II OSK 1614/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej z udziałem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2049/10 w sprawie ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II OSK 1614 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r. po wznowieniu postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Starosta Opolski zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. P. pozwolenia na budowę namiotu magazynowego niezwiązanego trwale z gruntem, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] na działce nr [-E/3-] km. [...]. Działając z urzędu, Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., jednakże decyzja ta na skutek odwołania K. P. została decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. uchylona w całości i w tym zakresie orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ww. Starosty Opolskiego. Na wniosek B. K. i J. K., postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2007 r. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2007 r. W wyniku wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ podał, że jako podstawę wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a., podnosząc m.in., że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawcy nie brali udziału również w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Opolskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nadto organ podkreślił, że w sprawie zapadł wiążący go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 620/09. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że B. i J. K. są właścicielami działek o nr ew. [-A-] i [-B/1-], a nieruchomości te nie sąsiadują bezpośrednio z działką nr ew. [-E/3-], na której zaprojektowano sporny namiot magazynowy. Działka nr ew. [-E/3-] jest oddzielona od nieruchomości B. i J. K. działkami o nr ew. [-D/3-], [-B/3-] i [-B/2-]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że odległość od granicy działki nr ew. [-B/1-] do kwestionowanego namiotu magazynowego wynosi ponad 50 m. Natomiast odległość od granicy z działką nr ew. [-A-] - ponad 60 m. Powyższe wyklucza uznanie, że działki o nr ew. [-A-] i [-B/1-] znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Wnioskodawcom tym samym, w ocenie organu, nie przysługuje status strony w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym). Organ stwierdził też, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., Nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym § 12 z tego względu, iż przedmiotowa budowla nie może zostać zakwalifikowana jako budynek, ponieważ zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty Opolskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nie jest ona trwale związana z gruntem. Z przyczyn powyższych, organ uznał, że nie zaistniała w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a wobec tego brak jest możliwości oceny zajścia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w związku z czym organ odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2007 r. Za bezpodstawne organ uznał także powoływanie się przez wnioskodawców na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit e. Prawa budowlanego. Z pisma Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2010 r. wynika, iż pomiary dokonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Opolu w dniu 17 lutego 2009 r. w porze dziennej na granicy terenu zakładu, na którym usytuowany jest sporny obiekt i zabudowy mieszkaniowej w [...] od strony ul. [...], nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Skargę na powyższą decyzję złożyli B. i J. K., zarzucając jej: 1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację ww. przepisów polegającą na przyjęciu, że skarżący jako właściciele nieruchomości niegraniczących bezpośrednio z działką inwestora nie posiadają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, 2. nierozpoznanie istoty sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności brak ustalenia, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji i czy działki skarżących znajdują się na tym obszarze oraz błędne przyjęcie, że brak jest przepisów prawa wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżących w związku z realizacją spornej inwestycji oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesionych przez skarżących zarzutów, co doprowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, 3. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 4. naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że do hali namiotu magazynowego posadowionego na działce nr [-E/3-] km [...] w [...] nie mają zastosowania przepisy tegoż rozporządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia 11 czerwca 2010 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na ich rzecz. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że decyzja organu rażąco narusza prawo. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazując na przedmiot sprawy oraz nadzwyczajny charakter wznowienia postępowania, związanie organów oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 620/09), Sąd pierwszej instancji uznał, że problem w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w niniejszym postępowaniu skarżący posiadali przymiot strony. Sąd pierwszej instancji podzielił poglądy zgodnie z którymi, zarówno w sprawie o pozwolenie pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być określany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi normę szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a., podkreślając, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem odrębnym, jednakże nie można go "oderwać" od przedmiotu, którym jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji w takim postępowaniu, w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ winien oceniać przymiot strony. