II FSK 2782/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jan Rudowski, Protokolant Katarzyna Latkowska, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 242/11 w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. M. (dalej Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. 2. Postanowieniem z 22 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko Skarżącemu na podstawie tytułu wykonawczego z 26 października 2010 r. obejmującego zaległości strony w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów za 2005 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ, w pierwszej kolejności wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, a także pismo zawierające zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zostały podpisane przez pełnomocnika, który nie załączył do nich pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia tego braku, Skarżący w piśmie z 8 grudnia 2010 r. oświadczył, że udzielił pełnomocnictwa doradcy podatkowemu I. K. oraz, że prosi o kierowanie wszelkiej korespondencji związanej z egzekucją na adres pełnomocnika. Organ nie podzielił prezentowanego we wniosku stanowiska, że wystarczającym umocowaniem do działania pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym były pełnomocnictwa składane w postępowaniu, w którym wymierzono zobowiązanie podatkowe podlegające obecnie przymusowemu wykonaniu. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji Skarżący wskazał na naruszenie: - art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że nie uprawdopodobniono braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do złożenia zarzutów, - art. 32 i art. 40 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pozbawienie strony możliwości działania przez ustanowionego pełnomocnika, o którym organ wiedział oraz błędną wykładnię art. 32 u.p.e.a. 4. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 21 lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść art. 26 § 1 i 5 oraz art. 89 § 3 pkt 3 u.p.e.a. zwrócił uwagę, że tytuł wykonawczy należy doręczyć zawsze osobiście zobowiązanemu. Stosownie do art. 32 i art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. pełnomocnik powinien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Prawo ustanowienia pełnomocnika pojawia się dopiero po wszczęciu postępowania tj. od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z tą bowiem chwilą, organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane m.in. w art. 40 k.p.a. Fakt doręczenia zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, odpisu tytułu wykonawczego z 26 października 2010 r., nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutu na postępowanie egzekucyjne. Pełnomocnik Skarżącego nie przedstawił jednocześnie innych okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. Uchybienie terminowi do złożenia zarzutów nie budziło zaś żadnych wątpliwości. Odpis tytułu wykonawczego z 26 października 2010 r. został doręczony zobowiązanemu 2 listopada 2010 r. Termin do złożenia zarzutów upłynął 9 listopada 2010 r. Pismo zawierające zarzuty na postępowanie egzekucyjne, które wpłynęło 24 listopada 2010 r. zostało zatem wniesione już po upływie przewidzianego prawem terminu. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6 k.p.a. stosowanego w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ww. przepis wskazuje na to, że o wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny jest zawsze zobligowany najpierw zawiadomić stronę wprost, co prowadzi do wniosku, że ww. przepis nie przewiduje możliwości doręczenia tytułu wykonawczego ustanowionemu pełnomocnikowi, o ustanowieniu którego organ został poinformowany przed wszczęciem tegoż postępowania, - art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego poprzez bezpodstawne stwierdzenie że nie uprawdopodobniono braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do złożenia zarzutów; zdaniem organu okoliczność pominięcia pełnomocnika przy doręczeniu ww. tytułu nie jest przesłanką uzasadniającą przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, - art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a. poprzez pozbawienie strony możliwości działania przez ustanowionego pełnomocnika, o którym organ wiedział i błędne przyjęcie, że doręczenie tytułu wykonawczego jest czynnością skierowaną bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika, a wszczęcie egzekucji zawsze obliguje organ najpierw do zawiadomienia strony wprost, która dopiero po tej czynności może ustanowić pełnomocnika, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w niniejszej sprawie. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło oceny zasadności wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 26 października 2010 r., obejmującego zaległość Skarżącego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów za 2005 r. Jako okoliczność uzasadniającą pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, wskazano nieprawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego bezpośrednio do rąk zobowiązanego, w sytuacji gdy organ znał wolę Skarżącego i wiedział, że w postępowaniu egzekucyjnym jest reprezentowany przez pełnomocnika, w osobie doradcy podatkowego. 