II GSK 608/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Gabriela Jyż Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1094/09 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części i zmiany decyzji ustalającej warunki wykorzystania częstotliwości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1094/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], w przedmiocie częściowego uchylenia i zmiany decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) w dniu [...] października 2008 r. wydał decyzję zmieniającą decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (URTIP) z dnia [...] grudnia 2003 r., zmienioną decyzją Prezesa URTIP z dnia [...] września 2004 r., następnie decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] października 2005 r. oraz zmienioną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r., w ten sposób, że dopuścił możliwość używania przez S. S.A. przydzielonych jej częstotliwości 824 -830 MHZ oraz 869 - 875 MHz do wykorzystywania dla radiowego dostępu abonenckiego w publicznych sieciach telekomunikacyjnych na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z przeznaczeniem określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz. U. Nr 134 poz. 1127), to jest z przeznaczeniem do wykonywania służby cywilnej ruchomej lub stałej, natomiast w zakresie 869 - 870 MHz do wykorzystywania dla radiowego dostępu abonenckiego w publicznych sieciach telekomunikacyjnych na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie z przeznaczeniem określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz. U. Nr 134 poz. 1127), to jest z przeznaczeniem do wykonywania służby cywilnej stałej. Ponadto, Prezes UKE ustalił w powołanej decyzji warunki wykorzystania częstotliwości dotyczące dopuszczalnych poziomów emisji (promieniowań) dla wybranych zakresów częstotliwości (zapewniające pracę urządzeń w tych zakresach częstotliwości). Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji (PIIiT) zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE powyższej decyzji. Zdaniem Izby, zmiana rezerwacji częstotliwości powinna nastąpić w oparciu o przepis art. 116 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800, ze zm., dalej: Prawo telekomunikacyjne), zgodnie z treścią którego do zmian rezerwacji częstotliwości stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-6 tego artykułu dotyczące obowiązku przeprowadzenia przetargu w sprawie rezerwacji częstotliwości. PIIiT podniosła, że Prezes UKE powinien uwzględnić fakt wystąpienia innych podmiotów o dokonanie na ich rzecz rezerwacji przedmiotowych częstotliwości. Prezes UKE decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił wskazaną wyżej decyzję w części obejmującej tabelę z punktu II decyzji, ustalającą warunki wykorzystania częstotliwości dotyczące dopuszczalnych poziomów emisji (promieniowań) dla wybranych zakresów częstotliwości (zapewniające pracę urządzeń w tych zakresach częstotliwości) i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, zastąpił uchyloną tabelę z punktu II decyzji, tabelą ustalającą warunki wykorzystania częstotliwości dotyczące dopuszczalnych poziomów emisji (promieniowań) dla wybranych zakresów częstotliwości (zapewniające pracę urządzeń w tych zakresach częstotliwości). W uzasadnieniu Prezes UKE wskazał, iż usuwa jedynie błędny zapis polegający na powtórzeniu zakresu częstotliwości 2110-2170 MHz w wierszu 8 i 11, podczas gdy wartości podane w wierszu 8 nie odnoszą się do oddziaływania stacji bazowych CDMA. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że przepisy Działu IV Rozdziału I Prawa telekomunikacyjnego "Gospodarowanie częstotliwościami" nie zawierają norm, które zakazywałyby organowi administracji dokonania zmiany rezerwacji w zakresie w jakim został sformułowany wniosek S. o zmianę rezerwacji częstotliwości. W szczególności art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego wskazuje na możliwość dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości w trakcie okresu, na który została dokonana. Podkreślono, że wniosek S. o zmianę decyzji rezerwacyjnej nie prowadził do objęcia rezerwacją większego zakresu widma częstotliwości radiowych niż zakres, który spółka miała prawo wykorzystywać na podstawie prawomocnych decyzji rezerwacyjnych, zatem przepisy art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie miały zastosowania. Prezes UKE podniósł również, że częstotliwości z zakresu 824 - 830 MHz oraz 869 - 875 MHz nie były dostępne, ponieważ zostały przydzielone S. Okoliczność, iż S. zwróciła się z wnioskiem o zmianę rezerwacji poprzez umożliwienie świadczenia usług w służbie ruchomej, nie wpływała w żaden sposób na stan dostępności wskazanych częstotliwości. Skargę na powyższą decyzję złożyła do WSA w W. P. S.A. w W. i wniosła o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] marca 2009 r., jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2008 r., jako wydanych w wyniku postępowania administracyjnego, w którym P. S.A. nie brał udziału bez swojej winy. Ponadto skarżąca spółka wniosła o przeprowadzenie przez WSA w W. dowodu z dokumentów. