II SA/Go 730/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. W dniu [...] lipca 2008r., po uprzedniej wymianie korespondencji w sprawie nieuregulowania opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, Prezydent Miasta wystawił upomnienia nr [...], wzywające ponownie T.O. do uregulowania zaległości powstałych w miesiącach: w okresie od listopada 2004 r. do grudnia 2005 r. z tytułu 18-krotnego nieuiszczenia opłat za parkowanie pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienia doręczono 3 lipca 2008 r. W dniu [...] października 2008 r. Prezydent Miasta wystawił wobec zobowiązanego T.O. tytuły wykonawcze nr [...], w celu przymusowego dochodzenia nieuiszczonych opłat za parkowanie pojazdu samochodowego. Pismem z dnia [...] lipca 2009r. T.O. wniósł "o zawieszenie postępowania i ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie ww. tytułów wykonawczych i umorzenie sprawy". W uzasadnieniu strona wskazała, iż od 2003 r. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności oraz posiada kartę parkingową osoby niepełnosprawnej - nr [...], ważną do [...] czerwca 2010 r., wydaną przez Urząd Miasta. Skarżący stwierdził, iż w latach 2004 - 2005 posiadając własny samochód o nr rej. [...] parkował na miejscach wyznaczonych dla osób niepełnosprawnych, jak również w przypadku braku wolnych miejsc (były zajęte przez pojazdy bez wyłożonej za szybą karty parkingowej) w innych miejscach. Podkreślił, że liczba miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych była w tamtym okresie znikoma, a miejsca te nie spełniały wymogów. T.O. podał, iż Prezydent i Rada Miasta - zazwyczaj umarzają postępowania takie jak przedmiotowe oraz anulują mandaty. W nawiązaniu do powyższego wniosku organ wezwał stronę do jego sprecyzowania i określenia czy dotyczy on zawieszenia postępowania, ponownego rozpatrzenia sprawy, uchylenia tytułu wykonawczego czy też umorzenia (pismo z dnia [...] lipca 2009r. znak [...]), wskazując na treść przepisów art. 33, art. 56 § 1 oraz art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu [...] września 2009r. T.O. zwrócił się z kolejnym wnioskiem o uchylenie tytułów wykonawczych i umorzenie sprawy. Postanowieniem dnia [...] września 2009r. Prezydent Miasta (znak [...]) odmówił T.O. umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległej opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczonej opłaty za parkowanie (tytuły wykonawcze [...]). W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że procedura związana z dochodzeniem przedmiotowych należności została zachowana, a w związku z nieuregulowaniem przez stronę należności wystawiono upomnienie, a później tytuły wykonawcze. Organ wyjaśnił, że osoby niepełnosprawne posiadające kartę parkingową, zgodnie z Regulaminem parkowania (uchwała nr XX/214/2003 z dnia [...] listopada 2003r. Rady Miasta), zwolnione są z opłat za parkowanie na płatnych parkingach w Strefie Płatnego Parkowania tylko na wyznaczonych dla nich miejscach. Organ podniósł także, że pracownicy Strefy Płatnego Parkowania nie mają uprawnień do kontroli miejsc dla osób niepełnosprawnych i nie ma możliwości, aby na tzw. kopertach zobowiązany otrzymał wezwanie do zapłaty. Upoważniona do kontroli ww. miejsc jest Straż Miejska oraz Policja. Nadto organ stwierdził, że dokumentacja fotograficzna wskazuje na brak wykupienia przez kierowcę biletów parkingowych, które winny być zgodnie z obowiązującymi przepisami, umieszczone za przednią szybą pojazdu, w widocznym miejscu. W związku z zaistniałą sytuacją, za wycieraczkę pojazdu wkładane były wezwania do zapłaty, na które nikt nie zgłosił się w określonym terminie do firmy obsługującej Strefę Płatnego Parkowania. Organ wyjaśnił przy tym, iż wyłącznie w przypadku nieumieszczania przez użytkownika pojazdu w jego wnętrzu, w widocznym miejscu dowodu prawidłowego wniesienia opłaty, kontroler wystawia zawiadomienie. Przyjmuje się zatem, że kierowca pojazdu jest o powyższym zawiadomiony. Prezydent stwierdził, że określony powyżej tryb pozwala uznać, że opłacenie postoju w sposób prawidłowy eliminuje wystawienie zawiadomienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T.O., który stwierdził, iż w świetle zebranego materiału i faktów, brak jest podstaw do naliczania opłat czy też opłat dodatkowych z tytułu parkowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał na nieprawidłowości w oznaczaniu miejsc do parkowania dla osób niepełnosprawnych, które powodować mogły błędy w postępowaniu kontrolerów. Błędy te zdaniem skarżącego wynikać mogły z trudności w stwierdzeniu, na obszarze jakiego miejsca parkingowego znajduje się pojazd. Dodatkowo oświadcza, że w latach 2004-2006 użyczał pojazd P Sp. z o. o. w związku z czym nie wie, kto mógł użytkować przedmiotowy pojazd w tym okresie. Skarżący stwierdził, iż organ sam przyznał, że pracownicy Strefy Parkowania, nie mają uprawnień do kontroli miejsc dla osób niepełnosprawnych, a strona oświadczyła, że zawsze wykładał Kartę Parkingową dla osoby niepełnosprawnej w widocznym miejscu. Niezależnie od powyższego skarżący zauważył, że w wielu podobnych przypadkach Prezydent Miasta i Rada Miasta dokonywała umorzenia postępowania i uchylenia tytułów zapłaty opłat dodatkowych za parkowanie. T.O. zarzucił ponadto dyskryminację osób niepełnosprawnych w zakresie miejsc parkingowych (nieprawidłowe oznaczenie tych miejsc, zbyt mała ilość) oraz nierówne traktowanie obywateli wobec tych samych przepisów prawa. