I SA/Ol 849/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Starszy specjalista Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r., sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" , Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej w skrócie ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]". w sprawie wpisu do ewidencji producentów rolnych M. K. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych M. K. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu "[...]"., a zaświadczeniem z dnia 6 marca 2004r. został jej nadany numer identyfikacyjny: "[...]". Wniosek ten nie zawierał zgody współmałżonka na wpis do ewidencji producentów. Nadto ustalono, że także A. K.– mąż strony, w tym samym dniu wniósł o wpis do ewidencji producentów i 6 marca 2004r. nadano mu numer identyfikacyjny: "[...]". Także ten wniosek nie zawierał stosownej zgody współmałżonka na wpis do ewidencji producentów rolnych. M.K. oraz A. K. oświadczyli w toku postępowania, że od 1996r. posiadają ustrój rozdzielności majątkowej i od tego czasu prowadzą odrębne gospodarstwa rolne – odrębnie się rozliczają, posiadają odrębny sprzęt rolniczy i odrębne rachunki bankowe. Decyzją z dnia "[...]". organ I instancji, działając na podstawie art.13 ust.1 w związku z art.12 ust.4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004r. nr 10, poz.76 ze zm.), dalej jako ustawa o krajowym systemie ewidencji, anulował numer identyfikacyjny nadany M.K.i odmówił w/w wpisu do ewidencji producentów rolnych i nadania numeru identyfikacyjnego. Organ wskazał, że dwa odrębne numery identyfikacyjne dla małżonków K.zostały nadane na podstawie ich oświadczeń, które były niepełne, gdyż nie posiadały zgody współmałżonka na wpis do ewidencji producentów. Ustawa o krajowym systemie ewidencji nie wskazuje zaś jakichkolwiek okoliczności, których wystąpienie uzasadniałoby nadanie małżonkom dwóch odrębnych numerów identyfikacyjnych. Zatem nadanie w/w osobom odrębnych numerów identyfikacyjnych spowodowało naruszenie art.12 ust.4 tejże ustawy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie oraz powtórne nadanie jej numeru identyfikacyjnego i wpisanie do ewidencji producentów. Zarzuciła, że decyzja nie odpowiada stanowi prawnemu oraz, że organ błędnie zinterpretował art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Zdaniem strony, decyzja narusza również art.76 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000, nr 98, poz.1071 ze zm., dalej jako kpa). Strona podniosła, że posiadanie odrębnych gospodarstw rolnych upoważnia małżonków do posiadania dwóch numerów identyfikacyjnych i na poparcie swojego stanowiska wskazała wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych. Organ II instancji stwierdził, iż strona w toku postępowania udowodniła, że prowadzi z mężem odrębne gospodarstwa rolne, ale ta kwestia nie ma wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, gdyż ustawa o krajowym systemie ewidencji nie przewiduje możliwości nadania małżonkom dwóch numerów identyfikacyjnych. Ustawa ta nie różnicuje sytuacji prawnej małżonków ze względu na rodzaj stosunków majątkowych ich łączących. Ustawodawca nie uregulował odmiennie sytuacji małżonków, którzy posiadają gospodarstwa rolne niezwiązane ze sobą funkcjonalnie, organizacyjnie i ekonomicznie. Decydującym jest istnienie związku małżeńskiego. Takie też stanowisko, jak podkreślił organ, wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 22 października 2009r., sygn. akt I SA/Ol 584/09. oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II GSK 1092/08. Organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze znaczenie w tej kwestii ma art.23 Konstytucji RP, zgodnie z którym podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne, które powinno stanowić jeden organizm ekonomiczny utrzymywany pracą małżonków oraz ich rodziny, zamieszkujących w tym gospodarstwie. Dyrektor Oddziału ARiMR zaznaczył, że w toku postępowania ani strona, ani jej mąż nie uzupełnili braku polegającego na nie wpisaniu we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych zgody współmałżonka na wpis do ewidencji. W związku z tym organ I instancji, mając na względzie wielkość gospodarstwa rolnego i tym samym podjętych zobowiązań, zdecydował, że to numer A.K.pozostanie obowiązujący. Jednocześnie organ wskazał, że numer identyfikacyjny jest nadawany w formie zaświadczenia, które jest formą oświadczenia wiedzy. Organ administracyjny wydając zaświadczenie stwierdza jedynie co mu wiadomo. Ustawa o krajowym systemie ewidencji nie reguluje wprost możliwości