III SA/Wa 2518/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Spółka P. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących odpisów amortyzacyjnych leasingowanych samochodów osobowych. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka oferuje swoim klientom (leasingobiorcom) samochody osobowe w ramach umów leasingu operacyjnego. Spółka pozostaje właścicielem samochodów osobowych oddawanych w leasing i wykazuje je w prowadzonej przez siebie ewidencji środków trwałych (dalej: "ewidencja") stanowiącej podstawę do naliczenia odpisów amortyzacyjnych. Wartość oddawanych w leasing operacyjny samochodów osobowych niejednokrotnie przekracza kwotę 20 000 euro (wartość poszczególnych samochodów przekracza tę kwotę) w przeliczeniu na polskie złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania. Spółka zamierza dokonywać amortyzacji ww. samochodów w ten sposób, że odpisy amortyzacyjne będą w całości zaliczane w koszty uzyskania przychodów do momentu, gdy łączna suma odpisów amortyzacyjnych zaliczonych w koszty uzyskania przychodów zrówna się z kwotą w złotych 20 000 euro przeliczoną według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania. Przykładowo, przy założeniu, że przedmiotem leasingu jest samochód osobowy o wartości 120 000 euro w przeliczeniu na polskie złote, a Spółka stosuje 20% stawkę amortyzacji, oznacza to, że miesięczny odpis amortyzacyjny wynosi 2 000 euro (w przeliczeniu na polskie złote). W takim przypadku, Spółka co miesiąc zalicza w koszty podatkowe kwotę 2 000 euro (przez dziesięć miesiący), przy czym od jedenastego miesiąca Spółka zaprzestaje uznawania odpisów amortyzacyjnych od tego samochodu jako kosztów uzyskania przychodu (z uwagi na fakt, że przez 10 miesięcy odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów podatkowych wyniosły równowartość w polskich złotych kwoty 20 000 euro). Od tego momentu (tj. od jedenastego miesiąca), dokonywane przez Spółkę odpisy amortyzacyjne nie będą już uznawane przez Spółkę za koszty uzyskania przychodów. W wyniku zastosowania tej metody suma odpisów amortyzacyjnych dla amortyzowanych przez Spółkę samochodów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów nigdy nie przekroczy równowartości w złotych kwoty 20 000 euro przeliczonej według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania. W związku z powyższym Spółka wniosła o potwierdzenie stanowiska, zgodnie z którym w przedstawionym powyżej zdarzeniu przyszłym, na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej powoływana jako u.p.d.o.p.) prawidłowa jest formuła dokonywania odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych w taki sposób, że odpisy amortyzacyjne będą w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodów do momentu, gdy łączna suma odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zrówna się z kwotą stanowiącą w złotych równowartości 20.000 euro, przeliczoną według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania, przy założeniu, że następnie dokonywane (po przekroczeniu kwoty 20 000 EUR ) odpisy amortyzacyjne nie będą uznawane za koszty uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki z przepisu art. 16 ust 1 pkt 4 u.p.d.o.p. wynika, że ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób podatnik powinien dokonywać odpisów amortyzacyjnych od samochodu osobowego, którego wartość przekracza równowartość w polskich złotych kwoty 20 000 EUR. Oznacza to, że podatnik ma w praktyce do wyboru dwie metody: • Pierwsza z nich polega na stosunkowym rozdzieleniu odpisów amortyzacyjnych i zaliczeniu do kosztów jedynie część tych odpisów w całym okresie amortyzacji samochodu (tj. przykładowo w okresie 5 lat, przy zastosowaniu 20% stawki amortyzacji). • Druga z opisywanych metod pozwala podatnikowi na zaliczaniu do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych w całości (pełnych odpisów) aż do chwili, gdy łączna suma dotychczasowych odpisów nie przekroczy równowartości 20 000 EUR, a późniejszych odpisów amortyzacyjnych nie uznawać za koszty uzyskania przychodów. Spółka wskazuje, że jako uprawniona do zastosowania jednej z dwóch metod, może dowolnie wybrać jedną z nich w swojej działalności. Zdaniem Spólki wskazana w art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. górna granica dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla samochodów osobowych stanowi jeden z wyjątków od generalnej zasady zaliczania odpisów amortyzacyjnych w koszty uzyskania przychodu. Zatem, jako wyjątek przepis ten nie powinien być więc interpretowany w inny sposób niż dla celów oznaczenia tej górnej granicy, gdyż nie modyfikuje on generalnych zasad dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, nie określa wartości początkowej, od której dokonywane są odpisy amortyzacyjne ani nie wpływa na częstotliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz ustalania wysokości