdziałania z organem podatkowym w zakresie ustalenia wartości budowli, to organ zasadnie przyjął za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość zadeklarowaną przez Spółkę w deklaracji pierwotnej, przy uwzględnieniu korekt deklaracji z dnia [...] maja 2007r. i [...] sierpnia 2007r. obejmujących wykazaną przez Spółkę likwidację środków trwałych. Organ podatkowy w dochodzeniu prawdy obiektywnej przy ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej mógł posłużyć się wszystkimi dostępnymi dowodami, w tym informacjami zawartymi w składanych przez stronę deklaracjach. Nie można przy tym uznać zarzutu, że skoro podatnik złożył korektę deklaracji ([...].09.2007r.), odmienną w treści od pierwotnej to bez przeprowadzenia postępowania dowodowego nie można było uznać danych zawartych w pierwotnej deklaracji (przy uwzględnieniu korekt z dnia [...].05.2007r. i [...].08.2007r. obejmujących wykazaną przez Spółkę likwidację środków trwałych) za dowód okoliczności w niej ujawnionych. Przedmiotem postępowania nie było wbrew twierdzeniom strony skarżącej skuteczność złożonej korekty, a to czy stan faktyczny uległ zmianie i czy zaistniał przedmiot opodatkowania. Podstawa opodatkowania została podana przez Spółkę i organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Na mocy art. 81 Ordynacji podatkowej podatnicy, płatnicy i inkasenci mają prawo do złożenia skorygowanej deklaracji. Korekta deklaracji w podatkach powstających z mocy prawa w istocie prowadzi do zmiany wysokości kwoty powstałego już zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że organ nie może zakwestionować złożonej korekty deklaracji i po spełnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wydać decyzję określająca podatek w innej wysokości niż zadeklarowana. Tak więc nieuznanie dokonanej przez skarżącą korekty deklaracji za prawidłową i brak przyjęcia jej do rozliczenia nie oznacza jeszcze, iż doszło do naruszenia art. 81 Ordynacji podatkowej. Do naruszenia wskazanego przepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji odmowy przyjęcia przez organ korekty deklaracji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W stanie sprawy brak jest również przesłanek do uznania, iż doszło do naruszenia art. 21 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, bowiem z akt sprawy wynika, iż organ określił podatek od nieruchomości za 2007r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej przez skarżącą w deklaracji korygującej z [...] września 2007r. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca kwestionując tak ustaloną przez organ podatkowy wartość opodatkowania nie przedłożyła żadnych dowodów, które mogłyby ją skutecznie podważyć. Skarżąca powoływała się jedynie na liczne orzecznictwo sądowe, którego sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił, a które miałoby podważyć poczynione przez organ podatkowy prawidłowe ustalenia w sprawie. Skoro skarżąca nie ujawniła - nie chcąc jak wyżej wykazano współdziałać z organem żadnych okoliczności (zdarzeń) które faktycznie mogłoby mieć wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, a tym samym nie podważyła w żaden sposób ustaleń faktycznych dotyczących podstawy opodatkowania, to organy podatkowe miały prawo na podstawie art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej zakwestionować wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji i przyjąć przedmiot i podstawę opodatkowania z deklaracji złożonej pierwotnie uwzględniając jedynie korektę wartości środków trwałych wykazanych przez samą skarżącą w deklaracjach z dnia [...].05.2007r. i [...].08.2007r. W konsekwencji nie można również uznać zarzutów: w przedmiocie naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie podziela argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, że nie dokonano kwalifikacji obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Należy zwrócić uwagę, że stan faktyczny w dacie złożenia korekty deklaracji nie zmienił się. Był on dokładnie taki sam jak w dacie złożenia deklaracji. Skarżąca Spółka dokonała w korekcie deklaracji ( z dnia 17.09.2007r.) odmiennej oceny tego stanu faktycznego. To strona skarżąca wyprowadziła wniosek, że sporne linie kablowe nie spełniają cech budowli i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie można też zgodzić się z poglądem, że bez podważenia deklaracji podatnika, przyjęto podstawę opodatkowania, to jest wartość spornych linii. Ta wartość została bowiem zadeklarowana przez skarżącą Spółkę. Organ podatkowy wezwał Spółkę do przedłożenia wykazu wartości środków trwałych za 2007r., z którego wynikała korekta deklaracji podatku od nieruchomości na 2007r. Spółka nie udzieliła żądanych wyjaśnień. Organ podatkowy zasadnie zatem przyjął za podstawę opodatkowania wartość zadeklarowaną przez Spółkę w deklaracji pierwotnej po uwzględnieniu ww. korekt w zakresie likwidacji środków trwałych. Sąd w związku z tym nie podziela zarzutu wadliwości uzasadnienia, albowiem organy podatkowe przywołując dorobek judykatury wykazały, iż linia kablowa jest częścią sieci telekomunikacyjnej i jest budowlą w rozumieniu powołanych przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podziela także stanowiska zaprezentowanego w opinii prawnej prof. W.N. i M.W. oraz artykule prof. B.B. i dr. W.M.. Według Sądu, niezasadne jest przyjęcie, iż budowle stanowią tylko takie sieci techniczne, które są trwale związane z gruntem lub są widoczne dla obserwatora. Normatywnego uzasadnienia nie ma również twierdzenie, że instalacje i urządzenia tworzą wraz z budowlą całość techniczno - użytkową, o ile stanowią "fizyczną" całość z resztą budowli. Sąd nie zgadza się