VI SA/Wa 1161/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2009 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w [...] na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r.: 1. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży; 2. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży; 3. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. oddala skargi Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2009 r.: nr [...], nr [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) utrzymało w całości w mocy odpowiednio decyzje Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r.: nr [...], nr [...] oraz nr [...], którymi cofnięto S. z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) odpowiednio zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych: o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz o zawartości powyżej 18 % alkoholu – przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W maju 2008 r. do Wydziału Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] wpłynął wniosek Straży Miejskiej [...] o cofnięcie skarżącej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce handlowej zlokalizowanej przy ul. P. w [...]. Jako podstawę wniosku wskazano fakt ujawnienia sprzedaży alkoholu osobie nieletniej ww. placówce. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowań administracyjnych cofnął skarżącej rzeczone zezwolenia, wskazując przy tym na art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) cytowana dalej jako u.w.t. Prezydent [...] swoje rozstrzygnięcie oparł m.in. na następujących dowodach: • notatce służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej sporządzonej w dniu zatrzymania nieletnich, z której wynika, że alkohol został zakupiony ok. godz. 8.45 ww. placówce skarżącej, natomiast nieletni nie posiadał dowodu jego zakupu – paragonu, bowiem po wyjściu ze sklepu wyrzucił go (k. 41 akt adm.); • kopii paragonu fiskalnego nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. – nadesłanego przez skarżącą, z którego wynika, że sprzedaż alkoholu nastąpiła o godz. 8.42 (k. 178 akt adm.); • protokole z przesłuchania sprzedawczyni z dnia [...] lipca 2008 r., w którym przesłuchiwana stwierdziła, że nie pamięta nieletniego i faktu sprzedaży mu alkoholu; • protokole z przesłuchania dnia [...] września 2008 r. nieletniego M. P., który nabył ww. placówce skarżącej alkohol, z którego wynika, że zakupu dokonał on w godzinach 7.30 – 8.00 (k. 110 akt adm.). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia organ wskazał, że w toku postępowań bezsprzecznie ustalono, iż w dniu [...] maja 2008 r. ww. placówce handlowej skarżącej dokonano sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, nie żądając przy tym okazania dokumentu potwierdzającego wiek klienta. Organ wskazał, że fakt nie posiadania przez nieletniego paragonu za zakupiony alkohol, w sytuacji gdy jego kopia znajduje się w aktach sprawy oraz rozbieżności pomiędzy zeznaniami nieletniego klienta a sprzedawczyni, co do godziny dokonania zakupu alkoholu nie budzą w jego ocenie wątpliwości i nie podważają faktu sprzedaży. Zdaniem organu powyższe wypełniało przesłankę wskazaną ww. przepisie, mianowicie organ zobligowany jest cofnąć zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania określonych w ww. ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności w przypadku sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim. Od rozstrzygnięć organu I instancji skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, złożyła odwołania, w których podniosła, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało jednoznacznie, że w dniu [...] maja 2008 r. nastąpiła sprzedaż alkoholu osobie nieletniej przez wskazaną i przesłuchaną w charakterze świadka sprzedawczynię. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów art.: 7, 8, 77 § 1 i 89 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, uważając że Prezydent przy wydawaniu decyzji pominął zeznania sprzedawczyni oraz zeznania nieletniego, który dokonał rzekomego zakupu alkoholu, a z których wynikały rozbieżności, co do godziny dokonania transakcji, a także, że organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu umorzenia przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowania o czyn z art. 208 k.k. Wskazała także, że jej zdaniem przeprowadzona konfrontacja ww. placówce skarżącej nastąpiła z naruszeniem zasad postępowania procesowego. Nadto dowodząc, że sankcja zastosowana w niniejszej sprawie jest zbyt dotkliwa wskazała na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie o sygn. akt II SA 714/98, z którego wynika jej zdaniem, że jedynie powtarzające się zdarzenia, a nie jednorazowy, sporadyczny przypadek jest podstawą do cofnięcia ww. zezwoleń. Skarżąca w odwołaniu wniosła o uchylenie ww. decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. SKO uznało, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zatem Prezydent nie dopuścił się naruszenia wskazanych w odwołaniu norm k.p.a. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia faktu umorzenia przez Prokuraturę postępowania o czyn z art. 208 k.k. wskazało, że skarżąca nie uwzględniła - formułując ów zarzut, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania karnego. Organ odwoławczy podał, że dyspozycja art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. jest jednoznaczna i w sytuacji, gdy nastąpiła sprzedaż alkoholu osobie nieletniej organ musiał w tym zakresie wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wnosząc o uchylenie ww. decyzji SKO, zarzuciła naruszenie: art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. poprzez błędną jego interpretację oraz art.: 7, 8, 11, 77 § 1, 89 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu i raz jeszcze wskazała na rozbieżności czasowe dotyczące godziny sprzedaży alkoholu, wynikające z zeznań nieletniego klienta (który nie posiadał paragonu zakupu alkoholu) i załączonych do akt sprawy paragonów sprzedaży w kasie nr 2 w dniu [...] maja 2008 r., a także z zeznań sprzedawczyni. Powołując się na ostrożność procesową skarżąca uznała, że jednorazowy przypadek sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie wystarcza do pełnego uzasadnienia rozstrzygnięcia o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do zastosowania sankcji przewidzianej w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. Na rozprawie w dniu 15 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.111 § 2 p.p.s.a. połączył sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 1163/09, VI SA/Wa 1162/09, VI SA/Wa 1161/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Dokonując oceny zasadności wniesionych skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Sąd doszedł do przekonania, że skargi te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Przyczyną cofnięcia skarżącej spółce zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych było naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stosownie do treści tego przepisu zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Podstawą prawną decyzji Prezydenta [...], a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Zakaz sprzedaży i podawania alkoholu nieletnim ustanowiła powyższa ustawa w art. 15 ust. 1 pkt 1, dopuszczając w ust. 2 tego artykułu możliwość żądania przez sprzedawcę okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy w przypadku wątpliwości co do jego pełnoletniości. Jak wynika z powyższego, ustawodawca wyposażył podmioty posiadające zezwolenia w środki prawne umożliwiające przestrzeganie ustanowionych zakazów, a jednocześnie prowadzące do realizacji celów wytyczonych przez tę ustawę. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. W szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może zostać zwolniony od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu. Odpowiedzialność ponoszona z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim ma charakter obiektywny, a przepis art. 15 ust. 1 nie przewiduje wyjątków od zakazu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny ustalono z wystarczającą dokładnością: nie ulega wątpliwości, że w sklepie skarżącej przy ul. P. w [...] w dniu [...] maja 2008 r. doszło do sprzedaży alkoholu (2 butelek piwa "Carlsberg") nieletniemu M. P. (ur. 7 grudnia 1991r.). Sąd nie podzielił przekonania skarżącej co do naruszenia prawa procesowego zaskarżonymi decyzjami. W ocenie Sądu, wszystkie twierdzenia organu co do sprzedaży nieletniemu alkoholu w sklepie skarżącej przy ul. P. w [...] znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Organ przesłuchał w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji i Straży Miejskiej, którzy zatrzymali nieletniego M. P. Z przesłuchania, z którego sporządzono protokoły, wynika, iż zatrzymany w dniu [...] maja 2008 r. nieletni posiadał przy sobie 2 butelki piwa. Nieletni wskazał funkcjonariuszom sklep, w którym zakupił piwo. Przesłuchany w obecności rodzica, w charakterze świadka ww. nieletni potwierdził fakt zakupu 2 butelek piwa marki "Carlsberg" w sklepie skarżącej przy ul. P. Dowodem potwierdzającym powyższy zakup alkoholu przez M. P. jest także wydruk z kasy fiskalnej nadesłany przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, z którego również wynika sprzedaż 2 butelek piwa "Carlsberg" w dniu [...] maja 2008 r. w przedmiotowym sklepie. Fakt, że przesłuchana w charakterze świadka sprzedawczyni nie pamiętała sprzedaży piwa nieletniemu nie podważa prawdziwości ustaleń poczynionych w oparciu o pozostałe dowody zgromadzone w sprawie, które korelują ze sobą. Podkreślić ponadto należy, iż nieletni dwukrotnie (podczas zatrzymania w dniu [...] maja 2008 r. oraz podczas przesłuchania w charakterze świadka przez organ w dniu [...] września 2008 r.) potwierdził fakt przedmiotowego zakupu w sklepie skarżącej. Reasumując w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił fakt sprzedaży alkoholu nieletniemu w sklepie należącym do skarżącej spółki. Za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy zdaniem Sądu, uznać należy brak odniesienia się SKO do zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia rozbieżności czasowych dotyczących dokładnej godziny sprzedaży piwa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał ustalić w sposób niewątpliwy, że do sprzedaży piwa nieletniemu M. P. doszło w sklepie "M." przy ul. P., w dniu [...] maja 2008 r. Dokładne ustalenie godziny sprzedaży nie jest istotne. Niemniej wskazać należy, że dowody zgromadzone w sprawie korelują ze sobą i wzajemnie potwierdzają ustalone na ich podstawie fakty. I tak w Notatce służbowej sporządzonej w dniu zdarzenia wskazano godzinę 8.45 jako podaną przez nieletniego godzinę zakupu przedmiotowego piwa (k. 41 akt adm.). Notatka ta sporządzana była przed uzyskaniem wydruku z kasy fiskalnej, który został złożony przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, a który wskazuje godzinę 8.42 jako godzinę sprzedaży 2 butelek piwa "Carlsberg" w sklepie skarżącej (k. 178 akt adm.). Dowody te, którymi dysponował SKO w ocenie Sądu wzajemnie potwierdzają ustalony przez organ stan faktyczny. Zeznania nieletniego złożone w charakterze świadka