wykreślenia z ewidencji producentów, ani pozbawienia numeru identyfikacyjnego, ale jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Po 608/07, eliminacja wpisu z obrotu prawnego winna nastąpić w formie umożliwiającej stronie obronę jej interesów - konieczne jest wówczas wyeliminowanie wadliwej czynności, poprzez jej uchylenie w drodze decyzji przez zastosowanie, na zasadzie analogii, art.13 ust.1 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji, stwierdził, że zarzuty odwołania są niezasadne. Za niemający znaczenia dla niniejszej sprawy uznał organ zarzut naruszenia przepisów zawierających definicję rolnika, która to kwestia nie była przedmiotem rozstrzygnięcia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję M. K. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, potwierdzających odrębne prowadzenia gospodarstw rolnych przez skarżącą i jej męża. Decyzji zarzuciła wydanie bez podstawy prawnej, gdyż ustawa o krajowym systemie ewidencji, ustawa z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. nr 98, poz.634 ze zm.) oraz kodeks postępowania administracyjnego nie znają postępowania w sprawie unieważnienia wpisu do ewidencji producentów i anulowania numeru identyfikacyjnego. Nadto decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji, poprzez uznanie nadanego numeru identyfikacyjnego za anulowany. Podkreśliła, że w toku postępowania przedstawiła wraz z mężem szereg dokumentów urzędowych w rozumieniu art.76 § 1 kpa, z których wynika, że są posiadaczami odrębnych gospodarstw rolnych. Organy naruszyły art.3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji i art.2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. poprzez ich niezastosowanie i nie uznanie za odrębnych producentów małżonków, z których każde włada odrębnym gospodarstwem. W ocenie skarżącej logiczna i gramatyczna wykładnia art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji prowadzi do wniosku, że jeden numer może być nadany w sytuacji, gdy małżonkowie są współposiadaczami gospodarstwa rolnego. Małżonkom można nadać osobne numery identyfikacyjne, jeżeli istnieje między nimi rozdzielność majątkowa w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, i w ramach tej rozdzielności prowadzą odrębne gospodarstwa rolne i każde z nich jest samodzielne pod względem technicznym i ekonomicznym. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych. Stwierdziła, że organ I instancji sprawdził w 2004r. czy spełniła określone kryteria ustawowe i nie wydał decyzji odmownej, o której mowa w art.13 ust.1 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Wskazała także, iż dokonując wykładni art.12 ust.4 w/w ustawy organ winien mieć na względzie pojęcie gospodarstwa rolnego zdefiniowane w załączniku nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002r. Za niezrozumiały uznała argument organu odwołujący się do art.23 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej wykładnia art.12 ust.4 w/w ustawy, dokonana przez organy i sądy w powołanych przez organy wyrokach, narusza zasadę równości wobec prawa oraz zasadę ochrony praw nabytych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu ze składanych dokumentów: aktu notarialnego, zaświadczeń, umów kredytowych, umów kontraktacji, faktur, decyzji – na okoliczność prowadzenia przez skarżącą i jej męża odrębnych gospodarstw rolnych oraz z zaświadczeń o nadaniu skarżącej i jej mężowi numerów identyfikacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżony akt (decyzja , postanowienie) ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W stanie faktycznym niniejszej sprawy ocena zgodności z prawem decyzji w przedmiocie anulowania numeru identyfikacyjnego i odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych i nadania numeru identyfikacyjnego, powinna odbywać się w oparciu o kryterium określone w art.12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jak słusznie wskazano w decyzji odwoławczej, nadanie numeru identyfikacyjnego jest czynnością materialno-techniczną organu administracji publicznej. Czynność ta jednak może być dokonana jedynie wówczas, gdy podmiot spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji, numer identyfikacyjny nadaje się jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów. W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę (ust. 4 cyt. artykułu). W art.13 ust.1 w/w ustawy uregulowano kwestię odmowy wpisu do ewidencji producentów. Zgodnie z tym przepisem, kierownik biura powiatowego ARiMR odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, dokonania tego wpisu, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny. Żądanie skarżącej dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji oparte zostało na stwierdzeniu, że decyzje te wydane zostały bez podstawy prawnej, gdyż żaden przepis nie daje podstawy do unieważnienia wpisu do ewidencji producentów i anulowania nadanego numeru. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że eliminacja z obrotu prawnego wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego powinna nastąpić w takiej formie, ażeby umożliwić stronie obronę jej interesów. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 lutego 2008r. , sygn. akt III SA/Po 608/07, że : "W razie ujawnienie okoliczności, które wskazują, że rejestracja producenta i związane z nią nadanie numeru identyfikacyjnego zostały dokonane pomimo braku wymaganych w tym względzie przesłanek, a brak ten wystąpił już w momencie dokonania wpisu, konieczne staje się wyeliminowanie tej wadliwej czynności, poprzez jej uchylenie w drodze decyzji przy zastosowaniu – na zasadzie analogii – art.13 ust.1 ustawy z 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przewidującego odmowę dokonania wpisu do ewidencji producentów w formie decyzji." (publ. Lex nr 510374). Powołany art.13 ust.1 w/w ustawy, został wskazany przez organy jako jedna z podstaw wydania zaskarżonych decyzji, stąd wyżej wskazany zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej nie jest zasady. Podstawową anulowania nadanego skarżącej numeru identyfikacyjnego oraz odmowy nadania tego numeru, jak wskazał organ, był fakt posiadania przez małżonka strony numer identyfikacyjny. Skoro zatem ujawniły się okoliczności, które wskazują na rejestrację producenta rolnego, pomimo braku spełnienia wymaganych przepisami przesłanek, konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej czynności. Zarówno skarżąca, jak i jej małżonek, we wnioskach o wpis do ewidencji producentów, nie wypełnili pola nr 67 formularza wniosku, czyli "zgody na wpis do ewidencji producentów (współmałżonka/współposiadacza)". Organ zatem pozostawał w przeświadczeniu, że zgoda ta nie jest wymagana. Dodać przy tym należy, że w 2004r. organ nie miał żadnych podstaw prawnych do zweryfikowania stanu cywilnego wnioskodawców. W 2010r., gdy organ posiadał informację o nadaniu małżonkom K.dwóch numerów identyfikacyjnych w krajowym systemie ewidencji i producentów, wezwał ich do złożenia wyjaśnień. W związku z tym, że w toku postępowania żaden z małżonków nie wyraził zgody na wpisanie współmałżonka do ewidencji producentów, organ I instancji - mając na względzie wielkość gospodarstwa rolnego i podjętych zobowiązań – orzekł o anulowaniu numeru identyfikacyjnego nadanego skarżącej i odmówił jej wpisania do ewidencji producentów. Zdaniem Sądu, w świetle treści art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji małżonkowie powinni otrzymywać jeden numer identyfikacyjny, niezależnie od tego czy współposiadają lub wspólnie prowadzą gospodarstwo, czy też nie. Ustawodawca nie zróżnicował bowiem sytuacji małżonków, którzy wspólnie prowadzą gospodarstwo rolne z tymi małżonkami, którzy posiadają odrębne gospodarstwa rolne niezwiązane ze sobą funkcjonalnie, organizacyjnie, ekonomicznie. Rozstrzygającym w tej materii jest fakt pozostawania w związku małżeńskiego. Przepis art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji nie odwołuje się w swojej regulacji do stosunków majątkowych istniejących między małżonkami. Na tle wykładni tej normy Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już kilkakrotnie – por. wyrok z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt: II GSK 1092/08, wyrok z dnia 27 sierpnia 2009r., sygn. akt II GSK 23/09, wyrok z dnia 30 września 2010r., sygn. akt II GSK 802/09 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych Sąd wskazywał, że uczestnictwo producenta rolnego w programach pomocowych w ramach Unii Europejskiej nie jest obowiązkowe, wymaga akceptacji zainteresowanego producenta rolnego. Sąd podniósł, iż kwestię statusu producenta rolnego, jego praw i obowiązków normują przepisy prawa wspólnotowego i krajowego. Kwestia wpisu do ewidencji producentów oraz nadania numeru identyfikacyjnego - dla celów ubiegania się producenta rolnego o świadczenia objęte programami pomocowymi przewidzianymi w Unii Europejskiej - normowana jest zasadniczo bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa publicznego. Przepisy prawa prywatnego mogłyby znaleźć zastosowanie tylko wówczas, jeżeli wyraźnie tak stanowiłby odpowiedni przepis normujący kwestie związane z