I SA/Lu 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania K. F. od decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 7.339 zł., w tym: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2.460,12 zł., od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 4.879,32 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosiło, że decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta B. ustalił K. F. podatek od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 7.339 zł. Przedmiotem opodatkowania była powierzchnia gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą 4.316 nr przy zastosowaniu stawki podatku 0,57 zł/m², stąd wysokość podatku wyniosła 2.460.12 zł. oraz powierzchnia budynków związanych z działalnością gospodarczą 297,52 m² przy zastosowaniu stawki podatku 16,40 zł/m²˛, stąd podatek wyniósł 4.879.32 zł. Łączna kwota podatku - 7.339 zł. Organ podatkowy zakwestionował rzetelność złożonej informacji na podatek od nieruchomości na 2010 r., której wykazano powierzchnię 4.316 m², jako grunty "pozostałe" oraz 297,52 m²˛ powierzchnię budynków w pozycji "mieszkalne". Ustalając podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął dane z ewidencji gruntów i budynków, albowiem stwierdził, że K. F. jest przedsiębiorcą i właścicielem zabudowanej nieruchomości, a fakt, iż obecnie budynki nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej nie zwalnia go od płacenia podatku od nieruchomości od całości gruntu oraz przedmiotowego budynku według stawek właściwych dla przedsiębiorcy. Oddanie do użytku budynku mieszkalnego pozwoli na zastosowanie stawki dla gruntów "pozostałych" oraz budynków "mieszkalnych". K. F. odwołał się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Argumentował, że grunt o powierzchni 4.316 m²˛ stanowił zasoby gruntów rolnych w klasie 4-5-6 i zaliczony został do nieużytków. Na gruncie tym wybudował budynek o funkcji przemysłowo - usługowej o powierzchni 297,52 m². Od roku 2009 w obiekcie tym nie prowadzi działalności gospodarczej. W dniu 2 kwietnia 2009 r. wystąpił do Burmistrza Miasta B. o zmianę sposobu użytkowania budynku produkcyjno - usługowego z przeznaczeniem na dwa mieszkania i otrzymał decyzję pozytywną. Uzyskał też decyzję Starosty B. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielono mu pozwolenia na budowę. Treść uzasadnienia decyzji o wymiarze podatku odbiega od stanu faktycznego. Działalność gospodarczą od 25 stycznia 2010 r. prowadzi wyłącznie w zakresie handlu obwożonego na straganach i targowiskach. Nie wykorzystuje więc obiektu do celów tej działalności. Teren nieruchomości zagospodarowany jest pod potrzeby gospodarstwa domowego. W granicach ¼ przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana do celów manipulacyjno-gospodarczych. Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości określa art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiąc, iż opodatkowania tym podatkiem podlegają: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca wyłącza spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy. Wyłączenie nie obejmuje gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy (tj. gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne) oraz tych przedmiotów opodatkowania, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z akt sprawy wynika, że K. F. jest przedsiębiorcą, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego. Podatnik jest właścicielem gruntu o powierzchni 4316 m² (nr dz. 10/4) symbol B - tereny mieszkaniowe, położonego w B., przy ul. [...] j oraz usytuowanego na tym gruncie budynku produkcyjno - usługowego o powierzchni zabudowy 351 m², sklasyfikowanego jako przemysłowy. Dane te ustalone zostały na podstawie zaświadczenia Burmistrza Miasta B. z dnia 25 stycznia 2010 r. o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia 3 sierpnia 2010 r. prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w B., jedn. rejestr. [...]. K. F. uzyskał pozwolenia na rozbudowę i przebudowę parteru w/w budynku produkcyjno - usługowego z przeznaczeniem na dwa mieszkania decyzją Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...]. Dnia 2 czerwca 2010 r. zawiadomił Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. o terminie rozpoczęcia robót budowlanych. Prace te nie zostały zakończone. Budynek po rozbudowie i przebudowie nie został zgłoszony do użytkowania. Inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno -usługowego z przeznaczeniem na dwa mieszkania wraz z przebudową parteru i dachu, na działce Nr 10/4, położonej przy ul. [...] w B. nie została więc jeszcze zakończona, a K. F. nie zgłosił do właściwego organu nadzoru budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy. Zatem funkcja tego budynku sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków, jako przemysłowy pozostaje nadal bez zmiany. W związku z tym, za podstawę opodatkowania należy przyjąć dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę do wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntu 4.316 m² zgodna jest z danymi z w/w ewidencji, natomiast