I OSK 2251/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 439/11 w sprawie ze skargi M.O. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia obowiązków dyrektora muzeum 1. uchyla zaskarżony wyrok i odrzuca skargę, 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Zarządu Województwa Podkarpackiego od M.O. kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 439/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi M.O. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 lutego 2011 r., nr [...]w przedmiocie powierzenia obowiązków dyrektora muzeum, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że uchwałą z dnia 18 lutego 2011 r. Nr [...]Zarząd Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1590 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2001 r., Nr 13 poz. 123 ze zm.) powierzył W.W. pełnienie obowiązków dyrektora Muzeum Ziemi Przemyskiej. Skargę na przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł M.O. wnioskując o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie na jego rzecz od uczestników postępowania, tj. Zarządu Województwa Podkarpackiego i Wojewody Podkarpackiego kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojej skargi M.O. wskazał, że funkcję Dyrektora Muzeum pełnił od 1 kwietnia 2000 r., tj. od dnia powołania go na to stanowisko uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego do 18 lutego 2011 r., kiedy to wspomnianą na wstępie uchwałą Nr [...]został z niej odwołany. Skarżący podniósł, że w dniu 27 grudnia 2010 r. Wicemarszałek Województwa A.K. wystąpiła do Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność" przy Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie jego odwołania ze stanowiska Dyrektora tej placówki. Nie czekając na opinię Komisji, Wicemarszałek kolejnym pismem z dnia 28 grudnia 2010 r. zwróciła się do tej samej Komisji o wydanie opinii w sprawie powierzenia obowiązków Dyrektora Muzeum W.W.. Uchwała Zarządu Województwa (Nr 12/181/11) w sprawie wystąpienia do Komisji Zakładowej oraz do Ministra Kultury o wydanie opinii w sprawie odwołania zapadła dopiero na posiedzeniu w dniu 13 stycznia 2011 r. (została wykonana pismem z dnia 21 stycznia 2011 r.). Zaskarżoną uchwałą z dnia 18 lutego 2011 r. Zarząd Województwa odwołał M.O. ze stanowiska Dyrektora Muzeum, mimo że przeciwko jego odwołaniu opowiedział się Minister Kultury i Rada Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, odwołanie następuje w takim samym trybie jak i powołanie i obok opinii właściwych związków zawodowych działających w tej instytucji kultury, opinii Ministra Kultury, powinny być wydane opinie stowarzyszeń zawodowych i twórczych. W tej sprawie Zarząd Województwa nie zwrócił się do stowarzyszeń do których on należał (potrzebę zasięgnięcia opinii właściwych związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych w przypadku trybu odwołania dyrektora instytucji kultury zaakcentował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 marca 1997 r. I PKN 65/97). Skarżący wskazał, że po wydaniu zaskarżonej uchwały w dniu 9 marca 2011 r. złożył do Wojewody Podkarpackiego wniosek o wszczęcie postępowania i wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie jej uchylenia, pismem z tego samego dnia o jej uchylenie zwrócił się też do Zarządu Województwa Podkarpackiego. Wniosek skierowany do Wojewody został załatwiony odmownie (pismem z dnia 28 marca 2011 r. organ ten wskazał na brak podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia), natomiast od Zarządu Województwa pomimo upływu ponad 30 dni (do 14 kwietnia 2011 r.) nie otrzymał odpowiedzi. Jedynie 6.VI.2011 r. podjęta została uchwała Nr 36/688/11 Zarządu Województwa odmawiająca uchylenia uchwały. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Podkarpackiego działający przez pełnomocnika – radcę prawnego M.S. wniósł o odrzucenie skargi na uchwały z dnia 18 lutego 2011 r. gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o ich oddalenie z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających ich uchylenie. W ocenie organu Skarżący nie wskazał podstawy prawnej skargi, a z jej uzasadnienia wynika, że nie jest ona oparta na podstawie art. 91 ustawy o samorządzie województwa, nie dotyczy też katalogu spraw objętych kognicją sądu administracyjnego określonego w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestie objęte zaskarżonymi uchwałami należą do kategorii spraw z zakresu prawa pracy, a jeżeli skarżący uznaje, że odwołanie go z funkcji dyrektora narusza prawo, może odwołać się do sądu pracy. Zarząd Województwa rozpatrując wezwanie