I SA/Wr 1220/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi A SA w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. na poczet zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2010 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. Z art. 239, art. 51 § 2, art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wys. 2.890.896,50 zł. z oprocentowaniem w wys. 986.825 zł. na poczet zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2010 r. na należność główną w kwocie 3.877.721,50 zł. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2008 r. sygn. ISA/Wr 337/08, prawomocnym z dniem 5 listopada 2009 r., który wpłynął do Izby Skarbowej w dniu 1 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...], orzekające o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu nie pobranego podatku dochodowego od wypłaconych w 2003 r. przychodów z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym osobom nie mającym na terenie RP siedziby lub zarządu i określające wysokość należności z tego tytułu. W dniu 16 marca 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakończył postępowanie wynikiem kontroli uzupełniającym do wyniku z dnia 29.06.2007 r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2003 r., uznając, że A S.A. nie miała obowiązku pobrania w 2003 r. podatku dochodowego od osób prawnych od wypłaconych przychodów z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym w kwocie 1.913.653,00 zł. W zryczałtowanym podatku dochodowym, od osób prawnych za 2003 r. powstała nadpłata w kwocie 2.890.896,50 zł. wynikająca z dokonanych w dniu 6 lipca 2007 r. wpłat zaliczonych na należność główną w kwocie 1.913.653 zł. oraz na odsetki za zwłokę w kwocie 977.243,50 zł. W roku podatkowym 2010 strona wybrała uproszczoną formę wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w wys. 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy (art. 25 ust. 6 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych), której wysokość za marzec 2010 r. wyniosła kwotę 48.382.631 zł. W dniu 25 marca 2010 r. do organu I instancji wpłynęła deklaracja strony dla podatku VAT za luty 2010 r. z wykazanym zwrotem na rachunek bankowy podatnika kwoty 39.082.631 zł., której zaliczenie na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. wnioskowano pismem strony z dnia 16.04.2010 r. Ponadto na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. strona wpłaciła w dniu 20.04.2010r. kwotę 9.298.756 zł. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ I instancji dokonał zaliczenia zwrotu podatku VAT za styczeń 2010 r. w wys. 43.298.366 zł. na poczet zaliczki na podatek dochodowy za luty 2010 r. – na należność główną w kwocie 21.176.953 zł. (zaliczenie z dniem wymagalności zaliczki – 22.03.2010 r.), zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. na należność główną w kwocie 22.121.413 zł. (zaliczenie z dniem wymagalności – 20.04.2010 r.). W postanowieniu wskazano, że po dokonaniu zaliczeń do zapłaty zaliczki za marzec 2010 r. pozostała kwota 16.962.462 zł. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ I instancji dokonał zaliczenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wys. 2.890.896,50 zł. wraz z oprocentowaniem w wys. 986.825 zł. (liczonym od dnia wpłaty 6.07.2007 r. do dnia zaliczenia 20.04.2010 r.) na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. na należność główną w kwocie 3.877.721,50 zł. (zaliczono z dniem wymagalności zaliczki 20.04.2010 r.). Pozostała do uregulowania zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2010 r. w kwocie 13.084.740,50 zł. Na postanowienie organu I instancji z dnia [...] strona wniosła zażalenie zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a to: art. art. 76 § 1 i 3 oraz 76b w zw. z art.62 § 1 i art. 52 § 2, art. 77 § 1 pkt 3 oraz art. 78 § 1, art. 217 § 2 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 przez dokonanie zaliczenia nadpłaty z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. na poczet istniejącej zaległości w zaliczce na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2010 r.; poprzez brak dokonania zwrotu należnej stronie nadpłaty w kwocie 2.890.896,50 zł. z należnym oprocentowaniem od tej nadpłaty na rachunek bankowy strony w terminach określonych przepisami prawa; przez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego, powodującego przedstawienie nierzetelnego stanu faktycznego oraz brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazała strona m. in., że posiadała szereg nadpłat znacznie przewyższających kwotę zaliczki za marzec 2010 r., będących na dzień 20.04.2010 r. w dyspozycji strony, które łącznie stanowiły kwotę 80.7899.544,50 zł., w tym kwotę 2.890.896,50 zł. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego, kwotę 39.083.875 zł. z tytułu zwrotu podatku VAT za luty 2010 r., kwotę 38.814.783 zł. nadpłata podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., gdy tymczasem zaliczka na podatek dochodowy za marzec 2010 r. stanowiła kwotę 48.382.631 zł. Ponadto podniosła, że posiadając wielość nadpłat oraz mając na względzie uprawnienia wynikające z art. 76b Ordynacji strona zadysponowała przysługującym jej zwrotem z tytułu podatku VAT, wskazując, że wnosi o ich zaliczenie na poczet zaliczki w podatku dochodowym za marzec 2003 r. z dniem 25.03.2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] odwołał się do przepisów art. 5, art. 51 § 1 i 2, art. 59 § 1 pkt 1 i 4, art. 60 § 1 pkt 2, art. 76 § 1, art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Podniósł organ, iż nie polega na prawdzie zarzut strony, że nie posiadała ona zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego za marzec 2010 r. Wskazał, że zaliczenie zwrotu podatku czy też nadpłaty na poczet zobowiązania podatkowego następuje w formie postanowienia (art. 76a § 1), a do tego czasu niezapłacone zobowiązanie jest zaległością podatkową. Z akt wynika, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia zobowiązanie z tytułu zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010r. wygasło w części 31.420.169 zł. wskutek dokonanej w dniu 20 kwietnia 2010r. wpłaty w wys. 9.298.756 zł. oraz zaliczenia zwrotu podatku VAT za styczeń 2010 r. m. in. na poczet zaliczki za marzec 2010 r. na należność główną w kwocie 22.121.413 zł.. W związku z tym strona posiadała nieuregulowane zobowiązanie z tytułu zaliczki na marzec 2010 r. w kwocie 16.962.462 zł., co wynika z zaskarżonego postanowienia. Podniósł organ odwoławczy, że wyrok WSA uchylający decyzje organów obu instancji w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. uprawomocnił się w dniu 5 listopada 2009 r., w związku z czym w zryczałtowanym podatku dochodowym powstała nadpłata. W sprawie nie wydano nowej decyzji, a postępowanie zostało zakończone wynikiem kontroli z dnia 16 marca 2010 r., w związku z czym nie ma w sprawie zastosowania przepis art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a nadpłata winna podlegać zwrotowi bez zbędnej zwłoki. Nadpłatę zalicza się na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności, chyba, że podatnik wskaże sposób zaliczenia, co jednak nie daje podatnikowi pełnej swobody w dysponowaniu nią ze względu na przepisy art. 76 Ordynacji. Obowiązujące unormowanie wskazuje zatem na przyjęcie zasady tzw. zwrotu pośredniego nadpłaty, który ma pierwszeństwo przed zwrotem bezpośrednim nadpłaty podatnikowi. Organ podatkowy zobowiązany jest z urzędu do zaliczenia nadpłaty na poczet istniejących zobowiązań podatkowych (zaległych, bieżących), a wniosek podatnika zaliczenia zwrotu podatku VAT za luty 2010 r. na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. w tym zakresie jest bezprzedmiotowy (wyrok WSA z dnia 20.09.2007 r. sygn. I SA/Wr 896/07). Ponadto podniósł organ, że zaliczenie nadpłaty powstałej w dniu 6 lipca 2007 r. na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. następuje z dniem terminu płatności zaliczki tj. 20 kwietnia 2010 r., wskazując na doktrynę i orzecznictwo (wyrok z dnia 26.03.2004 r. sygn. III SA 1385/03). Tak więc organ I instancji prawidłowo zaliczył nadpłatę wraz z należnym oprocentowaniem liczonym zgodnie z art. 78 § 4 Ordynacji. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych po rozważeniu materiału dowodowego, a dokonana ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, a w uzasadnieniu powołano i wskazano na treść przepisów prawa. W skardze od powyższego postanowienia strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 62 § 1 w zw. z art. 76, art. 76a § 1 i art. 76b Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż w sytuacji gdy Skarb Państwa dysponuje należnymi Spółce zwrotami podatku VAT /nadpłatami przewyższający znacznie zalegle i bieżące zobowiązania Spółki organ podatkowy jest uprawniony do dokonywania zaliczeń nadpłat/zwrotów VAT na poczet zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych z pominięciem wniosków Spółki, w których skarżąca wskazywała które zwroty podatku VAT będące w dyspozycji budżetu i na poczet których zobowiązań winny być zaliczone, celem zaspokojenia w ustawowych terminach należności Skarbu Państwa; naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 77 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej przez dokonywanie zaliczeń zwrotów VAT/nadpłat w sposób, który doprowadził do nieterminowego zwrotu na rachunek bankowy strony nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r.; naruszenie art. 78 § 4 w zw. z art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji przez nieterminowy zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. bez pełnego przysługującego stronie oprocentowania i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącej stanowisko organu co do zaliczeń dokonanych przez organ I instancji w sytuacji istnienia bezspornych i należnych stronie wielu zwrotów VAT, którymi dysponował organ, znaczenie przewyższającymi kwoty należnych zaliczek na podatek CIT za 2010 r. i to przed datą wymagalności tych zaliczek, stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji zaliczenia dokonane przez organ podatkowy doprowadziły do nieterminowych zwrotów należnych stronie nadpłat a tym samym do bezpodstawnego i bezpłatnego finansowania się Skarbu Państwa zwrotami podatku VAT należnymi stronie. Nie zgodziła się strona ze stanowiskiem, że nie była uprawniona do dysponowania przysługującymi jej zwrotami podatku VAT, a tym samym organ nie był związany wnioskami strony wskazującymi zobowiązania, które winny być zaspokojone przez zaliczenie określonego zwrotu podatku, powołując się na stanowiska organów podatkowych w tym zakresie, a także wyrok WSA z dnia 8.01.2008 r. sygn. I SA/Wr 1561/07. Działania organu w zakresie spornych zaliczeń doprowadziły do naruszenia ustawowych terminów dokonania przez organ podatkowy zwrotów VAT oraz brak wypłaty należnego oprocentowania, w sytuacji gdy Spółka zapewniła Państwu wymagalne kwoty dla bieżącego regulowania zaliczek w CIT za 2010 r. Podniosła strona, że kwestia terminów dokonywania zwrotów podatku VAT unormowanych w art. 18(4) VI Dyrektywy (art. 183 Dyrektywy 112) była przedmiotem szeregu orzeczeń ETS m. in. w sprawie C-78/00 KE przeciwko Republice Włoskiej, w sprawie C-25/07 Alicja Sosnowska przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu OZ w Wałbrzychu. W ocenie Spółki należy przyjąć, że polski ustawodawca jednoznacznie określił w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, że rozsądny termin zwrotu VAT do termin 60 –dniowy od dnia złożenia przez podatnika rozliczenia. Także regulacje Ordynacji podatkowej wskazują terminy, w jakich organ zobowiązany jest do dokonania podatnikowi zwrotu nadpłat powstałych w wyniku decyzji organu podatkowego (np. art. 77 § 1 pkt 2 i 3). Odnośnie zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. należne oprocentowanie nadpłaty, zdaniem skarżącej, winno być dokonane do dnia faktycznego zwrotu tej nadpłaty na rachunek Spółki tj. dnia 21 maja 2010 r., bowiem w związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA z dniem 5 listopada 2009 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. wiadomym było, że żadna decyzja nie może być w sprawie wydana. Tak się też stało, gdyż Dyrektor Kontroli Skarbowej zakończył postępowanie wynikiem kontroli, ale dopiero dnia 16.03.2010 r. Odmienność przepisów regulujących poszczególne postępowania (przed