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2009r. ([...]) w sprawie odmowy umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległej opłaty dodatkowej za opłaty za parkowanie. Na powyższe postanowienie T.O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 11 marca 2010r. (sygn. akt II SA/Go 39/10) uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że organ odwoławczy winien przeprowadzić postępowanie celem dokładnego ustalenia prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2009r., a doręczonej J.S. w dniu 24 września 2009r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 107 ze zm.) w związku z art. 18 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), uchyliło zaskarżone postanowienie w całości oraz: 1. umorzyło postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległej opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczonej opłaty za parkowanie w dniu [...] listopada 2004r. i [...] grudnia 2004r. (tyt. wyk. [...]), 2. odmówiło umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległej opłaty z tytułu nieuiszczonej opłaty za parkowanie w dniach [...] marca 2005r., [...] marca 2005r., [...] maja 2005r., [...] czerwca 2005r., [...] czerwca 2005r, [...] czerwca 2005r., [...] lipca 2005r., [...] sierpnia 2005r., [...] września 2005r., [...] października 2005r., [...] listopada 2005r., [...] listopada 2005r., [...] listopada 2005r., [...] grudnia 2005r. (tyt. wyk. [...]). Organ wskazał, iż przeprowadził, zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 11 marca 2010r. (sygn. akt II SA/Go 39/10), postępowanie wyjaśniające, które wykazało, że zażalenie należy uznać za wniesione w terminie. Kolegium wyjaśniło przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego - zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz stwierdziło, że konsekwencją żądania umorzenia postępowania przez stronę, jest konieczność rozpoznania sprawy w oparciu o przesłanki umorzenia wskazane w powołanym artykule, a także rozpatrzenia przez organ argumentów strony w kontekście wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zdaniem organu skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność nieistnienia obowiązku lub okoliczności, w których obowiązek wszakże powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Organ podał, iż myśl art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (opłaty za parkowanie) pobiera się opłatę dodatkową, a zgodnie z uchwałą Rady Miasta osoby niepełnosprawne posiadające kartę parkingową, zwolnione są z opłaty za parkowanie na płatnych parkingach w Strefie Płatnego Parkowania tylko w wyznaczonych dla nich miejscach. Kolegium stwierdziło, że osoba, która parkuje pojazd w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu parkingowego winna mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nieuiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania. W ocenie organu, w świetle znajdujących się w aktach administracyjnych dowodów w postaci 18 kopii wydruków zawiadomień z elektronicznej bazy danych jak i sporządzonej dokumentacji fotograficznej z okresu od [...] listopada 2004 r. do [...] grudnia 2005 r., nie budzi wątpliwości iż w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność parkowania w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu. Żądana należność wierzyciela istnieje i zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając ww. dowody, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, Kolegium przyjęło, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego, w ocenie organu, żądanie zapłaty kwoty 800 zł z tytułu 16 nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniach i tytułach wykonawczych nr [...], było zasadne. Ponadto Kolegium umorzyło postępowanie z tytułu zaległej opłaty nieuiszczonej w dniu [...] listopada 2004r. i [...] grudnia 2004r. z uwagi na ich przedawnienie (tyt. wyk. nr [...]). Zgodnie bowiem z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g ust. 1, art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Opłata dodatkowa staje się wymagalna z chwilą stwierdzenia przez kontrolera faktu nieuiszczenia opłaty parkingowej. Obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa. Zdaniem Kolegium bieg terminu przedawnienia nie ulega przerwaniu poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych, albowiem przerwanie biegu przedawnienia mogłoby nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jednakże w przypadku przerwania biegu przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie Ordynacja podatkowa