II SA/Go 280/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] roku nr [...]. II SA/Go 280/11 UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2011 roku emerytowany funkcjonariusz policji H.B. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wypłacenie należnego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2010r. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...], działając na podstawie art. art. 104 z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, póz. 1071 ze zm., dalej kpa.) w związku z art. 29, 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 roku, nr 8, póz. 67; dalej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2007 roku, nr 43, póz. 277 ze zm., dalej ustawa o Policji) oraz § 9 rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U z 2002 roku, nr 100, póz. 919 ze zm.; dalej rozporządzenie z 2002 roku) postanowił o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, z powodu niemożności ustalenia jego wysokości. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że H.B. z dniem [...] września 2004 roku został zwolniony ze służby w Policji i uzyskał prawo do świadczeń z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Natomiast decyzją z dnia [...] maja 2002 roku, nr [...], Komendant Powiatowy Policji przyznał zainteresowanemu, jako funkcjonariuszowi policyjnemu, równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu na zasadach i w wysokości należnych w dniu jej wydania tj. w ilości 5 norm zaludnienia z uwzględnieniem żony oraz pasierbów. W toku rozpoznania sprawy Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż art. 29 oraz art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji stanowi, że emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. W ocenie organu l instancji oznacza to, że emeryt (rencista) policyjny zachowuje prawo lokalu mieszkaniowego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby oraz pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Nie oznacza to jednak, że emeryt (rencista) policyjny posiada uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z prawem do lokalu mieszkalnego przysługującym policjantom. Zapisy art. 29 i art. 30 ustawy emerytalnej nie pozwalają zatem rozciągać wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanej w ustawie o Policji na emerytów policyjnych. Trafność tego stanowiska, zdaniem Komendanta Policji, potwierdza zmiana stanu prawnego t.j. wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 roku, zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2005 roku, nr 266, póz. 2246), na mocy którego dniem 1 stycznia 2006 roku został uchylony § 8 rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku. Konsekwencją uchylenia tego przepisu jest brak podstaw do stosowania go w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych. W argumentacji organu wskazano także, że przyznając zainteresowanej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego jednoznacznie określono, iż będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Stąd rozstrzygnięcie w przedmiocie wypłaty świadczenia ma charakter związany, bowiem w kwestii obliczania wysokości równoważnika do wypłaty odesłano do obowiązujących stawek. Skoro zatem od dnia 1 stycznia 2006 roku przepisy dotyczące stawek, jak i sposobu wyliczania równoważnika przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, wobec braku w tym zakresie innych regulacji, brak było podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika dla tych podmiotów. Tym samym decyzja przyznająca zainteresowanej równoważnik od dnia 1 stycznia 2006 roku nie może być realizowana poprzez wypłatę świadczenia. W odwołaniu wniesionym dnia [...] lutego 2011 roku H.B. podniósł, że rozporządzenie zmieniające z dnia 28 czerwca 2005 roku na mocy, którego uchylono § 8 rozporządzenia z 2002 roku nie zawierało w swojej treści norm, które określałoby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydanej decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego oznacza to, iż ustawodawca nie wskazał w jaki sposób § 8 rozporządzenia MSWiA z 2002 roku oddziaływać ma w sferze interesów prawnych osób, które były beneficjentami uchylonego uregulowania. W przekonaniu skarżącego nadal wiążąca była decyzja za dnia [...] maja 2002 roku, nr [...] o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 dalej kpa., w związku z art. 29, art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 9 rozporządzenia z 2002 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. Uzasadniając powyższą decyzję organ II instancji wskazał, że wbrew poglądowi wyrażonemu przez skarżącego Komendant Powiatowy