II FSK 668/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, WSA del. Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 799/10 w sprawie ze skargi A. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od A. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 799/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2007 r. Nr [...] udzieloną A. F. (A. F. – dalej zamiennie określanym "wnioskodawca", "podatnik" lub "strona") w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 zł. 2. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 10 września 2007r. podatnik prowadzący przedsiębiorstwo "A." zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku strona wskazała, że w roku 1997 nabyła nieruchomości - działki gruntowe niezabudowane, które następnie w dniu 31 maja 2002 r. wprowadziła do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa. Wnioskodawca podał, że grunty te nigdy nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie zostały zabudowane, ani też nie zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Przedmiotowe grunty zostały sprzedane w sierpniu 2007 roku. W tak przedstawionym stanie faktycznym, wnioskodawca zadał pytanie: czy w związku ze sprzedażą nieruchomości (niezabudowanych gruntów) będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dokonania transakcji? W ocenie strony grunty, które wprowadziła do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowią środka trwałego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy skoro grunty te nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ani też nie były oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. 14 poz. 176, z późń. zm.) dalej "updof", to przychody ze sprzedaży tych gruntów nie będą stanowiły przychodu z działalności gospodarczej, określonego w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) tejże ustawy. Według wnioskodawcy przychody ze sprzedaży gruntów wskazanych w stanie faktycznym należy rozpatrywać jako przychody osiągnięte ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że przychód osiągnięty z przedmiotowej sprzedaży nie będzie stanowił źródła przychodów podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Grunty bowiem zostały nabyte w roku 1997, a więc pięcioletni okres wskazany w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy upłynął z końcem 2002 roku. 3. W interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2007 r., doręczonej stronie 20 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Organ podatkowy podkreślił, że zakupiony przez wnioskodawcę grunt był związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą ponieważ w latach 1997-2007 był w posiadaniu podatnika i został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wobec tego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P., przychód z odpłatnego zbycia gruntu (związanego z działalnością gospodarczą) jest przychodem z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. 4. Pismem z dnia 2 stycznia 2008r. skarżący wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i wniósł o zmianę wydanej interpretacji. 4.1. Zdaniem strony organ podatkowy przekroczył ustawowy termin do wydania interpretacji indywidualnej, dlatego mając na uwadze treść art. 14o ustawy Ordynacja podatkowa należy przyjąć stanowisko przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację za prawidłowe oraz wiążące dla organu podatkowego. 5. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5.1. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem przekroczenia ustawowego terminu do wydania interpretacji indywidualnej i w konsekwencji uznania wyrażonego przez wnioskodawcę stanowiska za prawidłowe w pełnym zakresie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej skoro wniosek podatnika wpłynął do organu podatkowego w dniu 12 września 2007 r., to termin do wydania interpretacji kończył się w dniu 12 grudnia 2007r., a ponieważ interpretacja w niniejszej sprawie została wydana oraz wyekspediowana do strony 12 grudnia 2007r., zatem nie uchybiono terminowi. 6. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, która została uwzględniona, z uwagi na naruszenie art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej określana zamiennie "Op. Sąd - odwołując się do stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08 - argumentował, że 3 miesięczny termin na wydanie interpretacji, przewidziany w powołanym wyżej przepisie, może być uznany za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. W sprawie natomiast badanej, doręczenie interpretacji nastąpiło w dniu 20 grudnia 2007 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego w art. 14d Op. W konkluzji Sąd przyjął, że wobec niewydania interpretacji w zakreślonym do tego terminie przyjąć należało - zgodnie z treścią art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej - że w sprawie została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska strony w pełnym zakresie. 