I OSK 577/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1322/10 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz G. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 755/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. M. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., działając na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem 1 maja 2010 r. obniżył podinspektorowi G. M. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty [...] złotych miesięcznie. Jednocześnie w oparciu o art. 108 § 1 Kpa decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji stwierdził, że G. M. począwszy od dnia [...] czerwca 2009 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim (łącznie 294 dni), a otrzymywany przez niego dodatek służbowy w jednej z wyższych kwot przyznawanych w Policji, nie koresponduje z treścią § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Mając to na uwadze zachodziły podstawy do obniżenia wysokości pobieranego dodatku służbowego. W odwołaniu od tej decyzji G. M. podniósł, że powołane w niej przepisy nie mogą mieć zastosowania, gdyż nie wykonywał obowiązków służbowych w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Podniósł także zarzut naruszenia art. 121 § 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, a przepis ten stanowi gwarancję niezmienności pobierania uposażenia w czasie choroby funkcjonariusza. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Z treści art. 104 ust. 3 wynika, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Szczegółowo kwestię dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnione jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z kolei § 9 ust. 5 stwierdza, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Stosownie do § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia dodatek służbowy można obniżać, w zależności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, nie więcej jednak niż o 30% otrzymywanej stawki. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz stanowi wynagrodzenie za należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Dlatego długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi podstawę do dokonania weryfikacji przyznanej stawki dodatku służbowego. Treść § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cytowanego rozporządzenia wskazuje, że wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek o 30% otrzymywanej stawki. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 ustawy o Policji organ stwierdził, że nierealizowanie zadań służbowych przez kilka miesięcy jest zmianą mającą wpływ na wysokość otrzymywanego dodatku służbowego i wskazał, że taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 275/08. Od wymienionej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. M. domagając się jej uchylenia. Decyzji tej zarzucił obrazę przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z racji niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim istnieją podstawy do obniżenia dodatku służbowego, a ponadto naruszenie art. 108 § 1 Kpa poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi potrzeba zabezpieczenia interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swego kasacyjnego wyroku stwierdził na wstępie, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu stwierdzenia naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organ administracyjny podejmując decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego przyjął, że skarżący od wielu miesięcy nie realizuje zadań i czynności służbowych. Jednakże, a ta okoliczność jest w sprawie bezsporna, skarżący nie wykonywał żadnych czynności służbowych wobec przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie zaś z art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Zatem, w ocenie Sądu pierwszej instancji, policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc także do dodatku służbowego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Organy orzekające w tej sprawie błędnie uznały, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Tego rodzaju wykładnia jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zdarzenia, o których mowa w art. 121 ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska wyrażonego w powołanym przez organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 275/08. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 755/11 skargę kasacyjną wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powołując się na podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wyrokowi temu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 121 ustawy o Policji polegającą na uznaniu, że organ administracyjny nie jest uprawniony do obniżenia dodatku służbowego w związku z niewykonywaniem zadań służbowych, a nadto że dodatek ten jest dodatkiem stałym i w żadnych okolicznościach faktycznych, np. długotrwałej nieobecności w pracy spowodowanej chorobą nie może być zmieniony; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że mogło dojść do istotnego naruszenia prawa i tym samym niezastosowanie art. 151 Ppsa. W oparciu o te zarzuty Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi G. M. albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że wbrew poglądowi Sądu pierwszej instancji przepisy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego. Istotnym jest bowiem zapewnienie prawidłowości pracy formacji jaką jest Policja jako całość oraz stosunek służby funkcjonariusza, który nie jest tożsamy ze stosunkiem pracy. Na poparcie swych twierdzeń wnoszący skargę kasacyjną powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 526/10 i II SA/Wa 684/10. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący G. M. wniósł o jej oddalenie jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że brak było podstaw do orzekania w przedmiotowej sprawie zarówno przez Komendanta Głównego Policji, jak i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Nie zostało bowiem dotychczas wydane, w wykonaniu delegacji zawartej w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, rozporządzenie wykonawcze określające przesłanki ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego. W rozporządzeniu tym miała również zostać określona właściwość organów w tych sprawach. W odpowiedzi na skargę kasacyjną przywołano z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10, w którym wyrażono pogląd odmienny od powołanych w skardze kasacyjnej orzeczeń tego Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, oparta zarówno o podstawę naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 Ppsa. Oba te przepisy stanowią podstawę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w następstwie przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej, w