II SA/Kr 759/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala W dniu 30.11.2009r. inwestor złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n.: "Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej [...] składająca się ze stalowej wieży kratowej o wysokości około 60m, urządzeń sterujących pracą anten - trzech szaf telekomunikacyjnych o wymiarach 150 cm x 80 cm x 80 cm oraz przyłącza energetycznego na działce nr ew. "1" w K.." Wniosek ten został uzupełniony w dniu 11.02.2010 r. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 9 grudnia 2010 r., znak: [...] orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracyjny powołując się na analizę sporządzoną przez A. K. stwierdził, że dla przedstawionej konfiguracji anten, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21.08.2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest prowadzenie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu o oddziaływaniu na inwestycji na środowisko. Uzyskano wymagane prawem uzgodnienia oraz przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron celem uzgodnienia interesów i wyjaśnienia sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji D. W., K. W. i A. W. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołujący się podali, że lokalizacja przedmiotowej wieży będzie szkodliwie oddziaływać na środowisko naturalne, w szczególności na zdrowie ludzi zamieszkujących w pobliżu. Podano, że ani opracowanie A. K., ani decyzja nie precyzują zasięgu szkodliwego oddziaływania przewidywanej konfiguracji anten. Nie wiadomo więc, skąd organ I instancji powziął przekonanie, że nie ma podstaw do sporządzenia odpowiedniego raportu. Podkreślono, że w decyzji zupełnie przemilczano fakt, że projektowana wieża zlokalizowana będzie w pobliżu dwóch już istniejących wież telekomunikacyjnych o identycznym przeznaczeniu, służącym innym operatorom telefonii komórkowej. Powstanie kolejnej wieży sprawi, że na niewielkiej przestrzeni zostanie skoncentrowana niespotykana wręcz ilość obiektów o takim charakterze, przy nieznanym wzajemnym ich oddziaływaniu i szkodliwym promieniowaniu na najbliższą okolicę. W końcowej części odwołania wskazano na wady protokołu, sporządzonego z rozprawy przeprowadzonej w dniu 20 maja 2010r., który nie zawiera stanowisk wyrażonych przez uczestniczące w nim osoby. To zaś uniemożliwia odwołującym się odniesienie się do wyników tej rozprawy. Decyzją z dnia 9 lutego 2011r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż załączniki do decyzji organu I instancji nie spełniają wymogów wskazanych w przepisie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zarzucono, iż w/w decyzja organu I instancji określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone tylko na mapie zasadniczej w skali 1:1000. Nie zawiera natomiast załącznika w postaci kopii mapy w skali 1:2000 z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wbrew unormowaniom zawartym w art. 54 pkt 3 przywołanej wyżej ustawy. Nadto, wytknięto, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie czyni zadość innym wymogom ustawowym. Wskazano, że do wniosku o ustalenie warunków z dnia 25 listopada 2009r., uzupełnionego pismem z dnia 9 lutego 2010r., Spółka dołączyła jedynie kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000. Brak jest natomiast kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej w skali 1:2000. SKO podało, że na mapie załączonej do wniosku z dnia 25 listopada 2009r. inwestor nie określił granic terenu objętego wnioskiem ani obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Jakkolwiek wnioskodawca wskazał w piśmie z dnia 9 lutego 2010 r., że przedkłada do akt m.in. kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 – to w aktach pod tym pismem zalega jedynie mapa opisana jako "załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy". Faktem jest, że akta sprawy zawierają mapę w skali 1: 1000 wykonaną w dniu 04.08.2009r., na której zaznaczono zielonym długopisem część działki nr "1", a wyrysowane linie proste oznaczono literami ABC. Zgodnie zaś z odręcznie sporządzoną legendą tej mapy, A-B-C to linie rozgraniczające obszar objęty inwestycją, a cyfry 1 i 2 to odpowiednio planowana wieża i planowane urządzenia stacji bazowej. Dokumentowi temu zarzucono jednak że nie zawiera informacji pozwalających na identyfikację osoby, która własnoręcznie sporządziła tą legendę i oznaczyła na mapie teren inwestycji, co uniemożliwia przypisanie tych działań inwestorowi. Ponadto wskazano, że zaznaczony teren inwestycji nie pokrywa się z terenem inwestycji określonym w załączniku graficznym do decyzji. W ocenie Kolegium wyżej opisane braki stanowią istotną wadę wniosku i organ prowadzący postępowanie powinien dążyć do jego uzupełnienia przez wnioskodawcę. Podkreślono, że obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem jest tym żądaniem związany (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt: II SA/Gd 560/07, LEX 393647). SKO zarzuciło organowi I instancji, iż zaniechał wezwania do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a tym samym wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji w oparciu o wniosek nie spełniający wymogu z art. 52 ust. 2 w/w ustawy. Takie naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe braki i uchybienia nie pozwalają organowi odwoławczemu na zweryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ l instancji. W ocenie organu odwoławczego, nie można również stwierdzić, na jakiej podstawie organ I instancji wyznaczył na załączniku graficznym do decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji, skoro takowych nie określił inwestor we wniosku. Dodatkowo organ II instancji podniósł, że o naruszeniu cytowanych wyżej przepisów świadczy również brak wyznaczenia na załączniku graficznym do decyzji obszaru oddziaływania inwestycji. Część graficzna decyzji powinna bowiem obejmować zarówno teren samej inwestycji, jak i obszar jej oddziaływań, przy czym - jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2006 r. (II SA/Wa 594/06 LEX 255687) - pojęcie "oddziaływania" musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawne chronione, np. zabytki, środowisko, etc. Oznacza to, że na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji, a zarazem jej integralną część, powinien się znaleźć wyrysowany cały obszar objęty szeroko rozumianym oddziaływaniem, a nie tylko (jak w przedmiotowej sprawie) miejsce lokalizacji inwestycji. W konsekwencji tego uchybienia, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy został prawidłowo ustalony przez organ I instancji krąg stron postępowania. Jest to o tyle istotne, że znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów wskazuje także na inne osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości położonych w bliskim sąsiedztwie z terenem inwestycji, którym ewentualnie mógłby przysługiwać przymiot strony w tym postępowaniu (np. właściciele działki nr "2"). SKO zarzuciło także brak rzetelnej weryfikacji kwestii wpływu planowanej inwestycji na środowisko, pomimo wyraźnego zobowiązania ustawowego w tym względzie. W decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, organ I instancji odniósł się do rzeczonej kwestii wybiórczo nadmieniając jedynie, iż inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Oparł się przy tym na dowodzie z analizy sporządzonej przez A. K., nie dokonując żadnej oceny tego dokumentu i jego znaczenia dla ustaleń faktycznych poczynionych w tej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż przywołane opracowanie zostało wykonane przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie i dokonuje analizy planowanego przedsięwzięcia oraz jego zakresu oddziaływania na otoczenie według stanu na dzień 15 czerwca 2009 r. Tymczasem decyzja uwzględnia stan faktyczny sprawy z dnia 9 grudnia 2010 r. Nie wiadomo zatem, czy owo opracowanie zachowało swoją aktualność pomimo upływu czasu i możliwych zmian w zagospodarowaniu terenu inwestycji i jego otoczenia. Wątpliwość tę dodatkowo pogłębia okoliczność, iż opracowanie to zostało wykonane przy uwzględnieniu brzmienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.). Przywołany akt prawny utracił jednak moc obowiązującą z dniem wejścia w życie wiążącego od dnia 15 listopada 2010 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397). Co więcej porównanie miarodajnych dla niniejszej sprawy regulacji § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 poprzedniego i obowiązującego rozporządzenia prowadzi do wniosku o braku tożsamości zawartych w nich unormowań. Zatem i ta okoliczność podważa wiarygodność ustaleń w/w analizy i prawidłowość oparcia na niej kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w analizowanej sprawie zaniechano oceny zgromadzonych w aktach dowodów. Ponadto organ I instancji nie odniósł się też do twierdzeń i zastrzeżeń stron podnoszonych w toku postępowania. Słusznie wskazują odwołujący się, iż protokół z rozprawy administracyjnej dokumentuje jedynie obecność na niej określonych osób, nie przedstawiając stanowisk uczestników i wyników podjętych czynności. Do tego zaś zobowiązuje przepis art. 68 § 1 k.p.a., wedle którego protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Zdaniem SKO, trafne jest spostrzeżenie odwołujących się, iż omawiana decyzja powinny zawierać określenie oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności negatywnego, skoro niewątpliwie planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne oddziaływujące na środowisko, w tym na zdrowie ludzi i jego realizacja prze widziana jest w sąsiedztwie m.in. z działką nr "3" stanowiącą własność odwołujących się. Co ważne, strony wskazują na pobliskie względem terenu inwestycji i zabudowy mieszkaniowej usytuowanie dwóch innych inwestycji tego samego rodzaju, zatem po weryfikacji tych okoliczności wyjaśnieniu powinna podlegać kwestia wzajemnej zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu na otoczenie. Tym bardziej, iż już w toku postępowania zarzut owego negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie był podnoszony przez strony. Kolegium podzieliło pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 16 października 2007 r., wedle którego "Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko winna być przeprowadzona wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji musi opierać się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Żeby dokonać obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim jej uciążliwości dla najbliższych zabudowań mieszkalnych, należy dokładnie ustalić dane związane z emisją hałasu, spalin i powietrza do środowiska. Dane podawane na etapie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy stanowią jedynie przewidywania inwestora, a precyzyjne informacje przedłożone być mogą dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie zwalnia to jednak inwestora od podania szacunkowych danych liczbowych oraz dokonania starannej oceny wpływu inwestycji na środowisko" (sygn. akt: II OSK 1401/06, LEX 394807). W konkluzji swoich wywodów, organ odwoławczy stwierdził, że brak odniesienia się do w/w podniesionych kwestii, narusza regulację przepisu art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i przepisu art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mają istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania. Uwzględniając skutki dla osób trzecich decyzji wydawanej w trybie art. 50 i nast. ustawy, okoliczności te winny zostać wyjaśnione i rozstrzygnięte, a stanowisko zostać przedstawione w uzasadnieniu wydanej decyzji. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w toku postępowania, ani też w decyzji nie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jest to podstawowy wymóg konieczny do spełnienia w toku wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wynika on z treści cyt. wyżej art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie SKO analiza ta stanowi element wymagany w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Zatem nie ma podstaw prawnych do rezygnacji z przeprowadzenia w toku postępowania analizy i niezamieszczenia jej w aktach sprawy. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z regulacji art. 53 ust. 1 ustawy w powiązaniu z art. 107 § 1 i 125 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek dokonywania obwieszczeń dotyczy również wydawanych w toku postępowania postanowień uzgadniających, które na zasadzie współdziałania podejmują inne właściwe w sprawie organy administracji publicznej. Co do zasady organ I instancji zadośćuczynił wymogowi szczególnego informowania o przebiegu postępowania, tj. w drodze obwieszczeń. Jednak jedynie postanowienie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z dna 22 kwietnia 2010r. zostało ogłoszone w drodze obwieszczenia. Zaniechano natomiast dokonania obwieszczenia pozostałych pozyskanych w toku sprawy postanowień. Na koniec wskazano uchybienie organu I instancji w zakresie skierowania przedmiotowej decyzji do D. L., który w dacie wydania decyzji nie posiadał umocowania do działania imieniem Spółki [...] Sp. z o.o. Ze znajdujących się bowiem w aktach sprawy dokumentów wynika, że pełnomocnictwo dla D. L. z dnia 3 września 2008r. utraciło ważność z upływem dwóch lat od daty jego wystawienia, zaś osoba udzielająca tego pełnomocnictwa także utraciła umocowanie do reprezentacji Spółki [...] Sp. z o.o. z dniem 31 grudnia 2010r. Zatem kwestia należytego umocowania pełnomocników działających imieniem Inwestora winna podlegać wyjaśnieniu w dalszym toku postępowania. Na chwilę zaś orzekania przez SKO - wobec braku ważnych pełnomocnictw dla w/w osób - przyjęto, iż Spółka [...] Sp. z o.o. działa w sprawie osobiście. Na wyżej wskazaną decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. K.. Strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - normy art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji organu I instancji; - normy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; - norm art. 7, art. 77 § l i art. 80 k.p.a. poprzez: - nie ustalenie, czy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierał określenie granic terenu nim objętego przedstawionych na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, - nie ustalenie prawidłowości wyznaczenia stron postępowania, -brak ustalenia, czy dokument prywatny "Wyniki Weryfikacji wg rozporządzenia Rady Ministrów (...)" jest aktualny, wiarygodny i wystarczający, by ocenić kwestię wpływu