nie znajduje zastosowania. Ustosunkowując się do twierdzenia wnoszącego zażalenie, iż nie posiada on wiedzy, o osobach, które poza nim mogły w okresie, którego dotyczą tytuły wykonawcze użytkować pojazd organ przyjął, iż w istocie zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, jednakże w sytuacji, gdy korzystającym z drogi nie jest właściciel pojazdu wówczas winien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód i nie uiściły opłaty z tego tytułu. SKO podało, że zobowiązany ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie tylko on mógł korzystać z samochodu w przedmiotowym okresie, mogły to robić również inne osoby i nie wskazał przy tym jakichkolwiek innych użytkowników pojazdu. Wobec powyższego organ przyjął, że osobą odpowiedzialną jest właściciel samochodu. Podsumowując organ stwierdził, że w postępowaniu wskazał fakty i zgromadził dowody stanowiące podstawę prowadzenia egzekucji, a zgromadzone dowody wskazują na brak przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 cyt. ustawy, co do należności powstałych w 2005r. T.O. wniósł skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. - jako nie podlegającemu wykonaniu i wniósł o umorzenie sprawy lub ewentualnie skierowanie sprawy z wytycznymi do ponownego rozpatrzenia oraz obciążenie kosztami postępowania stronę przeciwną. W uzasadnieniu skarżący podał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Prezydent Miasta nie ma kompetencji i możliwości wypowiedzenia się w świetle prawidłowego, bądź też nieprawidłowego parkowania danego pojazdu, na podstawie przedstawionych w niniejszym postępowaniu faktów. W opinii strony tak obarczone wadą postępowanie jest bezprzedmiotowe i wymaga umorzenia. Skarżący podniósł, iż organ nie kwestionował, że nigdy celem potwierdzenia nieprawidłowego postoju lub postoju bez wymaganej opłaty nie wzywano Policji lub też Straży Miejskiej, a zatem nie mógł stwierdzić czy pojazd jest zaparkowany prawidłowo, lub też czy jest zwolniony z opłaty. Skoro pracownik Strefy Parkowania, czy też innej firmy nie ma uprawnień aby stwierdzić czy pojazd zgodnie z przepisami Prawo ruchu drogowego stoi prawidłowo zaparkowany czy też nieprawidłowo oraz czy na podstawie przepisów Prawo o ruchu drogowym nie ma kompetencji do podważania tych uprawnień, to zdaniem skarżącego nie może też stwierdzić czy pojazd jest w tym zakresie uprzywilejowany czy też nie. Wykładanie za szybę pojazdu informacji o dodatkowej opłacie w tym przypadku jest nieważne. T.O. wskazał, że o powyższym mówi wyraźnie uchwała Rady Miasta Nr XX/214/2003 z dnia [...] listopada 2003 r. w Załączniku nr 3 Regulamin Strefy Płatnego Parkowania - Rozdział V Postój niewłaściwy i kontrola SSP pkt 2 Do kontroli parkowania na miejscach wyznaczonych dla pojazdów niepełnosprawnych upoważnia się Straż Miejską oraz pkt 4 Do obowiązków kontrolerów SPP należy : "(...) - zgłaszanie Straży Miejskiej wszelkich nieprawidłowości związanych z postojem pojazdów oraz zajmowaniem pasa drogowego." W ocenie strony skarżącej organ sam przyznaje, że pracownicy Strefy Postoju nie mają uprawnień do kontroli miejsc dla osób niepełnosprawnych, co wynika z treści zaskarżonego postanowienia oraz z art. 129 b Prawo o ruchu drogowym - Kontrola ruchu drogowego w gminach lub miastach, które utworzyły straż gminną (miejską) może być wykonywana przez strażników gminnych lub miejskich (oprócz Policji). Dalej przepis ten mówi wyraźnie, że straż ta ma uprawnienia do wykonywania kontroli wobec uczestnika ruchu naruszającego przepisy o zatrzymaniu lub postoju pojazdów. Skarżący podniósł, iż w spornym czasie, miejsca parkingowe nie były prawidłowo oznakowane - koperty były zbyt małe, niezgodne z ustawą o ruchu drogowym, pojazd mógł zajmować więcej niż jedno normalne miejsce dla osoby pełnosprawnej. T.O. podał, iż niezależnie od złego oznakowania miejsca postoju dla osoby niepełnosprawnej (zamazana, mniejsza rozmiarem koperta), po wyłożeniu karty parkingowej i tak otrzymał bezprawnie wezwanie, nie udostępniono mu przy dostarczaniu wezwań żadnych zdjęć, choć ich wykonywanie nie należało do obowiązków kontrolerów SPP w tym czasie. Zdjęcia zrobione w przedmiotowej sprawie mają więc charakter prywatny, gdyż dopiero uchwała Rady Miasta z dnia [...] listopada 2009 r. w załączniku nr 3 Rozdział V Postój niewłaściwy i kontrola SPP wymienia między innymi: "wykonywanie dokumentacji fotograficznej pojazdom, które na czas kontroli nie posiadają opłaty za postój". Dodatkowo strona wskazała, iż miejsca zostały wyznaczone w zbyt małej ilości w stosunku do wydanych kart parkingowych dla osób niepełnosprawnych, a często były zajęte przez pojazdy nieuprawnione. Ponadto zdaniem T.O. Prezydent Miasta i Rada Miasta - dyskryminuje obywateli miasta i osoby niepełnosprawne. Większość spraw w podobnej sytuacji jest i była umarzana wielu niepełnosprawnym mieszkańcom miasta czy nawet członkom własnej rady jako bezzasadna. Skarżący podniósł, że na jego pisma w tej sprawie składane do Rady Miasta nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Niezależnie od niniejszego postępowania, zarzucił zatem Prezydentowi oraz Radzie Miasta dyskryminację obywateli miasta i osób niepełnosprawnych w związku z wybiórczym, uznaniowym stosowaniem wykładni prawa. W związku z powyższym skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na to, że obowiązek nie istniał w związku z uprawnieniem do parkowania w miejscu wyznaczonym i brakiem uprawnień organu co do kwestionowania czy też oceny tego uprawnienia (nie wezwano Straży Miejskiej ani Policji), jest on niezgodny z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, z Regulaminem do uchwały Nr XX/214/2003, zatem egzekucja przedmiotowych należności jest niedopuszczalna oraz narusza inne ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jego wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Przedmiot skargi stanowi pkt 2 ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r., w którym organ odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczonych opłat za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn.zm.), dalej także jako: "ustawa o p.e.a." Na wstępie wskazać należy, że art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje w tym postępowaniu odpowiednie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca nakazuje zatem stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym nie wprost lecz odpowiednio, to jest z uwzględnieniem jego specyfiki polegającej przede wszystkim na przymusowym charakterze postępowania, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Przy interpretacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-16 Kpa), w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 K.p.a., należy wziąć pod uwagę odrębność celów postępowania administracyjnego i postępowania egzekucyjnego. Zasada ta przejawiająca się między innymi w obowiązku zagwarantowania stronie dostępu do akt oraz w umożliwieniu stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, odnosi się jedynie do postępowania orzekającego i jedynie do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Sposób więc stosowania tych przepisów Kodeksu należy uznać za cechujący się znacznym ograniczeniem z uwagi na inną funkcję procesową (wyrok NSA z dnia 13.10.2005 r. sygn. akt II FSK 157/05 Lex 173123). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzeń, jak i w dacie orzekania przez organy (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn.zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3), a także do wprowadzenia opłat abonamentowych, zryczałtowanych oraz zerowej stawki opłat dla niektórych użytkowników drogi. W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. W myśl przepisu art. 13b ust. 6 ww. ustawy organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na parkowanie, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie oznakowanych pojazdów konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, 2) może wyznaczyć w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności. Wskazać przyjdzie, iż po myśli przepisu art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn.zm.) prezydent miasta na prawach powiatu zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Zgodnie z art. 13f ustawy o drogach publicznych, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2). Opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest również stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1125/09 opublikowane w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia także wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie - podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. błędu, co do osoby zobowiązanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.06.2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex 344875), wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu. Uchwałą Nr XX/214/2003 z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz.Urz.Woj. Nr 98, poz. 1389), Rada Miasta wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta weszła w życie z dniem 5 grudnia 2003 r. i jako wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, jest aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowił źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta (uchylona z dniem 1 stycznia 2010 r.). Jej przepisy w okresie obowiązywania dotyczyły więc każdego, kto parkował pojazd na drogach publicznych na miejscach wyznaczonych na terenie ustalonym jako strefa płatnego parkowania. Zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 uchwały stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania określa załącznik nr 2, natomiast sposób pobierania opłat określa Regulamin parkowania, stanowiący załącznik nr 3. W przepisie § 4 uchwały rada ustaliła zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników dróg, w tym w pkt 1 – "pojazdów oznakowanych, konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu osób niepełnosprawnych obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na