organem podatkowym i organem kontroli skarbowej) nie może wywoływać negatywnych skutków dla strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i argumentację z jego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Przedmiotem sporu w podlegającej kontroli sprawie jest zaliczenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wys. 2.890.896,50 zł. wraz z oprocentowaniem w wys. 986.825 zł., liczonym od dnia wpłaty tj. 6 lipca 2007 r., na poczet zaliczki za marzec w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Ustalono, że wyrokiem z dnia 7 lipca 2008 r. sygn. I SA/Wr 337/08, od którego NSA oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. (sygn. II FSK 2194/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów podatkowych I i II instancji orzekające o odpowiedzialności płatnika – strony skarżącej – z tytułu nie pobranego podatku dochodowego od wypłaconych w 2003 r. przychodów z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym osobom nie mającym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu i określające wysokość należności z tego tytułu. W związku z treścią wyroku WSA z dnia 7 lipca 2008 r., który stał się prawomocnym w dniu 5 listopada 2009 r., doręczonym organowi podatkowemu w dniu 1 lutego 2010 r., organ I instancji w dniu 16 marca 2010 r. zakończył postępowanie kontrolne wynikiem kontroli uzupełniającym do wyniku z dnia 29.06.2007 r., uznając, że strona skarżąca nie miała obowiązku pobrania podatku dochodowego od wypłaconych w 2003 r. przychodów z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym osobom nie mającym na terenie RP siedziby lub zarządu. W wyniku powyższego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. powstała nadpłata w kwocie 2.890.896,50 zł., wynikająca z wpłat dokonanych przez skarżącą w dniu 6 lipca 2007 r., którą to kwotę zaskarżonym postanowieniem zaliczono na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. wraz z oprocentowaniem w kwocie 986.825 zł. liczonym za okres od dnia 6 lipca 2007 r. do dnia wymagalności zaliczki – 20 kwietnia 2010 r. Strona skarżąca w piśmie z dnia 16 kwietnia 2010 r. wniosła o dokonanie zaliczenia na poczet zaliczki za marzec na podatek dochodowy za 2010 r. kwoty 39.082.631 zł. wykazanej w złożonej w dniu 25 marca 2010 r. deklaracji VAT-7 za luty 2010 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Ponadto na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. strona wpłaciła w dniu 20.04.2010 r. kwotę 9.298.756zł. W skardze strona skarżąca podnosi szereg zarzutów, które nie mają związku ze sprawą. Zarzutem pod adresem zaskarżonego postanowienia jest kwestia pominięcia wniosku strony skarżącej w zakresie wskazania zaliczenia na poczet zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2010 r. wynikającego z deklaracji VAT-7 zwrotu podatku VAT i uiszczonej wpłaty, a zaliczenie nadpłaty z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r., która winna zostać stronie zwrócona wraz z należnymi odsetkami. Zdaniem Sądu zarzut strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2003 r. powstała nadpłata w kwocie 2.890.896,50 zł., wynikająca z dokonanych przez stronę skarżącą w dniu 6 lipca 2007 r. wpłat. Odpis prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzje organów podatkowych orzekające o odpowiedzialności podatkowej strony skarżącej jako płatnika z tytułu nie pobranego podatku dochodowego od wypłaconych w 2003r. przychodów z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym nie mających na terenie RP siedziby lub zarządu organ podatkowy I instancji otrzymał w dniu 1 lutego 2010 r., w następstwie czego zakończył postępowanie kontrolne wynikiem kontroli z dnia 16 marca 2010 r. uznającym, iż skarżąca jako płatnik nie miała obowiązku pobrania przedmiotowego podatku. Zgodnie z treścią art. 76 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają m. in. zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek określonych w decyzji, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba, że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Tak więc zgodnie z treścią cytowanego przepisu podatnik ma prawo składać dyspozycje co do przeznaczenia nadpłaty tylko w przypadku, gdy brak jest zaległych lub bieżących zobowiązań i to w odniesieniu do przyszłych zobowiązań. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca nie złożyła wniosku z dyspozycją zaliczenia przedmiotowej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań, wniosek złożony przez skarżącą dotyczył zaliczenia na poczet zaliczki za marzec 2010 r. zwrotu podatku VAT za luty i dokonanej w tym celu wpłaty, Nadpłata z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. pozostawała w dyspozycji organu podatkowego od dnia 1 lutego 2010 r., kiedy to organ otrzymał prawomocny wyrok Sądu i w jego wykonaniu w dniu 16 marca 2010 r. zakończył postępowanie kontrolne w przedmiocie tego podatku. Termin zwrotu nadpłaty w przypadku uchylenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika, zgodnie z treścią przepisu art. 77 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, winien nastąpić w sytuacji, z którą mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie – bez zbędnej zwłoki. W świetle tego przepisu, w przypadku wydania nowej decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r., co winno nastąpić w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku uchylającego decyzję, nadpłata powinna zostać zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. W sytuacji natomiast, która wystąpiła w przedmiotowej sprawie, skoro w dniu 1 lutego 2010 r. organ podatkowy otrzymał prawomocny wyrok uchylający wydane decyzje w przedmiocie podatku dochodowego za 2003 r., przesądzający o braku odpowiedzialności strony skarżącej jako płatnika w przedmiocie zryczałtowanego podatku za 2003 r. i w dniu 16 marca 2010 r. zakończył postępowanie kontrolne wynikiem kontroli, zgodnie z treścią § 4 zacytowanego przepisu, nadpłata winna zostać zwrócona bez zbędnej zwłoki. Tymczasem organ podatkowy dokonał zaliczenia nadpłaty na poczet zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2010 r. dopiero z dniem 20 kwietnia 2010 r., przy czym podkreślić należy, że zaliczenie to objęło nadpłatę w pełnej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę poczynając od dnia wpłaty kwoty głównej tj. 6 lipca 2007 r. do dnia jej zaliczenia tj. 20 kwietnia 2010 r. Dokonując przedmiotowego zaliczenia nie uwzględnił organ wniosku strony skarżącej z dnia 16 kwietnia 2010 r. dotyczącego zaliczenia na poczet zaliczki za marzec z tytułu podatku dochodowego za 2010 r. kwoty zwrotu podatku VAT wynikającego ze złożonej w dniu 25 marca 2010 r. deklaracji VAT-7 za luty 2010 r. oraz dokonanej na ten cel wpłaty przez skarżącą w dniu 20.04.2010 r. Przyznać należy rację organowi podatkowemu, który powołując się na przepis art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, że to organ decyduje o przeznaczeniu nadpłaty na poczet zaległych względnie bieżących zobowiązań podatnika, a dyspozycja podatnika w tym względzie jest brana pod uwagę tylko w odniesieniu do przyszłych zobowiązań podatkowych, gdy podatnika nie obciążają zaległości podatkowe wraz z odsetkami, odsetki za zwłokę względnie bieżące zobowiązania podatkowe. Jednakże w rozpoznawanej sprawie w dniu 16 marca 2010 r. strona nie posiadała zaległości podatkowych, bieżące zobowiązania nie były jeszcze wymagalne, a więc nadpłata wraz z odsetkami winna podlegać zwrotowi na rachunek strony skarżącej. Mając jednakże na uwadze zakres kontroli sądu administracyjnego i określone możliwości orzecznicze sądu, a więc m. in. jego przesłanki, przywołując treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazać należy, że Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy względnie inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając stwierdzone naruszenie jako nie skutkujące istotnym wpływem na wynik sprawy, przy czym strona skarżąca również nie wykazała w jaki, istotny sposób, opisane naruszenie przepisu art. 77 § 4 i art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej miało wpływ na wynik sprawy, Sąd uznając, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowania przed sadami administracyjnymi, skargę oddalił.