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z naruszeniem art. 116 ust. 1-6 w związku z art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego poprzez nieuwzględnienie, przy ustalaniu kręgu podmiotów mających przymiot "strony" w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku Izby o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji rozstrzygającej co do wniosku S. z dnia [...] listopada 2005 r., konieczności zmiany rezerwacji częstotliwości po uprzednim przeprowadzeniu przetargu prowadzonego z udziałem wszystkich zainteresowanych podmiotów, a w konsekwencji - poprzez odmówienie skarżącej statusu "strony" w przedmiotowym postępowaniu i uniemożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu bez jej winy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że przepisy o obowiązku przeprowadzenia przetargu mają odpowiednie zastosowanie również w sytuacji, gdy ma być wydana decyzja o zmianie rezerwacji częstotliwości. Zdaniem spółki, konstrukcja art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego wskazuje wyraźnie, że obowiązek przeprowadzenia przetargu zachodzi zawsze, gdy zachodzą przesłanki z art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, tj. brak jest dostatecznych zasobów częstotliwości. W ocenie P. S.A., w relacji pomiędzy art. 116 ust. 7 i art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego "odpowiednie" stosowanie art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego do sytuacji zmiany rezerwacji częstotliwości wymaga zbadania, czy zmiana rezerwacji częstotliwości wpłynie na istotę wykorzystywania częstotliwości przez uprawniony podmiot i czy takim zmienionym sposobem jej wykorzystywania byłyby zainteresowane inne podmioty, a więc czy w takim przypadku będzie miała miejsce sytuacja "braku dostatecznych zasobów częstotliwości". Jeśli odpowiedź na to pytanie byłaby pozytywna, wówczas odpowiednie stosowanie art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego będzie także polegało na konieczności przeprowadzenia przetargu na częstotliwości na zmienionych aniżeli miało to wcześniej miejsce warunkach wykorzystywania. W ocenie skarżącej spółki, błędne rozumienie przez Prezesa UKE znaczenia art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, a w szczególności pozbawione podstaw stanowisko, iż przepis ten nie musi być stosowany przy rozpoznawaniu przez Prezesa UKE wniosku S. o zmianę rezerwacji częstotliwości, skutkowały błędną oceną organu jakoby P. S.A. nie przysługiwał status strony tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosków dowodowych pełnomocnika i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci wymienionych decyzji rezerwacyjnych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podniósł, że najistotniejsze znaczenie w rozpatrywanej sprawie miało ustalenie, czy częstotliwości były dostępne, czy też sam fakt wniosku S. o zmianę warunków wykorzystania częstotliwości powodował niejako ich udostępnienie, a co za tym idzie – zakładał, wobec zainteresowania innych podmiotów objęciem tych częstotliwości, konieczność rozpatrzenia tego wniosku w trybie przewidzianym w art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, zgodnie z treścią którego do zmian rezerwacji częstotliwości stosuje się odpowiednio art. 116 ust. 1-6, tj. przepisy o obowiązku przeprowadzenia przetargu w sprawie rezerwacji częstotliwości. W ocenie Sądu I instancji, w chwili wydawania zaskarżonej decyzji Prezesa UKE częstotliwości przyznane S. nie były dostępne. Wniosek S. o zmianę decyzji rezerwacyjnej dotyczył zmiany rezerwacji poprzez zmianę warunków wykorzystania częstotliwości. Pod pojęciem zasobów częstotliwości należy rozumieć zakres widma częstotliwości a nie sposób jej wykorzystania. W tej sytuacji zmiana rezerwacji poprzez zmianę warunków wykorzystania częstotliwości nie powoduje stanu braku dostatecznych zasobów częstotliwości, o którym mowa w art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, iż fakt złożenia wraz z wnioskiem S., dotyczącym zmiany warunków wykorzystania przyznanych jej częstotliwości, wniosków o rezerwację częstotliwości z zakresu 824 - 830 MHz oraz 869 - 875 MHz przez inne podmioty (P. S.A., P. Sp.z o.o. oraz N. S.A.), nie oznacza, że wniosek S. spowodował niejako "udostępnienie" tych częstotliwości. Sąd podkreślił, że wnioski innych podmiotów zawierały żądanie rezerwacji częstotliwości, podczas gdy wniosek S. dotyczył zmiany rezerwacji częstotliwości poprzez umożliwienie świadczenia usług w służbie ruchomej (bez zmiany ani też rozszerzenia zasobów posiadanych przez S. częstotliwości), nie prowadził do objęcia rezerwacją większego zakresu widma częstotliwości radiowych niż zakres, który Spółka ma prawo wykorzystywać na podstawie prawomocnych decyzji rezerwacyjnych. W sprawie z wniosku S. o zmianę rezerwacji częstotliwości przepisy art. 116 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie miały zatem zastosowania. Sąd dodał, że wnioski o zmianę decyzji rezerwacyjnej mogą mieć różną wagę (zakres żądania) i należy rozróżnić wnioski o uzyskanie nowych zasobów częstotliwości od wniosków o zmianę decyzji rezerwacyjnej poprzez zmianę warunków wykorzystania tych częstotliwości. W pierwszym przypadku sprawa powinna być rozstrzygnięta po przeprowadzeniu przetargu, natomiast w przypadku zmiany warunków wykorzystania częstotliwości – zwłaszcza mającej charakter naprawienia oczywistego błędu – zmiana ta może być dokonana decyzją Prezesa UKE, która nie wymaga poprzedzenia postępowaniem przetargowym. Sąd I instancji uznał rozważania o "odpowiednim" zastosowaniu art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego oraz o sposobach wykładni tego przepisu za zbędne, gdyż w tym przepisie jest wyraźnie mowa o odpowiednim zastosowaniu wcześniejszych postanowień o przetargu w przypadku zmian rezerwacji częstotliwości, nie zaś naprawienia oczywistego błędu decyzji, dotyczącego warunków wykorzystania już przyznanych częstotliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu o zmianę warunków wykorzystania przyznanych częstotliwości uczestniczą tylko dwa podmioty: organ, który podejmuje decyzję w sprawie oraz podmiot wnioskujący o dokonanie tej zmiany. Sąd podzielił stanowisko organu, że treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną podmiotów trzecich – innych operatorów, wykorzystujących inne częstotliwości, a zatem nie mają w postępowaniu o zmianę warunków wykorzystania przyznanych częstotliwości przymiotu strony. W skardze kasacyjnej P. S.A. w W. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i uchylenie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2008 r. i dnia [...] marca 2009 r., oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: 1) naruszeniu art. 116 ust. 1-6 w związku z art. 116 ust. 7 oraz art. 114 ust. 3 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię a w wyniku powyższego – niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), polegające na przyjęciu, że wyłącznie zmiana rezerwacji częstotliwości, polegająca na rozszerzeniu widma radiowego objętego tą decyzją, wymaga przeprowadzenia przetargu, natomiast wniosek o zmianę rezerwacji częstotliwości nie powoduje stanu, w którym częstotliwości objęte tą rezerwacja stają się "dostępne", w sposób uzasadniający zastosowanie art. 116 ust. 1-6 PT, co - w błędnym przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. - jest niezbędnym wymogiem zastosowania procedury przetargu; 2) naruszenie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez błędne zastosowanie, polegające na potwierdzeniu stanowiska Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wyrażonego w decyzji z dnia [...] października 2008 r., że "bezsporne jest istnienie słusznego interesu strony, przejawiającego się w rozszerzeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz korzystaniu przez nią z konstytucyjnie zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej", uzasadniającego zastosowanie tego przepisu, w sytuacji, gdy zachodzi oczywista sprzeczność ww. decyzji (jak i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] marca 2009 r.) z interesem społecznym; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieś istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 3) naruszeniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 113 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty z uwagi na: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku art. 104 § 1 i 2 w związku z art. 140 k.p.a., w wyniku uznania za prawidłową decyzji z dnia [...] marca 2009 r., która nie zawiera rozstrzygnięcia co do wniosku Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2008 r.; b) naruszenie art. 61 oraz art. 104 § 1 k.p.a., w wyniku uznania za "przedmiot sprawy" kwestii usunięcia oczywistej omyłki, polegającej na powtórzeniu w tabeli zawartej w decyzji z dnia [...] października 2008 r. jednego z wersów, wskazujących na poziom niedopuszczalnych emisji stacji bazowych CDMA 2000, w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy jest zmiana sposobu wykorzystywania częstotliwości, przysługujących spółce S. S.A., poprzez umożliwienie tej spółce wykorzystywania tych częstotliwości także w służbie ruchomej (obok służby stałej), a w konsekwencji - nieodniesienie się do zasadniczego "przedmiotu sprawy", wyznaczonego wnioskiem spółki S. S.A. z dnia [...] listopada 2005 r. o zmianę rezerwacji częstotliwości; c) niezbadanie legalności zaskarżonych decyzji, tj. niezweryfikowanie, czy spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 155 k.p.a., który stanowił dla Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej podstawę wydania skarżonych decyzji; d) niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynikające z uchybień wskazanych w lit. a) - c); 4) naruszenie art. 56 oraz art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie obowiązku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego pomimo informacji o toczącym się na skutek wniosku P. S.A. postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2008 r.; 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a. w związku z art. 155 k.p.a., poprzez nieuchylenie skarżonych decyzji pomimo niewykazania w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem skarżonej decyzji - słusznego interesu strony ani interesu społecznego, który uzasadniałby dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości przysługującej spółce S. S.A.; 6) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 28 k.p.a., poprzez nieuchylenie skarżonych decyzji pomimo istnienia przesłanek do uznania P. S.A. za stronę postępowania administracyjnego toczącego się na skutek wniosku spółki S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości i podstaw do zapewnienia P. S.A. możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętych skarżonym wyrokiem, a w konsekwencji - istnienia przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego; 7) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 107 § 1 k.p.a., polegającym na niestwierdzeniu przez Sąd I instancji nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, tj. decyzję z dnia [...] października 2008 r., z uwagi na istnienie podstaw do takiego stwierdzenia w postaci wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r. z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku podpisu organu na załączniku do ww. decyzji, stanowiącym jej integralną część; 8) naruszeniu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo istnienia przesłanek do uwzględnienia skargi złożonej przez P. S.A. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że dokonanie zmiany udzielonej uprzednio rezerwacji częstotliwości (w sposób zapewniający rozszerzenie zakresu świadczonych usług w wyniku zmiany rodzaju służby telekomunikacyjnej) powinno być w świetle art. 116 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego każdorazowo poprzedzone badaniem, czy nie zachodzi stan "braku dostatecznych zasobów częstotliwości" (rozumiany jako wykazanie przez inne podmioty zainteresowania odnośnymi częstotliwościami z uwagi na nowy sposób ich wykorzystania). W razie stwierdzenia takiego stanu, zdaniem strony, powinno dojść do przetargu celem wyboru podmiotu, na rzecz którego zostanie dokonana "zmieniona" rezerwacja częstotliwości. Skarżąca spółka nie podzieliła tym samym poglądu Sądu I instancji, który stwierdził brak podstaw, aby zmiana rezerwacji częstotliwości dokonana na rzecz spółki S. S.A. była poprzedzona przetargiem, ponieważ sama zmiana warunków wykorzystywania częstotliwości, bez rozszerzenia zakresu wykorzystywanych częstotliwości, nie powoduje ich "uwolnienia", które jest niezbędne, aby inne podmioty mogły się o te częstotliwości ubiegać. Zdaniem P. S.A., Sąd I instancji nie uwzględnił jednego z podstawowych celów prawa telekomunikacyjnego, jakim jest wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Opierając się na literalnej, zwężającej wykładni art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, podpartej jedną, kontrowersyjną tezą przedstawiciela doktryny, WSA nie uwzględnił w swym rozumowaniu tej okoliczności, że zadaniem Prezesa UKE jest prowadzenie gospodarki częstotliwości, w sposób gwarantujący m.in. realizację wskazanego powyżej celu. Ponieważ zaś cel ten ma walor normatywny, powinien on stanowić dla organów stosujących prawo taką samą wytyczną jak przepisy art. 114 Prawa telekomunikacyjnego, zaś normy wynikające z zarówno z art. 1 jak i z art. 116 Prawa telekomunikacyjnego, powinny być realizowane w sposób niedoprowadzający do sprzeczności, czy wręcz pomijania wybranych spośród tych norm - w zależności od partykularnych celów, jakie chce się uzyskać w jednostkowej sprawie. Obowiązek przeprowadzania przetargu w sprawach dotyczących rezerwacji częstotliwości został wprowadzony do prawa telekomunikacyjnego jako zasada, mająca na celu właściwe gospodarowanie częstotliwościami przez Państwo, efektywne wykorzystywanie tych częstotliwości przez podmioty, którym na rzecz których są one rezerwowane oraz zapewnienie skutecznej konkurencji. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że ograniczenie stosowania art. 116 ust. 1 w związku z art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego jedynie do przypadków zmian rezerwacji częstotliwości, polegających na rozszerzeniu zakresu widma częstotliwości, stoi w sprzeczności z regułą racjonalnego ustawodawcy. Podkreślono, że istotą przepisu art.116 ust. 7 tej ustawy jest zagwarantowanie szerokiej kontroli nad całością decyzji polegających na "gospodarowaniu" częstotliwościami przez Prezesa UKE. Kontrola ta ma obejmować także te częstotliwości, które zostały już zarezerwowane na rzecz innych podmiotów. Ewentualna zmiana rezerwacji częstotliwości dokonanej na rzecz S. S.A. wymagałaby od Prezesa UKE zbadania (w trybie określonym w art.116 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego), czy istnieje zainteresowanie przedmiotowymi częstotliwościami (wykorzystywanymi na zmienianych - zgodnie z wnioskiem S. S.A. - zasadach), a w przypadku stwierdzenia takiego zainteresowania - przeprowadzenia przetargu. Przepisy art. 116 powyższej ustawy (w tym zwłaszcza ust. 7) mają służyć zagwarantowaniu przedsiębiorcom telekomunikacyjnym równych możliwości uzyskiwania uprawnień do korzystania z częstotliwości w określony sposób. Zdaniem skarżącej spółki, WSA nie rozstrzygnął sprawy co do istoty. Sąd I instancji nie dokonał badania, czy do wydania objętych zaskarżonym wyrokiem decyzji doszło w warunkach spełnienia przesłanek zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, wynikających z art. 155 k.p.a. Sąd nie uwzględnił konieczności zbadania prawidłowości zastosowania wszystkich przepisów prawa, na podstawie których decyzje te zostały wydane. W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. S. S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, odnosząc się też do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona. Wynika to głównie z faktu, że "podstawą" skargi kasacyjnej strona skarżąca uczyniła założenie, iż wszczęte na wniosek podmiotu korzystającego z rezerwacji określonych częstotliwości postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu wykorzystania przez niego tych częstotliwości oznacza jednocześnie wszczęcie na nowo postępowania o rezerwację tych samych częstotliwości, co powinno być dokonane w trybie art. 116 Prawa telekomunikacyjnego. Owo, przyjęte przez siebie założenie, strona skarżąca przyjmuje jako pewnik (aksjomat) i bez jakiegokolwiek jego uzasadnienia wyciąga dalsze wnioski oraz stawia w skardze kasacyjnej szereg zarzutów zarówno o charakterze prawno-materialnym, jak i prawno-procesowym. Przedmiotowe założenie należy jednak ocenić jako całkowicie sprzeczne zarówno z przepisami prawa, jak i zasadami poprawnego rozumowania. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 114 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego: "Rezerwacja częstotliwości lub zasobów orbitalnych, zwana dalej "rezerwacją częstotliwości", określa częstotliwości lub zasoby orbitalne, które w okresie rezerwacji pozostają w dyspozycji podmiotu, na rzecz którego dokonano rezerwacji, przeniesiono uprawnienia do częstotliwości lub uprawnienia do dysponowania częstotliwościami na cele związane z uzyskiwaniem pozwoleń radiowych." Przepis ten wyłącza zatem w okresie rezerwacji jakiekolwiek prawa do tych częstotliwości innych podmiotów. Jeżeli więc strona skarżąca przyjęła, że złożenie przez dysponenta częstotliwości wniosku o to, by zarezerwowane częstotliwości mogły być używane przez niego do wykorzystywania dla radiowego dostępu abonenckiego powoduje konieczność ogłoszenia przetargu na te częstotliwości, to tym samym przyjęła ona, że ich rezerwacja wygasła i stały się one dostępne. Przeciwko wyprowadzaniu innego wniosku przemawia zacytowany wyżej art. 114 ust. 1 w zw. z ust.3 Prawa telekomunikacyjnego. Zawarte zatem w skardze kasacyjnej stwierdzenie: "Analiza powyższych przepisów [art. 116 ust. 1-7 Prawa telekomunikacyjnego – przyp.wł.] wskazuje, że "odpowiednie" zastosowanie przepisów art.116 ust.1-6 upt dla przypadku zmiany rezerwacji częstotliwości, powinno przejawiać się w zbadaniu, czy zachodzi "brak dostatecznych zasobów częstotliwości", polegający na tym, iż podmiot inny niż beneficjent rezerwacji częstotliwości wyrazi zainteresowanie owymi