I SA/Bd 224/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. H. i J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę I SA/Bd 224/11 UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] 2010r. Nr [...] określającą J. i J. H. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżący w 2004r. prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ramach której wykonywał usługi transportowe, usługi koparką oraz sprzedaż piasku. W toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego przez Urząd Skarbowy w Ż. stwierdzono nieprawidłowości, które miały wpływ na rozliczenie podatku dochodowego za kontrolowany okres. W dniu 11 marca 2010r. skarżący złożyli korektę zeznania PIT- 36 za 2004r., która nie uwzględniała w całości ustaleń przeprowadzonej kontroli, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. wszczął wobec skarżących postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. W wyniku powyższego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że zaewidencjonowane przez stronę koszty uzyskania przychodów zawyżono o kwotę [...] poprzez obciążenie kosztów uzyskania przychodów na podstawie dowodów nieodzwierciedlających zdarzeń gospodarczych, dot. zakupu oleju napędowego, którego dostawcą była firma [...] , w łącznej kwocie [...] zł, oraz zawyżono koszty uzyskania przychodów w wyniku ujęcia w nich: - zakupu usługi naprawy naczepy, która nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, na podstawie faktu ry z dnia [...] - faktury z dnia [...] 2004r. nr [...] na kwotę [...] zł, na której jako nabywca figuruje inny podmiot, tj. [...] - wpłaty kwoty [...],20 zł do Urzędu [...] w Ł , która została już zaksięgowana w listopadzie na podstawie tego samego dowodu, - kwoty [...] zł wynikającej z faktury VAT z dnia [...] 2004r. nr [...], która stanowiła korektę do faktury VAT z dnia [...] 2004r. nr [...] na kwotę [...] zł; kwota [...]zł nie została zaksięgowana ze znakiem (-), co spowodowało podwyższenie wartości nabycia towarów i usług, a w konsekwencji zawyżenie o kwotę [...] zł. W konsekwencji mając na uwadze ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż., decyzją z dnia [...] 2010r. określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie [...] zł. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania zarzucając jej naruszenie: - art. 45 ust. 6 cyt. stawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 207 § 1 i 2 i art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie, - art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wskazania podstawy faktycznej i prawnej oraz brak uzasadnienia, jak również ograniczenia rozstrzygnięcia tylko, co do części materiału dowodowego objętego zakresem postępowania tj. brak odniesienia do zakupów paliw od pozostałych kontrahentów, tj. A. oraz P., - art. 187 § 1 oraz art. 181 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej w wyniku dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie materiałów znajdujących się w niezakończonych postępowaniach prowadzonych wobec osób trzecich, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie niejednoznacznych zeznań świadków złożonych w postępowaniu karnym oraz poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, polegających na odstąpieniu od przesłuchania Pana F. B. na podstawie bezskutecznych wezwań, bez zastosowania środków przymusu, o których mowa w art. 263 § 3 Ordynacji podatkowej. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzja z dnia [...] 2011r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że wprowadzenie do dokumentacji podatkowej faktur dokumentujących zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca, nie pozwala na uznanie wartości towarów objętych tymi dowodami księgowymi za koszty uzyskania przychodów, chociażby nawet od strony formalnej zawierały one dane wynikające z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organ wskazał również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Żninie stosownymi postanowieniem włączył do materiału dowodowego decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. dnia [...] 2010 roku [...] wydaną Panu F. B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004r., wyciąg ze stron l, 17 i 24 z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008 roku nr [...] wydanej Panu F. B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 oraz kserokopie dokumentów przesłanych przez Prokuraturę Okręgową VI Wydział ds. Przestępczości Gospodarczej w [...] dotyczących Pana F. B., tj. postanowienia o przedstawieniu zarzutów, protokoły przesłuchania podejrzanego oraz postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów. Z powyższego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] 2006 r. za pośrednictwem Izby Skarbowej w B. do Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] 2006 r. zawierające informację o ujawnionym w wyniku kontroli przez jeden z [...] urzędów skarbowych procederze dokonywania pozornych transakcji w obrocie paliwami ciekłymi, którego uczestnikiem była między innymi firma F. B. W uzasadnieniu tej decyzji powołując się na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] 2007 r. wskazano, że dla firmy F. B. w 