powierzchnię budynku 351 m² (powierzchnia zabudowy) przyjęto do opodatkowania według deklarowanej powierzchni użytkowej 297,52 m². SKO podkreślało, że istotne znaczenie w sprawie ma fakt, iż K. F. jest przedsiębiorcą. Przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dają żadnej możliwości uznania gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej na innej podstawie niż wymienione w jego treści. Sam bowiem fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli jest wystarczający i zarazem obligujący organ podatkowy do opodatkowania ich najwyższą stawką podatku, zaś jedynie dopuszczalne odstępstwa formułuje ustawodawca w treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne i retencyjne oraz tych, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych). Prace związane ze zmianą sposobu użytkowania budynku nie zwalniają od opłacenia podatku według stawek najwyższych, lecz dopiero fakt ukończenia tych prac i zgłoszenia oddania do użytku budynku mieszkalnego pozwoli na zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla gruntów "pozostałych" oraz dla budynków mieszkalnych. Wyższa stawka podatku nie zależy od tego, czy grunty i budynki służą rzeczywiście prowadzeniu działalności gospodarczej. Nawet fakt ich czasowego niewykorzystywania (np. ze względu na prace remontowe, budowlane itp.) nie jest okolicznością, która skutkowałaby obniżeniem podatku od nieruchomości. Decyduje bowiem kryterium posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zmiana stawki podatku nastąpi po zgłoszeniu właściwemu organowi nadzoru budowlanego oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję, K. F. wnosił o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia. Skarżący argumentował, że na podstawie aktu notarialnego z dnia 31 stycznia 2008 r. stał się właścicielem działki nr 10/4 ark. 76 o pow. 0,4316 ha, na której pobudowany został budynek o funkcji przemysłowo - usługowej o powierzchni 297,52 m². Z uwagi na to, iż strona skarżąca od 2009 r. w przedmiotowym budynku nie prowadzi działalności przemysłowej dlatego w dniu 2 kwietnia 2009 r. wystąpiła o zmianę sposobu użytkowanie budynku produkcyjno - usługowego z przeznaczeniem na dwa mieszkania. Wniosek o zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku produkcyjno - usługowego na dwa mieszkania został załatwiony pozytywnie na mocy decyzji ostatecznej. Po otrzymaniu przedmiotowej decyzji ostatecznej strona skarżąca zleciła opracowanie dokumentacji budowlanej, a następnie na podstawie decyzji Starosty B. został zatwierdzony projekt budowlany oraz wydane stronie skarżącej pozwolenie na budowę. Wymienione fakty są bezsporne i mają istotne znaczenie w sprawie, a mimo to zostały pominięte przy ustaleniu wymiaru podatku przez organ podatkowy. W tym kontekście skarżący podnosił, że treść uzasadnienia zaskarżanej decyzji jak i decyzji organu podatkowego pierwszej nie jest zgodna ze stanem faktycznym zaistniałym w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu tych decyzji błędnie zostało podane, iż strona skarżąca jest "przedsiębiorcą" ponieważ jest wpisana do ewidencji działalności prowadzonej przez Burmistrza Miasta B. pod Nr [...] z datą rozpoczęcia działalności gospodarczej od 1 kwietnia 2001 r. Faktycznie od dnia 25 stycznia 2010 r. strona skarżąca prowadzi działalność wyłącznie w zakresie handlu to jest: 1) sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych wyłącznie w zakresie handlu; 2) sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i targowiskach. Okoliczność ta nie pozwala z mocy prawa wykorzystywać obiektu do celów przemysłowych, co nie zostało uwzględnione przy ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy. Skarżący wywodził ponadto, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 6 ust. 3, ust. 4, ust. 6 i ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis art. 6 ust. 3 stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiło to zdarzenie; ust. 4 - obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek; ust. 6 - osoby fizyczne z zastrzeżeniem ust. 11 są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia o którym mowa w ust. 3; ust. 8 - jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie o którym mowa w ust. 3 organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji którą ustalono ten podatek. Skarżący podkreślał również, że działka nr 10/4 została podzielona na działkę nr 10/5 o pow. 0,0776 ha i nr 10/6 o pow. 0,3540 ha. Z wypisu rejestru gruntów stanowiących załącznik do skargi wynika, iż przedmiotowe działki są terenami mieszkaniowymi, a funkcje budynku mieszkalne. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jak i z dokumentów dołączonych do skargi wynika, iż nie było podstaw kwestionowania rzetelności złożonej przez stronę skarżącą informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosiło o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu istota sporu prawnego dotyczy kwestii oceny prawidłowości (i w konsekwencji zasadności) ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 7.339 zł., w tym: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2.460,12 zł., od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 4.879,32 zł. Z akt sprawy wynika, że: 1) K. F. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego, co wynika z zaświadczenia Burmistrza Miasta B. z dnia 25 stycznia 2010 r. o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej; 2) jest właścicielem gruntu o powierzchni 4.316 m² (nr dz. 10/4) symbol B - tereny mieszkaniowe, położonego w B., przy ul. [...] oraz usytuowanego na tym gruncie budynku produkcyjno - usługowego o powierzchni zabudowy 351 m², sklasyfikowanego jako przemysłowy, co wynika wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia 3 sierpnia 2010 r. prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w B., jedn. rejestr.[...]; 3) K. F. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno – usługowego na dwa mieszkania wraz z przebudową parteru oraz decyzję zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę parteru budynku produkcyjno - usługowego z przeznaczeniem na dwa mieszkania – odpowiednio: decyzja Burmistrza Miasta B. z [...] i decyzja Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...]; 4) w dniu 2 czerwca 2010 r. K. F. zawiadomił Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. o terminie rozpoczęcia robót budowlanych; 5) pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. (data wpływu do organy pierwszej instancji 11 czerwca 2010 r.) skarżący, z odwołaniem się do wskazanych wyżej decyzji organów architektoniczno budowlanych oraz pism adresowanych do organów nadzoru budowlanego wystąpił o "zawieszenie płatności podatku od nieruchomości za 2010 r. do czasu ukończenia modernizacji bądź jeżeli jest to możliwe o naliczenie podatku od nieruchomości mieszkalnych" składając jednocześnie informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., w której wykazał powierzchnię gruntów pozostałych 4.316 m² oraz budynki mieszkalne o powierzchni 297,52 m²; 6) organ podatkowy zakwestionował rzetelność złożonej informacji na podatek od nieruchomości na 2010 r., w której wykazano powierzchnię 4.316 m², jako grunty "pozostałe" oraz 297,52 m² powierzchnię budynków w pozycji "mieszkalne" i ustalił na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, podatek od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 7.339 zł - powierzchnia gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą 4.316 m² przy zastosowaniu stawki podatku 0,57 zł/m² (2.460.12 zł), powierzchnia budynków związanych z działalnością gospodarczą 297,52 m² przy zastosowaniu stawki podatku 16,40 zł/m² (4.879.32 zł); 7) do dnia wydania w przedmiotowej sprawie decyzji ostatecznej (14 października 2010 r.), K. F. nie zgłosił do właściwego organu nadzoru budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy (budynek po rozbudowie i przebudowie nie został zgłoszony do użytkowania), ani też, nie rozpoczął faktycznego jego użytkowania; 8) do skargi do sądu administracyjnego, K. F. dołączył decyzję Burmistrza Miasta B. z [...] zatwierdzającej podział przedmiotowej nieruchomości na dwie działki o pow. 0,0776 ha i 0,3540 ha, która klauzulę prawomocności uzyskała z dniem 29 października 2010 r. oraz wypis z rejestru gruntów wraz z wypisem z kartoteki budynków z dnia 21 grudnia 2010 r., z treści których wynika, że przedmiotowa nieruchomość, tj. po podziale dwie działki gruntu położone w B. przy ul. [...] oznaczone są symbolem "B", jako tereny mieszkalne, a funkcje budynków oznaczone są, jako funkcje mieszkalne. Według Sądu, w kontekście wskazanych okoliczności stanu faktycznego sprawy brak jest podstaw, aby zarzuty skargi uznać za zasadne. Zarzuty te, kierowane są tak wobec podstawy faktycznej rozstrzygnięcia – zarzuty naruszenia przepisów postępowania – jak i w stosunku do podstawy prawnej wydanych w sprawie rozstrzygnięć – zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię. Jednocześnie, z konstrukcji oraz uzasadnienia zarzutów skargi, a także argumentacji, która legła u jej podstaw wynika, że w istocie rzeczy kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest kwestia prawna, a mianowicie kwestia podatkowoprawnej kwalifikacji podnoszonej przez skarżącego okoliczności zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej w budynku o funkcji przemysłowo – handlowej oraz zmiany sposobu jego użytkowania. Analiza dowodów zebranych i przeprowadzonych w sprawie, ich ocena, ustalenia faktyczne poczynione na ich podstawie, a także ustalenie ich podatkowoprawnych konsekwencji, w konfrontacji z zarzutami i argumentacją skargi, nie daje podstaw aby uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. W kontekście istoty sporu prawnego w sprawie oraz zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną ich wykładnię, odwołać się należy do normatywnej treści mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W tej mierze podkreślenia wymaga już na wstępie, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Z przepisu art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określającego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: grunty, budynki lub ich część, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy), zaś gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle (lub ich części) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy). Wskazane pojęcia "budynku" oraz "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", którymi ustawodawca operuje na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak wynika z przepisu art. 1a tej ustawy, są pojęciami mającymi charakter definicji ustawowych. Konfrontując wskazane przepisy ustawy oraz ich normatywną treść z przywołanymi okolicznościami stanu sprawy brak jest podstaw, aby zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji uznać za niezgodną z prawem. Z przywołanych elementów stanu faktycznego sprawy wynika jednoznacznie, że w 2010 roku K. F. był właścicielem gruntu o powierzchni 4.316 m² (nr dz. 10/4) symbol B - tereny mieszkaniowe, położonego w B., przy ul. [...] oraz usytuowanego na tym gruncie budynku produkcyjno - usługowego o powierzchni zabudowy 351 m², sklasyfikowanego jako przemysłowy (wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 3 sierpnia 2010 r.), a ponadto, że w 2010 r. skarżący posiadał status przedsiębiorcy (z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 25 stycznia 2010 r. wynika, iż zgłosił on działalność w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia oraz pozostałych wyrobów, prowadzonej na straganach i targowiskach). Słusznie więc prawnopodatkowe konsekwencje wskazanych faktów organy podatkowe oceniły z perspektywy przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W analizowanym zakresie podstawowe znaczenie miał bowiem fakt, że podatnik posiada status przedsiębiorcy – prowadzi działalność gospodarczą – jak również fakt, że jak wyżej już wskazano, przedmiotowe grunty oraz budynek znajdowały się w posiadaniu podatnika o statusie przedsiębiorcy stanowiąc przedmiot podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. W tym względzie szczególnego podkreślenia wymaga, że skoro definiując pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" ustawodawca operuje, w opisie ich podstawowej cechy wyróżniającej, zwrotem "posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą", to w pełni zasadnie należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonując ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji faktu posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków lub ich części, budowli lub ich części, nie mają obowiązku ustalania okoliczności w postaci faktycznego prowadzenie i wykonywania działalności gospodarczej. Ustalenie i stwierdzenie wskazanego wyżej faktu głównego wywołuje określone ustawą podatkową konsekwencje prawnopodatkowe. Do uznania danego gruntu i obiektu za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczający jest sam fakt ich posiadania przez danego przedsiębiorcę. Jak na wstępie już to podkreślono, powyższe stanowi konsekwencję faktu, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Wbrew stanowisku skargi odwołującemu się do argumentu niewykorzystywania przez podatnika od 2009 r. przedmiotowego budynku przemysłowo – usługowego w prowadzonej działalności gospodarczej, w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, nie ziściły się również okoliczności wskazane w zastrzeżeniu zawartym w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a mianowicie brak możliwości wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że ciężar dowodu, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych spoczywa na podatniku, albowiem z faktu tego wywodzi on określone skutki prawne w postaci stosowania niższej stawki podatkowej, a z akt sprawy nie wynika, aby dowód tego rodzaju skarżący skutecznie przeprowadził. Pojęcie "względy techniczne", o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, swoim zakresem nie obejmuje technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. "Względy techniczne" w rozumieniu ustawy, to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 760/04). Tak rozumiana normatywna treść przywołanego przepisu ustawy uzasadnia stanowisko, że zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej z innych względów, niż techniczne, w żadnym razie nie uzasadnia jeszcze zmiany opodatkowania nieruchomości według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istota rzeczy wyraża się w tej mierze, we wskazanej normatywnej treści pojęcia "względy techniczne", jak również redakcji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją – "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Tylko i wyłącznie więc w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z prezentowanym stanowiskiem koresponduje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, w świetle którego wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, a sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W świetle powyższego, gdy skonfrontować wnioski wypływające z analizy przywołanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze stanem faktycznym sprawy, stwierdzić