odbierane były [...] września 2008 r., zatem po trzech miesiącach od chwili zdarzenia. Nieletni wskazał godzinę 7.30 – 8.00 jako godzinę zakupu. Zatem podnoszona przez skarżącego rozbieżność czasowa nie jest istotna, wskazano bowiem bliski przedział czasu, a rozbieżność co do dokładnej godziny mieści się w granicach dopuszczalnego i usprawiedliwionego błędu spowodowanego upływem czasu między sprzedażą alkoholu, a datą przesłuchania nieletniego. Bez znaczenia dla wyniku sprawy jest także fakt umorzenia postępowania karnego w sprawie sprzedaży piwa osobie nieletniej w dniu [...] maja 2009 r., albowiem w postępowaniu administracyjnym decydujące jest ustalenie, czy miał miejsce obiektywny fakt sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, niezależnie od udowodnienia winy konkretnej osobie w postępowaniu karnym. Należy ponadto podkreślić, że ustanowiony w ustawie bezwzględny zakaz sprzedaży napojów alkoholowych m.in. nieletnim rodzi sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia. Sąd podziela pogląd organu, potwierdzony orzecznictwem administracyjnym, iż wystarczy jednorazowa sprzedaż nieletniemu alkoholu dla cofnięcia posiadanych zezwoleń. W wyroku z dnia 25 października 2006 r. (sygn. akt II GSK 175/06, LEX nr 276721), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom do lat 18 stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zaś wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Przywołany przez skarżącą na poparcie zaprezentowanego w skardze toku rozumowania wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 marca 2005 r. (II SA/Bd 1157/2004) został uchylony przez NSA wyrokiem z 27 września 2005 r. (II GSK 148/05). Zdaniem NSA wyrok ten został wydany z naruszeniem prawa materialnego z racji zawartej w nim błędnej wykładni art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. Zdaniem NSA nie może budzić żadnej wątpliwości, iż nieprzestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie jest jedyną przesłanką hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. i tylko jej wystąpienie waży o obowiązku zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad(y) sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad(y) sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. W szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może się zwolnić od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu poprzez wykazanie, że dochował staranności przy doborze pracowników i ich przeszkolenia oraz przy sprawowaniu nad nimi nadzoru. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje pełne zastosowanie w ugruntowanym orzecznictwie tego Sądu dotyczącym omawianej problematyki (por. np. wyrok z 10 października 2006 r., II GSK 160/06, wyrok z 29 sierpnia 2007 r., II GSK 111/07). Odpowiedzialność z tytułu złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej na gruncie prawa administracyjnego jest więc odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od istnienia winy. Nadto wskazać należy, że ustawodawca w preambule do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określił cel, jakiemu ta ustawa ma służyć. Uznał mianowicie życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że przeciwdziałanie patologicznym zjawiskom społecznym, takim jak alkoholizm jest celem nadrzędnym ustawy, który nie podlega jakiejkolwiek relatywizacji w zderzeniu z interesem ekonomicznym podmiotów gospodarczych zajmujących się handlem napojami alkoholowymi. Dlatego też skutkom udostępniania alkoholu osobom nieletnim nie można przeciwstawiać – jak to czyniła w rozpoznawanych sprawach skarżąca – skutków pozbawienia przedsiębiorcy pozwolenia na sprzedaż lub podanie napojów alkoholowych. Zgodnie z utrwalonym już poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym sprzedaż alkoholu osobie nieletniej, obliguje właściwy organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (por. np. wyrok z 27 września 2005 r., II GSK 148/05, wyrok z 25 października 2006 r., II GSK 175/06, wyrok z 10 października 2006 r., II GSK 160/06, wyrok z 29 sierpnia 2007 r., II GSK 111/07). Gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie wielokrotnych aktów naruszeń zakazu sprzedaży tych napojów osobom nieletnim to wprowadziłby w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. regulację analogiczną do regulacji zawartej w pkt 3 tegoż przepisu. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t. wyraźnie stanowi, że zezwolenie cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu przez dany punkt sprzedaży. W art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a u.w.t. unormowania takiego jednak brak, co nie może pozostawać bez wpływu na wykładnię tego przepisu. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że używanie alkoholu przez osoby nieletnie jest zjawiskiem demoralizacji (art. 4 § 1 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich). Do działań zmierzających do zapobiegania demoralizacji nieletnich należy zaliczyć m.in. konsekwentne egzekwowanie zakazu sprzedaży alkoholu osobom, które nie ukończyły 18 lat, jak i rygoryzm w stosowaniu przewidzianych przez prawo sankcji w razie złamania takiego zakazu (por. wyrok NSA z 10 października 2006 r., II GSK 160/06). Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy dokonały prawidłowej i zgodnej z ugruntowanym orzecznictwem NSA wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawach ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zaś naruszenie przepisów postępowania, którego dopuścił się organ odwoławczy pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.