8. Sąd odnotował, że istotną kwestią w niniejszej sprawie jest to, czy organ egzekucyjny wszczynając postępowanie rzeczywiście zobowiązany był doręczyć tytuł wykonawczy pełnomocnikowi Skarżącego. Sąd powołując się na orzecznictwo wskazał, że organ egzekucyjny musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt). Faktu istnienia pełnomocnictwa organ administracji (egzekucyjny) nie może domniemywać. Dopiero od momentu zawiadomienia, organ jest zobligowany doręczać pisma ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i zapewnić mu taki udział w postępowaniu jak stronie tego postępowania. Nieprawidłowa jest praktyka składania pełnomocnictw o szerokim zakresie reprezentowania strony we wszystkich rodzajach postępowań mogących toczyć się przed organem podatkowym. Organ administracji nie ma także obowiązku, ani możliwości, śledzenia postępowań wszczynanych z udziałem danej strony. Sąd zauważył, że Skarżący nie może twierdzić, że błędnie doręczono pismo jemu, nie zaś jego pełnomocnikowi, w sytuacji gdy pełnomocnik w postępowaniu egzekucyjnym nie został jeszcze skutecznie ustanowiony. Błędne przeświadczenie Skarżącego, że pełnomocnictwo złożone w toku jednego postępowania zachowuje swą moc także w kolejnych postępowaniach toczących się z udziałem tego samego podatnika/zobowiązanego (np. w postępowaniu egzekucyjnym), ani nie uchyla obowiązku dołączenia pełnomocnictwa do akt każdej ze spraw, ani też nie oznacza bezskuteczności doręczenia dokonanego wprost do rąk strony, w toku kolejnego postępowania, w którym nie złożono takiego pełnomocnictwa. 9. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż na aprobatę zasługuje stanowisko organów egzekucyjnych obu instancji co do tego, że fakt doręczenia zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, odpisu tytułu wykonawczego z 26 października 2010 r., nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutu na postępowanie egzekucyjne. Skoro zaś Skarżący nie wskazał jakichkolwiek innych okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, odmowę przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne należy uznać za zgodną z prawem. Skarga kasacyjna. 10. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuściły się organy podatkowe tj.: art. 6 k.p.a. stosowanego w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ww. przepis wskazuje na to, że o wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny jest zawsze zobligowany najpierw zawiadomić stronę wprost, co prowadzi do wniosku, że ww. przepis nie przewiduje możliwości doręczenia tytułu wykonawczego ustanowionemu pełnomocnikowi, art. 58 § 1 k.p.a. stosowanego na podstawie art. 18 u.p.e.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 października 2010 r. poprzez bezpodstawne stwierdzenie że Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie wykazał okoliczności które uprawdopodobniałyby, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Organy uznały bowiem, że przekonanie Skarżącego, że przedmiotowy tytuł został doręczony ustanowionemu pełnomocnikowi nie uprawdopodabnia braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów, art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. stosownego na podstawie art. 18 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a. poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości działania przez pełnomocnika ustanowionego w egzekucji zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł za 2005 r., o którym organ wiedział i którego organ uznał w tym postępowaniu na podstawie pełnomocnictwa złożonego do egzekucji tegoż zobowiązania, prowadzonej na podstawie wcześniejszego tytułu wykonawczego z dnia 23 września 2010 r.- umorzonej w wyniku zarzutów zgłoszonych do tego tytułu. Organy bezpodstawnie przyjęły, że doręczenie tytułu wykonawczego jest czynnością skierowaną bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika, a wszczęcie egzekucji zawsze obliguje organ najpierw do zawiadomienia strony wprost, która dopiero po tej czynności może ustanowić pełnomocnika, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w niniejszej sprawie, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania wskazanych powyżej oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269, dalej p.u.s.a.) przez nieprawidłową realizację ustawowego obowiązku kontroli legalności postanowień i nie dostrzeżenie przez Sąd w zaskarżonym wyroku naruszenia przez organy podatkowe wyżej wskazanych przepisów, - art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych kwestii, które mają istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie, co powoduje, że uzasadnienie to nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy. Sąd pominął zupełnie to, ze w egzekucji przedmiotowego zobowiązania prowadzonej na podstawie tytułu z 23 września 2010 r. (umorzonej z winy organu) złożono pełnomocnictwo, co dawało Skarżącemu prawo do jego pełnej reprezentacji przez pełnomocnika w egzekucji tego samego obowiązku wszczętej na podstawie kolejnego tytułu z 26 października 2010 r. 11. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 12. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, ze przepis ten wskazuje na to, że o wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny jest zawsze zobligowany najpierw zawiadomić stronę wprost, a nie pełnomocnika. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Z kolei w myśl art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje, żeby obowiązek doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi Sąd pierwszej wyprowadził z wykładni art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał również na czym polegało naruszenie zasady praworządności w tej konkretnej sprawie. 13. Istota sporu wiąże się z problematyką doręczania tytułu wykonawczego, w sytuacji gdy w innym postępowaniu (podatkowym czy egzekucyjnym) został ustanowiony pełnomocnik. Kwestia sporna odnosi się zatem do przepisów odnoszących się do strony postępowania administracyjnego (rozdział 6 Działu I k.p.a.). Na zasadzie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie znajdują bowiem przepisy regulujące kwestię pełnomocnictwa w kodeksie postępowania administracyjnego. Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej odnoszącym się do tej problematyki jest zarzut naruszenia art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. stosownego na podstawie art. 18 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a. poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości działania przez pełnomocnika ustanowionego w egzekucji zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł za 2005 r., o którym organ wiedział i którego organ uznał w tym postępowaniu na podstawie pełnomocnictwa złożonego do egzekucji tegoż zobowiązania, prowadzonej na podstawie wcześniejszego tytułu wykonawczego z 23 września 2010 r.- umorzonej w wyniku zarzutów zgłoszonych do tego tytułu. Zgodnie z art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z kolei art. 40 § 2 k.p.a. traktuje o doręczeniach pism, w sytuacji gdy ustanowiono pełnomocnika, wskazując, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jedynym z powołanych przez autora skargi kasacyjnej przepisem, który wprost odwołuje się do instytucji pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest art. 32 k.p.a. W myśl tego przepisu strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności, wymaga jej osobistego działania. 14. Działanie przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym było wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Charakteryzuje się ono jednolitą argumentacją i zostało obszernie powołane w zaskarżonym wyroku. W tym miejscu przypomnieć należy, że istotną regulacją prawną dla oceny należytej reprezentacji strony w konkretnym postępowaniu egzekucyjnym ma art. 33 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. W przypadku pisemnego pełnomocnictwa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3). Kategoryczne brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy bowiem odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, gdyż stosownie do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06, 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 700/06, 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2556/10, dostępne w systemie CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie rozpoznawanej sprawy powyższa argumentacja sprowadzać się będzie do twierdzenia, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, będzie dokonywane zobowiązanemu. Dopiero wówczas będzie możliwe przystąpienie do sprawy pełnomocnika, który dołączy do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Sprawą jest tutaj konkretne postępowanie egzekucyjne, a złożone w toku innych spraw pełnomocnictwo nie uchyla obowiązku dołączenia go do akt innej sprawy. Reasumując brak zarzutu naruszenia art. 33 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., a także wadliwa argumentacja autora skargi kasacyjnej czyni zarzut naruszenia art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. stosownego na podstawie art. 18 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a. niezasadnym. 15. W związku z wyżej przedstawioną argumentacją niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazał okoliczności, które uprawdopodobniałyby, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Samo przekonanie Skarżącego, że odpis tytułu wykonawczego został doręczony pełnomocnikowi ustanowionemu w innym postępowaniu, nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. 16. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z uzasadnieniem pominięcia przy wyrokowaniu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przypomnieć należy, że w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy wskutek uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia. Jest to przepis procesowy, który co do zasady (z ograniczeniami wskazanymi w dalszej części uzasadnienia) mógłby uzasadniać błędne ustalenie stanu sprawy, a także wadliwość uzasadnienia wyroku. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną kwestionowania ustaleń, jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA 2010/3/39). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia zawarł w obszernym uzasadnieniu wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu sprawy nie mógł zostać zatem uwzględniony. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 27 października 2010 r., sygn. akt II GSK 900/09, z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 745/11, dostępne w systemie CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, dokonano też jego oceny. To, że skarżący nie zgadza się z tą oceną nie oznacza jeszcze, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego przepisu nie można bowiem zwalczać przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, czy też stanowiska, co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, a taką próbę podejmuje Skarżący polemizując w tym zakresie ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11, dostępny w systemie CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że motywy podjętego rozstrzygnięcia były na tyle dokładne, że pozwoliły stronie skarżącej na polemikę z nimi w skardze kasacyjnej, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - na ocenę ich prawidłowości. Nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1651/11, z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2073/11, z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2412/11 dostępne w systemie CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 17. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania wskazanych powyżej oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez nieprawidłową realizację ustawowego obowiązku kontroli legalności postanowień i nie dostrzeżenie przez Sąd w zaskarżonym wyroku naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut ten ma charakter ogólny, a jego skuteczność uzależniona jest od uznania zasadności innych zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim jednak nie zawiera on w treści skargi kasacyjnej żadnego uzasadnienia, co uniemożliwia ustosunkowanie się do niego przez sąd kasacyjny. 18. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.