Policji wydając decyzję z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...] nie skorzystał z nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Wobec czego bezpodstawnym jest twierdzenie strony, aby koniecznym było przy odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wykazania się przez Komendanta Powiatowego Policji konkretnego przepisu prawa, który został naruszony oraz określenie tego naruszenia. Komendant Wojewódzki Policji powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazał, iż zgodnie z art. 91 ustawy o Policji "policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Bezspornie więc, ustawa o Policji przyznaje to uprawnienie wprost jedynie policjantowi. Z kolei art. 29 oraz art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji mówi, że emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Oznacza to, że emeryt (rencista) policyjny zachowuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia ze służby oraz pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Nie oznacza to jednak, że emeryt (rencista) posiada uprawnienie do domaga się innych świadczeń związanych z prawem do lokalu mieszkalnego przysługującym policjantom. Zapisy art. 29 i art. 30 ustawy emerytalnej nie pozwalają zatem rozciągać wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanej w ustawie o Policji na emerytów (rencistów) policyjnych. W konsekwencji, organ II instancji powtórzył za Komendantem Powiatowym Policji, z chwila uchylenia § 8 omawianego rozporządzenia, tj. od dnia 1 stycznia 2006 roku brak było podstaw do stosowania przepisów tego rozporządzenia w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych w zakresie naliczenia tej grupie osób równoważnika Komendant Wojewódzki Policji podzielił również pogląd organu l instancji, że przyznanie H.B. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego miało charakter związany, bowiem organ w kwestii obliczenia wysokości świadczenia odesłał do obowiązujących stawek. Skoro zatem od dnia 1 stycznia 2006 roku przepisy dotyczące stawek, jak i sposobu wyliczenia równoważnika przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, wobec braku w tym zakresie innych regulacji, brak było podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika dla tych osób. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja przyznająca zainteresowanemu równoważnik od dnia 1 stycznia 2006 roku nie mogła być realizowana poprzez wypłatę świadczenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż z dniem uchylenia § 9 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia z 2002 roku komendanci powiatowi nie mogli już orzekać co do istotny sprawy (w tym także o odmowie) w odniesieniu do emerytów i rencistów organ odwoławczy wskazał, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku jest Komendant Powiatowy Policji. W konkluzji Komendant Wojewódzki stwierdził, iż powołane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych oraz decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji nie zostały wydane w sprawie, w której skarżąc był stroną, wobec czego były oparte na innym stanie faktycznym, a przede wszystkim stanie prawnym. H.B. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji pozbawiającej go równoważnika pieniężnego, który pobierał po przejściu na emeryturę co rocznie aż do 2005r., z uwagi na jej bezprawność. W jej uzasadnieniu podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu zarzucił w szczególności, że rozporządzenie zmieniające MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 roku na mocy, którego uchylono § 8 rozporządzenia MSWiA z 2002 roku nie zawierało w swojej treści norm, które określałyby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydanej decyzji administracyjnej. Wnioskodawca podał, iż jeżeli ustawodawca nie wskazał konsekwencji uchylenia § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca z 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (DZ.U. z 2002 roku, nr 100, póz. 919) to nadal wiążąca jest decyzja z dnia [...] maja 2002 roku, nr [...], która przyznała mu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i zobowiązywała Komendanta Powiatowego Policji do wykonania tej decyzji poprzez przeprowadzenie czynności materialno-technicznych. Skarżący zwrócił uwagę, iż wykładnia art. 91 ustawy o Policji dokonana przez Komendanta Powiatowego Policji nie była trafna. Skarżący podniósł, iż decyzja nr [...] została wydana w 2002 roku. Natomiast ustawa o Policji w art. 91 ust. 2, poczynając od dnia 8 listopada 2001 roku na mocy art. 5 pkt. 14 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. nowelizującą