wyznaczonych miejscach". Zgodnie z poz. 7 w tabeli stawek opłat, stanowiącej załącznik nr 2 do ww. uchwały Rady Miasta opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynosi 50,00 zł. Regulamin strefy płatnego parkowania (załącznik nr 3 do ww. uchwały) w rozdziale I pkt 3 definiuje pojęcie "karty parkingowej" jako dokument uprawniający do bezpłatnego parkowania na miejscach wyznaczonych w SPP: a) osobę niepełnosprawną o obniżonej sprawności ruchowej, kierującą pojazdem samochodowym, b) kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej, c) pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacja lub edukacją osób niepełnosprawnych pozostających pod opieka tych placówek. Z kolei "karta specjalna" to dokument upoważniający do bezpłatnego parkowania w strefie, wydany dla użytkowników dróg z zerowa stawka opłaty (pkt 8). W rozdziale II pkt 4 ustalono, iż wjazdy do SPP strefy, w której za postój pojazdu pobierana jest opłata oznaczony jest znakami D-44. W strefie tej zabroniony jest postój pojazdu bez wniesienia opłaty, z wyjątkiem postoju pojazdów osób lub jednostek, dla których ustalona została zerowa stawka opłaty, oraz postoju pojazdów komunikacji publicznej na wyznaczonych dla nich miejscach. W myśl przepisu pkt 1 rozdziału IV (nieopłacenie postoju) Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania (załącznik nr 3 do ww. uchwały), w przypadku stwierdzenia przez służbę parkingową parkowania bez wniesionej opłaty, kierujący pojazdem zobowiązany jest na podstawie wezwania pozostawionego przez kontrolera SPP do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł w Biurze SPP lub w kasie Urzędu Miasta. Nadto w pkt 2 i 3 wskazano, iż w przypadku przekroczenia czasu parkowania kierujący pojazdem winien na podstawie wezwania pozostawionego przez kontrolera SPP niezwłocznie uiścić opłatę w Biurze SPP, oraz wskazano tam sposób liczenia i czas uregulowania należnej opłaty za parkowanie. Obowiązkiem Biura SPP jest wystawienie pokwitowania wniesionych opłat. Zgodnie z pkt 4, w przypadku nieuiszczenia opłaty, w terminie określonym w pkt 3 parkowanie będzie traktowane tak jak bez wniesienia opłaty, za które należy wnieść opłatę dodatkową w wysokości określonej w pkt 1. Zgodnie z przepisami pkt 2 i 4 rozdziału V (postój niewłaściwy i kontrola SPP) do kontroli parkowania na miejscach wyznaczonych dla pojazdów osób niepełnosprawnych upoważnia się Straż Miejską. Z kolei do kontroli wnoszenia opłat za postój w SPP upoważnienia są wyłącznie pracownicy BSPP (kontrolerzy SPP), którzy działają na podstawie regulaminu SPP i zakresu obowiązków. Do obowiązków kontrolerów SPP należy: sprawdzanie ważności biletów parkingowych, sprawdzanie ważności abonamentów, wypisywanie w terenie wezwań do uiszczenia opłaty za nieopłacony postój, zgłaszanie Straży Miejskiej nieprawidłowości zwianych z postojem pojazdów oraz zajmowaniem pasa drogowego, kontrola stanu oznakowania strefy i parkingów oraz usuwanie na bieżąco stwierdzonych nieprawidłowości, zgłaszanie w Wydziale Dróg i Transportu Publicznego nieprawidłowości związanych z oznakowaniem pionowym ulic w SPP. W pkt 3 rozdziału V omawianego Regulaminu SPP jako osoby upoważnione do kontroli wnoszenia opłat za postój w SPP Rada Miasta wskazała wyłącznie pracowników Biura Strefy Płatnego Parkowania (kontrolerów SPP), którzy działają na podstawie przedmiotowego regulaminu i zakresu obowiązków. Zgodnie z pkt 4, do obowiązków kontrolerów należy miedzy innymi: sprawdzanie ważności biletów parkingowych i abonamentów oraz "wypisywanie w terenie wezwań do uiszczenia opłat za nieopłacony postój". Z kolei w rozdziale VI Regulaminu SPP przewidziano, iż Biuro Strefy Płatnego Parkowania, wykonuje zadania określone w umowie, a w szczególności 1) gromadzi dane dostarczane przez kontrolerów SPP na temat nieuiszczenia opłat za parkowanie, 2) przekazuje do Urzędu Miasta wykaz pojazdów, które nie uiściły opłat do ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z powyższą regulacją, za każdy stwierdzony przez upoważnionego kontrolera strefy płatnego parkowania nieopłacony postój, właściciel pojazdu (lub osoba korzystająca faktycznie z drogi publicznej) obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 50 zł. Wobec powyższego nie można utożsamiać powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego parkowania w strefie płatnego parkowania, z doręczeniem wezwania wystawionego przez upoważnionego kontrolera SPP. Wobec stwierdzenia, że według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi czy innej osobie użytkującej pojazd, takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie" ("wezwanie do uiszczenia opłaty"), dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje posiadacza pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku. Pomimo nieuiszczenia opłaty za postój, zobowiązany ma więc możliwość uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Egzekucję administracyjną, czyli postępowanie zmierzające do skutecznego zaspokojenia wierzyciela, poprzez