należy, iż brak jest podstaw, aby za zasadne uznać stanowisko, że w 2010 r. przedmiotowa nieruchomość nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym też kontekście trafnie organy podatkowe akcentowały, że podatnik jest (był w 2010 r.) przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, w związku z czym, okoliczność w postaci przerwy w jej prowadzeniu nie może prowadzić do uznania, iż przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W świetle okoliczności stanu faktycznego sprawy, normatywnej treści mających w niej zastosowanie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz formułowanych w tym kontekście wniosków i argumentów brak jest podstaw, aby zarzuty skarg uznać za zasadne. Tym bardziej, gdy podkreślić również znaczenie przepisu art. 7a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i leśnego prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznych, która zgodnie z ust. 2 art. 7a zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: przed wejściem w życie ustawy; aktów notarialnych; ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; planu zagospodarowania przestrzennego; ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; Krajowej Ewidencji Podatników. W kontekście źródeł wskazanych danych o podatnikach, zwłaszcza zaś przedmiotach opodatkowania szczególnego podkreślenia wymaga, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego ponad wszelką wątpliwość wynika, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, której funkcją podstawową jest rejestrowanie zdarzeń prawnych i faktycznych zgodnie z rzeczywistością, mają – w analizowanym zakresie - charakter podstawowy i są wiążące dla organów podatkowych (por. np. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07; wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 1505/05). W związku z tym, organy podatkowe nie mają kompetencji do dokonywania w niej zmian, albowiem kompetencja w tym względzie należy do starostów, a tym bardziej nie mają również kompetencji do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji budynków, w sytuacji gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 814/09; wyrok WSA w Krakowie z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1021/09). Skoro więc z wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia 3 sierpnia 2010 r. prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w B., jedn. rejestr.[...] , jednoznacznie wynikało, że skarżący jest właścicielem gruntu o powierzchni 4.316 m² (nr dz. 10/4) symbol B - tereny mieszkaniowe, położonego w B., przy ul. [...] oraz usytuowanego na tym gruncie budynku produkcyjno – usługowego, o powierzchni zabudowy 351 m², sklasyfikowanego jako przemysłowy, to organ podatkowy nie miał podstaw, aby tego rodzaju wpis i klasyfikację budynku kontestować, podważać i dokonywać w tym przedmiocie samodzielnych ustaleń, w tym zaś zakresie również w przedmiocie funkcji budynku posadowionego na przedmiotowej działce. Przesłanek ich podejmowania, ani też ich podstawy, wobec jednoznaczności zapisów w ewidencji gruntów i budynków, nie mogą i nie mogły stanowić, wbrew zarzutom i argumentacji skargi, decyzje organów architektoniczno – budowlanych, ani też zawiadomienia adresowane przez podatnika do organów nadzoru budowlanego załączone do akt sprawy przez skarżącego. Dokumentacja architektoniczno – budowlana, ani też jej treść nie skutkuje bowiem podważeniem mocy i skuteczności zapisów w ewidencji gruntów i budynków stanowiących, jak wynika z przywołanego przepisu, podstawę wymiaru podatku. Zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonywane są bowiem w innym trybie i na innych zasadach przewidzianych ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 7d w związku z art. 22 tej ustawy). Ze wskazanego punktu widzenia brak jest więc podstaw, aby zarzuty skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego uznać za zasadne. Oceny o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą więc w związku z tym podważać również i te argumenty skargi, które opierają się na dołączonych do niej: decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] zatwierdzającej podział przedmiotowej nieruchomości na dwie działki o pow. 0,0776 ha i 0,3540 ha, która klauzulę prawomocności uzyskała z dniem 29 października 2010 r. oraz wypisie z rejestru gruntów wraz z wypisem z kartoteki budynków z dnia 21 grudnia 2010 r., z treści których wynika, że przedmiotowa nieruchomość, tj. po podziale dwie działki gruntu położone w B. przy ul. [...] oznaczone są symbolem "B", jako tereny mieszkalne, a funkcje budynków oznaczone są, jako funkcje mieszkalne. Konfrontując bowiem daty, w których dokumenty te powstały, czy też w których decyzje te uzyskały walor prawomocności, czy też w których doszło do ujawnienia w nich określonych treści, z datą wydania w sprawie zaskarżonej decyzji – abstrahując od wyżej już przywołanych argumentów odnoszących się, w kontekście podstawowej funkcji ewidencji gruntów i budynków, do braku jakiegokolwiek wpływu decyzji organów architektonicznych na moc i