2004 r. wystawiane były faktury VAT przez firmę "P." M. B. oraz firmę "A." K. Z., które prowadziły fikcyjną działalność, nie sprzedawały paliw i ich nie dostarczały, w związku z tym wystawiały tzw. puste faktury VAT. Ponadto Dyrektor wskazał, iż organ pierwszej instancji pozyskał m.in. całość dokumentacji podatkowo-księgowej Pana F. B. zabezpieczonej w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową - Wydział VI ds. Przestępczości Zorganizowanej w [...], a także kopie protokołów z przesłuchań z dnia 19, 24 października i 7 listopada 2006 roku. Z materiału przekazanego przez prokuraturę wynika, że Pan F. B. fałszował dokumenty i posługiwał się dokumentami poświadczającymi nieprawdę oraz z grupą powiązanych z nim osób i firm wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury VAT za paliwo bez dostawy paliwa. Zgromadzony materiał dowodowy doprowadził do wszczęcia kontroli podatkowej w stosunku do Pana F. B. w celu sprawdzenia prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2003 roku do grudnia 2005 roku. W toku postępowania zgromadzono kolejne dowody, w tym dowody z przesłuchań, które jednoznacznie wskazywały na fakt, iż Pan F. B. nie miał prawa do odliczenia wykazanego w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc od stycznia do grudnia 2004 roku podatku naliczonego z tytułu m.in. nabycia oleju napędowego i zakupu usług wynajmu zbiorników do przechowywania paliw. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż w 2004 roku nie istniała faktyczna możliwość sprzedaży paliw przez Pana F. B., posiadał on bowiem faktury dot. zakupu paliw w 2004 roku od firm, które dokonywały zakupów paliw od firm nieistniejących. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w sprawie nie naruszono przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności polegających Państwa zdaniem na odstąpieniu od przesłuchania świadka Pana F. B. Z akt sprawy wynika bowiem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. dążył do przesłuchania Pana F. B. w 2010 roku. Wezwaniem z dnia [...] 2010r. wezwał Pana F. B. do osobistego zgłoszenia się w sprawie złożenia wyjaśnień w związku z toczącym się postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiotowej sprawie. Niestety mimo dwukrotnego awizowania adresat nie podjął przesyłki. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] 2010r. organ pierwszej instancji, działając na mocy przepisu art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nałożył na Pana F. B. środek dyscyplinujący w postaci kary porządkowej w wysokości [...] zł. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, poczynione przez organ podatkowy pierwszej instancji ustalenia wskazują, iż mając na uwadze przepis art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego podjął on wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zebrał w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, kierując się przy tym przepisem art. 181 ww. ustawy gdzie wskazano, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności: księgi podatkowe, deklaracje podatkowe, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 tej ustawy oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ odwoławczy podkreślił również, że organ podatkowy jest uprawniony do korzystania z dowodów zebranych w innym postępowaniu, w szczególności w sprawie karnej i nie istnieje konieczność ich powtarzania w aktualnie prowadzonym przez organ postępowaniu podatkowym. W ocenie Dyrektora decyzja organu pierwszej instancji wbrew stanowisku strony skarżącej, spełnia również wymogi określone w przepisie art. 210 § 1pkt 5 i 6 oraz § 4 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej zawiera bowiem rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz powołaną podstawę prawną. Odnośnie pozostałych, niezakwestionowanych przez stronę ustaleń organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż są one zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. 4. W skardze skierowanej do Sadu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 181 § 1 w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie materiałów znajdujących się w postępowaniach prowadzonych wobec osób trzecich, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie jedynie w oparciu o niejednoznaczne zeznania świadków złożone w toku postępowań karnych prowadzonych przez Prokuraturę w [...], - art. 187 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwagi na odstąpienie od ustalenia stanu faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a wynikającego z akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...], w szczególności nieuwzględnienie, że w 2010r., nastąpiła zmiana kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych podejrzanym, w tym Panu F. B., - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, polegających na odstąpieniu od przesłuchania Pana F. B., jedynie na podstawie bezskutecznych wezwań i nałożeniu kary grzywny, bez zastosowania środków przymusu, o których mowa w art. 263 § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnoszą, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o wadliwie ustalony w sprawie stan faktyczny oraz