stawki amortyzacyjnej. Znaczenie art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. ogranicza się do wskazania wyłączenia przedmiotowego i ustalania maksymalnej wysokości zaliczenia Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...] czerwca 2010 r. uznał stanowisko Spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...). W myśl powyższego przepisu, zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu powinien być uznany za koszt uzyskania tego przychodu, chyba że został wymieniony w katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 tej u.p.d.o.p. Wyrażenie "w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia" zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, iż poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, iż przez sformułowanie "w celu" należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy, w szczególności przychodu, a dążenie podatnika ma przymiot "celowości", jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo - skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo, np. osiągnięcie przychodu. W przepisach 17a - 171 u.p.d.o.p. ustawodawca uregulował sposób rozliczenia umów leasingu w podatku dochodowym od osób prawnych. Przepisy te tworzą kompleksową regulację, zebraną w osobny rozdział 4a : "Opodatkowanie stron umowy leasingu". Z treści art. 17a pkt 3 u.p.d.o.p. wynika, że ilekroć w rozdziale jest mowa o odpisach amortyzacyjnych rozumie się przez to odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m z uwzględnieniem art. 16. Minister podkreślił, że środki trwałe służą osiąganiu przychodów przez wiele lat, w związku z czym ustawodawca zdecydował, że związane z nimi wydatki powinny być również rozliczane w dłuższym okresie czasu. Stąd wydatki na ich nabycie, wytworzenie lub ulepszenie - stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ale koszt taki stanowi ich zużycie mierzone amortyzacją (art. 15 ust. 6 tej ustawy). Zatem, jeżeli Spółka dokonuje zakupów samochodów osobowych, których wartość przewyższa równowartość 20.000 euro i jednocześnie stanowią one środki trwałe, to odpisów amortyzacyjnych dokonuje się wg ogólnych zasad określonych w art. 16a - 16m u.p.d.o.p. Ogólne zasady określone w powyżej powołanych przepisach stanowią m. in., iż zgodnie z art. 16h ust. 1 u.p.d.o.p., odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek ten lub wartość wprowadzono do ewidencji, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór. Suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Organ wskazał przepisy regulujące sposób obliczania odpisów amortyzacyjnych. Dalej organ stwierdził, że amortyzacji samochodów osobowych dokonuje się od ich wartości początkowej, a suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, m. in. wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Ponadto w przypadku zastosowania metody liniowej (jedynej możliwej przy amortyzacji samochodu osobowego) środek trwały musi być amortyzowany równomiernie przez cały okres jego użytkowania. Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania. Zgodnie z przywołanym przepisem Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu nie przewyższającej równowartości 20.000 euro. W ocenie organu podatkowego dokonywanie przez Spólkę odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowych samochodów w taki sposób, że odpisy amortyzacyjne będą w całości zaliczane w koszty uzyskania przychodów aż do chwili, gdy łącznie odpisy amortyzacyjne zaliczane w koszty uzyskania przychodów zrównają się z kwotą 20 000 euro, przeliczoną według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania, po czym nastepnie dokonywane odpisy nie będą już uznawane przez Spółkę za koszty uzyskania przychodów jest nieprawidłowe. Stanowisko organu podatkowego oparte jest na literalnym brzmieniu analizowanego przepisu art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., w którym ustawodawca reguluje, iż do kosztów podatkowych nie zalicza się odpisów amortyzacyjnych “w części ustalonej od wartości samochodu". Organ powołał się na rozumienie słownikowe słowa “część", które oznacza “jeden z elementów, na które dzieli się całość, pewną ilość z całości" a w częśći oznacza do pewnego stopnia, częściowo" (por. internetowy Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl ). W związku z powyższym, podatnik może zaliczyć do kosztów podatkowych tylko tę część odpisu, która liczona jest od wartości początkowej nieprzekraczającej równowartości 20.000 euro. Omawiany przepis odnosi się do każdorazowego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego przez podatnika (obejmującego maksymalnie okres roku podatkowego), a nie do ich sumy. Stanowisko podatnika byłoby prawidłowe, jeżeli w analizowanym przepisie ustawodawca nie użyłby zwrotu "w części ustalonej". Spółka zobowiązana jest zatem do ustalenia, jaka część każdego odpisu amortyzacyjnego dotyczy