II FSK 1344/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (sprawozdawca), Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1216/10 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1216/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn za 2002 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: W dniu 24 czerwca 2009 r. W. R. (dalej: "skarżący") przesłał do Urzędu Skarbowego W. zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy i praw majątkowych. Jako przedmiot opodatkowania strona wykazała darowiznę środków pieniężnych o wartości 1.564.583 zł otrzymaną od Fundacji B. z siedzibą w L.. Za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn skarżący przyjął dzień 6 sierpnia 2008 r., tj. dzień sporządzenia wniosku o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, skierowanego do organu podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie przepisów art. 207 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm; dalej "O.p.") w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 15 i art. 15 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004, Nr 142, poz. 1514 ze zm.; dalej "u.p.s.d.") ustalił skarżącemu podatek w wysokości 361.930 zł od otrzymanej w 2002 r. i niezgłoszonej do opodatkowania darowizny w kwocie 400.000 Euro, przeliczonej według kursu średniego NBP z dnia powołania się na fakt nabycia tj. kursu Euro z dnia 23 czerwca 2009 r., co daje kwotę 1.820.720 zł (400.000 Euro x 4,5518 zł). Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że za moment powstania obowiązku podatkowego nie może być uznany zgodnie z żądaniem strony dzień 6 sierpnia 2008 r., ponieważ w tej dacie pełnomocnik skarżącego sporządził wniosek skierowany do Ministra Finansów o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, która to instytucja nie ma charakteru wiążącego oświadczenia strony w postępowaniu podatkowym. Zdaniem organu podatkowego moment powołania się przez podatnika na fakt nabycia miał miejsce dopiero w dniu 23 czerwca 2009 r. tj. w dniu nadania w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej zeznanie SD-3 wraz z pismem wyjaśniającym. W złożonym odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji, art. 187 § 1, art. 191, art. 120 art. 121 § 1 O.p. Podniósł, że w marcu 2008 r. wykazał on otrzymane w 2002 r. darowizny w skorygowanym zeznaniu PIT-36 za 2002 r. jako dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wpłacając jednocześnie na konto urzędu skarbowego rzekomą zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 1.020.331,10 zł. W tej sytuacji ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za rok 2002, stanowi obrazę art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz obrazę podstawowej definicji prawa. Zdaniem strony, naruszenie art. 121 § 1 O.p. polegało w szczególności na tym, że postępowanie w sprawie podatku dochodowego oraz w sprawie podatku od darowizny organ podatkowy pierwszej instancji prowadził odrębnie, podczas gdy w specyficznych okolicznościach jest to jedna sprawa. Ponieważ postępowanie w sprawie wniosku o określenie nadpłaty w podatku dochodowym oczekuje na rozstrzygnięcie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym to, zdaniem odwołującego się, istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie opodatkowania tych samych kwot podatkiem od spadków i darowizn. Natomiast w sytuacji, gdy nie zostaną podatnikowi zwrócone niesłusznie zapłacone kwoty rzekomego podatku dochodowego wraz z nienależnymi odsetkami, to postępowanie w sprawie podatku od spadków i darowizn winno być umorzone. W zakresie niewłaściwego zastosowania kursu walutowego pełnomocnik strony wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. obowiązek podatkowy w tym podatku powstał w dniu sporządzenia wniosku o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, skierowanego do organu podatkowego. Przyjęcie innej daty przez organ podatkowy nie zostało właściwie uzasadnione, czym naruszone zostały art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, iż nie można uznać za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowości lub nieprawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w sprawie rozpatrzenia wniosku o określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania, o którego zawieszenie strona