do uchylenia uchwał /uchwała z dnia 6 kwietnia 2011 r. Nr [...]w sprawie odmowy uchylenia uchwał/ uznał, że nie wystąpiły przesłanki do cofnięcia oświadczenia woli ani o odwołaniu skarżącego ze stanowiska dyrektora, ani o powierzeniu obowiązków dyrektora W.W.. Uchwała o odwołaniu została podjęta po wyczerpaniu procedury przewidzianej w art. 15 ust. 1 ustawy o prowadzeniu i organizowaniu działalności kulturalnej, tj. po wystąpieniu o opinię do związków zawodowych oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Opinie te nie mają jednak charakteru wiążącego dla Zarządu Województwa. Zgodnie z art. 70 § 1 /ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21 poz. 94 ze zm./, pracownik zatrudniony na podstawie powołania nie może być w każdym czasie odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Decyzja pracodawcy w tej sprawie nie wymaga uzasadnienia, stąd też Zarząd Województwa działający w imieniu Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej nie miał obowiązku podawania przyczyn, które w jego ocenie stanowiłyby podstawę odwołania. Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji, odnosząc się do wniosku Zarządu Województwa Podkarpackiego o odrzucenie skargi z przyczyny braku kognicji sądu administracyjnego w zakresie kontroli uchwały o odwołaniu ze stanowiska dyrektora muzeum, stwierdził, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej – art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Niewątpliwie do kategorii uchwał w sprawach z zakresu administracji publicznej będą należeć uchwały wydawane na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa z dnia 5 czerwca 1998 roku. W uchwale z dnia 27 września 1994 r. sygn. W 10/93 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że brak jest jednolitego kryterium pozwalającego na rozróżnienie aktów gmin podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej od takich, które podejmowane są w sprawach niemających takiego charakteru. Trybunał uznał również, że jeżeli akt organu otrzymał formę prawną aktu władczego wydanego na podstawie przepisów prawa administracyjnego, to niezależnie od charakteru kształtowanych nim stosunków podlega procedurze administracyjnej. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała ma charakter władczy gdyż wiąże się z wykonywaniem zadań publicznoprawnych w zakresie organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej określonej ustawowo. Sąd I instancji wskazał, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowią, że dyrektora i zastępcę dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony lub nieokreślony. Przepisy tej ustawy nie przewidują natomiast możliwości powołania osób na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora lub zastępcy dyrektora instytucji kultury. Pracodawca jedynie w niektórych ustawach zadecydował o możliwości powierzenia pełnienia obowiązków organu administracji publicznej czy kierownika innej jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne, np art. 36 a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. W ocenie Sądu, skoro ustawodawca nie przyznał organizatorowi upoważnienia do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora muzeum, to podjęcie takiej uchwały w sprawie powierzenia W.W. pełnienia obowiązków dyrektora Muzeum Ziemi Przemyskiej w Przemyślu do czasu powołania nowego dyrektora muzeum narusza prawo ze względu na zasadę praworządności, która wymaga aby każde działanie organu administracji publicznej miało wyraźną podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Zasada praworządności sprzeciwia się przyjmowaniu domniemania istnienia kompetencji, które nie zostały wyrażone wprost w przepisach prawa. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że zaskarżona uchwała została wydana bez podstawy prawnej co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Podkarpackiego, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. poprzez nieuprawnione dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej przedmiotowej uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 lutego 2011 r. Nr [...]i stwierdzenie jej nieważności, gdy akt ten, nie był podjęty z zakresu administracji publicznej, a więc nie był aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., stanowiąc natomiast akt (czynność prawną) z zakresu prawa pracy; 2) art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 i 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. poprzez brak ich zastosowania skutkujący brakiem odrzucenia skargi w tej sprawie, która nie należała do właściwości sądów administracyjnych, a