wyegzekwowanie od dłużnika istniejącej wierzytelności, wszczyna organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. W przypadku gdy wierzyciel, tak jak w rozpoznawanej sprawie, na mocy właściwych przepisów jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego (art. 26 § i § 4 ustawy o p.e.a.). W przypadku obowiązków uiszczenia należności pieniężnej powstających z mocy prawa, możliwość dochodzenia swych racji w szczególności poprzez kwestionowanie istnienia tego obowiązku, powstaje zatem dla zobowiązanego dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. W szczególności poprzez prawo zgłoszenia, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym bądź złożenie wniosku o umorzenie postępowania, opartego na przesłankach określonych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z przepisem art. 59 § 1 ustawy o p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10)w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 ). Po myśli § 3 i 4 w przypadkach, o których mowa wyżej, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie to wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Podkreślenia wymaga również, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy o p.e.a.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący wobec początkowo niejednoznacznej treści swego żądania z dnia [...] lipca 2009 r. ("o zawieszenie postępowania i ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie tytułu i umorzenie") wskazał, iż wnosi uchylenie tytułów wykonawczych i o umorzenie sprawy (pismo z dnia [...] września 2009 r. k. 49 akt adm.) tj. postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta, na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych, dotyczącego obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. W ocenie Sądu treść pism skarżącego kierowanych do organu w związku z toczącym się postępowaniem zmierzającym do wyegzekwowania nieuiszczonych opłat dodatkowych wskazuje jednoznacznie, iż domagając się "ponownego rozpoznania sprawy, uchylenia tytułów i umorzenia sprawy", opiera swoje żądanie na przekonaniu, iż jako osoba niepełnosprawna, posiadająca kartę parkingową, co do zasady, nie powinien ponosić opłat za parkowanie swego pojazdu w strefie płatnego parkowania. Jako dodatkowe argumenty strona wskazuje zbyt małą ilość miejsc wyznaczonych w strefie dla osób niepełnosprawnych oraz wiedzę, iż zwyczajowo Prezydent i Rada Miasta umarza postępowania wobec osób niepełnosprawnych i "anuluje mandaty". W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego w administracji prawidłowo oceniły, iż brak jest podstaw do uznania, iżby obowiązki dochodzone tytułami wykonawczymi nie istniały w ogóle, tak ja wywodzi to skarżący. Z analizy akt spawy wynika, iż zgromadzony przez organy materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż na mocy cytowanych wyżej przepisów powstał po stronie skarżącego obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych z powodu nieuiszczenia przez niego należnych opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, na miejscach wyznaczonych do parkowania pojazdów, które jednocześnie nie były miejscami wyznaczonymi dla osób niepełnosprawnych (posiadających karty parkingowe). Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty dotyczące zdarzeń z roku 2005, w tym zawiadomienia o nieopłaconym postoju oraz dokumentacja fotograficzna, przeczą twierdzeniom skarżącego, iż w każdym ze zdarzeń objętych zakresem przedmiotowej sprawy parkował swój samochód na miejscach wyznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Przeciwnie, żadne ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy, nie pozwalaj na dokonanie takiego ustalenia. Nadto skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, na poparcie swych twierdzeń w tym zakresie. W tym miejscu należy uznać za niezasadny zarzut strony, iż powyższa dokumentacja fotograficzna nie była wymagana uprzednio obowiązującą uchwałą rady miasta, i nie może jako dokumenty prywatne stanowić dowodu w sprawie. Na rozprawie skarżący przyznał, iż na fotografiach widoczny jest jego pojazd. W ocenie Sądu, przedmiotowa dokumentacja fotograficzna opatrzona datami wykonania, jako sporządzona przez uprawnione podmioty - przy wykonywaniu obowiązków związanych w wykonywaniem administracji publicznej, może stanowić dowód w sprawie egzekucji obowiązku uiszczenia należności za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Jak już wskazano, w postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednie zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestie postępowania dowodowego nie zostały uregulowane w ustawie egzekucyjnej, dlatego mając na uwadze cel postępowania, odpowiednie zastosowanie znajdzie także przepis art. 75 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W tej sytuacji, skoro organy prawidłowo oceniły zgromadzone dowody i ustaliły, że we wskazanych dniach i godzinach, należący do T.O. pojazd samochodowy marki [...] o nr. rej. [...] był