pierwszym przypadku do uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w drugim natomiast do oddalenia skargi w razie jej nieuwzględnienia. Dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, realizowanego w granicach podstawy z art. 174 pkt 2 Ppsa, nie jest wystarczające ograniczenie się do przytoczenia tylko tych przepisów. Czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut dokonania "błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego" należało wskazać konkretne przepisy normujące postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji, które zostały naruszone przez Sąd, uzasadnić zgłoszony zarzut, a nadto wykazać, że uchybienie mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy. Mając na uwadze wynikający z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1569 ze zm.) charakter sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej można było również oprzeć postawiony w skardze kasacyjnej zarzut o naruszenie konkretnych przepisów normujących postępowanie administracyjne, a zatem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Tak skonstruowany zarzut, w powiązaniu ze wskazanymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mógłby dopiero stanowić podstawę do przeprowadzenia rozważań zmierzających do wykazania zasadności zgłoszonego zarzutu błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co pozwoliłoby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do tego zarzutu. Wynikające z art. 183 § 1 Ppsa związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wyklucza możliwość opierania się na domniemaniach lub stawiania hipotez, jakie konkretne przepisy postępowania Sąd pierwszej instancji mógł naruszyć. Nie jest również zasadny postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przepisu art. 121 ustawy o Policji. Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z tych dodatków jest dodatek służbowy, który może być przyznany policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne za należyte wykonywanie obowiązków służbowych (art. 104 ust. 3 ustawy o Policji). Słusznie akcentuje wnoszący skargę kasacyjną, że przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadnicze (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, stwarza podstawę do obniżenia dodatku służbowego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Odesłanie zawarte w tym przepisie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 z zastrzeżeniem ust. 6 oznacza, że tymi szczególnie uzasadnionymi przypadkami powodującymi obniżenie pobieranego dodatku służbowego są : naruszenie dyscypliny służbowej, niewywiązywanie się z obowiązków służbowych, nieprzydatność do służby, zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby lub ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie tego dodatku w dotychczasowej wysokości. Przedstawiona regulacja wskazuje, że pobieranie przez policjanta dodatku służbowego i jego wysokość powiązane jest ze sposobem wykonywania obowiązków służbowych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że szczególnie uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia mogącym powodować obniżenie dodatku służbowego nie jest długotrwała choroba policjanta. Słusznie zauważył ten Sąd, że przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji gwarantuje policjantowi w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego pobieranie przyznanego mu uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Dodać trzeba, że zawarte w tym przepisie zastrzeżenie, że prawo to przysługuje policjantowi z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość odnosi się do zdarzeń prawnych, nie zaś faktycznych. Umknęło wnoszącemu skargę kasacyjną, że przepis art. 121 ust. 2 ustawy o Policji zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, do wydania rozporządzenia, w którym może ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu wypoczynkowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także określić właściwość organów w tych sprawach. Powyższa delegacja ustawowa jest odrębną i niezależną od upoważnienia zawartego w art. 104 ust. 6, z której minister właściwy do spraw wewnętrznych dotychczas nie skorzystał. W powołanym zaś na wstępie rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie powołał się na upoważnienie zawarte w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji. Poczynione spostrzeżenia prowadzą więc do akceptacji stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2001 r. nie stanowi podstawy do obniżenia policjantowi dodatku służbowego z powodu długotrwałej choroby, co tym samym czyni zgłoszony zarzut dokonania błędnej wykładni przepisu art. 121 ustawy o Policji za nieusprawiedliwiony. Powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na odmienny pogląd zaprezentowany przez składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyrokach z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10 i z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 684/10 jest o tyle chybione, że oba wymienione orzeczenia zostały uchylone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiednio z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1979/10 i z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10. W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował zaś pogląd, że niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 104 i art. 121 tej ustawy do obniżenia dodatku służbowego funkcjonariuszowi policji w razie choroby nie można stosować nawet odpowiednio przepisów art. 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5-8 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Odnosząc się z kolei do wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną stanowiska skarżącego, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji należy stwierdzić, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej uniemożliwia wypowiedzenie się w tej kwestii. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności w rozumieniu art. 183 § 2 Ppsa usprawiedliwiająca rozpoznanie sprawy poza granicami skargi kasacyjnej. Należy jedynie ograniczyć się do stwierdzenia, że w omawianej materii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10 i z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10 (wszystkie orzeczenia publikowane w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, http: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 Ppsa zasądzając od wnoszącego skargę kasacyjną na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, stanowiącą równowartość kosztów przejazdu do Naczelnego Sądu Administracyjnego publicznym środkiem komunikacji, co wykazał skarżący na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r.