7. Na skutek skargi kasacyjnej złożonej od tego wyroku przez Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2010 w sprawie II FSK 905/09 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Poznaniu . NSA zgodził się z postawionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 14 o § 1 i art. 14d Op. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA powołał się na uchwałę wydaną w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, akcentując, że uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ uchybił terminowi, o którym mowa w art. 14d Ordynacji podatkowej, było błędne, co skutkowało niezasadnym uchyleniem interpretacji na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 8. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji uznał za zasadne argumenty skargi. Cytując przepis art. 14b § 1, 14c § 1 Op. oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ u.p.d.o.f., Sąd wskazał na specyfikę postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polegającą między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego. 8.1. Zdaniem Sądu podstawowym warunkiem uznania interpretacji indywidualnej za prawidłową jest stwierdzenie, że wyrażone w niej stanowisko organu zajęte zostało na tle stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko bowiem wtedy, gdy zgodność taka istnieje, interpretacja indywidualna może spełnić przypisaną jej funkcję informacyjną i ochronną, tj. dostarczy wnioskodawcy informacji przydatnych w określonej sytuacji i w takiej właśnie sytuacji uchroni go przed negatywnymi skutkami zastosowania się do interpretacji organu. Nie ulega wątpliwości, że konsekwencje rozbieżności między stanem faktycznym opisanym we wniosku i rzeczywistością obciążają wnioskodawcę. Z drugiej jednak strony wnioskodawca, który we wniosku przedstawił określone okoliczności faktyczne ma prawo oczekiwać, że udzielona mu interpretacja będzie okoliczności te uwzględniała i to na ich tle organ wyrazi swój pogląd, o ile nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Sąd ocenia zgodność stanowiska organu z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. 8.2. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko organu, który zakwestionował prawidłowość stanowiska skarżącego, nie przystaje do stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację. Z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynikało, że w roku 1997 podatnik nabył nieruchomość - działki gruntowe niezabudowane, które następnie 31 maja 2002 r. wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa. Wnioskodawca podał, że grunty te nigdy nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie zostały zabudowane, ani też nie zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Przedmiotowe grunty zostały sprzedane w sierpniu 2007 roku. Zdaniem Sądu pogląd organu wyrażony został z uwzględnieniem okoliczności innych niż podane przez skarżącego we wniosku. Organ podatkowy podkreślił, że zakupiony przez wnioskodawcę grunt był związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, ponieważ w latach 1997-2007 był w posiadaniu podatnika i został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Skarżący we wniosku podał zaś, że grunty te nigdy nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że organ sam ustalił stan faktyczny bowiem z faktu, iż sporny grunt skarżący wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa wyciągnął wniosek, iż grunt ten był związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Sąd podkreślił, że nic takiego nie wynika z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Natomiast o tym, czy dany składnik majątkowy jest środkiem trwałym wymagającym wpisu do ewidencji decydują odpowiednie przepisy prawa tj. art. 22 a ust 1 u.p.d.o.f. a nie sam wpis jako taki. Z przepisu tego wynika, iż środkami trwałymi są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1. 8.3. Jak podniósł Sąd, ze stanu faktycznego nie wynika, dlaczego podatnik wpisał sporny grunt do ewidencji środków trwałych. Okoliczność ta – w ocenie Sądu – pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro w stanie faktycznym podatnik wskazał, iż grunt ten nie był związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dla zakwalifikowania przychodów z odpłatnego zbycia określonych składników majątku, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, do przychodów z działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodów ze sposobem wykorzystywania nieruchomości, a nie fakt wpisania, czy nie wpisania określonego składnika majątku do ewidencji środków trwałych. 8.4. Konkludując, Sąd I instancji zaakcentował, że wskazanie przez organ określonych przepisów prawa i wynikających z nich zasad opodatkowania, nawet gdy są one właściwe, nie jest wystarczające jako stanowisko organu, jeżeli nie zostały one przeniesione - niejako dopasowane - na grunt konkretnego stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na wskazaną wyżej rozbieżność między okolicznościami faktycznymi opisanymi przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji oraz okolicznościami wskazanymi przez organ w uzasadnieniu własnego stanowiska, Sąd uznał zaskarżoną interpretację za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 o.p. Naruszenie to mogło – zadniem Sadu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy. 9. Skargę kasacyjną na w/w wyrok złożył działający w imieniu Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. 