wartość samochodu nieprzekraczającej równowartość 20 000 euro i tylko tę część zaliczyć do kosztów podatkowych. Pozostała część odpisu, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 czerwca 2010 r. Spółka zarzuciła Ministrowi Finansów błędną wykładnię przepisów u.p.d.o.p w zakresie wysokości odpisów amortyzacyjnych leasingowanych samochodów osobowych. Jak również wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezastosowaniu przy wydawaniu interpretacji zasad postepowania wyrażonych w art. 120 i 121 w art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. dalej O.p.). Zdaniem Spółki, nie można uznać, jak twierdzi Minister Finansów, że do kosztów podatkowych można zaliczyć tylko tę część odpisu, która liczona jest od wartości początkowej nieprzekraczającej równowartości 20 000 euro. Podatnik jest uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych w taki sposób, że odpisy amortyzacyjne będą w całości zaliczane w koszty uzyskania przychodów aż do momentu, gdy łączna suma odpisów amortyzacyjnych zaliczonych w koszty uzyskania przychodów zrówna się z kwotą w złotych 20 000 euro przeliczoną według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania tego samochodu do używania, przy założeniu, że następnie dokonywane (po przekroczeniu kwoty 20 000 euro wyrażonej w polskich złotych) odpisy amortyzacyjne nie będą uznawane za koszty uzyskania przychodów. W ocenie Spółki, za prawidłowością powyższego stanowiska przemawia wykładnia językowa, celowościowa oraz historyczna przepisu art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p, która w żaden sposób nie ogranicza czasowo prawa podatnika do zaliczania odpisów amortyzacyjnych w koszty uzyskania przychodów. Innymi słowy, oznacza to, że podatnik jest uprawniony zaliczyć odpisy amortyzacyjne do kosztów podatkowych, zarówno na samym początku ich dokonywania, w trakcie procedury ich dokonywania, jak również na samym końcu tejże operacji. Jedynym ograniczeniem wynikającym dla podatnika z powyższego przepisu jest reguła, że suma odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej samochodu osobowego nie może przekroczyć limitu równowartości w złotych polskich kwoty 20 000 euro. Spólka wskazała, iż w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Z powyższego przepisu zdaniem Spółki wynika, że kosztu uzyskania przychodu nie będą stanowić koszty wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p, nawet jeśli zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p wynika natomiast, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20 000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez NBP z dnia przekazania samochodu do używania. Według Spółki zwrot "w części" należy odnieść do słowa "odpisów". Zdaniem Spółki nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że chodzi tu o "część każdego z wielu odpisów" (np. przy wartości 30 000 euro, 1/3 część każdego odpisu nie będzie kosztem podatkowym) czy też "część wielu odpisów" (np. przy wartości 30 000 euro, 36 miesięcznych odpisów będzie kosztem podatkowym a 24 miesięczne odpisy nie będą takim kosztem, 24 odpisy są jednak częścią 60 odpisów, więc zdanie "nie uważa się za koszty 60 odpisów w części 24 odpisów" odpowiada dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p). Nie jest też możliwe stwierdzenie, że wartość początkowa do 20 000 EUR i wartość początkowa ponad 20 000 euro odpisywana jest w każdym odpisie (czyli jaka jest "zawartość" odpisu), tj. że każdy odpis powinien być dzielony proporcjonalnie. Ponadto Spółka podkreśliła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji Minister Finansów nie odniósł się do wszystkich przedstawionych przez nią argumentów. W opinii Spółki, takie uzasadnienie rozstrzygnięcia interpretacji indywidualnej godzi w zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Przede wszystkim, organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji, ograniczył się tylko do zdawkowego wskazania, że omawiany przepis odnosi się do każdorazowego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego przez podatnika (obejmującego maksymalnie okres roku podatkowego) - co w rzeczywistości nie znajduje potwierdzenia w literalnej redakcji samego przepisu, w którym mowa jest o "odpisach" i nie wynika z sensu całego przepisu oraz że stanowisko podatnika byłoby prawidłowe, gdyby w analizowanym przepisie ustawodawca nie użył zwrotu "w części ustalonej" - co w ocenie Spółki właśnie potwierdza cel Ustawodawcy, tj. wskazuje, że celem Ustawodawcy jest wyłączenie z kosztów podatkowych, pewnej ustalonej zgodnie z przepisami u.p.d.o.p części odpisów powyżej kwoty 20 000 euro. W opinii Spółki przedstawione uzasadnienie jest zbyt lakoniczne, a przesłanki prawne, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, są niezrozumiałe. Zatem nie ma wątpliwości, że zaskarżona interpretacja narusza