I SA/Bd 857/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D. S.-Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. Oddala skargę I SA/Bd 857/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Inowrocławiu z dnia [...] 2010r. Nr [...] określającą D. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004r. w kwocie [...] zł W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca w okresie od [...] 2001r. do [...] 2004r. skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej paliw. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2009r. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. kwocie [...] zł. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2010r. uchylił powyższą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazując na naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ pierwszej instancji, po zapewnieniu pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu, decyzją w dniu [...] 2010r. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że faktura z dnia [...] 2004r. Nr [...] na kwotę netto [...] zł podatek VAT [...] zł wystawiona przez [...] , nie dokumentowała faktycznego nabycia oleju napędowego, a więc nie stanowiła podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany. Pismem z dnia 28 maja 2010r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 122, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, póz. 268 ze zm.) w przypadku gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane lub potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 kodeksu cywilnego, to faktury takie nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dyrektor wskazał, że z włączonej do akt niniejszej sprawy decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008r. wydanej dla F. wynika, że w okresie [...] . dla firmy F. wystawiane były faktury VAT przez firmę P., która prowadziła fikcyjną działalność i wystawiała "puste" faktury VAT. Ponadto z dokumentów uzyskanych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. od Prokuratury Okręgowej w G. wynikało, że Pan B. wraz z grupą powiązanych z nim osób i firm wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury VAT mające legalizować obrót olejem napędowym. Do protokołów z przesłuchań z dnia [...] 2006r., [...] 2006r. oraz z dnia [...] 2006r. Pan F. zeznał, iż fałszował dokumenty i posługiwał się dokumentami poświadczającymi nieprawdę, wystawiając faktury VAT za paliwo bez jego faktycznej dostawy. Dyrektor wskazał również w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. u Pana F. uzyskano oświadczenie, w którym wymienił podmioty otrzymujące od niego w latach 2003-2005 tzw. faktury "kosztowe za którymi nie było żadnych dostaw paliw", a pośród nich znajduje się również Pani firma. Z powyższych ustaleń organ wywiódł, że sporna faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w związku z czym podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej wskazując iż w dniu 22 grudnia 2009r. zastosowane zostały wobec skarżącej środki egzekucyjne mające na celu wykonanie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2009r. poprzedzone doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego, poprzez zajęcie dwóch pojazdów stanowiących współwłasność małżeńską oraz pobranie przez poborcę podatkowego częściowej wpłaty w wysokości 237,80 zł. Tym samym bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego za marzec 2004r. został przerwany z dniem 22 grudnia 2009r., a następnie począwszy od następnego dnia zaczął biec na nowo na okres 5 lat. Za bezzasadne Dyrektor uznał powoływanie się na nieuwzględnienie stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji podatkowej Strony, a mianowicie kopii faktur VAT potwierdzających zrealizowaną sprzedaż towarów oraz raportów fiskalnych za ten okres lub poprzez zestawienie dokumentacji podatkowej dotyczącej zakupów i sprzedaży, ponieważ zakres kontroli przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji obejmował powyższe dokumenty, co znalazło swoje odzwierciedlenie w protokole z kontroli podatkowej z dnia [...] 2009 r. W skardze skierowanej do Sadu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie; - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego; - art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione uznanie przez organ podatkowy, iż zastosowanie na podstawie uchylonej decyzji środka egzekucyjnego przerwało bieg przedawnienia; - art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; - art. 187 § 1, art. 181 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez odstąpienie od ustalenia stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji handlowej podatnika. W uzasadnieniu podniesiono, iż organy podatkowe ustaliły istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniach prowadzonych wobec osób trzecich, bez uwzględnienia stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji podatkowej skarżącej zarówno w zakresie zakupów, jak i sprzedaży paliw. Strona wskazała również, iż organ zaakcentował fakt, iż dostawy paliw przez A. K. były dokonywane na podstawie faktur wystawianych przez F., przy czym organ nie wyjaśnił w sposób szczegółowy okoliczności tych dostaw. Stwierdzono także, iż fakt dostarczania paliwa przez inny podmiot niż wystawca faktury VAT, nie uzasadnia podejrzenia w zakresie fikcyjności tej transakcji, a jedynie wskazuje, iż K. w ramach swojego przedsiębiorstwa realizował usługi przewozu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym jest podkreślenie, że będąc powołanymi, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz sprawując tę kontrolę poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i inne wskazane akty lub czynności, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc związanymi ani zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, lecz z urzędu badają czy zaskarżony akt odpowiada przepisom prawa materialnego oraz przepisom postępowania administracyjnego, jakkolwiek nie mogą wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, o ile nie stwierdzą naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a). Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że faktura VAT z dnia [...] 2004r. Nr [...] wystawiona przez F. nie dokumentowała rzeczywistej sprzedaży oleju napędowego w wyniku czego podatniczce nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm. – zwana dalej "ustawa o VAT") podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego (§ 2). Natomiast zgodnie z brzmieniem § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z przepisów wynika, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w ustawie o VAT z tytułu świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę usługi fakturą wystawioną przez wykonawcę usługi stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt I FSK 1029/07, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 1210/06, wyrok WSA z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Gd 445/08). Faktury są jedynie dowodami formalnymi na zaistnienie zdarzeń prawno-ekonomicznych, aby zaś wykazać ich charakter podatkowy podatnik winien posiadać dowody na faktyczne wykonanie usług w rozmiarze wskazanym w dokumentacji będącej podstawą księgowania. (tak; wyrok WSA w Olsztynie z 25 czerwca 2009r. sygn. akt: I SA/Ol 340/09). To nabycie towarów lub usług od podatnika VAT rodzi prawo umniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, a nie wystawiona faktura. Podatnik posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach na podstawie faktur pod warunkiem, że spełnia wszelkie pozytywne przesłanki w ustawie przewidziane oraz nie występują przesłanki negatywne, które uniemożliwiają odliczenie podatku naliczonego. (tak; wyrok WSA w Poznaniu z 2 kwietnia 2009r. sygn. akt: I SA/Po 1588/08). Dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony niezbędny jest faktyczny obrót - wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów lub usług między określonymi na fakturze podmiotami a dla realizacji tego prawa podatnik musi dysponować fakturą. Jednakże, aby skutecznie to prawo zrealizować - faktura musi być odzwierciedleniem faktycznej transakcji gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (tak wyrok WSA w Szczecinie z 9 lutego 2005r. sygn. akt: I SA/Sz 173/04). Podatek od towarów i usług jest bowiem podatkiem od obrotu, a więc rzeczywistej transakcji między podmiotami gospodarczymi. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 979/06). Zatem, pomimo posiadania przez podatnika właściwej pod względem formalnym faktury VAT niezbędne jest wykazanie, czy opisana na fakturze transakcja miała w rzeczywistości miejsce. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług. Innymi słowy, faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, czyli legalnego (zgodnego z prawem) obrotu, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać skutków podatkowych związanych z prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdzić należy, iż w warunkach sprawy podstawowe znaczenie dla przesądzenia prawidłowości przyjętych ocen prawnych w zakresie przepisów procedury, a w dalszej kolejności odpowiednich przepisów prawa materialnego - miało zatem rozstrzygnięcie, czy organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy a następnie prawidłowo dokonał jego oceny. Za niezasadne w ocenie Sadu należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 181 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od ustalenia stanu faktycznego wynikającego z dokumentacji handlowej podatnika. Z treści art. 180 Ordynacji podatkowej wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z przepisu tego wynika, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty system dowodów, a więc dopuszczalne są nie tylko dowody wyraźnie w ustawie wymienione, ale także dowody nienazwane. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 181 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe, oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Użycie w tym przepisie słów "w szczególności" podkreśla przykładowe wyliczenia środków dowodowych, ale ponadto z treści tego przepisu wynika, że w Ordynacji podatkowej nie przyjęto zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, a więc nie ma bezwzględnego wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę. Jednakże brzmienie przepisu prowadzi do wniosku, że zasada pośredniości w postępowaniu dowodowym jest ograniczona, a więc organ prowadzący postępowanie dowodowe nie jest zwolniony całkowicie z aktywności w zakresie samodzielnego zbierania dowodów i nie może ustalać stanu faktycznego poprzestając całkowicie na dowodach zebranych przez inne organy i w innych postępowaniach. Ograniczenia zasady pośredniości po pierwsze wynikają z art. 181 Ordynacji, który przewiduje, że spośród dowodów zgromadzonych w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej można następnie skorzystać w postępowaniu podatkowym z takich, które mają formę dokumentu i zostały pozyskane bez naruszenia wymogów określonych w art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu z treści art. 181 Ordynacji podatkowej nie wynika, żeby ustawodawca ograniczył organ prowadzący postępowanie podatkowe do możliwości skorzystania z dokumentów pozyskanych przez ten organ w postępowaniu kontrolnym (lub w toku czynności sprawdzających) prowadzonym wcześniej wobec tej samej strony, choć jest to sytuacja, w której przepis znajduje najczęściej zastosowanie, bowiem kontrola podatkowa jest zwykle etapem poprzedzającym postępowanie podatkowe. Nie ma zatem przeszkód, aby w postępowaniu podatkowym korzystać także z dokumentów gromadzonych w postępowaniach kontrolnych prowadzonych wobec innych podmiotów. W świetle przepisów art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania osoby, który zeznawała w postępowaniu karnym. Korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej, a zeznania świadka złożone w postępowaniu karnym mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Stanowisko powyższe zostało wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 24 września 2008 r. (sygn. akt I FSK 1128/07), w którym wskazano, że przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach i w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo wydając zaskarżone decyzje oparły się na materiale zgromadzonym zarówno w postępowaniu karnym jak i podatkowym wobec innego podatnika tj. F – wystawcy spornej faktury. Z włączonych do akt niniejszej sprawy decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2008 r. Nr [...] określającą F. wysokość podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004r. wynika, że w okresie od 2 stycznia do 17 sierpnia 2004 r. dla firmy F. wystawiane były faktury VAT przez firmę P., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] 2007r. dotyczącego F. który również został włączony do akt niniejszej sprawy, w ramach postępowania kontrolnego podatnik ten złożył oświadczenie w którym wskazał, że w 2004r. wystawił miedzy innymi na rzecz firmy skarżącej tzw. "faktury kosztowe" za którymi nie było żadnych dostaw paliw. Również z protokołów przesłuchań F. uzyskanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. od Prokuratury Okręgowej - w G. wynikało, że fałszował dokumenty i posługiwał się dokumentami poświadczającymi nieprawdę, wystawiając faktury VAT za paliwo bez jego faktycznej dostawy. Nie ulega wątpliwości zatem, że skarżąca chcąc zakwestionować ustalenia organów podatkowych powinna sama przedstawić dowody na potwierdzenie tezy, że jej domniemani kontrahenci prowadzili rzeczywiście działalność gospodarczą, bądź nie mogąc tych dowodów samemu uzyskać, wskazać ich źródło organom podatkowym. W oparciu o materiał dowodowy sprawy należy stwierdzić, że okoliczności te nie zostały udowodnione. W trakcie postępowania kontrolnego skarżąca nie potwierdziła dokonania zakupu paliwa od F. Dowodem nie mogą być również wyjaśnienia i oświadczenia męża skarżącej, który w spornym okresie był pełnomocnikiem podatniczki, a opisując okoliczności dostawy towaru podnosi, że przy kolejnej dostawie paliwa przez K. stwierdził on, iż z przyczyn technicznych nie mógł wystawić faktury za paliwo od siebie i przywiózł fakturę wystawioną przez F. Jak wynika z dalszej części zeznania mąż podatniczki w wystawcą spornej faktury spotkał się tylko raz. Dalej strona zeznała "Osoba ta pokazał mi jakiś rejestr, nie miał innych dokumentów". Oceniając powyższe okoliczności zasadnie organy podatkowe wskazują, że transakcja zawarta przez skarżącą obarczona były dużym ryzykiem gospodarczym. Zdaniem Sądu transakcje gospodarcze winny być wykonywane z dochowaniem należytej staranności przez kupującego w