skuteczność ujawnionych w niej danych - brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są zgodne z prawem. Zwłaszcza, gdy w tym względzie podkreślić znaczenie przepisów art. 6 ust. 2 – 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisu art. 254 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać również należy, że z perspektywy normatywnej treści tychże przepisów, nie sposób zasadnie wywodzić, że zdarzeniem, o którym w nich mowa jest okoliczność w postaci wydania przez organ architektoniczno – budowlany wskazanych wyżej decyzji, czy też okoliczność w postaci zawiadomień adresowanych przez skarżącego do organów nadzoru budowlanego. W świetle przywołanych okoliczności stanu sprawy oraz mających w niej zastosowania przepisów obowiązującego prawa brak jest więc podstaw, aby podważyć zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W tym względzie podkreślić również należy, że z przepisu art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wynika, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi definiując w przepisie art. 1 pojęcie "sprawy administracyjnej" precyzuje w art. 3 i art. 4 szczegółowy zakres właściwości tych sądów. W ich świetle kontrola sądów administracyjnym ma charakter ograniczony. Sprowadza się do badania naruszeń prawa przez organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy oraz oceny stopnia tego naruszenia z punktu widzenia wpływu na wynik sprawy. Istotne jest przy tym, że kontrola ta realizowana jest z uwzględnieniem stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy administracyjnej, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności i przy zastosowaniu kryterium zgodności z prawem działań bądź zaniechań organów administracji publicznej. W związku z tym, w kontekście przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, iż na jego gruncie tylko przesłanki naruszenia prawa rozumiane i kwalifikowane, jako naruszeniem prawa (procesowego) przez organ administracji publicznej mogą uzasadniać odpowiednią interwencję sądu administracyjnego. Wobec normatywnej treści przywołanego przepisu, w konfrontacji z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest ona jednak ani możliwa, ani też dopuszczalna, w sytuacji gdy doszło do ujawnienia nowych (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 157/07; wyrok NSA z 12 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2045/04; wyrok NSA z 25 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 306/05; wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 518/05). W związku z powyższym, treść załączników do skargi nie mogła stanowić podstawy do oceny o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji stwierdzić również należy, że analiza akt sprawy nie daje podstaw, aby uznać, że ustalenia faktyczne w sprawie dokonane zostały z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły standardu postępowania podatkowego określony przepisami ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie odnoszącym się do reguł ustalania faktycznych podstaw wydawanej decyzji. Organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych - istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Według Sądu, ustalenia te - odnoszące się do istoty sprawy - przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dowodów, ocenionych w sposób korespondujący z dyrektywą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. Z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż na jej gruncie ustawodawca sformułował adresowaną do organów podatkowych dyrektywę, zgodnie z którą, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają one wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Konsekwencją tak rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów jest to, ze rozpatrzeniu podlegają więc nie tyle poszczególne dowody odrębnie, co wszystkie dowody we wzajemnej ich korespondencji. Dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły jej granic. O zasadności tego stanowiska przekonuje analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, które zarówno w warstwie faktycznej, jak i w warstwie prawnej, realizują standard określony przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w tym funkcje uzasadnienia decyzji administracyjnej, zwłaszcza zaś funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut zaś naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej nie może się sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic, a to oznacza, że w skardze należało określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów podatkowych, czy też wykazać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, jak i wskazać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. I FSK 558/06). Podkreślenia również wymaga, że rezultat oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie nie może być kwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa w sytuacji, gdy strona ocenę tę uznaje za niezgodną z jej oczekiwaniami i podważa w oparciu o subiektywne kryteria. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.