9.1. Organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 14 c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w organ podatkowy wydał interpretację indywidualną w oparciu o błędny stan faktyczny sprawy. 9.2. Uzasadniając skargę, jej autor powtórzył treść wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, stanowisko organu interpretacyjnego oraz argumentację Sądu I instancji, wskazując końcowo, że organ podatkowy dokonał wskazania odpowiednich przepisów prawa materialnego do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. 9.3. Organ interpretacyjny wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, - zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. 10. Strona skarżąca nie skorzystała z prawa złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 11. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 11.1. W niniejszej sprawie szczególnego odniesienia wymaga zarzut skargi ( art. 14 c § 1 i § 2 Op.) a to z tej przyczyny, że jej autor nie skonfrontował go z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jakkolwiek wskazał, jakie reperkusje dla organu interpretacyjnego oznaczałoby zastosowanie się do treści i zaleceń zawartych w zaskarżonym wyroku. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej chyba, że zachodzą wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W konsekwencji kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest wyłącznie w takich ramach, które zakreślają podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres kontroli instancyjnej i nierzadko już w punkcie wyjścia przesądzając o tym, czy skarga ta może w ogóle zostać uwzględniona, czy też nie. 11.2. Przystępując do rozpatrzenia zarzutu skargi kasacyjnej, na wstępie powtórzyć wypada, że został on ograniczony do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 14 c § 1 i § 2 Op.), ze wskazaniem, że Sąd I instancji – bezzasadnie przyjął, że organ interpretacyjny dokonał zmiany stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W rezultacie, Sąd ten nie dokonał prawnej oceny zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, nakazując organowi uwzględnienie okoliczności faktycznych, takich jakie zostały przedstawione we wniosku. 11.3. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu procesowego, wypada podnieść, że został on sformułowany bez dostatecznej precyzji, w szczególności poprzez pominięcie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiących podstawę działań i rozstrzygnięć podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji. Mankament ten jednak, nie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienia się do skargi kasacyjnej w rozpatrywanym zakresie. Tego rodzaju konkluzja wynika ze stanowiska wyrażonego w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010 r. Nr 1, poz. 1), które zostało przyjęte w najnowszym orzecznictwie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1228/08, LEX nr 554082 i z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1312/09, LEX nr 745622). Liberalizuje ono podejście do wymogów formalnych skargi kasacyjnej, uznając, że wskazane w tej skardze naruszenie prawa procesowego może obejmować zarówno przepisy regulujące postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, kształtujące tzw. normy odniesienia, jak i przepisy normujące postępowanie przed organami administracji publicznej, tworzące tzw. normy dopełnienia. W konsekwencji brak wyraźnego powiązania zarzutu odnoszącego się do tej drugiej grupy przepisów z zarzutem naruszenia prawa przez sąd administracyjny nie stanowi, w ocenie pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeszkody do tego, by sąd drugiej instancji samodzielnie zidentyfikował ten ostatni zarzut i rozpoznał go merytorycznie. W konsekwencji, jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 562/09 (LEX nr 594051), w takiej sytuacji sąd odwoławczy samodzielnie przeprowadza kontrolę działania sądu pierwszej instancji "w perspektywie zgodności z normami" przewidzianymi w przywołanych w skardze kasacyjnej przepisach postępowania administracyjnego. 11.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej a dotycząca naruszenie przez Sąd I instancji art. 14 c § 1 i § 2 Op., poprzez błędne przyjęcie, że udzielona interpretacja nie dotyczyła stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę – wiąże ten zarzut z naruszeniem przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. 11.5. Na wstępie należy przypomnieć, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych - art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej zainteresowany, składając wniosek, jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W sytuacji, gdy organ interpretacyjny uznaje stanowisko zainteresowanego za nieprawidłowe zobowiązany jest, po myśli art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z zacytowanych unormowań wynika, że wnioskodawca niejako wyznacza zakres kognicji organu interpretacyjnego. W konsekwencji zakres udzielanej interpretacji uzależniony jest od woli podatnika. Organ interpretacyjny - Minister Finansów związany jest przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, co oznacza, że nie może samodzielnie dokonywać ustaleń faktycznych, nie może również wykraczać poza okoliczności faktyczne zaprezentowane przez wnioskodawcę. 