planowanej inwestycji na środowisko, - nie ustalenie, czy teren inwestycji jest objęty planem miejscowym, - ustalenie, iż w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego nie dokonano analizy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego nieruchomości oraz że skarżąca nie przedstawiła danych charakteryzujących wpływ jej inwestycji na środowisko, - normy art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że organ I instancji winien zastosować normę wynikającą z tego przepisu pomimo, że przedsięwzięcie planowane przez skarżącą nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 rozporządzenia; - normy art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niezastosowanie i błędne wskazanie, iż w postępowaniu wszczętym przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy nowe, podczas gdy norma wynikająca z § 4 wskazuje na stosowanie przepisów dotychczasowych; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - normy art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż z normy tej wynika obowiązek wnioskodawcy przedłożenia, jako załącznika do wniosku kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1 :2000 oraz że załącznik w postaci mapy zasadniczej winien być podpisany przez wnioskodawcę; - normy art. 53 ust. 3 ww. ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że analiza warunków zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego winna mieć obligatoryjnie wyraz w postaci odrębnego dokumentu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja SKO w [...] z dnia 9 lutego 2011r., uchylająca zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 9 grudnia 2010 r., dotyczącą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, p.n. "Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej [...], składającą się ze stalowej wieży kratowej o wysokości około 60m, urządzeń sterujących pracą anten - trzech szaf telekomunikacyjnych o wymiarach 150 cm x 80 cm x 80 cm oraz przyłącza energetycznego na działce nr ew. "1" w K.." Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji należy po pierwsze wskazać, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego stanowił art. 138 § 2 k.p.a. Główny zarzut skargi dotyczył braku podstaw do orzekania przez SKO w oparciu o powyższy przepis. Zgodnie z obowiązującym na dzień 9 lutego 2011r. brzmieniem w/w artykułu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W wypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest rozstrzygnięcie kasatoryjne, rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ wydający rozstrzygnięcie nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Bezsporne pozostaje w sprawie to, że planowane przedsięwzięcie, którego lokalizację ustalił organ I instancji w kwestionowanej decyzji z dnia 9 lutego 2011r., stanowi realizację celów publicznych skonkretyzowanych w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.). W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (vide WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 28.04.2010r., sygn. akt I SA/Łd 124/10). Jest to o tyle istotne, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z dołączonego do wniosku dokumentu "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów Dz.U. z dnia 31 VIII 2007r., nr 158, poz.1105 oraz wypisu skróconego z rejestru gruntów wynika, iż pola elektromagnetyczne będą oddziaływać nie tylko na teren działki nr "1" w K., ale również na teren działek sąsiednich, w tym np. działek nr "4’ i "5’. Podzielić należy w tym kontekście pogląd Kolegium, iż nie chodzi tu tylko o emisję przekraczającą dopuszczalne normy, , lecz o emisje pół elektromagnetycznych, która co prawda nie przekracza dopuszczalnych norm, ale oddziaływuje na inne nieruchomości. Prawidłowo zatem SKO w [...] przyjęło, że organ I instancji powinien jednoznacznie ustalić, którzy właściciele sąsiednich nieruchomości mają interes prawny, a tym samym powinni uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako strony. Uchybienia w tym zakresie w pełni uzasadniają decyzję kasacyjną organu odwoławczego, a co więcej organ II instancji nie mógł tu samodzielnie orzekać, gdyż naraziłby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art.15 k.p.a. W ocenie Sądu poddane jego kontroli postępowanie pierwszoinstancyjne cechuje również szereg uchybień przepisom prawa materialnego, które nie pozostają bez wpływu na jego finalną ocenę. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się na wniosek zainteresowanego inwestora. Jeden z zarzutów organu odwoławczego dotyczył niekompletności wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Częściowo zgodzić się należy z oceną wniosku inwestora, wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że nie spełnia on wymagań zawartych w w/w przepisie, bowiem nie ujęto w nim charakterystyki planowanej inwestycji, która powinna obejmować wszystkie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane dotyczące wpływu na środowisko. Organ I instancji zaniechał wezwania inwestora do uzupełnienia w/w wniosku w przedmiocie doprecyzowania charakterystyki planowanej inwestycji. Słusznie jednak strona skarżąca podnosi, iż elementy te zawarte zostały w załączonym do wniosku dokumencie: "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII 2007r. Dz.U. z 2007r. Nr 158 poz.1105". Organ I instancji o ile nie wzywał do uzupełnienia wniosku, to powinien był poddać ów dokument analizie i uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji . W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna określać rodzaj inwestycji. W przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające, tak jak uczynił to organ I instancji, określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, składająca się z stalowej wieży kratowej, urządzeń sterujących pracą anten - trzech szaf telekomunikacyjnych i przyłącza energetycznego. Konieczne jest konkretne wskazanie w decyzji jakiego typu są to anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Zarówno bowiem w decyzji organu I instancji brak jest ustaleń dotyczących wyżej opisanych parametrów technicznych anten. Organ I instancji powinien był w uzasadnieniu swojej decyzji zestawić wyżej wskazane ustalenia z dyspozycją § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz.2573 z zm.) i wskazać dlaczego przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podzielić także należy pogląd Kolegium, iż wprawdzie projekt decyzji organu I instancji sporządzony został przez osobę wpisana na listę samorządu zawodowego architektów, to w toku postępowania, ani też w decyzji nie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jest to podstawowy wymóg konieczny do spełnienia w toku wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wynika z treści art.53 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Ze względy na charakter inwestycji analiza taka będzie odbiegać od analizy sporządzanej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, niemniej jednak stanowi element wymagany w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Nie ma zatem podstaw do rezygnacji z przeprowadzenia analizy w toku postępowania i niezamieszczenia jej w aktach sprawy. Wyżej opisane braki stanowią istotne wady decyzji organu I instancji, wymagające przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co wykracza poza kompetencje organu odwoławczego. Zasadnie organ odwoławczy wskazał brak umocowania dla D. L. (pełnomocnictwo wygasło w dniu 3.09.20190r. a pełnomocnictwa główne dla osoby udzielającej dalszego pełnomocnictwa wygasło w dniu 31.12.2010r.), działającego w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Nie podjęcie przez organ I instancji działań w kierunku wyjaśnienia kwestii prawidłowości reprezentacji i skuteczności załączonych pełnomocnictw, powoduje, że naruszenie przepisów postępowania wskazanych wyżej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 31.01.2007r. I OSK 420/06 i z 8.02.2007r. I OSK 453/06 - nie publ.). Nie ulega wątpliwości, że orzekające w sprawie organy administracyjne winny dążyć do wyeliminowania zaistniałego w tym względzie braku. W żadnej mierze nie były natomiast uprawnione do kierowania jakiejkolwiek korespondencji do osoby nie będącej pełnomocnikiem inwestora. W konsekwencji przeprowadzenie postępowania z udziałem osoby, która nie posiadała prawidłowego umocowania do działania i doręczenie decyzji podmiotowi, którego umocowanie wygasło, pozbawione było podstaw prawnych. Natomiast podzielić należy zarzuty skargi odnoszące się do wskazania przez Kolegium jako powodów uchylenia braku kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej w skali 1:2000. Słusznie strona skarżąca podkreśla, że wymóg przedstawienia mapy w takiej skali dotyczy inwestycji liniowych, a przedmiotowa inwestycja taką nie jest, a wiec brak jest podstaw do żądania przedłożenia mapy w takiej skali. Niezasadne są również pozostałe zarzuty Kolegium dotyczące nie dołączenia do wniosku kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej w skali 1:1000 z naniesieniem obejmującym teren, którego wniosek dotyczył oraz obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Stosowne załączniki graficzne do wniosku zostały przez inwestora złożone i nie może on ponosić negatywnych skutków bałaganu w aktach administracyjnych organu I Instancji. W prowadzonym ponownie postępowaniu organ winien dokładnie przeanalizować przedłożone przez inwestora dokumenty i w oparciu o nie ustalić zakres oddziaływania planowanej inwestycji oraz krąg podmiotów będących jego stronami, a jego rozstrzygnięcie powinno być w należyty sposób umotywowane. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).