ponadto z opinią, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie tworzą z tą kanalizacją całości techniczno - użytkowej, skoro kabel można w każdej chwili zdemontować. W ocenie Sądu organy podatkowe w sposób wyczerpujący i prawidłowy wykazały, iż linie kablowe wykorzystywane przez Spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej połączone z kanalizacją kablową w całość techniczno-użytkową stanowią budowlę w rozumieniu prawa budowlanego i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w myśl art. 1a pkt 2 i art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie podzielił również stanowiska zaprezentowanego w wyroku NSA sygn. akt II FSK 482/09, który stanowił załącznik do protokołu rozprawy z dnia 18 listopada 2010r. W ocenie Sądu ów wyrok zapadł na gruncie innego stanu faktycznego sprawy. W ww. orzeczeniu organ w sposób nieprawidłowy określił wartości budowli, albowiem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego nie wezwał skarżącej o przedłożenie wykazu budowli z podaniem wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji. Sąd wskazał również, iż w razie jej braku organ powinien określić jej wartość w oparciu o opinię biegłego. Odmienność sytuacji w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, na co Sąd w szczególności zwraca uwagę, iż organ podatkowy dwukrotnie wzywał skarżącą o przedłożenie wykazu z ewidencji środków trwałych, prowadzonych dla sieci, z których wynika wartość budowli dotyczącej linii kablowych za rok 2007. Jednak brak dobrej woli skarżącej uniemożliwił uzyskanie żądanych informacji, a tym samym zweryfikowanie wyliczenia przyjętego przez organy w pierwotnej deklaracji. Zasadnie zatem organy podatkowe nie powołały w tym zakresie biegłego, ani też nie miały obowiązku tego czynić, skoro sam podatnik działając w złej woli nie chciał przedstawić na tę okoliczność żadnych dowodów, które były niezbędne dla prawidłowej weryfikacji zadeklarowanej przez skarżącą podstawy opodatkowania. Organ tak jak już wykazano powyżej w ramach podejmowania działań w celu wyjaśnienia sprawy nie miał obowiązku w nieskończoność poszukiwać faktów, zwłaszcza tych, o których wiedział wyłącznie podatnik. W ocenie Sądu środek dowodowy, który organ zastosował w postaci zwrócenia się do skarżącej z informacją przedłożenia wypisu z ewidencji środków trwałych mieścił się w granicach swobody działania organu w podejmowaniu czynności procesowych. Tym samym organ podatkowy nie naruszył przepisów postępowania podatkowego. Również brak było podstaw prawnych do uznania, iż organy podatkowe naruszyły wskazane w skardze przepisy prawa materialnego. Wobec powyższych ustaleń, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił także stanowiska wyrażonego w wyrokach o sygn. II FSK 481/09, II FSK 1601/09, I SA/Ke 435/10. Sąd nie znalazł również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku strony o zawieszenie postępowania sądowego. Jak wynika z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe, które pozostawione są do uznania Sądu. W ocenie Sądu zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie jest niecelowe. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela wyrażonych wątpliwości w skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego przez samą skarżącą oraz w sprawach o sygn. SK 21/07, SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10, SK 24/10, I SA/Gl 110/09 dotyczących zgodności zakwestionowanych w skargach przepisów ze wskazanymi przepisami ustawy zasadniczej. Z samego faktu zgłoszenia wątpliwości przez stronę ( skarżącą) co do konstytucyjności danego przepisu nie wynika obowiązek do spełnienia tego żądania strony. Sąd jest bowiem organem stosującym prawo i w świetle jego postanowień wymierzającym sprawiedliwość. Zdaniem Sądu jest wnikliwe i rzetelne zbadanie stanu prawnego i faktycznego sprawy w sposób określony przez przepisy prawa (przepisy postępowania sądowego). Jedynie wątpliwość Sądu, wynikła przy analizie stanu prawnego danej sprawy, co do zgodności danego przepisu z ustawą zasadniczą, może uzasadniać sięgnięcie po instytucję pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP ( por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010r. Sygn. akt II FSK 3/09). Brak wątpliwości dotyczącej konstytucyjności mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego stoi zdaniem Sądu na przeszkodzie zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie. Należy również zauważyć, że poza wynikającym z przepisów powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązkiem właściwego zabezpieczenia prawa strony do sądu wynikającego z art. 45 ust.1 Konstytucji RP, Sąd ma także obowiązek wynikający z tego samego przepisu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Nawet w przypadku przyjęcia do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny złożonej przez inny niż strona skarżąca podmiot, skargi konstytucyjnej, sąd ma obowiązek ustalić celowość ewentualnego zawieszenia postępowania w konkretnej sprawie. W przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonego przepisu strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania ( art. 272 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tym samym jej interes prawny jest należycie zabezpieczony. Ze wskazanych przyczyn na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. na rozprawie odmówiono zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2010r., sygn. akt II FSK 1317/10, które Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270) orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Skowrońska-Pastuszko /-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz