II SA/Bk 678/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania S. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...]odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid.gr.[...] i [...] w B. przy ul. A. G., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Na skutek wniosku S. K. z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...]w B. przy ul. A. G., Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin do dnia [...] stycznia 2010 r. Z uwagi na powtarzające się wnioski inwestora, kolejno postanowieniami z dnia [...] stycznia 2010 r., [...]lutego 2010 r., [...] marca 2010 r., [...] kwietnia 2010 r., [...] kwietnia 2010 r. oraz [...] maja 2010 r. organ I instancji przedłużał termin usunięcia wskazanych nieprawidłowości. W związku z tym, iż złożona dokumentacja nie została uzupełniona w sposób wskazany w postanowieniach, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...]odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] w B. przy ul. A. G. Argumentując swoje stanowisko organ I instancji stwierdził, że wprawdzie przedmiotowe działki mają dostęp do drogi publicznej (decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak:[...] dokonano zmiany dotychczasowego użytku z "Bp" na "dr" dla działki o nr ewid. gr. [...]stanowiącej ul. E. oraz wpisano Zarząd Dróg i Inwestycji Miejskich jako gospodarujące nieruchomością), to jednak inwestor nie spełnił wymogów, o których mowa w § 27 ust. 1-4 i § 28 ust. 1-3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przedłożona przez inwestora uzupełniona dokumentacja wykazywała niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę i w zakresie odprowadzenia ścieków. Organ przywołał przepis § 27 planu, który przewiduje zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci z wykorzystaniem układu istniejących i projektowanych sieci wodociągowych i ustala zakaz budowy indywidualnych ujęć wody z wyjątkiem ujęć awaryjnych, ujęć związanych z obronnością kraju, ujęć służących zbiorowemu zaopatrzeniu w wodę i ujęć przemysłowych uzasadnionych względami technologicznymi. W zakresie natomiast odprowadzenia ścieków § 28 planu przewiduje odprowadzenie ich do systemu miejskiej kanalizacji sanitarnej, dopuszczając odprowadzenie ścieków do innych systemów kanalizacji spełniających warunki w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków. W nawiązaniu do powyższych regulacji organ wskazał, że załączony projekt zagospodarowania terenu przewidział natomiast zaopatrzenie w wodę z projektowanej studni, a odprowadzenie ścieków sanitarnych do zbiornika szczelnego. Ponadto organ I instancji wskazał, że projekt przedłożony przez inwestora nie spełnia wymogu określonego w § 35 pkt 5 miejscowego planu w zakresie obrony cywilnej oraz, że znajdują się w nim dwa różniące się od siebie projekty zagospodarowania terenu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się S. K. i reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie do Wojewody P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a), zasady pogłębiania zaufania do organu (art. 8 k.p.a). Ponadto podniósł, że organ I instancji nie uwzględnił, że działki inwestora przylegają bezpośrednio do działki sąsiedniej nr ew. gr.[...], na której realizowany jest budynek mieszkalny na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r. Zarzucił również, że skarżona decyzja nie wzmiankuje, iż na sąsiednich działkach realizowane są inwestycje, albowiem ich właściciele zgodzili się na własny koszt przeprowadzić instalację wodociągową i kanalizacyjna. Ponadto zdaniem w/w decyzja Prezydenta Miasta B. nie uwzględnia faktu, że w świetle wyjaśnień Departamentu Urzędu Miejskiego kanalizacja przy ulicy G. będzie wykonana w roku 2012. W związku z powyższym wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]Wojewoda P. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny, że przedłożona przez inwestora uzupełniona dokumentacja wykazywała niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę i w zakresie odprowadzenia ścieków. Ponadto organ wskazał, że załączony projekt zagospodarowania terenu przewidział natomiast zaopatrzenie w wodę z projektowanej studni, a odprowadzenie ścieków sanitarnych do zbiornika szczelnego. Poza tym Wojewoda P. zaznaczył, że już decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...]Prezydent Miasta B. odmówił S. K. wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego w związku z tym, ze inwestor nie przedstawił projektu w wersji zgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenie w wodę z projektowanej studni oraz odprowadzenie ścieków sanitarnych, jak również nie dołączył oświadczeń właściwych gestorów sieci. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. (sygn. akt II SA/Bk 778/08) oddalił skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje organu I instancji. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny w dacie rozpatrywania niniejszej sprawy (decyzja organu I instancji z [...] czerwca 2010 r.)nie różni się w sposób istotny od stanu faktycznego istniejącego w dacie poprzedniego rozstrzygnięcia (decyzja organu I instancji z [...] czerwca 2008 r.). Odnosząc się do spornej kwestii dotyczącej niezgodności z planem rozwiązań przyjętych przez inwestora w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków organ odwoławczy powołując się na wyrok WSA w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 226/09 z dnia 27 sierpnia 2009 r.) wyjaśnił, że pełna kontrola poprawności i zgodności z prawem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwa w postępowaniu przed sądem, do uruchomienia którego konieczna jest skarga obywatela wywiedziona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Ustosunkowując się natomiast do stwierdzenia Skarżącego, że na sąsiednich działkach realizowane są inwestycje, albowiem ich właściciele zgodzili się na własny koszt przeprowadzić instalację wodociągową i kanalizacyjną, Wojewoda P. wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy zamiaru inwestycyjnego na nieruchomościach nr [...]i [...]. Ostatni zarzut dotyczył zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Poza tym powołał się na stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że o tożsamości sprawy, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. można mówić, gdy tak jak w niniejszej sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem S. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.105 § 1 k.p.a. przez błędne stanowisko Wojewody P., że w sprawie występują te same podmioty oraz, że stan faktyczny nie uległ zmianie. Skarżący podkreślił, że stan faktyczny uległ znaczącej zmianie, gdyż przedmiotowe działki posiadają dostęp do drogi publicznej, bowiem ulica A. G. uzyskała połączenie z ul. J. P. [...]. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art.107 § 3 k.p.a. W związku z faktem, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, organy administracji publicznej wyższego stopnia zobowiązane są do nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym przez organy niższego stopnia, Skarżący podniósł, że nie akceptuje faktu, że w B. są inwestorzy, którzy nie wyrazili zgody na partycypowanie w kosztach budowy infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej oraz tacy, którą taką zgodę wyrazili. Poza tym naruszenie przez Wojewodę P. art. 7 k.p.a. polegało na tym, że nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego zawężając problematykę pozwolenia na budowę jedynie do działek [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego jaskrawe pominięcie faktu wydania pozwolenia na budowę innym inwestorom godzi w godny ochrony, jego słuszny interes, który nie jest sprzeczny z prawem, ani też z zasadami współżycia społecznego. Ostatni zarzut dotyczył naruszenia art. 8 k.p.a. W ocenie Skarżącego organ II instancji w zaskarżonej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że uzyskał on pozwolenie na budowę na działce nr [...]położonej przy ul. A. G. bezpośrednio przylegającej do działek nr [...] i [...]gdzie znajduje się studnia, z której zamierza korzystać w okresie budowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Ponadto dodał, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, okoliczność braku negatywnych przesłanek odnośnie zapewnienia dostępu do drogi publicznej z nieruchomości, na której ma być realizowana budowa, nie uszła uwadze organowi II instancji. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wskazał bowiem, że wyjaśnienie kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, w postępowaniu przed organem I instancji, w tym stanie faktycznym nie będzie prowadziło do innego rozstrzygnięcia niż w decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Zdaniem organu II instancji stan faktyczny nie zmienił się w sposób zasadniczy z uwagi na fakt, że w dalszym ciągu nie została wyjaśniona kwestia zaopatrzenia planowanego budynku w wodę i odprowadzenia z niego ścieków. Odpowiadając na zarzut Skarżącego odnośnie nieuwzględnienia faktu, iż działki nr ew. gr. [...]i [...]przylegają bezpośrednio do działki nr ew. gr.[...], na której inwestor rozpoczął budowę budynku mieszkalnego na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, w której to organ zaakceptował pobór wody z projektowanej studni, organ odwoławczy wyjaśnił, że wspomniana decyzja organu I instancji nr [...] została wydana w dniu [...] maja 2006 r. a więc przed wejściem w życie w/w planu ( uchwała Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B.). Ustosunkowując się natomiast do stwierdzenia Skarżącego odnośnie rzekomego finansowania przez właścicieli sąsiednich działek części infrastruktury technicznej, Wojewoda P. wyjaśnił, że zarzut ten nie może być oceniany z uwagi na fakt, że kwestia ta nie stanowi przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa, mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji stwierdził, że merytoryczne rozpoznanie wniosku S. K. o wydanie pozwolenia na budowę, dokonane decyzją odmowną Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2010 r. było nieprawidłowe. Organ odwoławczy dopatrzył się tożsamości sprawy uznając, że istnieje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2008 r. również odmawiająca Skarżącemu udzielenia pozwolenia na budowę tego samego obiektu na tych samych działkach i z tych samych przyczyn, co decyzja z dnia [...].06.2010 r. Organ stwierdził, że stan faktyczny w dacie rozpatrywania niniejszej sprawy (decyzja organu I instancji z dnia [...].06.2010 r.) nie różnił się w sposób istotny od stanu faktycznego istniejącego w dacie poprzedniego rozstrzygnięcia (decyzja organu I instancji z dnia [...].06.2008r.). Stąd też organ II instancji uważał, że zachodzi powaga rzeczy orzeczonej (res iudicata) i należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa), ponieważ w przeciwnym przypadku zachodziłaby podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej z mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Należy przypomnieć, że przepis art. 105 § 1 kpa ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 25.03.2010 r. sygn. akt IOSK 789/09, także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.01.2010 r. – sygn. akt IV SA/Gl 446/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 14.11.2009 r. – sygn. akt ISA/Lu 451/09). Nie ulega wątpliwości, że z tożsamością sprawy tj. rozstrzygnięciem kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna, mamy do czynienia wówczas, gdy występują te same podmioty, kolejna sprawa dotyczy tego samego przedmiotu oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Zatem o tożsamości sprawy przesądzają przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które muszą wystąpić łącznie. Tak, jak wyłożył NSA w wyroku z 14 lutego 2008 r. w sprawie II OSK 21/07, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury i doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2006, wyd. II., B. Adamiak; glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1998 r., III SA 103/97, OSP 1999/1/19; B. Adamiak (w:) J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 586; J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO Łódź - Zielona Góra 1997, s. 110-111; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., FSK 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie, że jako ten sam przedmiot sprawy należy rozumieć identyczną podstawę prawną, identyczną podstawę faktyczną oraz treść żądania strony (vide wyrok WSA z 28.06.2006 r., I SA/Wa 484/06, Lex 219393; wyrok NSA z 29.04.1998 r., IV SA 1061/96, Lex 45166; wyrok WSA w Warszawie z 01.12.2006 r., I SA/Wa 1222/06, Lex nr 342985; M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz" Zakamycze 2005, tezy do art. 156 Kpa). Przesądzające znaczenie ma zatem aspekt przedmiotowy (vide B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007/1/7). Analizując powyższy