IV SA/Wa 519/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.; 2. uchyla postanowienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r.; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o.o., od decyzji Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r. odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła "[...]" zadanie III - droga krajowa nr [...] w W., na działkach ew. nr [...] obręb [...], działkach ew. nr [...] obręb [...], działkach ew. nr [...] obręb [...], działkach ew. nr [...] obręb [...], działkach ew. nr [...] przy ul. [...] w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia [...] września 2008 r. J. Sp. z o.o. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia. Jako podstawy wznowienia przedmiotowego postępowania J. Sp. z o.o. wskazała przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła "[...]". Po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o.o. od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2009r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r., a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. odmówił wznowienia postępowania. Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu -odwołanie złożył pełnomocnik J. Sp. z o.o. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż w myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Artykuł ten nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Z treści z art. 49 k.p.a. wynika, iż organ administracji publicznej może zawiadamiać o swoich decyzjach i innych czynnościach strony postępowania w formie obwieszczenia lub innej formie publicznego ogłaszania tylko wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis szczególny. Doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 49 k.p.a. są przepisy innych ustaw, które przewidują taki sposób zawiadamiania stron postępowania o czynnościach. Zgodnie z art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006, nr 129, poz. 902 ze zm.) jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Zdaniem Kolegium z powyższego wynika, iż Spółka, jako właściciel nieruchomości sąsiedniej została prawidłowo zawiadomiona o wydaniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia poprzez obwieszczenie (wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie W. [...] i Biurze Ochrony Środowiska Urzędu Miasta W. oraz opublikowane na stronie internetowej Urzędu W.). Powyższe oznacza, iż decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia została doręczona wnioskodawcy w trybie przewidzianym prawem, a datę doręczenia ustalić należało zgodnie z art. 49 k.p.a., w myśl którego decyzję uznaje się za doręczoną po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu. Kolegium wskazało również, iż wnioskodawca powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazał, iż nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, nie znanym organowi, który wydał tę decyzję jest decyzja Prezydenta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na rzecz J. Sp. z o.o. Dowód ten mający uzasadniać wznowienie postępowania zaistniał z dniem otrzymania tej decyzji i był znany wnioskodawcy wznowienia na wiele lat przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 1 48 § 1 k.p.a.- wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt. V SA 1460/01, ONSA 2003/2/61. Zatem także złożenie w dniu [...] października 2008 r. wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nastąpiło z uchybieniem terminu określonego art. 148 § 1 k.p.a. Pismem z dnia 28 maja 2010r. spółka J. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając powyższą decyzję w części w jakiej umarza postępowanie przed organem I instancji zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 148 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., przez przyjęcie, iż datą, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji Prezydenta W. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła "[...]" jest data obwieszczenia tej decyzji na tablicach ogłoszeń w urzędzie, wobec czego wniosek o wznowienie postępowania wpłynął ze znacznym uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. choć termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od chwili gdy strona faktycznie dowiedziała się o decyzji, a nie od chwili gdy zaistniała fikcja doręczenia jej tej decyzji przez obwieszczenie, a także przez przyjęcie że z uwagi na fakt iż nowy dowód w postaci decyzji o warunkach zabudowy był znany stronie na wiele lat przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. choć przepis ten nakazuje liczyć termin nie od momentu, gdy strona dowiedziała się o dowodzie, lecz od chwili gdy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, na którą składa się wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, wobec czego powzięcie informacji o tej okoliczności możliwe jest najwcześniej od chwili dowiedzenia się przez stronę o postępowaniu administracyjnym i o tym, że organ nie znał dowodu istniejącego w dniu wydania przez niego decyzji. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej umarza postępowanie przed organem I instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2010r. skargę oddalił (sygn. akt IV SA/Wa 1059/10). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że strona skarżąca wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia wskazywała na dwie podstawy wznowieniowe tj. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Odnośnie pierwszej podstawy wznowieniowej Sąd doszedł do przekonania, że zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dowiedzenie się przez stronę o decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nastąpiło z chwilą, w której zrealizowała się fikcja doręczenia tej decyzji na podstawie art. 49 k.p.a. Wobec tego nie było możliwe w przedmiotowej sprawie rozdzielenie tych dwóch zdarzeń tj. momentu doręczenia stronie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na przedmiotowe przedsięwzięcie oraz dowiedzenia się przez stronę o jej wydaniu. Skoro bowiem skarżąca Spółka, jako właściciel nieruchomości sąsiedniej została prawidłowo zawiadomiona o wydaniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, poprzez obwieszczenie (wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie W. [...] i Biurze Ochrony Środowiska Urzędu Miasta W. oraz opublikowane na stronie internetowej Urzędu W.), uznać należy iż datą doręczenia stronie decyzji jest data dowiedzenia się przez stronę o jej wydaniu. Ponadto przyczyną wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. W tym wypadku strona brała udział w postępowaniu, którego wznowienia domaga się. Odnośnie drugiej przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. także brak było podstaw do wznowienia. Skoro bowiem decyzja Prezydenta W. nr [....], była znana stronie w dacie wydawania decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a strona brała udział w tym postępowaniu, mogła dowód ten przedstawić w ramach prowadzonego postępowania. Wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez J. Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2011r. (sygn. akt II OSK 2517/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd Wojewódzki niezasadnie utożsamił datę doręczenia decyzji, ustaloną zgodnie z art. 49 kpa z dniem dowiedzenia się przez stronę o decyzji oraz dniem dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu I instancji niemożliwe było rozdzielenie momentu doręczenia stronie decyzji oraz dowiedzenia się przez stronę o wydaniu decyzji. Takie stanowisko w ocenie NSA jest nieprawidłowe. Przyjęcie zgodnie z art. 49 kpa in fine doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 kpa), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 kpa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Przy czym reguła powyższa doznaje istotnej modyfikacji, która wynika z brzmienia art. 190 p.p.s.a., bowiem obecnie sąd I instancji proceduje w warunkach wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku uchylającego poprzedni wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przywołany przepis stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Otóż wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 236/09, Lex nr 503177). Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 18 maja 2009r. (sygn. akt III SA/Gl 302/09, Lex nr 515029). Sąd w powołanym wyroku stwierdził, że "(...) z określenia "związany jest wykładnia prawa" należy wysnuć wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, ponieważ ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (por.: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 420-421; H. Knysiak-Molczyk: Skarga kasacyjna w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W: Jednostka w demokratycznym państwie prawa. Bielsko-Biała 2003, s. 30; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s.576-577; por. też wyrok SN z dnia 21 stycznia 1998 r., sygn. akt I PKN 474/98 - OSNAP 2000, nr 5, poz. 177)." W niniejszej sprawie owa ocena prawna ogranicza się do stwierdzenia, że doręczenie stronie decyzji przy zastosowaniu uproszczonego trybu powiadamiania o wydaniu decyzji przewidzianego w art. 49 kpa nie jest równoznaczne z tym, że strona dowiedziała się z upływem terminu zakreślonego w obwieszczeniu o tej decyzji, tudzież o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową. Taki pogląd oznacza, że organy ponownie muszą zbadać, czy strona składając wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2008r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła "[...]" zadanie III zachowała terminy określone w art. 148 kpa. U podstaw bowiem zaskarżonej decyzji legło założenie, że skarżąca spółka dowiedziała się o decyzji środowiskowej poprzez doręczenie tej decyzji w trybie obwieszczeń. Organ przyjął fikcję, że upływ czternastu dni od