niejednoznaczny materiał dowodowy. Wadliwość ta polega na ustaleniu istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie materiałów znajdujących się w postępowaniach prowadzonych wobec osób trzecich, bez uwzględniania stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji podatkowej podatnika. Zdaniem skarżących, organ podatkowy pierwszej instancji, opierając się na dowodach znajdujących się w postępowaniach prowadzonych wobec osób trzecich, w sposób arbitralny zanegował rzetelność wszystkich faktur VAT wystawionych przez F. B., zaniechał wyjaśnienia prawidłowości ustaleń organów podatkowych i prokuratury w postępowaniach prowadzonych wobec Pana F. B., co rażąco naruszyło zasady wynikające z przepisów art. 181 § 1 w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto w ocenie skarżących organ pierwszej instancji ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie dokonał na podstawie wybiórczo dobranych niezweryfikowanych materiałów dowodowych, a co za tym idzie, nie wyjaśnił wyczerpująco istniejącego stanu faktycznego, czym uchybił normie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Brak należytej weryfikacji polega w opinii skarżących m.in. na odstąpieniu przez organ podatkowy, od sprawdzenia ustaleń Prokuratury Okręgowej w [...] istniejących na dzień orzekania w niniejszej sprawie. Skoro z informacji zebranych w toku postępowania wynika, że faktury VAT wystawione przez Pana F. B. były nierzetelne, lecz nie fikcyjne, to koniecznym staje się ustalenie przyczyn nierzetelności. W ocenie podatników informacje, które na dziś posiadają wskazują, iż nierzetelność faktur zarzucana przez Prokuraturę wynika z braku koncesji na sprzedaż paliw, a nie z fikcyjności transakcji. W tej sytuacji, skoro nawet organy ścigania nie negują faktycznego zakupu paliw przez przedsiębiorstwo skarżącego, to za całkowicie nieuzasadnione uznać należy twierdzenie organów skarbowych, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania "fikcyjności" transakcji. Powyższa okoliczność jest zdaniem skarżących na tyle istotna, że w przypadku wykazania przez organy podatkowe, iż nabyte przez podatnika od Pana F. B., paliwo było wprowadzone na podstawie nierzetelnych faktur VAT, to i tak w świetle wyroku ETS z dnia 22 grudnia 2010 roku sygn. akt C-438/09., podatnikowi przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. 6.2. Z akt sprawy wynika, że w 2004r. skarżący prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ramach której wykonywał usługi transportowe, usługi koparką oraz sprzedaż piasku. W 2004 r. firma ta dokonała zakupu oleju napędowego od F. B. na podstawie siedmiu faktur na łączną kwotę [...] zł Organy podatkowe uznały, że wszystkie faktury dokumentujące zakup oleju od F. B. nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu i wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup oleju od wskazanej firmy. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżących na zakup oleju napędowego od F. B. W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z tą regulacją podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, iż: 1) wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2) zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodu, 3) wydatki te nie są wymienione w katalogu wyłączeń wskazanym w art. 23 ust.1 wymienionej ustawy. Decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych. Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest odniesienie się do treści art. 187 § 1 Ordynacji. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony. Ponadto organ podatkowy powinien uczynić zadość treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Należy zwrócić także uwagę na treść art. 181 Ordynacji, zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. 6.3. W skardze skarżący zarzucają, że transakcje dokonywane z F. B. nie były fikcyjne. Zdaniem Sądu przeczą temu ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. W tym miejscu wskazać należy, że tut. Sąd w wyrokach z dnia 24 listopada 2010r. sygn. akt I SA/Bd 857/10 oraz 12 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Bd 107/11 stwierdził, że działalność firmy F. B. polegała na wystawianiu "pustych faktur" które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Pomimo, iż powyższe orzeczenia nie są prawomocne tym nie mniej Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje wnioski zawarte w uzasadnieniach powyższych orzeczeń. Z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008 r. określającej F. B. podatek od towarów i usług za 2004r. wynika, że dostawcami paliwa dla firmy F. B. były wyłącznie dwie firmy: ."P." M. B. oraz "A." K. Z. Działalność prowadzona przez M. B. polegała na pośrednictwie w sprzedaży paliw płynnych. Oświadczył on, że nigdy nie uczestniczył osobiście w kompletowaniu dostaw, nigdy też nie zajmował się dostarczaniem towaru do nabywcy. Podatnik nie znał także źródła pochodzenia paliwa, nigdy nie widział towaru, którym handlował. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w orzekł w decyzji z dnia [...] 