I SA/Łd 206/11

Dnia 22 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 roku sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia I. P. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania, W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono następujący, ustalony stan faktyczny. Skarżąca wynajmuje od A część nieruchomości gruntowej tej spółki, oznaczonej w planie podziału stanowisk jako stanowisko [...] na nieruchomości położonej w T. przy Al. A II 88. Na wynajmowanym gruncie posadowiony jest przenośny pawilon handlowy. Skarżąca złożyła w dniu [...] roku informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, deklarując do opodatkowania budowle o wartości 10.000,00 zł. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] roku odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości. Od postanowienia tego strona skarżąca złożyła zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku , uchyliło wskazane postanowienie. Organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] roku wezwał stronę do złożenia dokumentów i wyjaśnień. Strona oświadczyła, iż dokumenty wymienione w wezwaniu zostały złożone w ubiegłym roku i są aktualne. Decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. Mając na uwadze zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż krąg podatników został w sposób wyczerpujący wskazany w przepisie art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Przytoczywszy orzecznictwo NSA stwierdzono następnie, iż strony nie można uznać za podatnika podatku od nieruchomości od pawilonu handlowego oraz gruntu, na którym jest on usadowiony, bowiem strona jest jedynie posiadaczem zależnym gruntu należącego do A, nie będącej Skarbem Państwa ani jednostką samorządu terytorialnego oraz użytkownikiem przedmiotowego przenośnego pawilonu handlowego. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji miał pełną podstawę do umorzenia postępowania w oparciu o przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazano nadto, że ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji Starosty Ł. w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] roku, oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku w sprawie pozwolenia na użytkowanie, posadowione na targowisku pawilony, w tym pawilon handlowy skarżącej, stanowią przenośne pawilony kontenerowe, posadowione pod istniejącymi wcześniej wiatami handlowymi, przeznaczone do użytkowania przez najemców stanowisk handlowych. Ze znajdującej się w aktach sprawy oceny technicznej przenośnego pawilonu handlowego wynika, iż jest on posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem. Zdaniem organu pawilon handlowy skarżącej nie jest ani budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ani też gruntem, a zatem kluczowe jest ustalenie, czy pawilon handlowy podlega zgodnie z żądaniem skarżącej opodatkowaniem podatku od nieruchomości jako budowla w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując się na z art. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, póz. 1118 ze zm.), wskazano, że przenośne kontenerowe pawilony handlowe nie zostały wymienione w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ani też nie są podobne do żadnego z obiektów wymienionych w tym przepisie. Wyjaśniono nadto, że na gruncie przepisów prawa budowlanego obiekt zaliczony do tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, może stanowić jednocześnie obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, tzn. budynek, budowlę lub obiekt małej architektury, jeżeli spełnia wymagania stawiane odpowiednio w art. 3 pkt 2, pkt 3 lub pkt 4 Prawa budowlanego, ale także może być zaliczony do tymczasowych obiektów budowlanych obiekt niebędący budynkiem, budowlą, ani obiektem małej architektury. Zauważono przy tym, że przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy ustawy Prawo budowlane mają ograniczone zastosowanie. W rzeczywistości sprowadzają się jedynie do definicji budynku, budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podniesiono ponadto, że ustawy Prawo budowlane i ustawa o podatkach i opłatach lokalnych posługują się takimi samymi pojęciami, jak np. budowla, jednakże ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła jedynie do pojęcia obiektu budowlanego, nie zaś do całokształtu rozwiązań Prawa budowlanego, które służą innemu celowi: przedmiotem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest m.in. wskazanie przedmiotów opodatkowania, natomiast przedmiotem Prawa budowlanego jest m.in. wskazanie obiektów, które podlegają reżimom tej ustawy i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia robót budowlanych. Zdaniem organu w odniesieniu do pawilonów handlowych na przedmiotowym targowisku została wypracowana utrwalona linia orzecznicza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., który w prawomocnych wyrokach, wskazał, że do oceny, czy przenośny pawilon handlowy stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy wcześniej ustalić, czy jest on budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 w związku z pkt l lit b) Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe wskazano, że pawilon skarżącej nie jest budowlą, bowiem tego rodzaju obiekt ani nie znajduje się w przykładowym wyliczeniu z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ani też nie jest związany trwale z gruntem, co jest koniecznym warunkiem uznania obiektu za budowlę w rozumieniu art. