II FSK 2603/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.K., M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 944/10 odrzucającego skargę T.K., M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T.K. i M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 27 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżących odebrał wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w dniu 28 września 2010 r. Termin do usunięcia braku skargi upływał 5 października 2010 r. W tym też dniu strona skarżąca dokonała wpłaty w gotówce 1.000 zł tytułem wpisu od skargi, za pośrednictwem Agencji Finansowej "W." w K. przy ul. M. 17 (k. 28 akt Sądu pierwszej instancji). Wpłacone środki wpłynęły na rachunek bankowy WSA w Łodzi dopiero w dniu 14 października 2010 r., a więc po upływie zakreślonego terminu (k. 30). Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Łodzi stwierdził, że dniem dokonania opłaty sądowej, uiszczanej za pośrednictwem agencji finansowej nie jest dzień powierzenia jej funduszy niezbędnych do uiszczenia opłaty sądowej, ale data uznania rachunku bankowego prowadzonego przez bank dla właściwego sądu. To strona skarżąca ponosi ryzyko związane z uiszczeniem opłaty sądowej za pośrednictwem podmiotu nie będącego instytucją zaufania publicznego, jak bank, czy poczta. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 219 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, WSA w Łodzi błędnie przyjął, że dniem dokonania opłaty sądowej, uiszczanej za pośrednictwem agencji finansowej, nie jest dzień powierzenia jej funduszy niezbędnych do uiszczenia opłaty sądowej, ale data uznania rachunku bankowego prowadzonego przez bank dla właściwego sądu, co w konsekwencji spowodowało, iż Sąd odrzucił skargę z uwagi na uiszczenie wpisu po terminie. Kasator wskazał, że odrzucenie skargi z przyczyn wyłącznie leżących po stronie podmiotu trzeciego powinno być traktowane jako ograniczenie prawa do sądu, tj. naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z kolei art. 219 § 2 P.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowego wynika, że wpłacenie przekazem pieniężnym opłaty sądowej w urzędzie pocztowym lub w banku na konto właściwego sądu jest równoznaczne pod względem czasowym z bezpośrednią wpłatą gotówkową do kasy tego sądu lub do banku prowadzącego rachunek bankowy sądu (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 566/08). Posłużenie się pośrednikiem, którym jest agencja finansowa następuje na ryzyko i odpowiedzialności strony zobowiązanej do dokonania wpłaty na rachunek sądu i to stronę obciążają ewentualne uchybienia pośrednika w bezzwłocznym przekazaniu powierzonych mu środków finansowych. Dniem dokonania opłaty sądowej, uiszczanej za pośrednictwem podmiotu niebędącego bankiem (pocztą), nie jest dzień powierzenia temu podmiotowi funduszy niezbędnych do uiszczenia opłaty sądowej. W takiej sytuacji decydujące znaczenie ma data uznania rachunku bankowego prowadzonego przez bank dla właściwego sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 VI 2005 r., sygn. akt II CZ 49/05). Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, posłużenie się w dokonywaniu wpłaty pośrednikiem, jakim jest agencja finansowa, następuje na wyłączne ryzyko strony, która została zobowiązana do uiszczenia opłaty sądowej. W takim stanie rzeczy dokonane przez pośrednika czynności oraz powstałe uchybienia obciążają stronę, która korzystała z tego pośrednictwa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 204/05; z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 869/05; z dnia 25 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 784/06; z dnia 27 września 2008 r. sygn. akt I OZ 438/08; z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1379/09). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi z uwagi na jej nieopłacenie w terminie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że agencja finansowa, za pośrednictwem której skarżący uiścili wpis, nie była uprawniona, na podstawie przepisów prawa bankowego, do wykonywania czynności z zakresu outsourcingu bankowego. Należy zaaprobować stanowisko WSA w Łodzi, który uznał, że skorzystanie z usług pośrednika finansowego nastąpiło na ryzyko i odpowiedzialność strony zobowiązanej do dokonania wpłaty na rachunek sądu i to strona ponosi konsekwencje uchybień agencji finansowej w bezzwłocznym przekazaniu powierzonych środków finansowych. Skoro skarżący na własne ryzyko dokonali wyboru podmiotu, któremu zlecili dokonanie przelewu, w następstwie czego środki na opłacenie wpisu do skargi wpłynęły na konto Sądu już po upływie terminu, Sąd pierwszej instancji zobligowany był skargę odrzucić, co też, stosownie do przepisów obowiązującego prawa, uczynił. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.. skargę kasacyjną oddalił. NSA nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem art. 204 P.p.s.a. nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów w przypadku oddalenia skargi na postanowienie.