wnosi, jest postępowanie podatkowe prowadzone w sprawie ustalenia wysokości podatku od otrzymanych przez stronę darowizn. Decyzją z dnia 16 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznając, iż organ podatkowy pierwszej instancji niewłaściwie przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień nadania za pośrednictwem Poczty Polskiej zeznania podatkowego SD-3, skorygował wymiar podatku. Przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień wpływu do organu podatkowego wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych - 29 styczeń 2009 r., ustalając podstawę opodatkowania na kwotę 1.756.640 zł (400.000 Euro x 4.3916 zł). Po uwzględnieniu kwoty wolnej dla trzeciej grupy podatkowej ustalił podatek w wysokości 349.114 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wyczerpujący sposób odniósł się do postawionych w odwołaniu z dnia 23 grudnia 2009 r. zarzutów strony oraz dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. We wniesionej skardze pełnomocnik strony zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisu art. 6 ust. 4 u.p.s.d. oraz art. 187 § 1 O.p. i wniósł o uchylenie decyzji w części, w jakiej za podstawę opodatkowania przyjęto wartość darowizn wg kursu walutowego z dnia 29 stycznia 2009 r. zamiast z dnia 6 sierpnia 2008 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji stanowi pismo stwierdzające fakt nabycia darowizn w 2002 r., bowiem skierowany był do organu podatkowego, a w opisie stanu faktycznego skarżący wprost wskazał, iż wypłaty z Fundacji niewątpliwie stanowiły darowiznę. Przywołując brzmienie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. stwierdził, że w sprawie spełnione zostały dwie hipotezy norm prawnych zawartych w powołanym przepisie. To z kolei upoważnia do przyjęcia, że za właściwy moment powstania obowiązku podatkowego należy przyjąć dzień sporządzenia wniosku tj. dzień 6 sierpnia 2008 r. Wskazał dodatkowo na brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Skarbowej jego własnego pisma z dnia 24 listopada 2008 r. oraz na dowolną ocenę czterech pism powołujących się na fakt nabycia przez skarżącego darowizn w 2002 r. tj. nieuznanie za pismo zawierające powołanie się na darowiznę pisma z dnia 6 sierpnia 2008 r., pominięcie milczeniem własnego pisma z dnia 24 listopada 2008 r., uznanie za pismo powołujące się na fakt darowizny pisma ze stycznia 2009 r., które jest niemal identyczne w swej treści z pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że w niniejszej sprawie sporne jest między stronami określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Przywołując dyspozycję art. 6 u.p.s.d. skład orzekający w sprawie wskazał na regulację szczególną zawartą w ustępie czwartym powołanego przepisu, normującą kwestię powstania obowiązku podatkowego w przypadku braku zgłoszenia otrzymania darowizny. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji odniósł się do interpretacji stwierdzenia "powołanie się na fakt nabycia" uznając, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 6 u.p.s.d. przyjmując jako moment powstania obowiązku podatkowego w rozpoznawanej sprawie - dzień otrzymania przez właściwy dla podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego organ podatkowy wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym przedstawiono dokumenty świadczące o dokonaniu przez osobę trzecią darowizny na rzecz strony. Dopiero w tym momencie organ podatkowy otrzymał wiążącą informację o dokonanej czynności cywilnoprawnej potwierdzoną stosownymi dokumentami. Sąd nie podzielił stanowiska podatnika, że obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstał w dniu wniesienia przez stronę do Ministra Finansów wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji w przedmiocie zastosowania przepisów u.p.s.d. Adresatem wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji jest Minister Finansów, który dokonuje w trybie określonym w przepisach Ordynacji podatkowej urzędowej wykładni przepisów prawa podatkowego. Wniosek o interpretację skutkuje wydaniem interpretacji indywidualnej, która nie rozstrzyga konkretnej sprawy podatkowej. Minister Finansów jako podmiot dokonujący interpretacji jest związany wyłącznie stanem faktycznym zaprezentowanym we wniosku. Dodatkowo w uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że we wniosku o interpretację strona przedstawia stan faktyczny albo opisuje zdarzenie przyszłe, tak więc forma wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zawierającego pytanie prawne i stanowisko wnioskodawcy nie jest tożsama z pismem podatnika w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, elementy stanu faktycznego, na które powołuje się wnioskodawca, nie stanowią wiążącej informacji organu podatkowego o zaistniałym zdarzeniu. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wniosek o wydanie urzędowej wykładni prawa nie jest "pismem", o którym mowa w przepisie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Nie stanowi on także powołania się przed organem podatkowym na fakt nabycia darowizny, bowiem powołanie takie, aby wywołało skutek z art. 6 ust. 4 u.p.s.d., winno nastąpić wobec właściwego organu podatkowym bądź organem przeprowadzającym kontrolę u podatnika. Od wyroku tego strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. W uzasadnieniu podatnik podniósł, iż sporny przepis odwołuje się do ogólnego sformułowania "powołanie się przed organem podatkowym", co w konsekwencji oznacza, że zakres normy prawnej zakodowanej w zdaniu drugim art. 6 ust. 4 u.p.s.d. obejmuje każde "powołanie się przed organem podatkowym", niezależnie od formy, a dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia tego przepisu bezpodstawnie zawęża zakres omawianej normy prawnej. Dodatkowo, w ocenie skarżącego, błąd zawężającej wykładni popełnił Sąd również wyjaśniając znaczenie słowa "pismo", zawartego w hipotezie normy prawnej zakodowanej w zdaniu pierwszym art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Zdaniem strony, sporządzenie wniosku ORD-IN stanowiło czynność objętą zakresem powyżej powołanej normy prawnej tym bardziej, że podatnik zaznaczając odpowiednie pole w formularzu oświadczył, że przedstawiony stan faktyczny należy do kategorii "zaistniałych", a nie hipotetycznych. Organ nie skorzystał z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy przede wszystkim wykładni art. 6 ust. 4 u.p.s.d., a w szczególności użytych w tym przepisie wyrażeń "nabycie (...) stwierdzone pismem" oraz "powołanie się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej". Zdarzenia te, jak przyjmuje się w piśmiennictwie (por. W. Nykiel, uwaga 9 do art. 6, [w:] Ustawa o podatku od spadków i darowizn. Komentarz, red. S. Babiarz, A. Mariański, W. Nykiel, Warszawa 2010, s. 228) i orzecznictwie (tak m.in. w wyrokach NSA z 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2178/09 i z 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 921/06) powodują powstanie nowego obowiązku podatkowego, dla którego nie ma znaczenia przedawnienie obowiązku podatkowego powstałego z chwilą nabycia spadku czy darowizny. Celem tego przepisu jest "odnowienie" obowiązku podatkowego w sytuacjach, gdy podatnik nie wywiązał się należycie z obowiązku złożenia deklaracji, o której mowa w art.17 a ust. 1 u.p.s.d. Powstanie obowiązku podatkowego, o którym mowa w art.6 ust. 4 u.p.s.d., dotyczy nabycia niezgłoszonego do opodatkowania zgodnie z art.17a ust.1 u.p.s.d. Powzięcie przez organ podatkowy informacji o nabyciu, które nie zostało zgłoszone do opodatkowania, oznacza powstanie po stronie organu podatkowego obowiązku wszczęcia postępowania podatkowego oraz wydania decyzji, o której mowa w art.21 § 3 O.p. Ustawa przewiduje dwa różne zdarzenia, które powodują powstanie na nowo obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn- stwierdzenie nabycia pismem oraz powołanie się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Stwierdzenie nabycia pismem nastąpić ma po dacie nabycia ("nabycie(...) stwierdzono następnie pismem"). Co do zasady obowiązek podatkowy powstaje wówczas z chwilą sporządzenia pisma, a jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. Pismo, jak wynika z powołanego przepisu, ma stwierdzać nabycie. "Stwierdzać" oznacza ustalać na podstawie wiarygodnych danych, że coś nastąpiło, że coś można uznać za fakt, za rzecz pewną, prawdziwą, zaświadczać, poświadczać (Słownik współczesnego języka polskiego, Wyd. Wilga, Warszawa 1996, s.1073), dowiadywać się, przekonywać się o czymś i wypowiadać o tym sąd jako o rzeczy prawdziwej (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, dostępny