była sprawą z zakresu prawa pracy (sprawa cywilna), do rozpatrzenia której właściwy był sąd powszechny (sąd cywilny); 3) art. 151 w zw. z art. 50 § 1 Ppsa w zw. z art. 15 ust. 1 Udk oraz w zw. z art. 91 ust. 1 i art. 90 ust. 1 Usw poprzez brak ich zastosowania skutkujący brakiem oddalenia skargi w sytuacji, gdy skarżący nie miał legitymacji do jej wniesienia, gdyż uchwała o powołaniu Pana W.W. na pełniącego obowiązki Dyrektora Muzeum Ziemi Przemyskiej, nie dotyczyła jego praw i obowiązków, a zatem nie miał we wniesieniu skargi interesu prawnego, w szczególności gdy takiej legitymacji nie dawał art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa; 4) art. 141 § 4 Ppsa poprzez: • brak należytego rozważania kwestii kognicji sądu administracyjnego do kontroli rzeczonej uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego, błędne uznanie istnienia po stronie Skarżącego legitymacji do wniesienia skargi, • błędne wskazanie, że uchwała nie miała podstawy prawnej, skoro był nią m.in. art. 15 ust. 1 Udk oraz art. 41 ust. 2 pkt 6, - przez co nie doszło do należytego rozpoznania istoty sprawy; 5) art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 15 ust. 1 Udk oraz art. 41 ust. 2 pkt 6 Usw poprzez niezasadne jego zastosowanie w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji, gdy decyzja miała podstawę prawną w przede wszystkim w art. 15 ust. 1 Udk oraz art. 41 ust. 2 pkt 6 Usw; 6) art. 152 Ppsa przez bezprzedmiotowe zawarcie w pkt II sentencji wyroku rozstrzygnięcia o nie podleganiu wykonaniu - aktu (uchwały) Zarządu Województwa Podkarpackiego, po tym jak została już skutecznie wykonana. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 15 ust. 1 Udk i art. 41 ust. 2 pkt 6 Usw przez to, że Sąd niezasadnie przyjął, że przepisy te nie mogły stanowić podstawy prawnej uchwały o powołaniu na stanowisko pełniącego obowiązku dyrektora instytucji kultury, której organizatorem jest samorząd województwa, niezasadnie więc wypowiedział się przeciw zastosowaniu tego przepisu w sprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, której granicami stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 12170 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, posiada usprawiedliwione podstawy w zakresie w jakim zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie rozpoznanie sprawy nie należącej do jego właściwości. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie poddał kontroli uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 lutego 20011r. o powierzeniu W.W. obowiązków dyrektora Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Wymieniona uchwała została podjęta na podstawie art.41 ust. 2 pkt. 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa ( Dz. U. Nr.142, poz. 1590 ze zm. z 2001r. ). Stosownie do powołanej w uchwale podstawy prawnej Zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Do zadań zarządu województwa należy m.in. kierowanie, koordynowanie i kontrolowanie działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ( Dz. U.z 2001r. Nr.13, poz. 123 ze zm. ) dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony lub nie określony, po zasięgnięciu opinii właściwych związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych. Odwołanie następuje w tym samym trybie. Organizator odwołuje dyrektora samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 16 ust. 2, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Przepisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie regulują kwestii powierzenia obowiązków na stanowisku dyrektora określonej instytucji kultury, jak np. ma to miejsce w art. 36a ust.5 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty ( Dz. U. Nr. 256, poz. 2577 ze zm. z 2004r. ).W obowiązującym systemie prawa brak jest w ogóle możliwości powierzania pełnienia obowiązków osobie nie będącej pracownikiem. Także art. 42 § 4 Kp przewidujący możliwość powierzenia wykonywania innej pracy dotyczy wyłącznie pracownika. Powierzenie pełnienia obowiązków dyrektora jednostki organizacyjnej musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa ( por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2009r. I OSK 127/09, dostępny w internecie . W rozpoznawanej sprawie przepisów takich brak, co oznacza iż w istocie powierzenie W.W. obowiązków dyrektora muzeum musi być traktowane jako powołanie na czas określony w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Z powyższego uregulowania nie wynika jednak jaki charakter ma zatrudnienie dyrektora instytucji kultury, przede wszystkim czy następuje ono na podstawie