stan prawny w aspekcie sprawy niniejszej Sąd doszedł do wniosku, że organ II instancji prawidłowo przedstawił rozważania teoretyczne odnoszące się do zagadnienia tożsamości sprawy, ale błędnie dokonał subsumpcji tj. przyporządkowania tychże rozważań do faktycznych okoliczności sprawy. Otóż należy zgodzić się, że w porównywanych decyzjach: z dnia [...].06.2008 r. i [...].06.2010 r. podmiot był ten sam (S. K.), lecz przedmiot, chociaż tak samo brzmiący (wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr [...] i [...] w B. przy ulicy G.), to trudno uznać za tożsamy. Tożsamość ta nie mogła wynikać już z samej istoty postępowania o pozwolenie na budowę, gdzie przed wydaniem decyzji organ, za każdym razem, sprawdza istnienie przesłanek z art. 35 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Spełnienie bądź brak spełnienia przez inwestora warunków z art. 35 Prawa budowlanego nie zawsze będzie identyczne. Postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę ma te kwestie wyjaśnić. W sprawie niniejszej organ I instancji zobowiązał Skarżącego postanowieniem z dnia [...].12.2009 r. do uzupełnienia dokumentacji projektowej, wydając zalecenia w 23-ch punktach. Dla porównania w sprawie toczącej się poprzednio (zakończonej decyzją z dnia [...].06.2008 r.) wachlarz zobowiązań do uzupełnienia braków w dokumentacji nałożonych postanowieniem z [...].04.2008 r. wynosił 9 punktów (wynika to z treści uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z 7.05.2009 r. IISA/Bk 778/08 str. 6). W decyzji z dnia [...].06.2008 r. wskazano 3 główne przyczyny odmowy wydania Skarżącemu pozwolenia na budowę: brak dostępu działki do drogi publicznej, nieuznanie projektu zaopatrzenia w wodę w stosunku do ustaleń planu miejscowego, nieuzupełnienie dokumentacji w wyznaczonym terminie (str. 78 w/w uzasadnienia Sądu w sprawie IISA/Bk 778/08). Jak zauważył organ II instancji brak aprobaty zaopatrzenia w wodę stanowi również jedną z przyczyn odmowy wydania pozwolenia na budowę w decyzji z dnia [...].06.2010 r., jednakże nie jest to przyczyna jedyna. Słusznie podkreślono w zarzutach skargi, że w poprzednim stanie faktycznym istniał problem braku dostępu do drogi publicznej działek inwestora o nr [...] i [...] i było to główną przyczyną nieudzielenia pozwolenia na budowę. W obecnej sytuacji dostęp do drogi publicznej został zapewniony. Powyższe okoliczności świadczą w ocenie Sądu, że stan faktyczny sprawy uległ zmianie i wbrew stanowisku Wojewody P. nie jest identyczny. Aby mówić o tożsamości przedmiotu sprawy należy mieć na względzie m.in. identyczną podstawę faktyczną i treść żądania strony. Gdyby przyjąć powierzchowne rozumienie tożsamości sprawy jaką przyjął organ odwoławczy, to dla umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego wystarczyłoby sprawdzić nazwę żądania określonego we wniosku i identyczność osoby składającej wniosek o pozwolenie na budowę. Oznaczałoby to, że raz wydana decyzja odmawiająca pozwolenia na budowę (niezależnie z jakich przyczyn) funkcjonowałoby w obrocie prawnym zamykając na zawsze drogę do uzyskania pozwolenia na budowę żądanej przez stronę inwestycji, nawet przy zmianie okoliczności faktycznych. Taka ocena nie może być zgodna z prawem, zwłaszcza gdy chodzi o specyfikę postępowania dotyczącego wydawana decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie, organ odwoławczy z powodu własnej niekonsekwencji naruszył treść art. 107 § 3 kpa poprzez merytoryczne odniesienie się do zarzutów odwołania. Uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią. Skoro w przeświadczeniu organu postępowanie należało umorzyć, to uzasadnienie winno ograniczyć się do wyjaśnienia przesłanek z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa Powstała zatem częściowa sprzeczność rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania Skarżącego z dnia [...].07.2010 r. od decyzji organu I instancji z dnia [...].06.2010 r. będzie natomiast przedmiotem ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Reasumując – z uwagi na zasadność skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa dotyczących tożsamości sprawy i oceny bezprzedmiotowości postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 105 § 1 Kpa), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu od skargi.