I SA/Gd 1169/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 21 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla indywidualną interpretację; 2. określa ,że indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. PRZEDMIOTEM SKARGI WNIESIONEJ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU PRZEZ "A" S.A. Z SIEDZIBĄ W G. JEST INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO Z DNIA 21 SIERPNIA 2008 R., SYGN. [...] WYDANA W IMIENIU MINISTRA FINANSÓW PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ. INDYWIDUALNA INTERPRETACJA DOTYCZYŁA PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB PRAWNYCH W ZAKRESIE MOŻLIWOŚCI ZALICZENIA DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW WYDATKÓW NA ODSZKODOWANIA (WYNAGRODZENIA) ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE Z NIERUCHOMOŚCI WYPŁACANE NA PODSTAWIE WYROKÓW SĄDOWYCH, ZAWARTYCH UGOD SĄDOWYCH ORAZ ORZECZEŃ ORGANÓW ADMINISTRACYJNYCH. PODSTAWĄ ROZSTRZYGNIĘCIA DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: PISMEM Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R. "A" S.A., Z SIEDZIBĄ W G. (ZWANA DALEJ "A"), WYSTĄPIŁA DO DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z WNIOSKIEM O UDZIELENIE PISEMNEJ INTERPRETACJI DOTYCZĄCEJ PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB PRAWNYCH W WW. ZAKRESIE. PRZEDSTAWIAJĄC STAN FAKTYCZNY "A" PODAŁA, ŻE Z PRZYCZYN PRZEZ NIĄ NIEZAWINIONYCH, W BEZUMOWNY SPOSÓB KORZYSTA Z CZĘŚCI NIERUCHOMOŚCI GRUNTOWYCH - OSÓB TRZECICH, NA KTÓRYCH POSADOWIONE SĄ STACJE TRANSFORMATOROWE LUB SŁUPY LINII ENERGETYCZNYCH. Z TEGO TEŻ TYTUŁU AKTUALNI WŁAŚCICIELE WW. NIERUCHOMOŚCI KIERUJĄ ORAZ NIEWĄTPLIWIE BĘDĄ KIEROWALI PRZECIW "A" POWÓDZTWA O ODSZKODOWANIE. WYJAŚNIAJĄC PRZYCZYNY ZAISTNIAŁEJ SYTUACJI SPÓŁKA WSKAZAŁA NA UTRZYMANIE SIĘ STANÓW FAKTYCZNYCH W ZAKRESIE ROZMIESZCZENIA BUDOWLI I URZĄDZEŃ ENERGETYCZNYCH POSADOWIONYCH NA PRYWATNYCH GRUNTACH JESZCZE PRZED PRZEŁOMEM USTROJOWYM TJ. W ZWIĄZKU Z OBOWIĄZUJĄCĄ W TAMTYM CZASIE POLITYKĄ ENERGETYCZNĄ PAŃSTWA. POMIMO ZMIAN USTROJOWYCH, USTAWODAWCA TWORZĄC ADMINISTRACYJNO-PRAWNE PODSTAWY ROZWOJU PRZEDSIĘBIORSTWA ENERGETYCZNYCH, ZAPOMNIAŁ NATOMIAST O WŁAŚCIWYM UREGULOWANIU SPECYFICZNYCH STOSUNKÓW CYWILNOPRAWNYCH, JAKIE POWSTAŁY POMIĘDZY TYMI PRZEDSIĘBIORCAMI, A WŁAŚCICIELAMI GRUNTÓW I BUDYNKÓW. W ŚWIETLE POWYŻSZEGO, "A" WNIOSŁA O WSKAZANIE CZY ODSZKODOWANIA WYPŁACONE PRZEZ SPÓŁKĘ NA PODSTAWIE WYROKÓW SĄDOWYCH, UGOD SĄDOWYCH I ORZECZEŃ ORGANÓW ADMINISTRACYJNYCH STANOWIĄ DLA SPÓŁKI KOSZT UZYSKANIA PRZYCHODU. PRZEDSTAWIAJĄC WŁASNY POGLĄD W SPRAWIE "A" WSKAZAŁA, ŻE WYDATKI TE STANOWIĄ KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODU, MAJĄC NA UWADZE, IŻ NIE ZOSTAŁY WYMIENIONE W ZAMKNIĘTYM KATALOGU WYŁĄCZEŃ Z ART. 16 UST. 1 USTAWY ORAZ TO, ŻE ZGODNIE Z LINIĄ ORZECZNICZĄ SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH ZA KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODU MOGĄ BYĆ UZNANE ZARÓWNO KOSZTY BEZPOŚREDNIE, ZWIĄZANE Z KONKRETNYM PRZYCHODEM, JAK RÓWNIEŻ KOSZTY POŚREDNIE, RACJONALNIE UZASADNIONE, ZWIĄZANE Z PROWADZENIEM DANEGO PRZEDSIĘBIORSTWA. W WYDANEJ W DNIU 21 MARCA 2008 R., INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI, DZIAŁAJĄCY W IMIENIU MINISTRA FINANSÓW DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UZNAŁ, ŻE W ODNIESIENIU DO OPISANEGO WE WNIOSKU STANU FAKTYCZNEGO PRZEDSTAWIONE PRZEZ "A" STANOWISKO JEST NIEPRAWIDŁOWE W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ MOŻLIWOŚCI ZALICZENIA DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW WYDATKÓW NA ODSZKODOWANIA (WYNAGRODZENIA) ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE Z NIERUCHOMOŚCI, WYPŁACANE NA PODSTAWIE WYROKÓW SĄDOWYCH ORAZ ZAWARTYCH UGOD SĄDOWYCH, ALE JEST ONO PRAWIDŁOWE W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ MOŻLIWOŚCI ZALICZENIA DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW WYDATKÓW NA ODSZKODOWANIA WYPŁACANE NA PODSTAWIE ART. 128 § 4 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R., O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, PO ROZPOZNANIU WEZWANIA "A" DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA, W DNIU 12 MAJA 2008 R., STWIERDZIŁ BRAK PODSTAW DO ZMIANY INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI WYDANEJ W DNIU 21 MARCA 2008 R. W SKARDZE NA POWYŻSZĄ INDYWIDUALNĄ INTERPRETACJĘ PRAWA WYDANĄ PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ, "A" WNIOSŁA O JEJ ZMIANĘ LUB UCHYLENIE W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ UZNANIA, ŻE OPISANE W STANIE FAKTYCZNYM WYDATKI NA ODSZKODOWANIA ZASĄDZONE WYROKIEM SADOWYM LUB USTALONE W UGODACH SĄDOWYCH NIE STANOWIĄ BEZPOŚREDNICH KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW W ŚWIETLE USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH. "A" ZARZUCIŁA ZASKARŻONEJ INTERPRETACJI NARUSZENIE ART. 15 UST. 1 CYT. USTAWY. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ, WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WYROKIEM Z DNIA 10 LUTEGO 2009 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU W SPRAWIE O SYGNATURZE AKT I SA/GD 797/08 UCHYLIŁ PRZEDMIOTOWĄ INTERPRETACJĘ. W UZASADNIENIU PRZYJĄŁ, IŻ W SPRAWIE Z UWAGI NA UPŁYW TERMINU DO WYDANIA INTERPRETACJI OKREŚLONEGO W ART. 14D O.P., WYDANA ZOSTAŁA TZW. MILCZĄCA INTERPRETACJA. W ZWIĄZKU Z TYM SĄD NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO MERYTORYCZNYCH ZARZUTÓW SKARGI. ROZPOZNAJĄC SKARGĘ KASACYJNĄ MINISTRA FINANSÓW NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WYROKIEM Z DNIA 5 PAŹDZIERNIKA 2010 R., WYDANYM W SPRAWIE II FSK 804/09 UCHYLIŁ WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 10 LUTEGO 2009 R. W UZASADNIENIU POWOŁANO SIĘ NA UCHWAŁĘ NSA WYDANĄ W SPRAWIE II FPS 7/09, CO SKUTKOWAŁO UZNANIEM STANOWISKA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI CO DO UCHYBIENIA TERMINOWI Z ART. 14D O.P., ZA BŁĘDNE. OZNACZA TO KONIECZNOŚĆ MERYTORYCZNEGO ROZPATRZENIA SKARGI. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: W OCENIE SĄDU SKARGA WNIOSKODAWCY NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE. ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.) SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. Z KOLEI PRZEPIS ART. 3 § 2 PKT 4A P.P.S.A., STANOWI, ŻE KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG NA PISEMNE INTERPRETACJE PRZEPISÓW PRAWA WYDAWANE W INDYWIDUALNYCH SPRAWACH. W MYŚL ART. 146 § 1 P.P.S.A. SĄD, UWZGLĘDNIAJĄC SKARGĘ UCHYLA PISEMNĄ INTERPRETACJĘ. Z PRZEPISU ART. 134 § 1 P.P.S.A. WYNIKA Z KOLEI, ŻE SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. REGULACJA PRAWNA OKREŚLAJĄCA PRZESŁANKI UZYSKANIA WYNAGRODZENIA ZA KORZYSTANIE Z CUDZEJ RZECZY UREGULOWANA ZOSTAŁA W ART. 224 § 2 I ART. 225 KODEKSU CYWILNEGO. NA POTRZEBY NINIEJSZEGO ROZSTRZYGNIĘCIA BEZPRZEDMIOTOWE JEST WSKAZYWANIE PRZESŁANEK WARUNKUJĄCYCH MOŻLIWOŚĆ UZYSKANIA TAKIEGO ŚWIADCZENIA, NALEŻY JEDNAK PODKREŚLIĆ, ŻE WYNAGRODZENIE O JAKIM MOWA W PRZYWOŁYWANYCH NORMACH NIE JEST ODSZKODOWANIEM. STANOWI ONO NATOMIAST SPOSÓB REGULOWANIA STOSUNKÓW MIĘDZY WŁAŚCICIELEM A NIEUPRAWNIONYM POSIADACZEM, OCHRONĘ INTERESÓW WŁAŚCICIELA I PRZYWRACANIA ZAKŁÓCONEJ RÓWNOWAGI MIĘDZY TYMI PODMIOTAMI. WYNAGRODZENIE Z ART. 224 § 1 I ART. 255 KODEKSU CYWILNEGO UŁATWIA WŁAŚCICIELOWI OSIĄGNIĘCIE CELU GOSPODARCZEGO POLEGAJĄCEGO NA ZRÓWNANIU JEGO STANU MAJĄTKOWEGO DO POZIOMU, KTÓRY MOŻNA BYŁOBY OSIĄGNĄĆ, GDYBY WŁAŚCICIEL MÓGŁ KORZYSTAĆ Z RZECZY STANOWIĄCEJ PRZEDMIOT JEGO PRAWA WŁASNOŚCI. NALEŻY PRZY TYM ZAZNACZYĆ, ŻE PRZEPISY ART. 224 § 2 I ART. 225 KODEKSU CYWILNEGO W ZAKRESIE WYMIENIONYCH W NICH ROSZCZEŃ WYŁĄCZAJĄ INNE PODSTAWY ODPOWIEDZIALNOŚCI POSIADACZA WOBEC WŁAŚCICIELA (POR. WYROK SN Z DNIA 9 CZERWCA 2000 R. SYGN. AKT IV CKN 1159/00). ZARÓWNO POWSTANIE ROSZCZENIA O WYNAGRODZENIE ZA KORZYSTANIE Z RZECZY, JAK I WYSOKOŚĆ WYNAGRODZENIA NIE ZALEŻY OD TEGO, CZY WŁAŚCICIEL W RZECZYWISTOŚCI PONIÓSŁ JAKIŚ USZCZERBEK, A POSIADACZ UZYSKAŁ JAKĄŚ KORZYŚĆ. O WYSOKOŚCI NALEŻNEGO WŁAŚCICIELOWI WYNAGRODZENIA DECYDUJĄ STAWKI RYNKOWE ZA KORZYSTANIE Z DANEGO RODZAJU RZECZY I CZAS POSIADANIA RZECZY PRZEZ ADRESATA ROSZCZENIA (TAK WYROK SN Z DNIA 15 KWIETNIA 2004 R. SYGN. AKT IV CK 273/03). WYNAGRODZENIE ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE NIE JEST I NIE MOŻE BYĆ ODSZKODOWANIEM Z TYTUŁU POZBAWIENIA POSIADANIA RZECZY, WIĄŻE SIĘ BOWIEM Z FAKTEM WYKONYWANIA POSIADANIA SAMOISTNEGO (ART. 225 K.C.)., A NIE WYRZĄDZENIEM SZKODY W JAKIEJKOLWIEK POSTACI. TYM SAMYM, W OCENIE SĄDU, WYNAGRODZENIE PRZYSŁUGUJĄCE OD SAMOISTNEGO POSIADACZA, NIE JEST NAPRAWIENIEM SZKODY WYRZĄDZONEJ WŁAŚCICIELOWI LECZ ZAPŁATĄ ZA KORZYSTANIE Z JEGO RZECZY, KTÓRĄ POSIADACZ MUSIAŁBY UIŚCIĆ WŁAŚCICIELOWI, GDYBY JEGO POSIADANIE OPARTE BYŁO NA ISTNIEJĄCEJ PODSTAWIE PRAWNEJ; A WIĘC TYM CO UZYSKAŁBY WŁAŚCICIEL, GDY RZECZ ODDAŁ W ODPŁATNE KORZYSTANIE NA PODSTAWIE WAŻNEGO STOSUNKU PRAWNEGO. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM, TAK WYPŁACONE ŚWIADCZENIE NIE JEST ODSZKODOWANIEM, DO KTÓREGO MIAŁYBY ZASTOSOWANIE PRZEPISY PRAWA CYWILNEGO REGULUJĄCE WYSOKOŚĆ LUB ZASADY USTALANIA ROSZCZEŃ ODSZKODOWAWCZYCH. USTAWA PODATKOWA NIE ZAWIERA DEFINICJI SZKODY CZY ODSZKODOWANIA, JEDNAKŻE DOKONUJĄC JEGO WYKŁADNI NIE NALEŻY ODBIEGAĆ OD JEGO ROZUMIENIA JAKIE TEMU POJĘCIU ZOSTAŁO NADANE W SYSTEMIE PRAWA CYWILNEGO. O TYM CO STANOWI SZKODĘ ORAZ JAKIE SĄ ZASADY I SPOSOBY JEJ NAPRAWIENIA DECYDUJĄ (GENERALNIE) PRZEPISY ART. 361 I ART. 363 KODEKSU CYWILNEGO. NATOMIAST PRZEDMIOTOWE WYNAGRODZENIE JAKO NIE SŁUŻĄCE NAPRAWIENIU SZKODY, NIE MA CHARAKTERU ODSZKODOWAWCZEGO, PODOBNIE JAK KORZYSTANIE Z NIERUCHOMOŚCI PRZEZ POSIADACZA NIE OZNACZA WYRZĄDZENIE JEJ WŁAŚCICIELOWI SZKODY TYLKO DLATEGO, ŻE NIE ŁĄCZY ICH WAŻNY STOSUNEK PRAWNY, A WŁAŚCICIEL NIE MÓGŁ Z NIERUCHOMOŚCI TEJ KORZYSTAĆ. WYNAGRODZENIE, O KTÓRYM MOWA W ART. 224 § 2 I ART. 225 JEST NALEŻNE BEZ WZGLĘDU NA USZCZERBEK MAJĄTKOWY JAKI PONIÓSŁ LUB MÓGŁBY PONIEŚĆ WŁAŚCICIEL POZBAWIONY MOŻLIWOŚCI KORZYSTANIA Z RZECZY. TOŻSAMY POGLĄD WYRAZIŁ NACZELNY SAD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z 22 STYCZNIA 2010 R., SYGN. AKT II FSK 1327/08. SĄD TEN STWIERDZIŁ, ŻE ART. 224 § 2 KODEKSU CYWILNEGO NORMUJE UZUPEŁNIAJĄCE ROSZCZENIE WINDYKACYJNE (O ZWROT RZECZY). DO ROSZCZEŃ TYCH NALEŻY ROSZCZENIE O WYNAGRODZENIE ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE Z RZECZY, O ODSZKODOWANIE Z TYTUŁU ZUŻYCIA, POGORSZENIA LUB UTRATY RZECZY, O ZWROT POBRANYCH NIE ZUŻYTYCH POŻYTKÓW, O ZAPŁATĘ WARTOŚCI POŻYTKÓW ZUŻYTYCH. JUŻ TO WYLICZENIE ROSZCZEŃ, PRZYSŁUGUJĄCYCH WŁAŚCICIELOWI WSKAZUJE NA TO, ŻE USTAWODAWCA ODRÓŻNIŁ WYNAGRODZENIE ZA KORZYSTANIE Z RZECZY OD ODSZKODOWANIA. ZARÓWNO W DOKTRYNIE . JAK I W ORZECZNICTWIE ZA UGRUNTOWANY JUŻ UZNAĆ MOŻNA POGLĄD, IŻ WYNAGRODZENIE ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE Z RZECZY OBEJMUJE TO WSZYSTKO, CO UZYSKAŁBY WŁAŚCICIEL, GDYBY JĄ WYNAJĄŁ, WYDZIERŻAWIŁ ALBO ODDAŁ DO ODPŁATNEGO KORZYSTANIA NA PODSTAWIE INNEGO STOSUNKU PRAWNEGO. POKRYWA ONO TAKŻE NORMALNE ZUŻYCIE RZECZY, BĘDĄCE WYNIKIEM PRAWIDŁOWEGO JEJ UŻYWANIA. POWSTANIE TEGO ROSZCZENIA I JEGO WYSOKOŚĆ NIE SĄ ZALEŻNE OD TEGO, CZY WŁAŚCICIEL PONIÓSŁ JAKIŚ USZCZERBEK, A POSIADACZ UZYSKAŁ JAKĄŚ KORZYŚĆ. MIMO, ŻE ROSZCZENIE TO ŁĄCZY W SOBIE PIERWIASTKI ROSZCZENIA ODSZKODOWAWCZEGO I ROSZCZENIA O ZWROT BEZPODSTAWNEGO WZBOGACENIA, TO JEST ONO - PODOBNIE JAK INNE ROSZCZENIA PRZEWIDZIANE W ART. 224 § 2 KODEKSU CYWILNEGO - ODRĘBNYM ROSZCZENIEM, NIEZALEŻNYM OD PRZESŁANEK ROSZCZEŃ O NAPRAWIENIE SZKODY I ZWROT BEZPODSTAWNEGO WZBOGACENIA. KWOTY UZYSKANE Z TYTUŁU WYNAGRODZENIA ZA BEZUMOWNE KORZYSTANIE Z RZECZY W ŚWIETLE PRZEPISÓW PRAWA CYWILNEGO NIE MOGĄ ZATEM BYĆ UZNANE ZA ODSZKODOWANIE. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE WYDANA PRZEZ MINISTRA FINANSÓW INDYWIDUALNA INTERPRETACJA KWALIFIKUJĄCA OPISANE WE WNIOSKU ŚWIADCZENIE JAKO ODSZKODOWANIE, JEST WADLIWA I CHOĆBY Z TEGO POWODU NALEŻY JĄ UZNAĆ ZA NARUSZAJĄCĄ PRAWO. NIE BUDZI WĄTPLIWOŚCI SĄDU JEDNAK TAKŻE, ŻE I STANOWISKO ORGANU CO DO ROZUMIENIA TREŚCI ART. 15 UST. 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH JEST NIEPRAWIDŁOWE. W MYŚL ART. 15 UST. 1 U.P.D.O.P.: "KOSZTAMI UZYSKANIA PRZYCHODÓW SĄ KOSZTY PONIESIONE W CELU OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODÓW, Z WYJĄTKIEM KOSZTÓW WYMIENIONYCH W ART. 16 UST. 1". Z UWAGI NA TO, ŻE CELEM PROWADZONEJ PRZEZ PODATNIKA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ JEST DZIAŁALNOŚĆ NASTAWIONA NA OSIĄGANIE PRZYCHODÓW KOSZTAMI UZYSKANIA PRZYCHODÓW BĘDĄ WSZELKIE WYDATKI (Z WYJĄTKIEM ENUMERATYWNIE WYMIENIONYCH W ART. 16 U.P.D.O.P.), KTÓRE OBIEKTYWNIE MOGĄ SIĘ PRZYCZYNIĆ DO OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODU Z TEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ WZGLĘDNIE ZACHOWANIA ALBO ZABEZPIECZENIA ŹRÓDŁA PRZYCHODÓW. Z UWAGI NA TREŚĆ WW. NORMY, KOSZTY PONOSZONE PRZEZ PODATNIKA NALEŻY OCENIAĆ POD KATEM ICH CELOWOŚCI (PRZEZNACZENIA), A WIĘC DĄŻENIA DO UZYSKANIA PRZYCHODU, A NIE REZULTATU, JAKI PRZYNIOSŁY W POSTACI KONKRETNEGO PRZYCHODU. PRZY KWALIFIKOWANIU KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW TRZEBA, WIĘC BRAĆ POD UWAGĘ ZARÓWNO PRZEZNACZENIE WYDATKU JEGO CELOWOŚĆ), JAK I POTENCJALNĄ MOŻLIWOŚĆ PRZYCZYNIENIA SIĘ DANEGO WYDATKU DO OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODÓW. NALEŻY PRZY TYM, "ODRÓŻNIĆ POJĘCIE RACJONALNOŚCI JAKO KRYTERIUM OCENY CELOWOŚCI WYDATKU OD POJĘCIA RACJONALNOŚCI DECYZJI GOSPODARCZYCH PODJĘTYCH PRZEZ PODATNIKA (POR. GLOSĘ AUTORSTWA L. ETELA I P. PIETRASZA DO WYROKU WSA W OPOLU Z 30 LISTOPADA 2005 R., SYGN. I SA/OP 119/05, W: PRAWO I PODATKI 2007/3 S.30-35). Z POWYŻSZEGO WYNIKA, WIĘC ŻE ORGANY PODATKOWE NIE SĄ UPRAWNIONE DO OCENY RACJONALNOŚCI, NIEZBĘDNOŚCI ORAZ SENSU EKONOMICZNEGO PODJĘTYCH PRZEZ PRZEDSIĘBIORCĘ DECYZJI W RAMACH PROWADZONEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, W TYM RÓWNIEŻ Z PUNKTU WIDZENIA OCZEKIWANYCH WPŁYWÓW DO BUDŻETU. ORGANY CELOWOŚĆ WYDATKU MOGĄ BADAĆ TYLKO W GRANICACH WYZNACZONYCH PRZEZ ART.15 U.P.D.O.P. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE ORGANY POSIADAJĄ KOMPETENCJE DO BADANIA (I OCENY) CZY KONKRETNY WYDATEK ZOSTAŁ PONIESIONY W ZWIĄZKU Z DĄŻENIEM DO OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODU, NIE POSIADAJĄ NATOMIAST UPRAWNIEŃ DO ANALIZOWANIA TEGO WYDATKU Z PUNKTU WIDZENIA INNYCH KRYTERIÓW POZANORMATYWNYCH, TAKICH JAK RACJONALNOŚĆ PODEJMOWANYCH PRZEZ PRZEDSIĘBIORCĘ DECYZJI GOSPODARCZYCH ICH EFEKTYWNOŚCI, SENSU EKONOMICZNEGO CZY NIEZBĘDNOŚCI. W OCENIE ORGANU WYDAJĄCEGO INTERPRETACJĘ, KOSZTY ZWIĄZANE Z DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ OPRÓCZ TEGO, ŻE MUSZĄ BYĆ WYNIKIEM PRZEMYŚLANEGO I CELOWEGO DZIAŁANIA NIE MOGĄ OBCIĄŻAĆ BUDŻETU SKUTKAMI ZANIEDBAŃ, CZY DZIAŁAŃ SPRZECZNYCH Z PRAWEM LUB ZASADAMI WSPÓŁŻYCIA SPOŁECZNEGO POWODUJĄCYCH ZMNIEJSZENIE WPŁYWÓW DO BUDŻETU. TYM SAMYM ORGAN WSKAZAŁ NA DODATKOWE POZANORMATYWNE KRYTERIA, WEDŁUG KTÓRYCH NALEŻY BADAĆ POSZCZEGÓLNE WYDATKI PRZY ICH KWALIFIKOWANIU DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW. ANALIZA WYDATKÓW Z PUNKTU WIDZENIA WSPOMNIANYCH POZANORMATYWNYCH KRYTERIÓW JEST DZIAŁANIEM BEZ PODSTAWY PRAWNEJ. SĄD PODZIELA POGLĄD ZGODNIE Z KTÓRYM WYKŁADNI PRZEPISÓW ART. 15 UST. 1 U.P.D.O.P., NALEŻY DOKONYWAĆ ŁĄCZNIE Z ZAWARTYMI W ART. 16 UST. 1 U.P.D.O.P. KATALOGIEM NEGATYWNYCH WYDATKÓW ZWIĄZANYCH Z PRZYCHODAMI PODATNIKA, NIE STANOWIĄCYCH WOLĄ USTAWODAWCY KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW. WE WSPOMNIANYM ART. 16 UST. 1 U.P.D.O.P., NIE WYMIENIA SIĘ JAKO ODRĘBNEJ KATEGORII - WYDATKÓW DOTYCZĄCYCH NAPRAWIENIE SKUTKÓW POSIADANIA FUNKCJONUJĄCEGO BEZ ISTNIEJĄCEGO STOSUNKU PRAWNEGO ŁĄCZĄCEGO WŁAŚCICIELA I POSIADACZA NIERUCHOMOŚCI, W TYM ROZLICZEŃ POMIĘDZY WŁAŚCICIELEM I POSIADACZEM RZECZY W RAZIE BEZUMOWNEGO POSIADANIA CUDZEJ RZECZY. NALEŻY PRZY TYM PAMIĘTAĆ, ŻE PODSTAWĄ WYPŁATY WYNAGRODZENIA ZA CZAS BEZUMOWNEGO KORZYSTANIA Z RZECZY JEST PRAWO RZECZOWE, A SAMO ROSZCZENIE WŁAŚCICIELA GRUNTU JEST ROSZCZENIEM O WYNAGRODZENIE ZA KORZYSTANIE Z RZECZY, NIEZALEŻNIE OD TEGO CZY WŁAŚCICIEL PONIÓSŁ JAKĄKOLWIEK SZKODĘ. MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKŁ O UCHYLENIU INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI NA PODSTAWIE ART. 146 § 1 P.P.S.A., O JEJ WYKONANIU NA PODSTAWIE ART. 152 P.P.S.A., I O KOSZTACH NA PODSTAWIE ART. 200 P.P.S.A.