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że B. i J. K. nie posiadają przymiotu strony. Jak prawidłowo, bowiem ustalił organ inwestycja, której dotyczy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zlokalizowana jest na działce nr ew. [-E/3-]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika (a okoliczność ta nie jest kwestionowana przez strony), że nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z nieruchomościami stanowiącymi własność skarżących o nr [-A-] i [-B/1-]. Są one, bowiem oddzielone działkami nr [-D/3-], [-B/2-] i [-B/3-]. Skarżący nie kwestionowali także ustaleń organu, co do odległości namiotu magazynowego od ich budynku mieszkalnego. Nie może, zatem ulegać wątpliwość, że biorąc pod uwagę tylko położenie inwestycji, obiekt będący przedmiotem pozwolenia na budowę nie oddziaływuje na nieruchomości skarżących. Wskazując na treść art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, Sąd podkreślił, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, dotyczyła pozwolenia na budowę namiotu magazynowego. Nie uszło uwadze organu, że obiekt ten stanowił cześć zakładu produkcyjnego tartaku. Z tej racji organ oceniał, czy inwestycja w jakikolwiek inny sposób (oprócz bezpośredniego sąsiedztwa) oddziaływuje na nieruchomości sąsiednie, przy czym za nieruchomości takie organ uznał nie tylko działki bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji, ale również działki skarżących. W konsekwencji, co również nie jest przedmiotem sporu, opierając się na informacji zawartej w piśmie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2010 r. organ wskazał, że nie zostały stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomów hałasu na granicy z ich nieruchomością. Wprawdzie skarżący kwestionowali sposób dokonania tych pomiarów, jednakże ich twierdzenia należało uznać za gołosłowne. W aktach sprawy brak jest, bowiem jakichkolwiek dowodów, które przeczyłyby twierdzeniom organu, a próba przeprowadzenia ponownych pomiarów skończyła się niepowodzeniem. Trafne były, zatem zdaniem Sądu ustalenia organu, że organ wydający kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję nie naruszył art. 5 Prawa budowlanego. Sam fakt, że w ocenie skarżących sporna inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie przesądza o posiadaniu przez nich interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji również postępowań pochodnych, to jest o stwierdzenie nieważności i wznowienie postępowania. Nie oceniając w żaden sposób zasadności podniesionego zarzutu (co do zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego), Sąd wskazał, że skarżący ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowoaministracyjnego nie wykazali, ażeby ta - ewentualna sprzeczność - naruszała ich interes prawny. Sąd także przyznał rację organowi, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazując na jego § 1, Sąd podkreślił, że pozwolenie na budowę dotyczyło obiektu niezwiązanego trwale z gruntem, a zatem inwestycja nie jest budynkiem ani "budynkiem oraz budowlą nadziemną i podziemną spełniającą funkcje użytkowe budynków", o których mowa w § 2 tego rozporządzenia. Jak wskazał Sąd, o ile co do zasady rację mają skarżący, że organ winien ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w związku z realizacją inwestycji i w oparciu o ich treść wyznaczyć obszar oddziaływania obiektu, o tyle w niniejszej sprawie organowi administracji nie można postawić zarzutu, że okoliczności te nie zostały należycie wyjaśnione. Wobec powyższego prawidłowo, w ocenie Sądu, organ uznał, że nie została spełniona przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkowało koniecznością odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] października 2007 r. Wbrew twierdzeniom skarżących nie stoi w sprzeczności z takim ustaleniami stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 13 sierpnia 2009 r. albowiem z jego uzasadnienia nie wynika, aby Sąd jednoznacznie określił, że skarżącym taki przymiot przysługuje, a po drugie decyzja kontrolowana w tym postępowaniu dotyczyła legalności funkcjonowania tartaku, a zatem zupełnie innej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B. i J. K. zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez: - jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę, jak i w trybach nadzwyczajnych (stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę) krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi normę szczególną w stosunku do k.p.a., - błędną wykładnię art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a. polegającą na uznaniu, że przypisywanie skarżącym przymiotu strony postępowania zależne było od wykazania przez nich naruszenia interesu prawnego, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. i poprzedzającą ją decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. nie odpowiada prawu, bowiem skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania, - naruszenie przepisów art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit c i 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie rozpoznania kwestii, według jakiej chwili należy badać posiadanie interesu prawnego przez stronę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd ustalając brak po stronie skarżących interesu prawnego oparł się za organem administracyjnym na "piśmie GIOS z dnia 06.08.2010 r." stwierdzającym, iż nie zostały przekroczone dopuszczalne wartości hałasu podczas, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i wniosek skarżących o wznowienie postępowania nieważnościowego pochodzą ze znacznie wcześniejszego okresu, - art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej błędnie przyjął, iż przywołane przez skarżących przepisy "art. 5.1. Prawa budowlanego", przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujący w dacie ubiegania się o pozwolenie budowlane miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Komprachcice przyjęty uchwałą Rady Gminy Komprachcice z dnia 12 listopada 2001 r., przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym m.in. przepis "art. §11.1.", przepisy Prawa ochrony środowiska w oparciu o które skarżący wywodzili swój interes prawny nie stanowią w niniejszej sprawie podstawy do przyznania skarżącym przymiotu strony. Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą sygn. akt VII SA/Wa 2057/10 celem wspólnego rozpoznania albowiem te sprawy pozostają ze sobą w związku. W uzasadnieniu kasacji strona skarżąca wskazała, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę nie jest postępowaniem, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i krąg podmiotów ustalany jest w oparciu normę art. 28 k.p.a. Wskazując na posiadany interes prawny, strona skarżąca podkreśliła, że wynika on z przepisów ustalających dopuszczalne normy hałasu, z przepisów z zakresu ochrony środowiska w powiązaniu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obowiązującego w dacie realizacji inwestycji. Przypominając brzmienie zapisu planu, na które to skarżący wielokrotnie się powoływali (§ 6 miejscowego planu zagospodarowania Gminy Komprachice przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 12 listopada 2001 r.) oraz wynikający z niego wyjątek, strona skarżąca stwierdziła, że jako właściciel działki sąsiadującej ze sporną inwestycją położoną na wymienionych w planie terenach mieszkaniowych mieli prawo bronić swoich praw, które przyznawał im plan. Nie ma przy tym znaczenia, że planowana budowla została określona jako namiot magazynowy, skoro miała służyć składowaniu i magazynowaniu między innymi różnego ciężkiego sprzętu na potrzeby tartaku. W dniu 30 listopada 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo B. i J. K. z załączonym do niego raportem z badania emisji hałasu. W piśmie z dnia 24 lutego 2012 r. (data wpływu pisma) do niniejszego postępowania zgłosił swój udział Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. M. P., G. P., M. P. i K. P. w piśmie z dnia 12 marca 2012 r. zakwestionowali zasadność stanowiska Prokuratora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2049/10) odrzucił skargę kasacyjną J. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy. Stwierdzić trzeba, iż słusznie jako podstawowy problem w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał rozstrzygnięcie kwestii posiadania przez skarżących przymiotu strony, jednakże założenia, jakie przyjął dla jej rozważenia były błędne. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy "rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Odrębnymi przepisami o których stanowi powyższa norma mogą być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1296/10), ale też inne przepisy w tym regulujące kwestie ochrony środowiska. Nie można przyjąć, że zachowanie minimalnych odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. Przy czym nie ma znaczenia, czy działki objęte oddziaływaniem inwestycji, graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. W przedmiotowej sprawie wątpliwości Sądu pierwszej instancji, ani organów administracyjnych rozstrzygających sprawę nie stanowiło to, że przedmiotowy obiekt (namiot magazynowy) stanowi część zakładu produkcyjnego tartaku. Stanowisko to uznać należy za zasadne. Konsekwencją jego jest jednak to, iż przedmiotowy namiot magazynowy nie może być oceniany w oderwaniu od całości przedsięwzięcia, tak jakby stanowił odrębną, niezależną funkcjonalnie inwestycję. Na bezpośrednie związanie tegoż namiotu z funkcjonującym tartakiem wskazywano również w decyzji udzielającej pozwolenia na jego budowę z dnia [...] czerwca 2007 r. Dlatego też oceniając posiadanie przez stronę skarżącą przymiotu strony w warunkach rozpoznawanej sprawy należało uwzględnić całość przedsięwzięcia, a nie poszczególne tworzące go elementy. Fakt, zatem, iż działki strony skarżącej oraz inwestora nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (nie graniczą ze sobą) sam w sobie nie może jeszcze przesądzać o braku interesu prawnego po stronie skarżącej tym bardziej, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w świetle aktualnego orzecznictwa nigdy nie ograniczała się tylko do ochrony interesów właścicieli działek położonych bezpośrednio obok (graniczących) działki, na której usytuowana jest przedmiotowa inwestycja, czego zresztą nie kwestionował także Sąd pierwszej instancji. Z uwagi na powyżej wskazane uchybienia w zakresie podstaw badania legitymacji stron, koniecznym będzie dokonanie przez organy administracyjne ponownej analizy posiadanego przez stronę skarżącą interesu prawnego. W uzasadniony częściowo sposób skarżąca podnosi przy tym w kasacji, iż koniecznym jest również dokonanie analizy jej legitymacji w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), tym bardziej, że zgodnie z jego § 3 ust. 1 pkt 46 tartak o określonej zdolności produkcyjnej zaliczany jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z przedstawionych wyżej względów za zasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie odnoszące się do błędnego poglądu Sądu, podzielającego stanowisko organu odnośnie podstaw badania legitymacji skarżących w postępowaniu w warunkach zaistniałych w niniejszej sprawie. Za zasadne z przytoczonych wyżej przyczyn należało uznać też zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z ww. rozporządzeniem oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zakresie, w jakim poddają one w wątpliwość prawidłowość przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej, akceptującej wnioski organów zawarte w ich decyzjach. Nie można było jednak podzielić zarzutu kasacji dotyczącego naruszenia art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszenie powyższych norm skarżąca odniosła do pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 6 sierpnia 2010 r., wskazując na błędny, w jej ocenie, moment badania jej interesu prawnego. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organy podkreślały, że w aktach sprawy brak jest dowodu o braku przekroczeniu dopuszczalnych wartości hałasu na granicy z nieruchomością skarżących i poza ww. pismem innych nie zgromadzono, w tym z uwagi na postawę strony skarżącej. Z uwagi na zasadność części zarzutów procesowych podnoszonych pod adresem Sądu pierwszej instancji, zauważyć trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.). Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, uchylając z przyczyn wyżej omówionych, kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż organu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.