m.in. ustawę o Policji pozwoliła właściwemu ministrowi na objęciu tą formą pomocy mieszkaniowej (równoważnikiem pieniężnym za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego) szerszego katalogu osób uprawnionych tj. emerytów, rencistów policyjnych oraz członków rodzin uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Skarżący argumentował również, że w dniu wydania decyzji przyznającej przedmiotowy równoważnik pieniężny obowiązywało rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 1999 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. nr 106, póz. 1212), które w § 1 ust. 1 stanowiło, iż przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Tym samym zapisy te stanowiły materialnie prawną podstawę przyznania tej kategorii osób równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi wskazał, iż uchylenie § 8 omawianego rozporządzenia pozbawiło zatem podstawy prawnej do dalszej wypłaty emerytowi (renciście) przez organy Policji równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Tym samym decyzja przyznająca stronie równoważnik, od dnia 1 stycznia 2006 roku nie może być realizowana poprzez wypłatę świadczenia. Pogląd ten podzielił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 października 2010 roku w sprawie II SA/Wa 1023/10 wskazując, że mimo pozostawania w obrocie prawnym decyzji o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, od 1 stycznia 2006 roku brak jest podstawy do wypłaty (emerytowi, renciście) przedmiotowego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r roku nr 153, póz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem, dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zasadniczym problemem sprawy jest rozstrzygnięcie, czy emerytowi policyjnemu, który nabył pod rządami nieobowiązujących już przepisów uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, przysługuje prawo do świadczenia na zasadach ukształtowanych ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2002 roku, nr [...]. Kwestia ta przedstawia się następująco. Materialnoprawną podstawę decyzji przyznającej uprawnienie do równoważnika stanowił art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2002 roku, nr 7, póz. 58 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. z 1999 roku, nr 106, póz. 1212 ze zm.). Rozporządzenie to przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. z 2002 roku nr 100, póz. 919) zawierającego analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które to rozporządzenie zostało następnie zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 w sprawie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. z 2005 roku, nr 266, póz. 2246), poprzez uchylenie m.in. § 8 rozporządzenia z dnia 2002 roku. Oceniając skutki zmiany stanu prawnego, w kontekście obowiązywania decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu uprawnienie do przedmiotowego równoważnika Sąd orzekający w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o takim samym zagadnieniu prawnym, że nowelizacja rozporządzenia z 2002 roku i uchylenie z dniem 1 stycznia 2006 roku jego § 8, nie powodowała automatycznie wygaśnięcia decyzji administracyjnych przyznających, emerytom czy rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, (por. teza 1 do wyroku NSA z dnia 26 października 2010 roku w sprawie l OSK 541/10 odwołujących się do wyroków tego Sądu z dnia 19 marca 2010 roku w sprawie 1211/09; z dnia 17 marca 2010 roku w sprawie l OSK 1219/09; z dnia 2 lutego 2010 roku w sprawie l OSK 1176/09, z dnia 24 marca 2010 roku w sprawie l OSK 1576/09 oraz wyrok z dnia 3 lutego 2011 roku w sprawie l OSK 1713/10). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wieloletniej praktyce organów Policji, nie budziło wątpliwości to, że decyzje o przyznaniu emerytom (rencistom) policyjnym równoważnika za brak lokalu znajdowały oparcie w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym i przepisie § 8 rozporządzenia z 2002 roku Przepisy te uznawano również jako podstawę do wypłaty przedmiotowego równoważnika emerytom policyjnym w sytuacji, gdy decyzje o przyznaniu uprawnienia wydawane były w czasie pełnienia przez nich służby w Policji. Prowadzi to do wniosku, że z mocy wymienionych przepisów emeryt policyjny stawał się z chwilą zwolnienia ze służby adresatem decyzji, która pierwotnie wydawana była na rzecz funkcjonariusza w służbie stałej. Jeśli zaś chodzi o skutki prawne tych decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopóki decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Z zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynika bowiem, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 