częstotliwościami, dla których przewiduje się nowy sposób wykorzystywania", które zdaje się wyrażać kwintesencję stanowiska strony wnoszącej skargę kasacyjną, nosi znamiona pewnej manipulacji. Po pierwsze, w sprawie niniejszej nie zachodzi sytuacja zmiany rezerwacji częstotliwości, do której odnosi się ust. 7 art. 116 Prawa telekomunikacyjnego. Sprawa niniejsza dotyczy bowiem zmiany sposobu korzystania z zarezerwowanych częstotliwości, ale bez ich zmiany, czyli bez zmiany samych częstotliwości. Ponadto użycie formy bezosobowej "przewiduje się" sugeruje, że chodzi o władcze (odgórne) działanie Prezesa UKE, który zamierza przeznaczyć określone i zarezerwowane już częstotliwości do określonego sposobu wykorzystania. Taka sytuacja też nie zachodzi, co oznacza, że zgłoszony pogląd pozostaje bez związku z realiami sprawy niniejszej. Z zaprezentowanego przez stronę skarżącą podejścia wynika, że wniosek beneficjenta o zgodę na zmianę sposobu wykorzystania zarezerwowanych na jego rzecz częstotliwości należy potraktować na równi ze zrzeczeniem się prawa do korzystania z tych częstotliwości, co daje prawo innym podmiotom zainteresowanym do starania się o te częstotliwości. Jednakże, choćby z logicznego punktu widzenia, pogląd ten należy uznać za chybiony. Przecież jeśli dany podmiot zgłasza chęć zmiany sposobu wykorzystania przydzielonych mu częstotliwości, to tym samym składa on oświadczenie, iż chce z nich korzystać, czyli na pewno nie chce z nich rezygnować. Również przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie uzasadniają poglądu, że złożenie tego rodzaju wniosku powoduje konieczność wszczęcia nowego postępowania o rezerwację tych częstotliwości. W szczególności po nowelizacji art. 115 ust. 1 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego dokonanej przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 23, poz.137). Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu decyzja o rezerwacji w ogóle może nie przewidywać ograniczenia sposobu wykorzystywania tych częstotliwości. Oznacza to, że ustawodawca nie traktuje określenia sposobu wykorzystania częstotliwości jako warunku sine qua non rezerwacji i tym samym wręcz wykluczył przyjęcie poglądu przeciwnego. A tylko w takim przypadku można by rozważać, czy zmiana sposobu wykorzystania zarezerwowanych częstotliwości powoduje konieczność wydania nowej decyzji o ich rezerwacji. Dopiero bowiem wtedy można by próbować rozważać, czy nie powstałyby warunki do ewentualnego zastosowania art. 116 Prawa telekomunikacyjnego. Jednakże Prawo telekomunikacyjne nie przewiduje wygaśnięcia rezerwacji w przypadku wystąpienia o zmianę sposobu wykorzystania (ani z powodu złożenia takiego wniosku, ani w przypadku jego nieuwzględnienia), jak też nie zawiera przepisu, który pozwalałby z tej przyczyny cofnąć przyznaną rezerwację. Z tych, powyżej wskazanych przyczyn, uzasadniony staje się wniosek, że wniesiona skarga kasacyjna już co do zasady nie ma prawnego uzasadnienia, lecz stanowi raczej wyraz niezadowolenia z faktu, iż inny podmiot (S. S.A.) może podjąć działalność konkurencyjną na rynku relewantnym telefonii ruchomej. Przechodząc zatem do poszczególnych zarzutów należy wskazać, że – zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem – chybione są wszystkie zarzuty (w szczególności dotyczy to pkt 1) petitum skargi kasacyjnej) naruszenia art. 116 Prawa telekomunikacyjnego, których konstrukcja została oparta na tym, że pojęcie zmiany sposobu wykorzystania zarezerwowanych już na rzecz S. S.A. częstotliwości zastąpione zostało pojęciem zmiany częstotliwości. Nieuzasadniony jest też drugi z dwóch zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. – pkt 2) petitum skargi kasacyjnej. Słusznie wskazuje strona skarżąca, że do zastosowania tego przepisu konieczne jest spełnienie trzech przesłanek: strona udzieliła wyraźnej zgody na zmianę lub uchylenie, zmianie lub uchyleniu nie sprzeciwia się przepis szczególny, za zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zachodzenie pierwszej z tych przesłanek jest bezsporne. Ze względów przytoczonych wyżej, również nie zachodzi druga z nich. W odniesieniu natomiast do trzeciej, strona skarżąca również nie wykazała, dlaczego możliwość świadczenia przez S. S.A. usług w zakresie telefonii ruchomej jest sprzeczne z interesem społecznym, albo stanowi niesłuszny interes strony. Słusznie strona skarżąca przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2003 r., w sprawie III SA 1195/01, zgodnie z którym: "Zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym." Zasadnie też strona skarżąca wskazuje na przesłanki, które – na gruncie sprawy niniejszej – mogą doprowadzić do konfliktu indywidualnego interesu strony z interesem społecznym. Natomiast strona skarżąca – oprócz przedstawienia swego przekonania, że taka sytuacja ma miejsce – w żaden sposób nie wykazała, aby świadczenie przez S. S.A. usług w zakresie telefonii ruchomej naruszało interes społeczny, a w szczególności stało z nim w kolizji. Odnośnie do zarzuconych Sądowi I instancji naruszeń przepisów postępowania, należy stwierdzić, że również te zarzuty, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało ocenić jako całkiem chybione. W zarzucie z punktu 3 a) petitum skargi kasacyjnej zostało podniesione naruszenie art.138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. art.104 § 1 i § 2 w zw. art.140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U, z 2000 r., Nr 98, poz.1071, z późn. zm.), w wyniku uznania za prawidłową decyzji z dnia [...] marca 2009 r., która nie zawiera rozstrzygnięcia co do wniosku Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2008 r. Jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca stwierdza: "Tymczasem na skutek wniosku PIIT o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE wydał w dniu 19 marca 2009 r. decyzję, na mocy której uchylił