2007r., iż działalność M. B. miała w całości charakter fikcyjny. W odniesieniu do firmy "A." K. Z., będącej dostawcą paliwa do F. B. w okresie od sierpnia do grudnia 2004r., w decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008 r. stwierdzono, że nie posiadał on żadnych magazynów, ani pojazdów do transportu paliwa, a wszystkie zamówienia były realizowane pod konkretnego klienta. Oświadczył, że wyłącznie pośredniczył między firmami zajmującymi się handlem paliwem, zaś transportem i magazynowaniem zajmowało się [...] "B." J. S.. Przesłuchany w charakterze świadka J. S. zeznał jednak, że nigdy nie współpracował z firmą "A." K.f Z. Podkreślenia wymaga, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008 r. jest dokumentem urzędowym. W myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten ustanawia dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą dokumentu urzędowego. Te drugie domniemanie oznacza, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że organ podatkowy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego, co oznacza, że nie może swobodnie oceniać jego treści. Zasada swobodnej oceny dowodów, wynikająca z art. 191 Ordynacji podatkowej, jest w tej sytuacji wyłączona (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 722). Wprawdzie art. 194 § 3 Ordynacji dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jednakże skarżący nie przedstawili dowodów podważających ustalenia zawarte we wskazanej decyzji. Należy podkreślić, że ustalenia te znajdują potwierdzenie w zeznaniach F. B. złożonych w dniu [...] 2006r. w Prokuraturze Okręgowej w [...]. Stwierdził on, że proporcjonalnie do pustych faktur sprzedaży wystawianych przez jego firmę kupował w firmie "P." faktury bez towaru, aby bilans zakupów i sprzedaży jego firmy się zgadzał. Podobnie rzecz się miała z firmą "A.". Firmom tym płacił kilkanaście groszy od każdego litra, tak że jego zysk wynosił 3 do 5 groszy od litra na fakturze. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności faktycznych, organy podatkowe zasadnie uznały, że obydwie firmy dostarczające paliwo do F. B. były fikcyjne. W konsekwencji, jeżeli powyższa firma nabywała paliwo od nieistniejących podmiotów i odsprzedawała je dalej, to transakcje między F. B. a kontrahentami, w tym także z firmami skarżących, również nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu. Wskazać też należy, że F. B. zeznając w 2006r. przed Prokuraturą Okręgową w [...] przyznał się do fałszowania dokumentów i posługiwania się dokumentami poświadczającymi nieprawdę poprzez wystawianie faktur na paliwo, bez dostawy tego paliwa. Zeznania wyżej wymienionego świadczą o tym, F. B. wraz z grupą powiązanych z nim osób i firm wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury VAT mające legalizować obrót paliwami. Zdaniem Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zeznania skarżących nie podważają ustaleń organów podatkowych, co do fikcyjności dokonanych przez nich transakcji z F. B. 6.4. Skarżący podnoszą też, iż protokoły przesłuchań F. B., powołane przez organ I instancji, datowane są na rok 2006, tymczasem Prokuratura Okręgowa prowadząca postępowanie wobec F. B. w 2010 r. dokonała zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych podejrzanym, polegającej na uchyleniu zarzutu "handlu fikcyjnymi fakturami" i podniesieniu zarzutu wprowadzania do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Odpowiadając na powyższy zarzut wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. dążył do przesłuchania Pana F. .w 2010 roku. Wezwaniem z dnia [...] 2010r. wezwał Pana F. B. do osobistego zgłoszenia się w sprawie złożenia wyjaśnień w związku z toczącym się postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiotowej sprawie. Niestety mimo dwukrotnego awizowania adresat nie podjął przesyłki. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...]2010r. organ pierwszej instancji, działając na mocy przepisu art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nałożył na Pana F. B. środek dyscyplinujący w postaci kary porządkowej w wysokości [...]zł. W tym kontekście skarżący zarzucają też organowi podatkowemu, że w stosunku do F. B. niezastosowano środków przymusu przewidzianych w art. 262 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 263 § 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, samo niezastosowanie przez organ środków dyscyplinujących świadka, przewidzianych w Ordynacji podatkowej nie może przesądzać o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy, narusza to tylko powagę organu, który uprzedza osobę wzywaną w charakterze świadka o grożącej jej odpowiedzialności z tytułu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa, a następnie nie wyciąga konsekwencji (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I FSK 564/07). Sąd zauważa również, że gdyby zeznania F. B. złożone przed organami ścigania w 2006r. okazały się nieprawdziwe, istnieje możliwość wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu to zaewidencjonowane w księgach wydatki wynikające z tych faktur niepozostawały związku z prowadzoną przez podatników działalnością gospodarczą i nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Nie doszło także do naruszenia, wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.