zaparkowany za terenie strefy płatnego parkowania na miejscach niewyznaczonych dla parkowania dla pojazdów osób niepełnosprawnych lub posiadających kartę parkingową, a jednocześnie za postój ten nie została uiszczona odpowiednia opłata (okoliczność w sprawie bezsporna), zasadne jest stwierdzenie organów, iż na mocy przepisów art. 13 f ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 i 13 b ustawy o drogach publicznych powstał w każdym z tych przypadków obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, w wysokości po 50 zł. (art. 13f ust. 2 ustawy w zw. z poz. 7 tabeli zał. Nr 2 uchwały Rady Miasta z dnia [...] listopada 2003 r.). Odnosząc się do zaprezentowanej w sprawie przez skarżącego wykładni cytowanych przepisów, w zakresie dotyczącym zwolnienia osoby niepełnosprawnej z obowiązku uiszczenia opłaty oraz braku uprawnienia kontrolerów SPP do kontrolowania uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu przez osobę posiadająca kartę parkingową, stwierdzić należało, iż jest ona błędna. Analiza przepisów wskazanej uchwały Rady Miasta w tym Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, nie daje podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącego, zgodnie z którym jedynymi podmiotami uprawnionymi do kontrolowania prawidłowości parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania przez osobę niepełnosprawną (posiadającą kartę parkingową), niezależnie od miejsca, w którym pojazd zostanie zaparkowany - jest Straż Miejska lub Policja. Podkreślić należy, co zdaje się negować skarżący, iż przepisy ustawowe, ani też przepisy ww. uchwały Rady Miasta nie przyznały generalnego zwolnienia z obowiązku uiszczania opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania wszystkim osobom niepełnosprawnym, ani też osobom, którym wydano kartę parkingową. Jak już wskazano, zgodnie z § 4 pkt 1 uchwały z dnia [...] listopada 2003 r. Rada Miasta ustaliła zerową stawkę opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie jedynie dla użytkowników pojazdów oznakowanych, konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na wyznaczonych miejscach. Podobnie analiza definicji pojęcia "karta parkingowa" zawartej w rozdziale I pkt 3 Regulaminu wskazuje jednoznacznie, iż dokument ten uprawnia do bezpłatnego parkowania "na miejscach wyznaczonych w SPP". Wobec tego nie może budzić wątpliwości, iż kierujący pojazdem samochodowym, posiadający kartę parkingową, zobowiązany jest uiścić opłatę za postój w strefie płatnego parkowania na innym miejscu niż wyznaczone dla osób niepełnosprawnych (posiadaczy karty parkingowej). Wbrew stanowisku skarżącego, zgodnie z treścią pkt 3 rozdziału V Regulaminu, do kontroli wnoszenia opłat za postój w SPP upoważnienie są wyłącznie pracownicy BSPP (kontrolerzy SPP). Oznacza to, iż w przypadku gdy osoba dysponująca kartą parkingową pozostawi pojazd na terenie strefy w miejscu niewyznaczonym dla osób niepełnosprawnych, do skontrolowania faktu uiszczenia opłaty za parkowanie oraz wypisania wezwania w przypadku ustalenia braku dokonania opłaty, właściwi są wyłącznie kontrolerzy strefy. Gdyby natomiast okazało się, iż na miejscu wyznaczonym dla osób niepełnosprawnych pozostawiła pojazd osoba nieuprawniona albo, że osoba niepełnosprawna (dysponująca kartą parkingową) pozostawiła pojazd na miejscu niewyznaczonym w ogóle dla postoju pojazdów, nieprawidłowo zajęła pas drogowy lub w inny sposób naruszyła obowiązujące przepisy wówczas jednostką uprawnioną do stwierdzenia tego typu nieprawidłowości jest straż miejska lub policja. Nadto Sąd zważył, iż zakres postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przymusowego wykonania obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w tym postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie może obejmować badania legalności i słuszności przyjętych rozwiązań w zakresie organizacji ruchu w strefie np. co do ilości miejsc wyznaczonych dla osób dysponujących kartą parkingową w stosunku do ilości wydanych kart. Zwłaszcza w sytuacji, gdy zarzuty co do braku zatwierdzonej organizacji ruchu w strefie skarżący podniósł dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Z przedłożonych przez organ dokumentów wynika, iż właściwy organ dokonał zatwierdzenia organizacji ruchu w strefie płatnego parkowania, która obowiązywała w dacie zdarzeń objętych przedmiotowym postępowaniem od momentu jej zatwierdzenia do czasu jej zmiany lub uchylenia odpowiednią czynnością organu uprawnionego. Brak podstaw do przyjęcie, iżby zatwierdzony projekt organizacji ruchu wygasł, czy też utracił moc z innych przyczyn z końcem 2004 r. Ze stanowiska organu oraz przedłożonych, w uzupełnieniu akt administracyjnych dokumentów wynika, iż w 2005 r. dokonano procedury zmian i aktualizacji w zatwierdzonej uprzednio organizacji ruchu w strefie płatnego parkowania, które zostały pozytywnie zaopiniowane przez Komendę Miejską Policji oraz Wydział Dróg i Transportu Publicznego Miasta. Wskazać nadto