kontekście sprawdzenia kontrahenta. Dla ich udowodnienia nie wystarcza zaś jedynie fakt posiadania samych faktur VAT. Wskazać przy tym należy, że notoryjnym faktem jest, że w obrocie paliwami funkcjonuje bardzo dużo firm, które jedynie firmują obrót tymi wyrobami w sytuacji, gdy źródło pochodzenia tegoż paliwa jest nieujawnione. To nakłada na odbiorców tych towarów obowiązek szczególnego sprawdzania rzetelności źródła dostawy towarów, a w szczególności, czy wystawca faktury jest rzeczywiście sprzedawcą przedmiotowego paliwa. Faktury winny odzwierciedlać rzeczywisty obrót towarowy pod względem podmiotowo-przedmiotowym, tzn. wystawcy faktur musza być faktycznymi dostawcami towaru, w przeciwnym razie nie powstaje z tytułu wystawienia takich faktur obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa odliczenia podatku z takich dokumentów, Reasumując zdaniem Sądu dokonana przez organy skarbowe ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej Wbrew zarzutom skargi zgromadzony materiał dowodowy jest zupełny i został rozpatrzony w sposób wyczerpujący - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że ocena dowodów należy do organu rozstrzygającego sprawę podatkową i nie może być ona skutecznie kwestionowana w postępowaniu sądowo-administracyjnym, o ile organ nie przekroczył zasad swobodnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że dokonując oceny dowodu należy wziąć pod uwagę zasady logiki, nauki i doświadczenia życiowego, a nadto poza oceną dowodu w aspekcie tych zasad i treści tego dowodu, dokonać oceny w kontekście innych zgromadzonych dowodów. Niezbędnym jest również, aby organ po dokonaniu tej oceny dał jej wyraz w przekonującym uzasadnieniu decyzji. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza również, że jeżeli organ respektując reguły tej zasady, dokona na podstawie zgromadzonych dowodów ustaleń faktycznych, to ustalenia te nie mogą być skutecznie zwalczone przez stronę skarżącą nawet, jeśli odmienna ocena dowodów dokonana przez stronę mogła by prowadzić do ustaleń odmiennych niż dokonał tego organ. Argumenty przytoczone w skardze nie mogą prowadzić do zakwestionowania oceny dowodów dokonanej przez organy, gdyż ocena ta jest logiczna, wewnętrznie spójna, uwzględnia treść dowodów i wzajemne ich powiązanie. Podjęte wnioski zostały w sposób wszechstronny przedstawione w uzasadnieniu wydanych decyzji. Za niezasadne należy również uznać zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. § 4 tego przepisu stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] 2009r. doręczono skarżącej odpis tytułu wykonawczego że w dniu [...] 2009r. zastosowane zostały wobec skarżącej środki egzekucyjne mające na celu wykonanie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2009r. Nr [...] poprzedzone doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego, poprzez zajęcie dwóch pojazdów stanowiących współwłasność małżeńską oraz pobranie przez poborcę podatkowego częściowej wpłaty w wysokości [...] zł. Wbrew twierdzeniom skargi, nie wywiera wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] powyższej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2009r. W orzecznictwie sądowym, ugruntowany jest pogląd, że uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie ma wpływu na moc prawną czynności egzekucyjnych przeprowadzonych na jego podstawie. Decyzja podatkowa, również nie ostateczna, funkcjonuje w obrocie prawnym, rodząc określone skutki prawne. Uchylenie takiej decyzji powoduje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, jakkolwiek ze skutkiem na przyszłość (ex nunc), chyba, że dochodzi do stwierdzenia jej nieważności. Wywołuje ono bowiem jedynie skutki procesowe, nie zaś materialnoprawne (a więc w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego). Wskazać przy tym należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja deklaratoryjna, wydana na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. "Wydanie i doręczenie decyzji deklaratoryjnej nie ma wpływu na bieg przedawnienia. Uchylenie takiej decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz (jak to ma miejsce w przypadku stwierdzenie nieważności) i nie unicestwia materialnego skutku (przerwanie biegu przedawnienia) wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną." (Wyrok NISA z 18 października 2005 r. sygn. akt II FSK 351/05). "Uchylenie decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz i nie unicestwia materialnego skutku (przerwanie biegu przedawnienia), wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną." (wyrok WSA w Gdańsku z 07 lipca 2009 sygn. akt I SA/Gd 158/09 LEX nr 514951). Tym samym organ zasadnie wskazał, że termin przedmiotowego zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany w dniu 22 grudnia 2009r. i zaczął biec na nowo od następnego dnia na okres 5 lat. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.