publicznego obwieszczenia powoduje, owa decyzja zostaje uznana za doręczoną. A datą, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji jest data jej doręczenia w trybie art. 49 kpa. Taka koncepcja została uznana przez NSA za wadliwą, a to powoduje, że obecnie organ administracji musi zbadać zachowanie przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie przy założeniu, że data dowiedzenia się przez stronę o decyzji środowiskowej może być zupełnie inna niż data fikcyjnego doręczenia decyzji przy zastosowaniu obwieszczeń (art. 49 kpa). Innymi słowy organy muszą zbadać kiedy w rzeczywistości skarżąca spółka dowiedziała się o decyzji środowiskowej. Dotyczy to przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Stosownie do art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Odnośnie natomiast do drugiej przesłanki wznowieniowej powołanej w podaniu o wznowienie postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 5) kpa NSA wyraził analogiczny pogląd jak w wypadku pkt 4). Otóż doręczenie decyzji przy zastosowaniu uproszczonego trybu powiadamiania o wydaniu decyzji przewidzianego w art. 49 kpa nie jest równoznaczne z tym, że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową. Przy czym należy zwrócić uwagę, że Kolegium w zaskarżonej decyzji przede wszystkim stanęło na stanowisku, że okoliczność, na którą powołuje się skarżący jako uzasadnienie wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5), czyli decyzja o warunkach zabudowy była znana nie tyle z chwilą doręczenia decyzji środowiskowej w trybie art. 49 kpa, co już znacznie wcześniej. Decyzja o warunkach zabudowy na rzecz J. Sp. z o.o. oczywistym jest, że znana była temu inwestorowi już w dacie jej wydania (doręczenia, odebrania), co miało miejsce wiele lat temu. Mogła być zatem podnoszona ta podstawa już w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. Przede wszystkim w wypadku podstawy wznowieniowej określonej w pkt 5) art. 145 § 1 kpa istotne jest kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową. Jeśli taką podstawą są nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, które wyjdą na jaw później, istotna jest data kiedy strona dowiedziała się o takim dowodzie. Okoliczność tę tj. dowiedzenie się o tym dowodzie należy powiązać z wiedzą o postępowaniu, w którym ten nowy dowód może mieć znaczenie. Sama zatem wiedza o decyzji o warunkach zabudowy w oderwaniu od wiedzy o postępowaniu w przedmiocie decyzji środowiskowej nie może zostać uznana za moment kiedy zainteresowany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową. Dopiero powiązanie obydwu elementów tj. nowego dowodu i postępowania, w którym może mieć on znaczenie w świadomości strony powoduje, że nabywa ona podstawy do żądania wznowienia postępowania z tej przyczyny. Nabiera ta koncepcja zasadniczego znaczenia w wypadku, gdy strona nie uczestniczy realnie w postępowaniu, którego następnie wznowienia się domaga. Dopiero z chwilą powzięcia wiedzy o takim postępowaniu możliwe będzie powiązanie tego postępowania z nowym dowodem, znanym już co prawda stronie wcześniej, który nabiera jednak zupełnie innego znaczenia w kontekście zakończonego postępowania, obecnie kwestionowanego. Z tych też względów właściwy organ musi ponownie zbadać czy strona skarżąca składając podanie o wznowienie postępowania zachowała terminy, o których mowa w art. 148 kpa, odrębnie dla każdej z powołanych podstaw wznowieniowych. Przy czym Sąd skorzystał z uprawnienia jakie przewiduje art. 135 P.p.s.a. i uchylił poza zaskarżoną decyzją także decyzję organu I instancji oraz postanowienie o wznowieniu. Przede wszystkim decyzja Prezydenta W. pozostaje w procesowej opozycji w stosunku do postanowienia o wznowieniu. Przypomnieć należy, że Prezydent wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Tymczasem skoro wcześniej wznowił postępowanie, nie mógł następnie odmówić jego wznowienia, gdyż te dwa rozstrzygnięcia pozostają w sprzeczności. Jeśli uznał, że zostały zachowane formalne przesłanki co podlega badaniu przed wydaniem postanowienia o wznowieniu i w konsekwencji wznowił postępowanie, dalej mógł jedynie zastosować art. 151 kpa, nie zaś art. 149 § 3 kpa. Z tego względu uznając, że najpełniej zostanie zachowana zasada dwuinstancyjności Sąd uchylił także rozstrzygnięcia organu I instancji, skoro obecnie sprawa będzie podlegała pierwszemu etapowi postępowania tj. będzie badana przesłanka umożliwiająca wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 §1 kpa) tj. zachowanie przez wnioskodawcę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ I instancji zatem obecnie ustali, czy skarżąca spółka zachowała te terminy, mając na uwadze rozważania zawarte w niniejszym wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 190 i art. 135 ustawy P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do normy art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.