przyjdzie, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż czynność starosty (w miastach na prawach powiatu odpowiednio prezydenta miasta) polegająca na zatwierdzeniu organizacji ruchu, przewidziana w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), stanowi czynność prawną o jakiej mowa w art. 88 ust. 1 w zw. z art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn.zm.), która może być zaskarżona do sądu administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 stycznia2008 r. sygn. akt II SA/Ke 565/2007 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W miastach na prawach powiatu odpowiednio art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.). Obowiązujące przepisy nie określają jednoznacznie formy prawnej, w której organ zarządzający ruchem dokonuje zatwierdzenia organizacji ruchu oraz przekazuje zatwierdzoną organizację ruchu do realizacji. Wobec tego organizacja ruchu może zostać zatwierdzona zarówno przez czynność prawną organu administracyjnego uprawnionego do zarządzania ruchem dokonaną osobiście (np. w drodze zarządzenia, które w przypadku niezgodności z prawem także podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego), albo przez inną upoważnioną przez taki organ osobę, także w formie czynności materialno-technicznej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w sytuacji gdy czynność (akt administracyjny) w postaci zatwierdzenia organizacji ruchu na terenie strefy płatnego parkowania nie została formalnie wzruszona, istnieje domniemanie jej legalności. Skarżący zatem nie może się na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego skutecznie wobec organów administracji publicznej, w szczególności organu egzekucyjnego powoływać na jej wadliwość skutkującą, w jego ocenie, nie istnieniem obowiązku zapłaty dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności. W ocenie Sądu, z podanych wyżej względów stwierdzić należało, iż rozpoznając wniosek T.O. organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procedury w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Kontrolowane postanowienie oraz poprzedzające je postępowanie egzekucyjne nie dało także podstaw do uwzględnienia zarzutu dyskryminowania przez organy osób niepełnosprawnych, bowiem jak już wskazano wszyscy obywatele podlegają ustawowemu obowiązkowi ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefach płatnego parkowania w wyznaczonych miejscach. Dodatkowo Rada Miasta ustanowiła zerową stawkę opłaty, na szczególnych wyznaczonych miejscach dla osób niepełnosprawnych poruszających się pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu osób o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób dysponujących kartą parkingową, co należy ocenić jako udzielenie osobom niepełnosprawnym pomocy przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Z okoliczności sprawy wynika, iż w strefie płatnego parkowania takie miejsca zostały wyznaczone. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia zasadności zarzucanego przez skarżącego naruszenia norm konstytucyjnych, w szczególności art. 2 (zasady sprawiedliwości społecznej), art. 32 (zasady równości wobec prawa) i art. 69 Konstytucji RP. Skarżący nie przedstawił w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt, jego dyskryminacji jako osoby niepełnosprawnej. W istocie to skarżący domaga się od organu zastosowania wobec niego, nieprzewidzianego przepisami prawa, zwolnienia od obowiązku uiszczania opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania z tego tytułu, iż jest osobą niepełnosprawną. Orzekając w przedmiocie wniosku T.O. o umorzenie przedmiotowych postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny oraz organ drugiej instancji zobligowane były uwzględniać stan faktyczny i prawny sprawy w dacie jej rozpoznawania. Na marginesie należy jednak wskazać, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zamyka stronie możliwości ponownego wnioskowania o umorzenia postępowania egzekucyjnego w każdej sytuacji, gdy zaistnieje którakolwiek z przesłanek umorzenia, określonych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazać przyjdzie, iż w przedmiotowej sprawie dochodzony przymusowo obowiązek zapłaty opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania dotyczy obecnie 14 zdarzeń tj.: z [...] marca, [...] maja, [...] czerwca, [...] lipca, [...] sierpnia, [...] września, [...] października, [...] listopada oraz [...] grudnia 2005r. Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, z dniem nieuiszczenia należnej opłaty za parkowanie pojazdu. Jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z przepisem art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych określonych w art. 13f ust. 1 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Z przytoczonych wcześniej powodów Sąd stwierdził, iż nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. W związku powyższym brak jest również podstaw do zasadzenia od organu poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania (art. 199 P.p.s.a.).