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W opinii Kolegium, nawet jeżeli by przyjąć pogląd, iż tymczasowy obiekt budowlany może być jednocześnie budowlą, to ze względu na brak cechy konstytutywnej tego obiektu, jakim jest trwałe związanie z gruntem, nie można uznać przedmiotowego obiektu za budowlę. Wyjaśniono, że skoro budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego (z wyjątkiem budynków i obiektów małej architektury), to nie jest nim niewątpliwie tymczasowy obiekt budowlany, ponieważ te pojęcia w świetle prawa budowlanego oznaczają coś zupełnie innego. Zdaniem Kolegium rację miały organy podatkowe stwierdzając, że przenośny pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem. Wynika to z dokumentacji technicznej przedłożonej przez stronę w toku postępowania podatkowego, zgodnie z którą pawilon został posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem. Powyższe przesądza, zdaniem organu, o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem i tym samym nie może być on uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust 1 punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a postępowanie w sprawie zainicjowanej informacją dotyczącą podatku od nieruchomości jest bezprzedmiotowe Wskazano, z powołaniem się na pogląd judykatury, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, czy skarżąca jest właścicielką przedmiotowego pawilonu. Skoro bowiem pawilon ten nie jest budowlą w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od tego, czyją własność stanowi. Z tego samego powodu (braku podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości) zasadnie uznały organy podatkowe, że brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poddania przedmiotowego pawilonu podatkowi od nieruchomości. Reasumując podniesiono, że ze wskazanych decyzji organów budowlanych i nadzoru budowlanego, a także oceny technicznej wynika, że pawilon handlowy stanowi przenośny pawilon kontenerowy niezwiązany trwale z gruntem. Obiekt ten posadowiony jest na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem i nie jest z gruntem w sposób trwały związany. Tym samym pawilon ten nie mieści się w pojęciu budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Przyjęto, iż przedmiotowy przenośny pawilon handlowy kontenerowy mieści się w dyspozycji art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, a także stanowi obiekt kontenerowy wskazany wprost w przykładowym wyliczeniu zawartym w tym przepisie. Tym samym przenośny pawilon handlowy kontenerowy uznano za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, przy jednoczesnym przyjęciu, że pawilon handlowy nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. przepisów prawa materialnego w postaci: - art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz.844 ze zm..), poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy skarżącej nie stanowi budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, - ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy skarżącej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, - art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zaniechanie zastosowania powołanego przepisu, - art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr, 156, poz. 1118 ze zm) poprzez uznanie, że pawilon handlowy skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy, 2. przepisów prawa formalnego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie w postaci: - art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez zaakceptowanie za organem I instancji możliwości umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem skarżącej o ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z powodu jego bezprzedmiotowości i uznanie za organem I instancji, że wobec faktu, że przenośny pawilon handlowy, którego opodatkowania żąda w informacji strona, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, - art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy poprzez błędne uznanie przez organ odwoławczy braku podstaw do wydania skarżącej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, mimo, powstania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości będącego następstwem zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania, - art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 122 i art. 197 tej ustawy poprzez błędne uznanie przez organ odwoławczy, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad postępowania dowodowego zgodnie z wymaganiami wynikającymi m.in. z art. 187, 122 Ordynacji podatkowej, a to w sytuacji zaniechania przez organ podatkowy wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, - art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w istocie całkowicie gołosłownym ustaleniem, że pawilon handlowy skarżącej nie jest ani budynkiem ani budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i ostatecznie zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co do tego, czy pawilon skarżącej stanowi przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy, - art. 210 § 4 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacja podatkowa poprzez nie wskazanie żadnych faktów, które organ uznał za udowodnione, ani żadnych dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w zakresie dotyczącym tego, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, - art. 197 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie - art. 233 § 1 ust. 2 ustawy Ordynacja podatkowa przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy odwołanie jako uzasadnione zasługiwało na uwzględnienie. W związku ze powyższymi uchybieniami wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zakwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszeń prawa o skutku nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd uznaje ustalony stan faktyczny za prawidłowy. Przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie czy w sprawie występuje przesłanka do uznania skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości ( posiadania takiego statusu ) a wiec wystąpienia elementu podmiotowego oraz ustalenie czy przenośny pawilon handlowy jest obiektem budowlanym czy też jest to tymczasowy obiekt budowlany co eliminuje go z zakresu przedmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak wynika z regulacji ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2006 r. nr 121 poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l. ) co do zasady ażeby dany obiekt podlegał regulacji tej ustawy to powinien zostać zaklasyfikowany do przedmiotów opisanych art. 2 cytowanej ustawy ale także jego dysponent musi legitymować się tytułem prawnym , który ustawodawca uznaje za niezbędny ażeby daną osobę w tym przypadku fizyczną można było zaliczyć do kręgu podatników tego podatku ( art. 3 ustawy). Jak wynika ze stanowiska uzasadnienia skargi ( str. 17 ) skarżąca nie ma wątpliwości, iż jest podatnikiem podatku od nieruchomości albowiem wybudowała przedmiotowy pawilon handlowy, uzyskała decyzje o pozwoleniu na budowę , która nigdy nie miała charakteru okresowego a nadto uzyskała także pozwolenie na użytkowanie wzniesionego pawilonu. W ocenie sądu wniosek ten jest nieuprawniony .Wbrew tym twierdzeniom strona dysponuje terenem, na którym posadowiony jest pawilon handlowy na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 2 listopada 2007 r. a z treści § 3 wynika, że najem dotyczy części nieruchomości gruntowej Wynajmującego tj. A Sp.J. w T. ze wskazaniem w planie podziału stanowisk tego które przypada stronie ([...],[...]). Zgodnie z § 4 tej umowy Spółka oddała część nieruchomości gruntowej najemcy w celu prowadzenia przez niego działalności handlowej. Nadto , to nie strona była adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę przenośnych pawilonów kontenerowych nr [...] z [...] r. wydanej przez Starostę Ł. lecz PHU "B" Sp. J., poprzednik prawny aktualnego właściciela nieruchomości A Sp. J., jak również, że decyzja nr [...] z [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ł. o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanych pawilonów pod istniejącymi wiatami handlowymi na terenie posadowienia pawilonu , który użytkuje strona, wydana została dla wskazanej spółki A, a nie dla niej . Powyższe czyni bezzasadnym tezy skargi o posiadaniu statusu podatnika podatku od nieruchomości przez Panią I. P. na gruncie art. 3 ust 1 u.p.o.l. w oparciu o wskazane dokumenty urzędowe . Tym samym rację ma organ podatkowy , który w zaskarżonej decyzji stwierdził ,że skarżąca jest w ustalonym w sprawie stanie faktycznym posiadaczem zależnym gruntu należącego do A sp. z o.o. ( następca prawny A sp.j. ) oraz użytkownikiem przedmiotowego pawilonu handlowego. Powyższe w ocenie sądu przesądza o tym ,że skarżąca nie jest posiadaczem samoistnym a tym bardziej właścicielem rzeczonego pawilonu . Wobec tego skoro strona nie należy do żadnej z kategorii podatników podatku od nieruchomości wymienionych w cytowanym art. 3 ustawy, to ta okoliczność przesądza o braku Jej podmiotowości podatkowej. Wzgląd na tą okoliczność już sam w sobie czyni bezzasadnym twierdzenie skargi o spełnianiu kryteriów podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do pawilonu handlowego i to bez względu na to czy jest on obiektem objętym regulacją art. 2 ustawy a zatem czy jest przedmiotem opodatkowania. Sąd rozpoznający sprawę podziela w tym względzie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. sygn. [...] , wydany w stanie faktycznym zbieżnym z objętym przedmiotową sprawą w odniesieniu do innego podatnika , w którym przyjęto , iż wobec stwierdzania przez organ podatkowy nie występowania którejkolwiek z przesłanek podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (brak podmiotu lub przedmiotu ) czyni postępowanie bezprzedmiotowym, bez konieczności ustalania innych przesłanek tego stanu. W tych okolicznościach jak twierdzi NSA nawet przyjęcie , że przedmiotowy przenośny pawilon handlowy podlegałby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, to bez wątpienia obowiązek podatkowy nie ciążyłby na skarżącej gdyż zakres przysługujących jej praw ( jako najemcy części nieruchomości gruntowej ) nie statuuje je w gronie podatników podatku od nieruchomości. Tym samym niecelowe jest w ocenie NSA dalsze ustalanie okoliczności odnoszących się do przedmiotu opodatkowania skoro nie mają one wpływu na kierunek przyjętego rozstrzygnięcia. Nie sposób poglądu tego nie zaakceptować. Akcesoryjnie jedynie Sąd rozpoznający sprawę sygnalizuje ,że podziela w całości dotychczasową linię orzeczniczą WSA w Ł. wyrażoną w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania w postaci przenośnych polonów handlowych posadowionych na terenie należącym do A w T. w oparciu o umowę najmu a więc w okolicznościach w jakich dysponuje nim w prowadzonej działalności gospodarczej strona , iż jest to obiekt klasyfikowany jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. Z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm. ) i jako taki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ( wyroki WSA w Łodzi z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 1077/08, wyrok z 9 lutego 2010 r. sygn. 986/09. wyrok z 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 860/09, wyrok z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt 1260/10 ). Okoliczność ta odnosząca się do jego charakteru ( tymczasowości ) wydaje się być niesporna w stanie sprawy. Kwintesencją stanowiska wyrażonego we wskazanych wyrokach jest taka oto teza, że skoro budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego ( z wyjątkiem budynków i obiektów małej architektury ) to nie jest nim niewątpliwie tymczasowy obiekt budowlany gdyż te pojęcia w świetle prawa budowlanego oznaczają coś zupełnie innego ( art. 1 a ust 1 pkt 2 u.p.o.l . w zw. z art. 3 pkt 3 i 5 prawa budowlanego ). Pogląd ten uznać należy za słuszny. Przyjęcie stanowiska skarżącego, że budowlą jest każdy obiekt budowlany, także o charakterze tymczasowym, prowadziłby do sytuacji, w której każdy obiekt budowlany byłby budowlą w rozumieniu art. 2 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie sądu ustawodawca podatkowy określając w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości traktował zawarte tam wyliczenie jako zamknięte, a odsyłając do regulacji Prawa budowlanego w zakresie pojęcia budowla, nakazywał skorzystanie z zawartych w nim regulacji w sposób ścisły, ograniczony, bez możliwości dokonywania jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej na inne instytucje tam zawarte, służące bez wątpienia innym celom niż ustawa podatkowa. Z tego punktu widzenia brak jest podstaw do uznawania za budowlę, w rozumieniu ustawy podatkowej, także tymczasowego obiektu budowlanego. Przyjęcie, że do ogólnego zbioru budowli opisanego we wskazanym wyżej artykule wchodzi także tymczasowy obiekt budowlany, poprzez zawarty w jego treści kwalifikator – budowlany - jest rozumowaniem nieuprawnionym, albowiem gdyby ustawodawca podatkowy chciał ażeby tak było, to wyraźnie by o tym postanowił w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta, jako akt prawny autonomiczny, zawiera własne definicje a te, zaczerpnięte z innych gałęzi prawa nie mogą powodować, że stanie się ona zbiorem norm prawnych o charakterze otwartym, kształtowanym przez inne dziedziny prawa, albowiem utraciłaby w ten sposób swój charakter, o którym wyżej mowa. Teza artykułowana przez skarżącą, polegająca na próbie wtłoczenia do pojęcia budowli, na gruncie ustawy podatkowej, również tymczasowego obiektu budowlanego stanowi interpretację rozszerzającą, która nie ma żadnego uzasadnienia. Jeszcze raz sąd podkreśla, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia – budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – na obiekty tymczasowe, które określa w sposób odrębny Prawo budowlane w art. 3 pkt 5. Takim obiektem jest natomiast sporny pawilon handlowy. Zaprezentowana definicja budowli znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu warto wskazać na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2005 r. I SA/Rz 216/05o oraz powiązany z nim wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r. sygn. II FSK 658/06 , z których wynika, że budynek typu "szczęka", niepołączony trwale z gruntem, nie mieści się w wymienionej w art. 2 ust 1 u.p.o.l. definicji nieruchomości bądź obiektu budowlanego, gdyż nie stanowi ani budynku ani budowli, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy. Stanowią o tym przepisy ustawy podatkowej odsyłające do Prawa budowlanego w zakresie rozszyfrowania pojęcia obiektu budowlanego, to jest budynku oraz budowli. Zawarte tam regulacje, jak wskazuje NSA, mają ograniczone zastosowanie przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i należy je interpretować ściśle. Stosując tego rodzaju interpretację NSA wywodzi, że obiekt typu "szczęka" nie mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia obiekt budowlany, nie jest także budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.o.l. Tego rodzaju obiekt mieści się w pojęciu tymczasowy obiekt budowlany, podobnie jak inne obiekty wymienione w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego np. kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej. W konsekwencji nie podlega on, po myśli art. 2 ust 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowisko to sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela. Podsumowując tą część rozważań nie sposób podzielić zarzutów skargi , iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię skutkującą brakiem ich zastosowania w stanie faktycznym sprawy i uznania ,że strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do posiadanego pawilonu. Również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 208 § 1 O.p. okazał się chybiony. Skoro skarżący złożył informację w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości opisanej przez siebie budowli, organ pierwszej instancji miał prawo i obowiązek wszcząć postępowanie podatkowe, którego celem było ustalenie wszystkich elementów stosunku prawno-podatkowego. W sytuacji, gdy organ stwierdził brak przedmiotu postępowania, słusznie uznał to postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. Stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo ( o czym na wstępie ), bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności w postaci opinii biegłego do spraw budownictwa, a poczynione ustalenia są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując analizy, a później oceny zebranego materiału dowodowego. Z kolei art. 21 § 1 pkt 2 O.p., podobnie jak art. 233 O.p. nie mógł zostać naruszony, gdyż zasadnie nie został on przez organy zastosowany, z uwagi na wykazaną bezprzedmiotowość postępowania. Podobnie w przypadku zarzutu uchybienia art. 16 u.p.o.l. Przepis ten nie został zastosowany przez organy, bowiem brak przedmiotu opodatkowania wykluczał taką możliwość. Wbrew zastrzeżeniom zgłoszonym w skardze uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz powołaniem orzeczeń sądów administracyjnych potwierdzających stanowisko organu oraz będących w opozycji do tego poglądu, ze wskazaniem powodów wybranego kierunku rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę. P.Z-C.