art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 O.p. W wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 27 lipca 2010 r. Minister Finansów udzielił odpowiedzi, w której stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Spółka wniosła skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie materialnego prawa podatkowego poprzez: – błędną interpretację przepisów u.p.d.o.p, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 4, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Spółka powinna rozdzielać odpisy amortyzacyjne i do kosztów zaliczać jedynie części tych odpisów w całym okresie amortyzacji samochodu osobowego. naruszenia zasad postępowania podatkowego, a mianowicie: – naruszeniu przepisów art. 14c § 1 i 2 O.p poprzez niedokonanie całościowej oceny stanowiska spółki zawartego we wniosku, – naruszeniu przepisów postępowania, a w szczelności art. 120 i art. 121 O.p poprzez wydanie interpretacji, która nie znajduje oparcia w przepisach prawa, a uchybienia te miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, – naruszeniu zasady ogólnej zawartej w przepisie art. 121 § 1 O.p poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, na skutek dokonania negatywnej oceny stanowiska Skarżącej w sposób jednokierunkowo profiskalny, pomimo zaprezentowania we wniosku oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spójnego, logicznego wywodu prawnego dotyczącego zadanego we wniosku pytania. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") Spółka wniosła o: – uchylenie ww. interpretacji Ministra Finansów i uznanie, iż przedstawione przez Spółkę stanowisko dotyczące interpretacji ustawy o CIT, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p, jest prawidłowe, – zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono argumentację prezentowaną we wniosku o wydanie interpretacji i w wezwaniu do usunięcia prawa. W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dokonana przez organ w zaskarżonej interpretacji wykładnia przepisu art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. jest prawidłowa. Prawidłowość tej wykładni znajduje pełne potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 551/10, którym NSA uchylił powołany przez Spółkę we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 814/09 oraz w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2332/10. Wskazane wyroki został wydany przez sądy administracyjne w stanie faktycznym identycznym ze stanem faktycznym występującym w niniejszej sprawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tych wyrokach. Dodatkowo na poparcie argumentacji prezentowanej w zakresie wykładni art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przez organ w zaskarżonej interpretacji oraz w powołanym wyroku Sądu II instancji należy powołać okoliczność wskazane w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r. We wskazanym orzeczeniu WSA w Warszawie stwierdził, iż zgodnie z przepisami art. 8 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p. podatek dochodowy od osób prawnych jest podatkiem rocznym. Z rocznego charakteru tego podatku wynika, że podatnik obliczając zobowiązanie podatkowe za konkretny rok podatkowy ma obowiązek stosować wszelkie limity wskazane w przepisach u.p.d.o.p. w ujęciu rocznym. Zdaniem Sądu do takich limitów zalicza się także wskazany w art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. limit odpisów amortyzacyjnych, które mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie treścią art. 16 h ust. 4 u.p.d.o.p. podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach, co miesiąc albo w równych ratach, co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego. Przepis ten wskazuje w sposób jasny, że odpisy amortyzacyjne stanowią koszt podatkowy, który ma być przypisany do konkretnego roku podatkowego. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. odnosi się do "odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m" . Skoro w przepisie tym ustawodawca odwołuje się wprost także do art. 16h ust. 4 u.p.do.p., który określa wprost roczny charakter odpisu amortyzacyjnego, jako kosztu, to za uprawnione należy uznać stwierdzenie, że nakazane przez art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. limitowanie kwoty kosztów podatkowych z tytułu odpisów amortyzacyjnych, także musi zrealizować się w odniesieniu do każdego roku podatkowego, w którym rozliczane są odpisy wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Z tych względów Sąd nie podzielił stanowiska strony Skarżącej, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. zezwala na pomijanie limitu w nim określonego w poszczególnych latach podatkowych, pod warunkiem, że łączna suma odpisów z tytułu używania samochodu osobowego wskazanego w tym przepisie za wszystkie lata podatkowe nie przekroczy limitu określonego przez ten przepis. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.