decyzję z dnia 15 października 2008 r. w zakresie pkt II, obejmującego tabelę określającą dopuszczalne poziomy emisji niepożądanych dla wybranych zakresów częstotliwości i w tym zakresie orzekł ponownie co do istoty sprawy – uznał bowiem, że do tabeli wkradł się błąd mający charakter oczywistej omyłki" – vide str. 18 uzasadnienia skargi kasacyjnej. Tak więc, treść uzasadnienia skargi kasacyjnej zaprzecza postawionemu in petitum zarzutowi. Wniosek PIIT o ponowne rozpatrzenie sprawy został uwzględniony i sprawa została ponownie rozpoznana, zaś na str. 4-6, poczynając od słów "Odnosząc się do wniosku PIIT i zarzutów w nim podniesionych..." organ ustosunkował się merytorycznie do podniesionych kwestii i nie podzielił stanowiska Izby. Strona skarżąca natomiast nie wskazuje z jakiego przepisu ma wynikać, iż nie wystarcza samo ponowne rozpoznanie sprawy na skutek wniosku o ponowne jej rozpoznanie, ale istnieje konieczność wydania jeszcze odrębnego rozstrzygnięcia co do takiego wniosku. Faktem natomiast jest, że w osnowie decyzji brak jest jednoznacznego stwierdzenia o utrzymaniu decyzji z [...] października 2008 r. w zakresie jej punktu I, jednakże zarzut tego rodzaju powinien był być oparty o postanowienia art. 107 § 1 Kpa, i wtedy ewentualnie mógłby podlegać uwzględnieniu. Z tego względu, wychodząc poza wyznaczony skargą kasacyjną przedmiot rozpoznania, jedynie na marginesie godzi się zauważyć, że jest to jednak uchybienie wyłącznie formalne. Z uzasadnienia decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że organ merytorycznie rozpoznał sprawę i podtrzymał swoje stanowisko w odniesieniu do punktu I decyzji z [...] października 2008r., a więc w tym zakresie sytuacja nie uległa zmianie. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do przyjęcia, że uchybienie to miało wpływ na wynik postępowania. W punkcie 3 b) petitum skargi kasacyjnej zostało zarzucone "naruszenie art.61 oraz art.104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (...) w wyniku uznania za "przedmiot sprawy" kwestii usunięcia oczywistej omyłki, polegającej na powtórzeniu w tabeli zawartej w decyzji z dnia [...] października 2008 r. jednego z wersów, wskazujących na poziom niedopuszczalnych emisji stacji bazowych CDMA 2000, w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy jest zmiana sposobu wykorzystywania częstotliwości, przysługujących spółce S. S.A., poprzez umożliwienie tej spółce wykorzystywania tych częstotliwości także w służbie ruchomej (obok służby stałej), a w konsekwencji – nieodniesienie się do zasadniczego "przedmiotu sprawy", wyznaczonego wnioskiem spółki S. S.A. z dnia [...] listopada 2005 r. o zmianę rezerwacji częstotliwości." Gdyby nawet przyjąć, że zrzut ten został uzasadniony w dalszej części skargi kasacyjnej, to niewątpliwie nie zostało wykazane, na czym polega uchybienie wymienionym w nim przepisom. Godzi się jednak zauważyć, że wniosek spółki S. S.A. dotyczył właśnie możliwości świadczenia usług w zakresie telefonii ruchomej, przy jednoczesnym braku zakazu świadczenia tego rodzaju usług przez tą spółkę. Z ustalonych tabel wynika też jednoznacznie, że dla każdego zakresu częstotliwości ustalany jest tylko jeden dopuszczalny poziom emisji niepożądanych stacji bazowej cdma2000. Jeżeli więc w tabeli zakres częstotliwości 2110 - 2170 MHz zostaje wymieniony dwukrotnie, ze wskazaniem różnych poziomów dopuszczalnych emisji, to zajście jakiejś omyłki jest oczywiste. Omyłka ta została wyjaśniona i naprawiona przez organ w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Z tych względów przedmiotowy zarzut należało uznać za chybiony, tym bardziej, że sprawa niniejsza dotyczy częstotliwości 824 - 830 MHZ oraz 869 - 875 MHz, a strona skarżąca nie wyjaśniła w jaki sposób omyłka dotycząca zakresu 2110 - 2170 MHz miała wpływać na treść rozstrzygnięcia. Kolejnym nieuzasadnionym zarzutem jest zarzut z punktu 3 c) petitum skargi kasacyjnej, tj.: "niezbadanie legalności zaskarżonych decyzji, tj. niezweryfikowanie, czy spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (....), który stanowił dla Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej podstawę wydania skarżonych decyzji". Z zawartego na str. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzenia: "Przy okazji należy podnieść, że P. w skardze w sposób mylący wskazuje, że "Nie sposób zgodzić się z Prezesem UKE, że "od strony proceduralnej" postępowanie z wniosku S. toczy się tylko na podstawie art. 155 kpa, gdyż decyzja kończąca postępowanie musi opierać się na przepisie prawa materialnego (podstawa prawna)". Decyzja I wskazuje odpowiednią podstawę prawa materialnego, którą P. kwestionuje. W tym kontekście stwierdzenie, że nie powołano podstawy prawnej jest chybione" jasno wynika, że WSA badał sprawę w kontekście zastosowania tego przepisu. Natomiast z końcowej konkluzji wynika, że nie dopatrzył się uchybień procesowych, których istnienie Sąd powinien uwzględnić z urzędu. W tym kontekście można też zwrócić uwagę, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego również sama strona skarżąca nie dopatrywała się naruszenia tego przepisu w sposób zarzucony w skardze kasacyjnej, choć była reprezentowana przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną. Najistotniejsze jest jednak to, że tego rodzaju naruszenie – jak to zostało wykazane na wstępie niniejszych rozważań – nie zachodzi. Ponieważ żaden z zrzutów wymienionych pod lit. a) - c) punktu 3 petitum skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny, to również za niezasadny należało uznać zarzut sformułowany pod lit. d) tego punktu jako: "niedostateczne uzasadnienie skarżonego wyroku wynikające z uchybień wskazanych w lit.a-c powyżej". Tym samym również brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art.113 § 1, art.133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., do których naruszenia