II FSK 2221/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. WSA Beata Cieloch, Protokolant Anna Dziosa, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 924/09 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 924/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. z tytułu sprzedaży akcji. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. – S. z dnia 11 stycznia 2008 r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok z tytułu sprzedaży akcji w kwocie 4.596 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tegoż tytułu w kwocie 4.576 zł oraz nadpłatę w kwocie 20 zł. Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego w 2005 r. dochodu i zadeklarował wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok w kwocie 4.596 zł, po czym wniósł do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. – S. o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 4.523 zł oraz złożył korektę zeznania, powołując się na zwolnienie dochodu ze zbycia akcji P.- M. S.A. na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 202, poz. 1956 ze zm. – dalej: ustawa zmieniająca) Po ponownym rozpoznaniu sprawy - na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. - organ I instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży akcji za 2005 rok w kwocie 4.596 zł. Ustalił, iż żona skarżącego w dniu 25 września 1998 r. nabyła 59 akcji imiennych Serii A P.-C. S.A. od Stowarzyszenia Pracowników P.-C. S.A. w W. Zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia 7 stycznia 2004 r. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy M. S. S.A. oraz uchwałą nr [...] z dnia 29 stycznia 2004 r. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy P.-C. S.A., nastąpiło połączenie M. S. S.A. z P.-C. S.A. w wyniku, którego powstała spółka P.-M. S.A. Połączenie nastąpiło poprzez przeniesienie całego majątku P.-C S.A. na M. S. S.A. w zamian za akcje serii F, które M. S. S.A. wydał osobom będącym akcjonariuszami P.-C. S.A. W ten sposób żona Skarżącego nabyła 1418 akcji zwykłych na okaziciela serii F spółki P.-M. S. S.A. Akcje te zostały zdeponowane na wspólnym rachunku inwestycyjnym małżeństwa J. i J. S. W wyniku sprzedaży tych akcji w 2005 roku na giełdzie, [...] X S.A. wystawił dwie odrębne informacje PIT-8C dla małżonków, dzieląc po połowie uzyskany przychód. Małżonkowie złożyli odrębne zeznania PIT-38 z tytułu zbycia akcji. Przedmiotem sprzedaży były akcje serii F spółki P.-M. S. S.A. nabyte w 2004 roku. Skarżący nie mógł zatem skorzystać ze zwolnienia od opodatkowania dochodu uzyskanego z ich sprzedaży na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylając decyzję organu I instancji zaakceptował ustalenia dotyczące daty nabycia akcji i niemożności zastosowania art. 19 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej do dochodu z ich sprzedaży. W ocenie organu "nabyciem" jest co do zasady każdy sposób powodujący przejście własności akcji na określony podmiot, w tym przydzielenie akcji przez nowo powstałą spółkę. Organ odwoławczy stwierdził jednak zawyżenie przychodu przyjętego przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1452/08 uwzględnił skargę na powyższą decyzję. Uchylając ją stwierdził, że zbyte akcje zostały nabyte w dacie, w której skarżąca nabyła akcje spółki P.-C. S.A., a które następnie wymieniła na akcje P.-M. S. S.A. Z tego względu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, które miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nakazano organowi ustalenie, czy skarżący nabył te akcje w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.). W przypadku stwierdzenia, że nabyte przez podatnika akcje mieszczą się w zakresie tego przepisu, organ będzie obowiązany zastosować w stosunku do skarżącego przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 26 marca 2009 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 11 stycznia 2008 r. i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży akcji za 2005 r. w kwocie 4.576 zł oraz nadpłatę w kwocie 20 zł. Uznał, że wprawdzie przedmiotem zbycia były akcje nabyte przed 2004 rokiem, jednak nabycie tych akcji nie miało miejsca w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o zwrot nadpłaconego podatku w wysokości 4.523 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Stwierdził, iż akcje firmy P.-C. S.A. nabył jako akcje firmy publicznej, w obrocie publicznym i na podstawie przepisów o obrocie publicznym. Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał analizy przypadku nabycia w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Przepis art. 2 ust. 1 zawiera wyłącznie definicję publicznego obrotu, którym jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych, przy wykorzystaniu środków masowego przekazu, albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób, albo do nieoznaczonego adresata. W tym przypadku oferta była skierowana do ponad 300 osób. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "do więcej niż 300 osób, albo do nieoznaczonego adresata" musi mieć swoje znaczenie, w przeciwnym wypadku, jaki byłby sens jego wprowadzenia do przepisów prawa. Strona ponadto wskazała na przewlekłość prowadzonego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd wskazał na wiążącą organ ocenę prawną, wyrażoną w tej sprawie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt. III SA/Wa 1452/08. Organ wydając zaskarżoną decyzję stwierdził, iż przedmiotem zbycia były akcje nabyte przed 2004 rokiem, jednocześnie jednak ustalił, iż nabycie tych akcji nie miało miejsca w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. Ze stwierdzeniem tym Sąd się zgodził, powołując się na pogląd w wyroku NSA z 26 czerwca 2008 r. II FSK 916/07. Sąd wskazał, ze podstawowe i przesądzające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma nabycie papierów wartościowych w 1998 r., nie zaś późniejsza wymiana tychże akcji dokonana w 2004 r. w związku z przekształceniami spółek kapitałowych. Wymiana akcji jest wykonaniem istniejących praw akcjonariusza, a nie nabyciem akcji status akcjonariusza konstytuującym. Nabycie w 1998 r. akcji od stowarzyszenia pracowników spółki akcyjnej na rzecz jego członków nie nastąpiło jednak, wbrew twierdzeniom skarżącego, na podstawie oferty publicznej, czego wymaga unormowanie wynikające z cytowanych przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. Ofertą stosownie do art. 66 § 1 kodeksu cywilnego jest oświadczenie woli zawarcia umowy, określające jej istotne postanowienia. Prawo, które może znaleźć zastosowanie w sprawie niniejszej, nie definiuje pojęcia "oferty publicznej". Oferta publiczna to jeszcze nie obrót publiczny papierami wartościowymi, natomiast ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, na którą wnoszący skargę powołuje się w jej uzasadnieniu, niewątpliwie nie obowiązywała w 1998 r., to jest w czasie nabycia akcji w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Mając na uwadze to, że w potocznym języku naturalnym słowo publiczny może mieć znaczenie także jako: jawny, oficjalny, odbywający się przy świadkach, w miejscu dostępnym dla wszystkich, podnieść należy, iż wymieniane terminy i odnoszące się do nich desygnaty mieszą się wprawdzie w słownikowym pojęciu publiczności, funkcjonują jednak w języku polskim również jako byty od słowa i pojęcia "publiczny" odrębne. Gdyby więc prawodawca dla osiągnięcia zamierzonych celów prawnych chciał stanowić (na przykład) o "ofercie jawnej", "oficjalnej", poczynionej "przy świadkach lub w miejscu dla wszystkich dostępnym", terminów tych w tekście prawnym niechybnie by użył. Zaniechanie w tym przedmiocie jest więc istotne. Obowiązujące, w tym w szczególności mogące mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy niniejszej, prawo nie wypowiada się o ofertach "jawnych i niejawnych", "oficjalnych i nieoficjalnych", przedstawionych "w miejscu publicznym lub prywatnym", "przy świadkach lub pod ich nieobecność" - nie wiąże z takimi sformułowaniami jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Jeżeli więc w unormowaniu odczytanym z przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe i zasadnicze znaczenie pojęcia: "publiczny"- jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (por. cyt. wyrok NSA z dnia 2 XII 2005 r. - FSK 2626/06) i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne. Również nie wynika z akt sprawy, aby skarżący nabył akcje na regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, który to obrót jest dokonywany na rynku regulowanym poza rynkami giełdowymi. Rynek pozagiełdowy może być prowadzony wyłącznie przez spółkę akcyjną za zezwoleniem Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Takim podmiotem nie było stowarzyszenie pracowników. W warunkach polskich zajmuje się tym spółka akcyjna powołana przez przedsiębiorstwa maklerskie Centralna Tablica Ofert (CeTO). Reasumując, w świetle przytoczonych regulacji podatkowych, zwolnienie dochodu ze sprzedaży akcji ma zastosowanie w odniesieniu do trzech sytuacji, a mianowicie: (I) akcji dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych na podstawie oferty publicznej, (II) akcji dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych na giełdzie papierów wartościowych oraz (III) akcji dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. W stosunku do strony żadna z tych sytuacji nie miała miejsca. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a. -art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię pojęcia "oferty publicznej" użytego w tym przepisie i przyjęcie, że oznacza ono ofertę przeznaczoną (skierowaną) do ogółu społeczeństwa, gdy tymczasem pojęcie to, zarówno przez słowniki języka polskiego, jak i obecnie obowiązujące przepisy prawa, charakteryzowane jest przez przesłankę jawności – tj., że ofertą jest oferta, której warunki podane są jawnie, przy świadkach, oficjalnie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni pojęcia "oferty publicznej", które to sformułowanie zawiera art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.p. Wprowadzenie przez tę ustawę pojęcia "oferta publiczna" nie zostało połączone z wprowadzeniem definicji tego pojęcia ani na użytek prawa podatkowego, ani poprzez nawiązanie do definicji z innych gałęzi prawa. Skarżący uważa, że konieczne było sięgnięcie w pierwszej kolejności do wykładni literalnej tego pojęcia. Słowo publiczny ma dwa znaczenia w języku potocznym. Poza przyjętym przez organy ("służący ogółowi, przeznaczony dla nieoznaczonego adresata") oznacza on również " jawny, przedstawiony w miejscu dostępnym dla wszystkich, widoczny, oficjalny". Przy dokonywaniu wykładni należy uwzględniać nie tylko znaczenie danego słowa, ale również jego kontekst, w tym przypadku użycie tego słowa należy rozpatrywać w związku ze słowem "oferta" ("oferta publiczna"). W innym wypadku wykładnia słowa "publiczny" byłaby dowolna. Zdaniem skarżącego nie ma w obrocie gospodarczym ofert dostępnych dla wszystkich, przeznaczonych czy dostępnych dla nieoznaczonego adresata. Wynika to z istoty oferty. Każda oferta zawiera warunki, które spełnić może tylko określona liczba osób i do przyjęcia oferty konieczna jest ich identyfikacja. Z tych względów przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny znaczenie słowa "publiczny" nie jest prawidłowe. Natomiast przyjęcie, że oferta publiczna oznacza ofertę jawną, przedstawioną w miejscu publicznym, której warunki mogą poznać osoby trzecie i ocenić, czy uzasadnione gospodarcze. Strona wskazała również, że przy definiowaniu pojęcia oferty publicznej, w związku z treścią art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f., nie można nie odnieść się do przepisów regulujących publiczny obrót papierami wartościowymi. Wprawdzie obowiązujące w 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie definiowało oferty publicznej, ale znajdowała się w nim definicja obrotu publicznego, również definiowana przez przesłankę jawności. Zresztą wszelkie wątpliwości co do rozumienia pojęcia "oferty publicznej" rozwiała ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539). Skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i w tym zakresie wniósł o jego uchylenie, rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie skarżonej decyzji organu II instancji, jak i utrzymanego nią w mocy postanowienia organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie skorzystał z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz Dyrektora kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonywano już wielokrotnie wykładni pojęcia " oferta publiczna" użytego w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. Za ugruntowany już uznać należy pogląd, że – wobec braku definicji ustawowej pojęcia oferty publicznej- przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do wykładni językowej tych pojęć. Wywodzi się zatem, że przez ofertę publiczną rozumieć należy taką, która skierowana jest do ogółu ludzi, do nieograniczonego kręgu osób (pogląd taki wyrażono m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2010 r., II FSK 1553/08, z 19 sierpnia 2010 r., z dnia 11 lutego 2009 r., II FSK 1530/07, dostępnych w bazie orzeczeń-www.orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 20 listopada 2006 r., II FPS 2/06, opubl. w ONSAiWSA z 2007 r., nr 1, poz. 4). Taki też pogląd przyjął Sąd pierwszej instancji. Pogląd ten podziela również skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w tej sprawie. Prawidłowości tej wykładni nie może bowiem podważyć argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, nawiązująca do tego znaczenia słowa "publiczny", które odwołuje się do sposobu jej ogłoszenia (jawności). Przede wszystkim nieuzasadnione jest odwoływanie się w tym zakresie do definicji obrotu publicznego. Trafnie bowiem wskazywano w judykaturze (także w powołanych wyżej wyrokach), że pojęcia publicznej oferty nie można utożsamiać ze zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754) publicznym obrotem papierami wartościowymi. Tym ostatnim jest proponowanie nabycia, nabywanie lub przenoszenie praw z emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowanie nabycia skierowane jest więcej niż do 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Jednakże formułując w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. warunki zwolnienia wskazano, w odniesieniu do papierów wartościowych, że mają one nie tylko być dopuszczone do publicznego obrotu, ale jednocześnie nabyte na podstawie oferty publicznej. Skoro zróżnicowano "dopuszczenie do publicznego obrotu" i "publiczną ofertę", to pojęcia te (zgodnie z zakazem wykładni synonimicznej) muszą mieć odmienne znaczenie (tak w wyroku z 2 marca 2010 r., II FSK 1553/08). Nie można zatem przyjąć, jak chce strona skarżąca, że w obu tych wypadkach użyto pojęcia "publiczny" w tym samym znaczeniu. Także przyjęcie w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych definicji oferty publicznej nie może mieć wpływu na wykładnię tego pojęcia użytą w ustawie podatkowej. Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2010 r., II FSK 17/09 (dostępnym w bazie orzeczen-www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyprowadzanie z tej definicji wniosków odnoszących się do pojęć, wprowadzonych do aktu prawnego przed wejściem w życie przepisów zawierających tę definicję, na potrzeby określonego aktu prawnego, nie jest uprawnione. Ustawodawca nie wprowadził bowiem przepisów przejściowych, z których wynikałaby wola ustawodawcy zmiany znaczenia wcześniej użytych tożsamych pojęć. Ponadto, zgadzając się ze stroną skarżącą, iż przy wieloznaczności danego pojęcia, zasadnym jest dla jego nadania mu właściwego znaczenia, odwołanie się do kontekstu, w jakim słowo to jest użyte, nie można pominąć, że oferta jest jednym ze sposobów zawarcia umowy (art. 66 § 1 k.c.), polegającym na wymianie oświadczeń woli stron – stanowczej propozycji zawarcia umowy i jej akceptacji (przyjęcia). Propozycja musi być kierowana do adresata, inaczej bowiem nie będzie równoznaczna z ofertą. Może nim być konkretna osoba (grupa osób), a może to być nieograniczony krąg osób. Druga z tych ofert nazywana jest w języku prawniczym właśnie ofertą publiczną (tak S.Rudnicki w: S.Dmowski, S.Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga I, Część ogólna, Warszawa 1998, s. 173, A.Brzozowski w: Kodeks cywilny. Komentarz, t.I, Warszawa 1999 r., s. 228, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 1995 r., III CZP 102/95, opubl. w OSNC z 1995 r., nr 12, poz. 182). Od ilości adresatów uzależniony jest niewątpliwie sposób ujawnienia propozycji zawarcia umowy. Przy oznaczonym adresacie, oferta może być ujawniona tylko jemu. W przypadku nieograniczonej ilości osób, sposób zaproponowania zawarcia umowy musi umożliwić każdej osobie możliwość zapoznania się z nią. W tym znaczeniu musi ona być "jawna". Ale konieczność jej jawności wynika w tym przypadku właśnie z faktu kierowania jej do nieograniczonej liczby adresatów, a nie odwrotnie (jawność jest wtórna w stosunku do kręgu adresatów). Nie można przy tym podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnego poglądu, że niemożliwe jest uznanie, że mogą istnieć oferty kierowane do wszystkich. Strona skarżąca myli w tym przypadku zaoferowanie zawarcia umowy każdemu (bez stawiania warunków, które spełniają tylko niektóre osoby) od przyjęcia oferty tylko przez niektóre z osób z nieograniczonego kręgu adresatów. Aby uznać ofertę za publiczną nie musi ona być zaakceptowana przez ogół, ale każdy z ogółu ma mieć potencjalną możliwość zawarcia umowy na proponowanych warunkach. Także zatem kontekst (połączenie słów oferta i publiczna) i wykładnia systemowa przemawia za prawidłowością przyjętej w judykaturze wykładni pojęcia oferty publicznej. Z tych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).