przynależnością rolnika w omawianych programach pomocowych, mający charakter normy prawa publicznego. We wszystkich powołanych wyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji, obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego małżonków. Posiadanie nawet odrębnego gospodarstwa rolnego przez małżonka producenta rolnego, jak wskazywał Sąd, nie uprawnia współmałżonka do ubiegania się o wpis do ewidencji producentów i nadania numeru ewidencyjnego. W rozpoznanej sprawie organy nie kwestionowały istnienia pomiędzy małżonkami rozdzielności majątkowej oraz posiadania odrębnego majątku w postaci gospodarstwa rolnego – odrębnego organizacyjnie, technicznie i ekonomicznie, co podkreślała skarżąca. Skład orzekający w sprawie podzielił wyrażone, na tle podobnych jak w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w powołanych wyżej wyrokach, iż brak jest przepisu prawa, który w wymienionej sytuacji pozwalałby na posiadanie przez małżonków dwóch numerów ewidencyjnych. Uchylając wyrok Sądu I instancji - w którym przyjęto dopuszczalność nadania osobnych numerów identyfikacyjnych małżonkom, jeżeli istnieje pomiędzy nimi rozdzielność majątkowa, bądź którzy prowadzą odrębne gospodarstwa rolne, stanowiące majątek odrębny każdego z małżonków - Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "Nie sposób przy tym uznać, aby brak odpowiedniej regulacji prawnej, która uwzględniałaby racje skarżącej, był wynikiem niedopatrzenia ze strony ustawodawcy. Tak nie jest. Zasadą jest bowiem, że wszelkie świadczenia z tytułu uczestnictwa w programach obejmują również prowadzącego gospodarstwo rolne współmałżonka rolnika." Nadmienić w tym miejscu należy, że powoływane przez skarżącą na poparcie jej stanowiska wyroki o sygn. akt: I SA/Lu 250/08 oraz II SA/Bd 131/09, zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylone, a poglądów wyrażonych w wyrokach o sygn. akt : I SA/Łd 1011/06 oraz I SA/Łd 974/06, od których nie wniesiono skarg kasacyjnych. Sąd w składzie orzekającym nie podziela tych poglądów, wobec argumentacji podanej powyżej. W świetle powyższego, zarzut dokonania przez organy błędnej wykładni art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji nie jest zasadny. Zgodnie z powołanym przepisem nadanie skarżącej numeru ewidencyjnego w dniu 6 marca 2004 r. było wadliwe. Wydając zaskarżoną decyzję organy prawidłowo usunęły zatem ten numer z obrotu prawnego, gdyż jego nadanie nastąpiło z naruszeniem prawa i odmówiły skarżącej wpisu do ewidencji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa, stwierdzić należy, że w przypadku małżonków, którzy zamierzają uzyskać wpis do ewidencji producentów rolnych, zasada ta nie została naruszona. Z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie. Nakaz równego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej kategorii dotyczy nie tylko ustawodawcy, ale także każdego, kto dokonuje wykładni przepisów prawa. Interpretacja przepisu naruszająca konstytucyjną zasadę równości musi zostać uznana za niedopuszczalną. Wszyscy małżonkowie będący w jednakowej sytuacji są jednakże jednolicie traktowani. Do wszystkich osób pozostających w związku małżeńskim odnosi się bowiem art.12 ust.4 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Sytuacji małżonków Ne można natomiast porównywać z sytuacją osób, które nie pozostają w związku małżeńskim, ponieważ osoby te stanowią inną kategorię podmiotów w rozumieniu spornego przepisu. Zasada praw nabytych także nie została naruszona, gdyż nadanie skarżącej numeru i wpisanie jej do ewidencji producentów rolnych było niezgodne z prawem już w momencie dokonywania tego wpisu, a organ – jak już wyżej podkreślono - nie posiadał wówczas wiedzy co do faktu mającego znaczenie dla wpisu. Na rozprawie Sąd nie uwzględnił zgłoszonych w skardze oraz na rozprawie wniosków dowodowych. Zgodnie z art.106 §3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Załączone do skargi pisma są kserokopiami, które nie zostały uwierzytelnione, a zatem nie są dokumentami. Z kolei ze złożonych na rozprawie dokumentów, strona żądała przeprowadzenia dowodu na okoliczność prowadzenia przez skarżącą i jej męża odrębnych gospodarstw rolnych, a więc na okoliczność, która nie jest przez organy kwestionowana i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się natomiast do zaświadczeń o nadaniu małżonkom K. numerów identyfikacyjnych, stwierdzić należy, iż znajdują się one w aktach administracyjnych sprawy, na podstawie których Sąd orzeka (art.133 §1 p.p.s.a.). Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.