I OZ 792/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II SA/Po 699/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. W skardze z dnia [...] lipca 2011 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2011 r. R. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił uwzględnienia powyższego wniosku wskazując, że niezbędnym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaznaczył, iż niewystarczającym w takim przypadku jest samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak zaś uzasadnienia tego rodzaju wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skoro zatem skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie wykazał, w jaki sposób jej wykonanie rodzi wobec niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek ten należało oddalić. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie, R. C. wniósł o jego zmianę poprzez orzeczenie zgodne z wnioskiem lub ewentualnie o uchylenie w/w postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego pisma skarżący wywodził, iż z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, że tego rodzaju wniosek ma być uzasadniony. Również R. C. nie był świadomy ciążącego na nim obowiązku w tym zakresie. Zdaniem skarżącego, w przypadku zgłoszenia tego rodzaju wniosku, obowiązek ustalenia, czy zachodzą podstawy uzasadniające jego uwzględnienie, obciąża sąd administracyjny. Skarżący oświadczył przy tym, iż miał nadzieję, że sąd z urzędu dokona oceny jego sytuacji. Gdyby wiedział o konieczności uzasadnienia tego rodzaju wniosku, z pewnością dopełniłby tego obowiązku. Skarżący uznał również za pozbawione sensu niewstrzymanie wykonania decyzji i poddanie się przez niego badaniu przy jednoczesnym kwestionowaniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej – wbrew stanowisku skarżącego - wynika, iż to na wnioskodawcy (nie zaś na sądzie) spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (vide postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Jeżeli zatem skarżący nie wskazuje we wniosku – tak jak to miało miejsce w niniejszym przypadku - ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest oceną subiektywną, bowiem opiera się na pojęciach "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków", które w każdym przypadku wymagają dookreślenia w kontekście danej sprawy. Tym samym nie jest możliwe ustalenie zaistnienia tych przesłanek bez uprawdopodobnienia ich przez stronę. Podzielając powołane wyżej poglądy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzenie powyższego mogło wyłącznie skutkować odmową uwzględnienia wniosku zawartego w złożonej przez R. C. skardze. Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.