aktu o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 6 Ppsa, a więc aktu podejmowanego w sprawach administracji publicznej, czy też powołania o jakim mowa w art. 68 Kodeksu Pracy. W myśl tego ostatniego przepisu stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. W przepisach prawa termin "powołanie" występuje w różnym znaczeniu. Powołanie może prowadzić wyłącznie do powierzenia stanowiska (funkcji) bez nawiązywania stosunku pracy lub też może być aktem powodującym powstanie takiego stosunku. Jeżeli powołanie stanowi sposób nawiązania stosunku pracy, to posiada ono cechy czynności prawnej jednostronnej, ale mającej dwoisty charakter: Mocą powołania uprawniony organ powierza kandydatowi określone prawem stanowisko kierownicze, a jednocześnie akt powołania stanowi oświadczenie woli podmiotu powołującego o nawiązaniu stosunku pracy (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z 11 grudnia.2006 r., I OPS 4/06, CBOSA). Przepisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie przewidują innej formy zatrudnienia niż powołanie na stanowisko dyrektora. Z akt administracyjnych sprawy dotyczącej odwołania ze stanowiska poprzedniego dyrektora wynika, że dyrektor Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej M.O. pozostawał w stosunku pracy z Zarządem Województwa Podkarpackiego, na podstawie powołania stosownie do art. 68 Kp. Jego odwołanie ze stanowiska dyrektora zapoczątkowało bieg wypowiedzenia umowy o pracę, które upłynęło z dniem 31 maja 2011r. W sprawie o sygn. I OSK 2250/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wobec takich okoliczności zatrudnienie dyrektora muzeum następuje na podstawie stosunku pracy z powołania określonego w art. 68 §1 Kp. Powyższy pogląd z oczywistych względów jest aktualny w odniesieniu do zatrudnienia W.W. ( określanego bezpodstawnie powierzeniem pełnienia obowiązków ) i determinuje dalszą ocenę w zakresie charakteru sprawy z jaka mamy do czynienia prowadząc do wniosku, że powierzenie obowiązków dokonane uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 18 lutego 2011r. w związku z odwołaniem dotychczasowego dyrektora muzeum z zajmowanego stanowiska również stanowi sprawę pracowniczą. W tym miejscu na potwierdzenie powyższego stanowiska celowe wydaje się przywołanie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005r. I PZP 11/04 ( dostępna w internecie ) , w której stwierdzono, że powołanie dokonane na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy w rozumieniu art. 68 Kp z dyrektorami instytucji kultury. Podobnie ocenił charakter prawny powołania z art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2010r. II OSK 23/10 ( Lex nr. 597502 ) twierdząc że powołanie, o którym mowa w tym przepisie jest powołaniem w rozumieniu art. 68 § 1 Kp i z tego powodu wojewoda nie posiada kompetencji do stwierdzenia jego nieważności. Mając na uwadze charakter zatrudnienia na stanowisku dyrektora muzeum , do którego dochodzi w drodze powołania na podstawie art. 68 § 1 Kp, należało uznać że także powierzenie obowiązków na tym stanowisku stanowi czynność podlegającą reżimowi Kodeksu pracy i jako takie należy do właściwości sądu powszechnego – sądu pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 października 2011r. II SA/ Bk 531/11 Lex nr. 1102076, zgodnie z którym powołując/odwołując w trybie art. 15 ustawy z 25.pazdziernika 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze. zm.) dyrektora instytucji kultury w sytuacji, gdy powołanie/odwołanie jest równoznaczne z nawiązaniem/rozwiązaniem stosunku pracy, który bez tegoż powołania nie istnieje, organ samorządu dokonuje jednostronnej czynności w ramach stosunku pracy, nie zaś aktu z zakresu administracji publicznej. Dlatego uprawnionym do kontroli takiego aktu powołania/odwołania jest sąd pracy, a wyłączona jest kognicja sądu administracyjnego. Kończąc niniejsze rozważania trzeba przypomnieć, że z dniem 1 stycznia 2012r. z mocy art. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U . Nr. 207, poz. 1230 ) zmieniony został art. 15 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez dodanie do art. 15 ust. 7 stanowiącego, że w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy. Tym samym jednoznacznie przesądzona została kwestia pracowniczego charakteru sprawy związanej z powołaniem oraz odwołaniem dyrektora instytucji kultury. Mając na uwadze, że rozpoznawana sprawa nie podlega kontroli sądu administracyjnego, nieuprawnione jest odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 Ppsa oraz art. 207 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.