http://doroszewski.pwn.pl). Zarówno słownikowe znaczenie słowa "stwierdzać", jak i wskazanie jako przykładu pisma stwierdzającego nabycie orzeczenia sądu oznacza, że obowiązek podatkowy powstaje z momentem sporządzenia (poza orzeczeniami sądu) takiego pisma, które zaświadcza, że nabycie istotnie miało miejsce. Zawarte w nim dane pozwalają ustalić bez wątpliwości fakt ,okoliczności i podstawę prawną nabycia, co z kolei pozwoli ustalić, czy nabycie to podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Pismem takim może być sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia, postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, umowa o dział spadku, w której na poczet spadku zaliczono darowizny otrzymane przez spadkobiercę od spadkodawcy za jego życia, a których to darowizn nie zgłoszono wcześniej do nabycia, a także postanowienie o dziale spadku, w którym dokonano rozliczeń wcześniej otrzymanych przez spadkobiercę od spadkodawcy darowizn, dowód wypłaty środków z rachunku oszczędnościowego przez bank osobie, na rzecz której wkładca zadysponował wkładem oszczędnościowym na wypadek śmierci. Sądy, komornicy i notariusze mają, zgodnie z art.84 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 z późn.zm.), dalej jako O.p., obowiązek sporządzania i przekazywania organom podatkowym informacji wynikających ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. Zazwyczaj zatem o powstaniu obowiązku podatkowego w wyniku następczego stwierdzenia nabycia pismem organ podatkowy dowie się od podmiotu innego niż podatnik. Drugie zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego w stosunku do niezgłoszonego nabycia jest powołanie się przez podatnika na fakt nabycia przed organem podatkowy bądź organem kontroli skarbowej. W tym przypadku dla powstania obowiązku podatkowego niezbędne jest działanie podatnika w postaci wskazania w mowie lub piśmie na fakty, zdarzenia, które miały miejsce, w celu poparcia swojej racji, sprawy, uzasadnienia (por. Słownik współczesnego języka polskiego, s. 832, P.Műldner-Nieckowski, Wielki słownik frazeologiczny języka polskiego, Świat Książki, Warszawa 2004, s. 574). Powołanie to musi nastąpić przed organem podatkowym bądź organem kontroli skarbowej. Skoro powoduje ono skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego, to należy uznać, że odnosi się do sytuacji, gdy podatnik ujawnia fakt nabycia w celu uniknięcia obciążenia innym podatkiem. Zwykle wskazanie przez podatnika na fakt nabycia darowizny ma wykazać legalność jego przychodów w postępowaniu prowadzonym w zakresie podatku dochodowego od przychodów ze źródeł nieujawnionych. Powołanie się na fakt nabycia powoduje, że organ podatkowy (organ kontroli skarbowej) ma obowiązek zweryfikowania faktów przywołanych przez podatnika w celu ustalenia, czy istotnie doszło do nabycia, stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Rozróżnienie tych dwóch sytuacji powodujących powstanie obowiązku podatkowego oraz związanie momentu powstania obowiązku podatkowego z dwoma różnymi zdarzeniami (sporządzeniem pisma bądź uprawomocnieniem się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie oraz powołaniem się na fakt nabycia przez podatnika przed organem podatkowym) oznacza, że obowiązek ten nie może, jak wywodzi skarżący w skardze kasacyjnej, powstać w momencie sporządzenia wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej jako pisma stwierdzającego nabycie i w dacie przekazania tego wniosku organowi interpretującemu jako dacie powołania się na fakt nabycia. Ocenić jednakże należy, czy wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może być uznany bądź za pismo stwierdzające nabycie, bądź za powołanie się na fakt nabycia przez podatnika. Wniosek o udzielenie interpretacji podatkowej jest niewątpliwie pismem (wniosek taki należy wyprowadzić z art.14b § 7 w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku -Dz.U. z 2013r., poz. 188). Podatnik musi w nim wyczerpująco przedstawić stan faktyczny zaistniały bądź zdarzenie przyszłe oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu lub zdarzenia (art. 14b § 3 O.p.). Obowiązany jest w nim także zawrzeć oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania), że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia interpretacja