miało dojść z uwagi na naruszenie przepisów prawa wymienionych pod lit. a-d tego punktu skargi kasacyjnej. Pod punktem 4 petitum skargi kasacyjnej został postawiony zarzut naruszenia art. 56 oraz art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez "nieuwzględnienie obowiązku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego pomimo informacji o toczącym się na skutek wniosku P. S.A. postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2008 r." Jednak sposób sformułowania tego zarzutu, jak i sposób jego uzasadnienia nie pozwala na przeprowadzenie właściwej kontroli zaskarżonego wyroku pod kątem postanowień art. 124 §1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z postanowieniami tych przepisów Sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Tak więc, do zbadania tego rodzaju zarzutu konieczne jest porównanie daty wniesienia skargi z datą wszczęcia postępowania administracyjnego, z powodu którego ma nastąpić zawieszenie postępowania sądowego. Żadnej z tych dat strona skarżąca jednak nie wskazała, co już powinno skutkować nieuwzględnieniem tego rodzaju zarzutu ze względu na niepowołanie w skardze kasacyjnej koniecznych do przeprowadzenia w tym zakresie kontroli okoliczności. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzekający w sprawie niniejszej skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był przeświadczony, że chodzi o pismo z [...] października 2008r. Na str. 8 tego uzasadnienia zostało bowiem stwierdzone, że: "Wobec wydania przez Prezesa UKE bez udziału P. S.A. decyzji z dnia [...] października 2008 r. zmieniającej rezerwację częstotliwości, pismem z dnia [...] listopada 2008 r. spółka ta wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o wznowienie postępowania..." Tymczasem postępowanie administracyjne, którego wniosek ten miał dotyczyć, zostało ostatecznie zakończone decyzją z [...] marca 2009 r. W tym stanie rzeczy, przy takiej wiedzy Sądu wydającego zaskarżony wyrok, nie można temu Sądowi postawić zarzutu uchybienia przepisom prawa, skoro wniosek o wznowienie postępowania złożony na pięć miesięcy przed jego zakończeniem musi być bezskuteczny chociażby ze względu na jego przedwczesność. W piśmie przygotowawczym z [...] maja 2011r. S. S.A. wskazała, że był jeszcze drugi wniosek o wznowienie postępowania, datowany na dzień [...] maja 2009r. W piśmie tym wskazuje też ona: "...w dacie wydania wyroku WSA została już wydana decyzja administracyjna z dnia [...] listopada 2009 roku, w której rozstrzygnięto co do wniosku o wznowienie. Jednocześnie, w świetle działań P., który najpierw złożył wniosek o wznowienie postępowania, jednocześnie kilka dni później, wiedząc o toczącym się postępowaniu wznowieniowym z własnego przecież wniosku, wniósł skargę w sprawie niniejszej (przy czym wniósł ją dopiero 5 dni później, pomimo iż data jej sporządzenia jest tożsama z datą sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania), można się zastanawiać, czy przypadkiem takie postępowanie Skarżącej spółki nie miało charakteru działania celowego, a można zaryzykować stwierdzenie, iż stanowiło ono nadużycie prawa. P. świadomie wszczął bowiem postępowanie nadzwyczajne, jednocześnie korzystając z trybu zaskarżenia decyzji przewidzianego w ppsa. Wydaje się, iż działanie takie było nakierowane na celowe opóźnienie rozstrzygnięcia sprawy, w której brak jest merytorycznych postaw do rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem tej spółki". Nie ulega zatem wątpliwości, że postawienie zarzutu obrazy art. 56 oraz art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest wynikiem uprzedniego wprowadzenia przez stronę skarżącą w błąd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do okoliczności mogących spowodować zastosowanie tych przepisów. Trudno też odmówić racji stanowisku S. S.A. zawartemu w tym samym piśmie: "nawet gdyby uznać, że obowiązek zawieszenia postępowania przed WSA zachodził, to i tak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a P. nie wykazał by mogło być inaczej. [...] W wyroku z dnia 31 marca 2011 roku (I OSK 2070/10, Lex nr 785810) NSA uznał: "Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego" (podobnie np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2010 roku, sygn. akt li FSK 1333/09, Lex nr 743213). W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała istnienia takiej zależności. Nie wystarczy wyłącznie lakoniczne wskazanie in fine uzasadnienia zarzutu, iż "w przypadku prawidłowego zastosowania omówionych tu przepisów, rozstrzygnięcie WSA w niniejszej sprawie mogło mieć inny charakter i treść", bez wyjaśnienia choćby jak owo naruszenie mogło na to rozstrzygnięcie wpływać". Naczelny Sąd Administracyjny podziela te wywody. Niezależnie od powyższego, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 56 p.p.s.a. warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wszczęcie odpowiedniego postępowania. Tymczasem w sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją, gdy organ ostatecznym orzeczeniem odmówił wszczęcia takiego postępowania, a zatem nie zostało ono wszczęte tak przed złożeniem skargi, jak i po tym. Zresztą sama strona skarżąca nie wskazała kiedy takie postępowanie miałoby być wszczęte. W tym stanie rzeczy podniesiony w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 56 oraz art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy uznać za oczywiście nieuzasadniony. Chybiony jest też zarzut z punktu 5 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a. w zw. z art.155 k.p.a. poprzez "nieuchylenie skarżonych decyzji pomimo niewykazania w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem skarżonej decyzji – słusznego interesu strony ani interesu społecznego, który uzasadniałby dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości przysługującej spółce S. S.A.". Skoro bowiem nie doszło do naruszenia art. 