11.6. W niniejszej sprawie we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji strona jednoznacznie wskazywała, że "w roku 1997 nabyła nieruchomości - działki gruntowe niezabudowane, które następnie w dniu 31 maja 2002 r. wprowadziła do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa. Grunty te nigdy nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie zostały zabudowane, ani też nie zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Przedmiotowe grunty zostały sprzedane w sierpniu 2007 roku". 11.6. Trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej organu, iż w istocie Sąd pierwszej instancji uchylił się od kontroli zaskarżonej interpretacji w zakresie oceny poprawności merytorycznej dokonanej w niej oceny prawnej, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Po pierwsze, przedmiotem sporu w sprawie nie był przedstawiony w złożonym wniosku stan faktyczny. Stosownie do wymogów wynikających z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stan faktyczny został podany w pisemnym wniosku i przyjęty za podstawę interpretacji. Mało tego stan ten został także uwzględniony przez Sąd I instancji, który w tzw. części historycznej uzasadnienia wyroku (str. 1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wskazał na treść wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. W takiej sytuacji, przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji powinno pozostawać zastosowanie do ustalonego/przyjętego w ten sposób stanu faktycznego przepisów prawa materialnego oraz prawidłowość ich wykładni. 11.7. W tych okolicznościach należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że wydana w sprawie interpretacja dotyczyła stanu faktycznego, który przedstawiono we wniosku. Organ uznał natomiast za nieprawidłowe stanowisko strony w zakresie kwalifikacji przychodu uzyskanego ze sprzedaży działek do źródła odpłatnego zbycia nieruchomości. 11.8. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II FSK 497/10 (System Informacji Prawnej LEX, nr 960450), zgodnie z którym "Systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. art. 14b - art. 14h o.p. prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy". W niniejszej sprawie zagadnieniem prawnym wymagającym odniesienia się przez Sąd była kwestia kwalifikacji przychodów uzyskanych ze sprzedaży działek, wpisanych do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i – jak twierdzi strona skarżąca – niewykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej, do przychodów z działalności gospodarczej (stanowisko organu) bądź do przychodów ze źródła odpłatne zbycie nieruchomości (stanowisko strony). Sąd miał zatem rozstrzygnąć, czy przyjęcie przez organ, że o zakwalifikowaniu przychodów do źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej – w świetle art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. – ze sprzedaży działek wprowadzonych do ewidencji środków trwałych decyduje ich posiadanie przez przedsiębiorcę – nie narusza bądź narusza w/w przepis. Konkludując, Sąd miał dokonać prawnej oceny stanowiska organu interpretacyjnego, który uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, przyjmując, że przychód uzyskany ze sprzedaży działek wpisanych do ewidencji środków trwałych oraz będących w posiadaniu przedsiębiorcy – przesądza o tym – że podlega on zakwalifikowaniu do źródła z prowadzonej działalności gospodarczej. 11.8. W badanej sprawie, Sąd I instancji wymaganiom tym nie sprostał. Uzasadnienie rozstrzygnięcia w żadnym razie nie odnosi się do istoty sporu, przy czym przyjęcie, że organ zmodyfikował stan faktyczny przedstawiony we wniosku pozostaje w sprzeczności zarówno z treścią wniosku, jak i udzieloną interpretacją. W konsekwencji nakazując organowi przyjęcie stanu faktycznego wynikającego z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oraz nie dokonując oceny zagadnienia prawnego/stanowiska organu, Sąd naruszył przepis art. 14 c § 1 i § 2 Op. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to z tej przyczyny, że organ nie mógłby – przy ponownym wydawaniu interpretacji – przyjąć za podstawę rozstrzygnięcia innego stanu faktycznego niż zawartego w uchylonej interpretacji, skoro stan ten zgodny był ze stanem faktycznym zawartym we wniosku. Zalecenie zatem co do dalszego postępowania było niewykonalne, a fakt związania go organem uzasadniał uchylenie zaskarżonego wyroku. 11.9. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględni prawną ocenę zawartą w niniejszym uzasadnieniu i odniesie się merytorycznie do zaistniałego w sprawie sporu. 12. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, działając w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).