nie wywołuje skutków prawnych (art.14b § 4 O.p.). Powołane wyżej zapewnienie nie dotyczy natomiast prawdziwości wskazanych we wniosku okoliczności faktycznych. Wskazany przez wnioskodawcę stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe zakreśla ramy interpretacji, jaką ma wydać organ interpretujący i to niezależnie od tego, czy stan ten jest prawdziwy i zupełny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011r., I FSK 1822/11, LEX nr 1148516). Nie można zatem uznać, że wskazanie we wniosku faktu otrzymania darowizny stwierdza jej nabycie w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Jest to bowiem wyłącznie oświadczenie wnioskodawcy, nie podlegające weryfikacji i oparte na jego ocenie skutków prawnych określonych zdarzeń. Nie musi ono odwoływać się do konkretnych dokumentów, konkretyzować (indywidualizować) osoby biorące udział w zdarzeniu, którego skutki prawne podatnik przedstawia w formie własnego stanowiska. Tymczasem z pisma stwierdzającego nabycie musi w sposób jednoznaczny, jak wskazano wyżej, wynikać, kto nabył, jaką rzecz, prawo, od kogo, na jakiej podstawie prawnej, kiedy. Wskazane fakty muszą być na tyle dokładne, aby poddawały się weryfikacji. Nawet jeżeli wnioskodawca poda niektóre dane dotyczące stron umowy, to organ podatkowy nie ma możliwości prawnej ich weryfikacji i uznania za rzeczywiście istniejące. Taką możliwość ma wyłącznie w toku postępowania podatkowego, mające na celu konkretyzację zobowiązania podatkowego. Wniosek o wydanie interpretacji nie może być także uznany za powołanie się przez podatnika na fakt nabycia, o którym mowa w art.6 ust.4 u.p.s.d. Wprawdzie wydający interpretację Minister Finansów lub upoważniony przez niego organ mu podległy (art. 14b § 1 i 6 O.p.) w sprawach interpretacji podatkowych jest organem podatkowym (art. 13 § 2 pkt 4 O.p.), jednakże cel i funkcja postępowania w przedmiocie interpretacji nie daje podstaw do twierdzenia, że opisanie we wniosku stanu faktycznego, który mógłby być uznany za zdarzenie podlegające opodatkowaniu, może powodować powstanie obowiązku podatkowego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art.14c § 1 O.p.). Wynikiem działania organu interpretującego jest wydanie pisma przedstawiającego ocenę możliwości zastosowania oraz wykładnię określonych przepisów prawa podatkowego w stanie faktycznym realizowanego bądź przyszłego opodatkowania, zindywidualizowanym wnioskiem wszczynającym prawne postępowanie interpretacyjne. Czynność ta nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się natomiast z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa - Komentarz, Toruń 2007 r., s. 97, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2012r., II FSK 2350/10, LEX nr 1213652). Zastosowanie się do interpretacji, w przypadku identyczności stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i zaistniałego w rzeczywistości, nie może szkodzić wnioskodawcy (art. 14k § 1 i § 3 O.p.). Celem wydania interpretacji jest w związku z tym uzyskanie przez wnioskodawcę informacji o wykładni i stosowaniu prawa podatkowego w przedstawionym przez niego stanie faktycznym i przyznanie mu pewnych uprawnień ochronnych, związanych z zastosowaniem się do tej interpretacji. Przyjęcie, że uwzględnienie w opisie stanu faktycznego, zawartego we wniosku o interpretację, nabycia mogącego być wynikiem darowizny, stanowi powołanie się na fakt nabycia przed organem podatkowym, a tym samym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn stosownie do art. 6 ust. 4 u.p.s.d., stanowiłoby zaprzeczenie celu instytucji, uregulowanej w dziale II rozdziale 1a O.p. Zamiast uzyskania informacji i ewentualnie ochrony przed negatywnymi skutkami zastosowania się do interpretacji, podatnik wywołałby skutek w postaci "odnowienia" obowiązku podatkowego. Organ udzielający interpretacji, przy takiej wykładni, powinien natomiast zgłosić organowi właściwemu w sprawie podatku od spadków i darowizn fakt niezgłoszenia nabycia do opodatkowania. Zamiast pełnienia funkcji ochronnej, interpretacja podatkowa mogłaby powodować w następstwie wszczęcie postępowania w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Z tych względów na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art.204 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn.zm.).