155 k.p.a., to oczywistym jest, że nie było podstaw do zastosowania art.145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a. i nie mogło dojść z tego powodu do uchylenia zaskarżonego wyroku. Podobnie chybiony jest zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 1 pkt 2 z art. 28 k.p.a. poprzez "nieuchylenie skarżonych decyzji pomimo istnienia przesłanek do uznania P. S.A. za stronę postępowania administracyjnego toczącego się na skutek wniosku spółki S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości i podstaw do zapewnienia P. S.A. możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętych skarżonym wyrokiem, a w konsekwencji – istnienia przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego", który został zgłoszony w punkcie 6 petitum skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut ten został ściśle powiązany w zarzutem naruszenia art. 116 Prawa telekomunikacyjnego. Tak więc, skoro nie nastąpiło naruszenie tego przepisu, to również nie nastąpiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W punkcie 7 petitum skargi kasacyjnej został postawiony zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art.107 § 1 k.p.a., polegający na "niestwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, tj. decyzję z dnia [...] października 2008 r., z uwagi na istnienie podstaw do takiego stwierdzenia w postaci wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r. z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku podpisu organu na załączniku do ww. decyzji, stanowiącym jej integralną część". Znamienne jest przy tym, że zarzutu tego strona skarżąca nie podnosiła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, choć jest to najsilniejszy zarzut, jaki może spowodować wyeliminowanie decyzji administracyjnej z obrotu prawnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej również nie wynika dlaczego dopiero w postępowaniu kasacyjnym jest ta okoliczność podnoszona. Pozostawiając jednak na boku kwestię przyjętej taktyki procesowej i celu jakiemu miała służyć, w tym miejscu należy wskazać, że jako uzasadnienie postawionego zarzutu strona skarżąca przywołała wcześniejsze, nie kwestionowane, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze z końca ub. wieku, zgodnie z którym niepodpisanie decyzji administracyjnej stanowi na tyle istotne naruszenie przepisów prawa, że skutkuje nieważnością decyzji. W szczególności strona skarżąca skupiła się na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1997 r. w sprawie SA/Gd 2939/95 (LEX nr 30583), którym stwierdził, że "Brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Dopuszczalne jest sporządzenie załącznika do decyzji, lecz taki załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Skoro więc załącznik ten nie zawiera podpisu, to nie może być traktowany jako decyzja". W piśmie przygotowawczym z dnia [...] maja 2011r. S. S.A. przywołała aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 27 września 2007 r. (II OSK 1268/06, Lex nr 372489), z dnia 16 stycznia 2008 r. (II OSK 1862/06, Lex 467127), z dnia 7 marca 2008 r. (II OSK 1742/06, Lex nr 490163) oraz 20 grudnia 2007 r. (II OSK 1732/06, Lex nr 418919), zajął stanowisko przeciwne stwierdzając, że załączniki do decyzji stanowią jej integralną część i nie wymagają oddzielnego podpisu. Nie wchodząc w rozważania, czy istnieje jakaś cezura czasowa nakazująca przy stosowaniu prawa brać pod uwagę wypracowaną przez sądy linię orzeczniczą, wskazać należy, że przywołane przez stronę skarżącą orzeczenie zostało wydane w stanie faktycznym nieadekwatnym do stanu faktycznego, mającego miejsce w sprawie niniejszej. W sprawie SA/Gd 2939/95 konkluzja Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarta w wyroku wydanym w sprawie podatkowej, wynikała z faktu, że – jak to zostało przywołane w uzasadnieniu tego wyroku – "Do dwóch wydanych w sprawie decyzji pierwszoinstancyjnych dołączono jeden załącznik uzasadniający nie uznanie prowadzonych przez skarżącego ksiąg jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Załącznik został sporządzony na kartce papieru opatrzony tytułem "Załącznik z dn." i zawiera trzy zdania oraz nie zawiera jakiegokolwiek podpisu (czy oznaczenia organu)". Chodziło więc o to, że część z elementów koniecznych dwóch decyzji nie została w nich zamieszczona lecz organ posłużył się jednym załącznikiem do dwóch decyzji, z którego nawet nie wynikała jakakolwiek jego łączność z nimi. W sprawie niniejszej tego rodzaju sytuacja nie zachodzi. Zakwestionowany w skardze kasacyjnej załącznik, jest wyraźnie przypisany do konkretnej decyzji i nie wprowadza nowych (samoistnych) elementów rozstrzygnięcia, lecz jedynie od strony stricte technicznej precyzuje to, co zostało rozstrzygnięte w samej decyzji. W tym stanie rzeczy również ten zarzut należało uznać za nieuzasadniony. Przechodząc do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej (pkt 8 jej petitum), czyli naruszenia art.151 p.p.s.a. "poprzez jego zastosowanie pomimo istnienia przesłanek do uwzględnienia skargi złożonej przez P. S.A.", to należy podzielić pogląd strony przeciwnej (S. S.A.), że już sama konstrukcja tego zarzutu nie pozwala na jego uwzględnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu, który stanowi: "W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala", może być uzasadniony, gdy z zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd uwzględnił stanowisko przedstawione w skardze, lecz mimo to ją oddalił, bądź też, że pomimo niepodzielenia zawartego w skardze stanowiska, skargi nie oddalił. Żadna z tych sytuacji w sprawie niniejszej nie zachodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawartego w skardze stanowiska nie podzielił, w związku z czym skargę oddalił. Z tego względu postawiony zarzut należy uznać za oczywiście nieuzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.