kpa.). Pogląd ten jest również prezentowany w orzecznictwie tutejszego sądu (por. wyrok z dnia 25 listopada 2010 roku w sprawie II SA/Go 768/10, wyrok z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie II SAB/Go 17/10, wyrok z dnia 2 grudnia 2010 roku w sprawie II SA/Go 774/10, wyrok z dnia 17 czerwca 2009 roku w sprawie II SAB/Go 14/09). Podkreślenia wymaga, że czym innym jest wyeliminowanie samego źródła uprawnień, a czym innym dokonanie oceny mocy obowiązującej orzeczenia konkretyzującego przyznane uprawnienie. Skoro decyzją z dnia [...] maja 2002 roku przyznano skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego bezterminowo, a decyzja ta dotychczas nie została wyeliminowana z obrotu prawnego korzysta ona z domniemania prawidłowości i trwałości kształtując stosunek administracyjnoprawny i wynikającego z niego uprawnienie do wypłaty świadczenia. Zauważyć też należy, że decyzja przyznająca skarżącemu uprawnienie do równoważnika nie zawiera w istocie żadnych negatywnych warunków wpływających na jej trwałość i obowiązywanie. Wywołuje zatem skutki prawne do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego, jeśli bowiem w ramach stosunku administarcyjnoprawnego mają być wykonane obowiązki lub uprawnienia o charakterze powtarzającym się, stosunek ten trwa tak długo, jak długo istnieje norma prawna lub akt je konkretyzujący (por. J.Zimmermann w: Prawo administracyjne, Kraków 2006r.,str. 257). Wyeliminowanie przedmiotowej decyzji mogło nastąpić na skutek zastosowania określonych przepisów intertemporalnych bądź w sposób indywidualny poprzez zastosowanie przewidzianych w procedurze administracyjnej trybów nadzwyczajnych. Oba przypadki w sprawie jednak nie wystąpiły. Żadne z rozporządzeń wydanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w roku 2002 roku i 2005 nie zawierało przepisów intertemporalnych, które skutkowałyby uchyleniem istniejących w obrocie prawnym decyzji. Ugruntowane jest w piśmiennictwie i judykaturze stanowisko, że na istnienie i skuteczność stosunków administracyjnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, to nowe unormowanie mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują one z datą wsteczną. Zatem jeżeli nowa regulacja nie zawiera odmiennych postanowień, co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiązać nadal, mimo że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie, (por. T.Woś: Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej PiP z 1992 roku, nr 7). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono również pogląd, w którym stwierdzono, iż jeżeli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań, co do losu decyzji administracyjnych wydanych przed wejściem jej w życie i wydanych na odmiennych podstawach prawnych, decyzje te są nadal wiążące, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2005 roku w sprawie II SA/Wa 2389/04). Podobny pogląd zaprezentował WSA we Wrocławiu wskazując, że nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie występuje decyzja nadające jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienie, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzic skutki w sposób ciągły i nieprzerwany (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 roku w sprawie IV SA/Wr 174/10). Uwzględniając okoliczności przestawione wyżej oraz mając wzgląd na wartości wynikające z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady pewności prawa i praworządności oraz zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa.) należy uznać, że decyzja administracyjna przyznająca skarżącemu H.B. uprawnienie do równoważnika nadal funkcjonuje w obrocie prawnym i wywołuje skutek prawny w postaci przysługiwania prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego na zasadach nią określonych. Wskazać także należy, że argumentacja organu, że odpadnięcie podstawy prawnym uniemożliwia jego wypłatę jest niezasadne, gdyż przedmiotowa decyzja ta zawiera odwołanie do każdoczesnego brzemienia przepisów wykonawczych. Sposób wyliczania równoważnika dla policyjnych emerytów i rencistów, tak jak w latach, w których było ono realizowane, wypłacane jest na podstawie decyzji w wysokości przewidzianej dla funkcjonariuszy w służbie czynnej, według corocznie waloryzowanych stawek. Rozpoznając ponownie sprawę organ l instancji dokona jej merytorycznej oceny, uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku. W tych okolicznościach należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz.U. z 2002 roku, nr 153, póz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 135 ppsa. orzekł jak w wyroku. 10