II SA/Kr 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel- Ziaja Sędzia WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skarg S.Ł. i K.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego S.Ł. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) oraz na rzecz skarżącego K.A.. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 11 czerwca 2008 r. A. S. (k. 27) złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa dwóch budynków biurowych z możliwością lokalizacji funkcji mieszkalnej na wyższych kondygnacjach i usług na parterze, z garażem i parkingiem podziemnym, wjazdem z ul. [...] oraz rozbudowa wjazdu do celów przeciwpożarowych z ul. [...]" z oznaczeniem granic terenu inwestycji jako działki nr "1", "2", "3’ gdy chodzi o obiekty kubaturowe i działki nr "4", "5’, "6", "7", "7", "8" gdy chodzi o wjazdy na teren inwestycji. W dniu 4 sierpnia 2008 r. pełnomocnik inwestora dokonał korekty wniosku wskazując na funkcje usługowo-mieszkalną budynków oraz podając, że w miejsce działki nr "1" inwestycja będzie realizowana na działkach nr "2" i "3’ (protokół – k. 31). W dniu 18 sierpnia 2008 r. (protokół – k. 54) inwestor dokonał kolejnej modyfikacji wniosku dokonując adnotacji na formularzu wniosku. W konsekwencji dokonanych zmian wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku usługowo-mieszkalnego z garażem i parkingiem podziemnym na działce nr "2" i "6" oraz wjazdem z ul. [...] na działce nr "4" i "6" oraz "5" i "9". Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 29 lipca 2009 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku usługowo-mieszkalnego z garażem i parkingiem podziemnym na działkach nr "6" i "2" obr. [...] i wjazdem z ul. [...] na działkach nr "4", "6", "5" i "9" obr. [...] w K.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt: [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 29 lipca 2009 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m.in. na konieczność uzupełnienia analizy urbanistycznej o wyznaczenie linii zabudowy podnosząc, że jest to element konieczny w świetle § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano również na brak ustalenia geometrii dachu dla planowanej inwestycji oraz niedopuszczalne alternatywne ustalenie wysokości elewacji frontowej. Podkreślono też, że dostęp inwestycji do drogi publicznej musi mieć charakter prawny, a nie jedynie faktyczny, a służebność przejazdu przez działki nr "5" i "9" nie została ustanowiona. Podniesiono również nieaktualność dokumentacji dotyczącej mediów. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 25 sierpnia 2010 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku A. S. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku usługowo-mieszkalnego z garażem i parkingiem podziemnym na działkach nr "6", "2" obr. [...] i wjazdem z ul. [...] na działkach nr "10", "6", "5’ oraz "9" obr. [...] w K.". W uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek z dnia 11 czerwca 2008 r., a teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 października 2009 r. W toku ponownie prowadzonego postępowania uzupełniono postępowanie dowodowe, mając na względzie uwagi zawarte w decyzji uchylającej, uzupełniono analizę urbanistyczno-architektoniczną, uzyskano aktualne warunki podłączeń w zakresie mediów, ustosunkowano się do kwestii dostępu do drogi publicznej. Organ I instancji podkreślił ponadto, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. Szczegółowo ustosunkowano się do podniesionych zarzutów. Wskazano również, że nastąpiła zmiana numeracji działki drogowej ul. [...] z numeru "4’ na numer "10" (obr. [...]). Odwołania od powyższej decyzji złożyli M. J., S. L. i K. A.. M. J. podniosła, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji Kolegium, bowiem odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy, nie ustalił konkretnych geometrii dachu, a jedynie podał alternatywne możliwości ukształtowania geometrii dachu, jak również nie ustalił konkretnie wysokości elewacji frontowej, opisując w załączniku nr 3 jedynie wysokości innych budynków i to położonych nie w bezpośrednim sąsiedztwie. Ponadto nie opisano warunków technicznych dostawy i podłączeń mediów, a jedynie odwołano się do bliżej niesprecyzowanych warunków określonych przez dysponentów sieci, co nie pozwala na stwierdzenie, że uzbrojenie działki jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Ponadto określone w decyzji zamierzenie nie jest precyzyjne i może budzić uzasadnione wątpliwości co do zakresu decyzji, albowiem z dosłownego brzmienia tytułu inwestycji wynika, że albo budynek usługowo - mieszkalny z garażem i parkingiem podziemnym ma być posadowiony na działkach "6’ i "2’, a wjazd z ulicy [...] jest na działkach, albo że budynek ma być posadowiony także na działkach "10", "6’, "5", "9". Zarówno z tytułu inwestycji, jak iż punktu 6.4 załącznika nr 1 wynika, że decyzja dotyczy budowy jednego garażu podziemnego, co nie ma miejsca, albowiem z charakteru zabudowy wydaje się wynikać, że chodzi o wybudowanie wielu garaży podziemnych. Określenie, że w celu zmniejszenia ewentualnych strat powodziowych nie zaleca się budowy garażu podziemnego jest niewystarczające. S. L. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, naruszenie art. 54 pkt 2 lit. a, c, d, powyższej ustawy przez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa oraz prawidłowo określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zarzucono uchybienia w sporządzonej analizie architektoniczno -urbanistycznej przez zaniechanie wyznaczenia linii zabudowy oraz przyjęcie założeń sprzecznych ze stanem faktycznym oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niespełnienie koniecznych wymogów dotyczących zawartości decyzji administracyjnej, co z rezultacie prowadziło do błędnego rozstrzygnięcia merytorycznego. W konkluzji odwołania stwierdzono, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności zwrócono uwagę, że zaniechano wyznaczenia linii zabudowy. Odwołujący się zarzucił uzupełnionej analizie brak wskazania przeszkód, które całkowicie uniemożliwiają wyznaczenie linii zabudowy, a tylko w takim przypadku dopuszczalne byłoby zupełne zrezygnowanie z wyznaczenia tej linii. W ocenie odwołującego się w rozpatrywanej sprawie wydaje się to niezbędne zwłaszcza w kontekście istnienia zabudowy na działkach wskazanych jako sąsiednie, tj. na działkach nr "6" i "11". Biorąc pod uwagę wydane już decyzje o pozwoleniu na budowę oraz pozwoleniu na użytkowanie nie można przyjąć, że zabudowa w południowej oraz wschodniej części obszaru analizowanego została zlokalizowana w sposób "swobodny", nieuporządkowany obiekty usytuowane są dowolnie względem dróg publicznych, nie tworzą układów urbanistycznych o wykształconych czytelnych liniach zabudowy". Trudno zatem zgodzić się z wnioskami analizy jakoby dowolne usytuowanie projektowanego obiektu na terenie objętym decyzją nie naruszało zasad kształtowania ładu przestrzennego, jak również wyznaczonych linii istniejącej zabudowy od ul. [...] i ul. [...]. Zarzucono, że wbrew uprzednio wyrażonemu stanowisku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustalenie dostępu do drogi publicznej nadal ma charakter warunkowy lub czasowy. Nie może być on uzależniony od spełnienia przez inwestora określonych warunków w przyszłości, musi istnieć w dacie wydawania decyzji. Tymczasowość dostępu do drogi publicznej przez bramę na działce nr "6" z terenu inwestycji, na co wskazuje opinia wyrażona przez ZIKIT nie pozwala na przyjęcie, że organ I instancji należycie i w sposób nie budzący wątpliwości ustalił fakt istnienia dostępu inwestycji do drogi publicznej. Zarzucono ponadto, że z dołączonych dokumentów nadal wynika, że teren inwestycji nie posiada wystarczającego uzbrojenia terenu w tym zakresie. Konieczne są dopiero odpowiednie inwestycje celem spełnienia warunków określonych przed dostawców mediów. W szczególności zdaniem odwołującego się istotnym uchybieniem organu I instancji jest brak określenia w decyzji wymaganej ilości miejsc postojowych. Pozostawienie tej kwestii w rękach inwestora może spowodować, że zapewnienie ładu przestrzennego zostanie poważnie zaburzone. K. A. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, naruszenie art. 54 pkt 2 lit, a, c i d ustawy, przez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa oraz prawidłowo określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie komunikacji i wymagań ochrony interesu osób trzecich. Zarzucono uchybienia w sporządzonej analizie architektoniczne -urbanistycznej przez zaniechanie wyznaczenia linii zabudowy oraz nieprawidłowe przeprowadzenie tej analizy. Zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niespełnienie koniecznych wymogów dotyczących zawartości decyzji administracyjnej, co w rezultacie doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia merytorycznego. W szerokim uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty, podnosząc między innymi brak wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, brak wskazania zapewnienia dostatecznej liczby miejsc parkingowych. Zwrócono uwagę na istotne pogorszenie oświetlenia mieszkań w istniejących budynkach, co jest szczególnie istotne, ponieważ część mieszkań ma oświetlenie naturalne wyłącznie od strony wnioskowanej inwestycji. Zarzucono brak zakazu zaprojektowania drogi wewnętrznej obsługującej wnioskowaną inwestycję od strony zachodniej, tj. od strony istniejących budynków ul. [...], która w przypadku powstania będzie źródłem dodatkowego hałasu i emisji spalin do źle przewietrzanej przestrzeni. W zakresie uchybienia w sporządzonej analizie urbanistyczno-architektonicznej zarzucono, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 45 %, jednak działka nr "12" została w ocenie odwołującego się błędnie zakwalifikowana do obliczania średniej, wykracza poza obszar analizowany, a ponadto wskaźnik obliczony jako stosunek sumy powierzchni zabudowanych działek wymienionych w tym punkcie (z wykorzystaniem podanych w analizie % ich zabudowy) do sumy powierzchni tych działek wynosi około 39 %. Zarzucono błędne określenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej. Podniesiono, że stan faktyczny został ustalony niedokładnie, nieprawidłowo rozpatrzono materiał dowodowy oraz niespełniono koniecznych wymogów dotyczących zawartości decyzji administracyjnej, co w rezultacie doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia merytorycznego uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych procedur. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, a z ustaleń organu I instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. W ocenie Kolegium, sporządzona analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg ładu przestrzennego, a ustalono je w sposób wyważony. Kolegium stwierdziło, że w obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działki nr "11", "13", "6", "14" obr. [...]. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji uzasadnił odstąpienie od wyznaczania linii zabudowy znacznym odsunięciem terenu inwestycji od drogi publicznej ul. [...] oraz ul. [...] (z której inwestycja ma dostęp do drogi publicznej) oraz usytuowanie wnioskowanego budynku w drugiej linii zabudowy, a Kolegium Odwoławcze poglądu tego nie zakwestionowało. Zauważono, że nawet gdyby organ taką linię wyznaczył to i tak pozostałe parametry zamierzenia inwestycyjnego nie uległyby zmianie. Linia zabudowy określa minimalne oddalenie projektowanej zabudowy od drogi publicznej. Przy założeniu, że zamierzenie inwestycyjne (tak jak to miało miejsce w tej sprawie) obejmowało konkretne numery działek, warunki zabudowy również obejmowały parametry zamierzenia inwestycyjnego na tychże konkretnych działkach. Kolegium powołało się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2010 r., II SA/Kr 597/10 z którego wynika dopuszczalność odstąpienia od wyznaczenia linii zabudowy. Kolegium zwróciło uwagę, że inwestor przedkładając projekt budowlany na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę determinowany jest również wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy, a ponadto przepisami techniczno-budowlanymi, które ograniczają możliwość zbliżania planowanej zabudowy do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Usytuowanie obiektu na działce nastąpi z uwzględnieniem zarówno treści decyzji o warunkach zabudowy jak również szczegółowych norm prawa budowlanego. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono na poziomie do 45%, czyli na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, tj. w oparciu o średni wskaźnik w obszarze analizowanym, a zatem zgodnie z zasadami ogólnymi wyznaczania tego rodzaju wskaźników. Szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] wyznaczono według wartości 12m z tolerancją 20%. Jednocześnie od strony wewnętrznej drogi dojazdowej, od strony wschodniej wyniósł on maksymalnie 100 m, z tym że dotyczy to jedynie szerokości elewacji w parterze budynku z wyraźnym rozbiciem budynku powyżej parteru na dwa elementy. Wskaźnik wysokości elewacji frontowej wyniósł do 21 m, a geometria dachu to dach płaski. Podkreślono, że projektowane obiekty nie zakłócą istniejącego charakteru zabudowy, który jest bardzo zróżnicowany oraz ładu przestrzennego w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji. Wnioskowana zabudowa wpisuje się wysokością i charakterem zabudowy pomiędzy nowe obiekty powstające na działce nr "11" (do 27m) oraz istniejące na działce nr "15" (do 23m wraz z kondygnacją techniczną do 25m) oraz zabudowę wzdłuż wschodniej pierzei ulicy [...] (15m). Wyznaczenie wysokości elewacji frontowej jest uśrednieniem wysokości w obszarze analizowanym, a wskaźniki te obrazuje załącznik do decyzji obejmujący tzw. wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej. Podkreślono również, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujący część tekstową wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Uzupełniono również warunki w zakresie zapewnienia dostawy mediów, tj. opinię Enion Oddział w K., Zakładu Gazowniczego w K. oraz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w K.. W tym kontekście brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zamierzenie nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Kolegium Odwoławcze podzieliło również pogląd organu I instancji, że przedmiotowe zamierzenie ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się do tej kwestii w toku ponownie prowadzonego postępowania. Teren wskazany we wniosku obejmuje m.in. część działki nr "10" obr. [...], tj. działki stanowiącej pas drogowy ul. [...]. W związku z tym teren objęty wnioskiem ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a stanowisko to zostało potwierdzone w opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Obsługa komunikacyjna powinna odbywać się z drogi publicznej, jaką jest ul. [...] z wykorzystaniem istniejącego zjazdu na działce nr "6" (ustanowiona została służebność przechodu i przejazdu na nieruchomości stanowiącej działkę nr "6" na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr "2" - teren inwestycji - powstałej w wyniku podziału działki nr "1") oraz drogi dojazdowej na działce nr "2". Niezależnie od powyższego Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wskazał, że docelowa obsługa komunikacyjna projektowanego obiektu będzie mogła odbywać się poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji, którego warunki zostały określone w decyzji o warunkach zabudowy znak [...]. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że dostęp do drogi publicznej jest warunkowy. Należy raczej stwierdzić, że Inwestor ma swoistą alternatywę, natomiast w świetle wymogów art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie spełnia powyższy warunek. W końcowej części uzasadnienia Kolegium powołało szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących ustalania warunków zabudowy dla inwestycji podkreślając, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych (powołano się na wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 1129/08). Skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. L. i K. A.. Sprawy ze skarg S. L. i K. A. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zarządzeniem WSA w Krakowie z dnia 17 maja 2011 r. S. L. reprezentowany przez adwokata M. T. zakwestionowanej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, 2) naruszenie art. 54 pkt 2 a i c oraz art. 61 ust. 1 pkt. 3 w zw. z ust. 5 wyżej wymienionej ustawy, przez uznanie, iż zaskarżona decyzja spełnia wymogi przepisów dotyczących zapewnienia ładu przestrzennego, określenia infrastruktury technicznej oraz obsługi w zakresie komunikacji pomimo nie ustalenia w decyzji minimalnej ilości miejsc parkingowych oraz niedopatrzenie w zakresie braku umowy inwestora z dostawcami mediów dotyczącej warunków rozbudowy sieci przesyłowych, 3) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez brak podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w oderwaniu od istniejącej sytuacji, bez zbadania czy istniejący na działce "6" zjazd do drogi publicznej - ulicy [...], spełnia parametry techniczne umożliwiające korzystanie z nieruchomości "2" zgodnie z jej przeznaczeniem i celem planowanej inwestycji, co doprowadziło do przyjęcia, wbrew stanowi faktycznemu, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, 4) naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nierzetelne przeprowadzenie analizy architektonicznej porównywanego terenu i bezzasadne odstąpienie od ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym S. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 sierpnia 2010 r. K. A. zarzucił przedmiotowej decyzji: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość (działki nr "6", "2") ma dostęp do drogi publicznej, 2) naruszenie art. 54 pkt 2 lit. a, c, d)powołanej wyżej ustawy, przez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa oraz prawidłowo określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie komunikacji i wymagań ochrony interesu osób trzecich, 3) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 10, 15 i 77 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji pomimo zażaleń złożonych przez K. A. stwierdzających, że faktyczny teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, a opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, określająca dostęp do drogi publicznej, nie została dostarczona skarżącemu w postaci postanowienia, powodując w konsekwencji brak zapewnienia K. A. i innym uczestnikom procesu decyzyjnego, czynnego udziału w każdym stadium postępowania, - art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, - art. 8 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie przy braku rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, w dalszym ciągu nie podzielając poglądów sformułowanych w skargach, będących powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniach stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W świetle niżej przedstawionych uwag należy podkreślić, że zarzuty dotyczące niewłaściwego prowadzenia postępowania przez organy administracji nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy i nie mają rozstrzygającego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla planowanego przedsięwzięcia należy ustalić warunki zabudowy na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym (DZ. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Należy podkreślić, iż decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy istnieje tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki (zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków – por. NSA wyrok z 12.10.2010, II OSK 1542/09 LEX nr 746623). Dodatkowo unormowania zawarte w rozporządzeniu wykonawczym należy interpretować systemowo i celowościowo z uwzględnieniem okoliczności, że rozwiązania o charakterze technicznym zawarte w akcie podustawowym nie mogą uzasadniać ingerencji w prawo własności w zakresie szerszym niż wynika to z regulacji ustawowych. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Dlatego też wszelkie podnoszone przez strony argumenty dotyczące kwestii technicznych, takich jak natężenie hałasu, naświetlenia sąsiednich budynków, budowy zjazdów, ich parametrów technicznych itp. nie mogą w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza wpłynąć na ocenę wydanych decyzji. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 20.10.2010 r., II OSK 1643/09, LEX nr 746705). Należy wskazać, iż ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji organ, z jednej strony jest ograniczony zasadą dobrego sąsiedztwa, która zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, z drugiej zaś strony prawem do wolności zagospodarowania nieruchomości. Wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy może być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organy administracji są związane tym wnioskiem co do granic określonego w nim terenu inwestycji, charakteru planowanej inwestycji i nie mają kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. W niniejszej sprawie wielokrotnie modyfikowany przez inwestora wniosek o ustalenie warunków zabudowy w ostatecznej wersji dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku usługowo-mieszkalnego z garażem i parkingiem podziemnym na działce nr "2" i "6" oraz wjazdem z ul. [...] na działce nr "4" i "6" oraz "5" i "9". Z treści tego wniosku jednoznacznie wynika, że teren inwestycji obejmuje działki nr "2", "6", "4" (obecnie działka nr "10"), "5" i "9", z tym że obiekty kubaturowe przewidziano do realizacji na działkach nr "2" i "6", a wjazd z ul. [...] ma być realizowany na działkach nr "4" (obecnie działka nr "10") i "6" oraz "5’ i "9". Jak wynika z orzecznictwa za wystarczające do przyjęcia, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze publicznej, natomiast kwestie techniczne związane ze zjazdem nie należą do postępowania w przedmiocie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach II SA/Gl 34/10 z 18.11.2010 r., LEX nr 752742). Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka sąsiednia musi mieć zatem dostęp do konkretnej, tej samej drogi publicznej, co zapewnia jednak nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 27.10.2010 r., II SA/Po 463/10 LEX nr 754431). Dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości. Z tych przyczyn jest niedopuszczalnym, by na etapie ustalania warunków zabudowy, dostępność ocenianego terenu inwestycji do drogi publicznej określać w sposób warunkowy (wyrok NSA z 20.10.2010 r., II OSK 1467/09 LEX nr 746565). Dostęp do drogi publicznej może być zapewniony alternatywnie przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Istotne jest aby zarządca drogi wewnętrznej zgadzał się na korzystanie z drogi wewnętrznej (wyrok NSA z 3.11.2010 r., II OSK 1625/09 LEX nr 746693). Organy obydwu instancji przyjęły, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. [...] w sposób pośredni. Nie dopuszczono obsługi komunikacyjnej od strony ul. [...], wskazano jednakże, że obsługa komunikacyjna od ul. [...] jest możliwa z wykorzystaniem istniejącego zjazdu na działce nr "6" i drogi dojazdowej na działce nr "2" obr. [...] na zasadzie służebności przejazdu. Teren wskazany we wniosku obejmuje m.in. część działki nr "10" obr. [...], tj. działki stanowiącej pas drogowy ul. [...]. Organy stanęły zatem na stanowisku, że teren objęty wnioskiem ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej powołując się opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Z faktu pozytywnego zaopiniowania, że obsługa komunikacyjna powinna odbywać się z drogi publicznej, jaką jest ul. [...] z wykorzystaniem istniejącego zjazdu na działce nr "6" (ustanowiona została służebność przechodu i przejazdu na nieruchomości stanowiącej działkę nr "6" na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr "2" powstałą w wyniku podziału działki nr "1") oraz drogi dojazdowej na działce nr "2’, nie wynika jednak w niniejszej sprawie, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym również z załącznika graficznego decyzji organu pierwszej instancji oraz analizy architektoniczno-budowlanej wynika bowiem, że objęte terenem inwestycji działka nr "9" nie graniczy z ul. [...]. Działka nr "9" graniczy – gdy chodzi o działki, na których ma być realizowana inwestycja – z działką nr "2" i "5". Dla dopuszczalności ustalenia na działce nr "9" warunków zabudowy w zakresie wjazdu na teren inwestycji z ul. [...] działka ta musiałaby mieć dostęp do ul. [...]. Z akt sprawy dostęp taki nie wynika, ani przez działkę nr "5", ani przez działki nr "2" i "6", zwłaszcza nie można przyjąć – nie wynika to z akt sprawy - że dostęp do działki nr "9" zagwarantowany jest służebnością na działkach "2", "6’ i "5". Jak dodatkowo wynika z oświadczeń pełnomocnika skarżącego S. L. złożonych na rozprawie w dniu 6 października 2011 r., na będących w użytkowaniu wieczystym S. L. i D. L. działkach nr "5" i "9" nie ustanowiono żadnego prawa rzeczowego na rzecz nieruchomości nr "6’ i "2", a S. L. i D. L. nie wyrażają zgody na korzystanie z tych nieruchomości w charakterze dojazdu do działek nr "6" i "2". W tym stanie rzeczy nie było podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla wjazdu z ul. [...] na działce "9". Działka nr "9" wchodzi w skład terenu inwestycji objętej wnioskiem i nie ma dostępu do drogi publicznej, a tym samym nie można przyjąć, że cały teren inwestycji objętej wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne przyjęcie, że dla spełnienia wymogu dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej wystarczy, aby niektóre tylko działki składające się na teren inwestycji miały dostęp do drogi publicznej. Mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której w istocie wystarczałoby objąć wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jakąkolwiek działkę mającą dostęp do drogi publicznej a graniczącą z pozostałymi działkami objętymi wnioskiem, aby uznać, że cały teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a to z kolei nie odpowiadałoby ustawowej definicji "dostępu do drogi publicznej" wyrażonej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą przez dostęp taki należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie został spełniony w stosunku do wnioskowanej inwestycji wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co na tym etapie postępowania obligowało organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na okoliczność tę wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji kasacyjnej z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt: [...]. Dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej decyzji sporządzono analizę archtektoniczo-urbanistyczną. Wyznaczono obszar analizowany, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). W wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej podano, że obszar analizowany wyznaczono w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr "3". Działka nr "3" nie była objęta wnioskiem inwestora, a wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej będąc częścią decyzji administracyjnej stanowią dokument urzędowy, stąd jeżeli nawet błędne oznaczenie terenu inwestycji byłoby tylko efektem oczywistej omyłki, wymagało sprostowania w odpowiednim trybie, czego nie uczyniono. W pozostałym zakresie zarzuty podnoszone w skargach dotyczące zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie są zasadne. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez pełnomocnika uczestnika A. S. na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. stanowiące szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów skarg. Przede wszystkim podkreślić należy, że parking, czy też miejsca parkingowe nie mieszczą się w granicach pojęcia "uzbrojenie terenu", tak więc nie ma do nich zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2007 r., IV SA/Wa 2210/06, LEX nr 325245), a w obowiązującym systemie prawnym nie ma żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r., IV SA/Wa 1681/10, LEX nr 758863). Gdy chodzi o kwestionowaną przez skarżących dopuszczalność odstąpienia przez organy w niniejszej sprawie od wymogu wyznaczenia linii zabudowy, należy stwierdzić, że odstąpienie takie w niniejszej sprawie nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji. Za dopuszczalnością odstąpienia od określania linii zabudowy przemawia fakt usytuowania inwestycji w drugiej linii zabudowy zarówno od strony ul. [...] jak i [...], a wniosek taki wynika również z analizy. W tej sytuacji nie ma potrzeby wyznaczania linii zabudowy, gdyż ograniczeniem dla nowej inwestycji będą przepisy prawa budowlanego. Takie stanowisko akceptowane przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyrażone zostało również przez NSA w wyroku z dnia 16 marca 2011 r. II OSK 496/10, LEX nr 863095, gdzie stwierdzono, że "zabudowa "na zapleczu" lub "na tyłach" istniejącej zabudowy jest możliwa bez potrzeby ustalania kolejnej linii zabudowy. W istocie jedynym wówczas wyznacznikiem powinno być to, czy ta nowa zabudowa jest możliwa do skorelowania z zabudową na obszarze analizowanym w zakresie ładu przestrzennego, z tym iż ocena w tym zakresie nie może być nadmiernie sformalizowana i arbitralna oraz prowadzić do zniweczenia zamierzenia objętego wnioskiem inwestora". Wskaźniki nowej zabudowy takie jak wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) zostały wyznaczone w oparciu o średnie wskaźniki tych wielkości występujące w obszarze analizowanym, a zatem w sposób typowy i znajdują odzwierciedlenie w analizie. Szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji zostały wyznaczone na podstawie § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 (czyli z odstępstwem od zasady ustanowionej w ust. 1 stanowiącym, iż parametr ten określa się na poziomie średniego wielkości w obszarze analizowanym). Warunkiem dopuszczalności wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest pokrycie w wynikach przeprowadzonej analizy, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W kwestii określenia geometrii dachu wskazać należy, iż parametr ten wyznaczono w oparciu o wyniki analizy, w których ustalono, że w obszarze analizowanym przeważają dachy płaskie. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organy obydwu instancji ustalając warunki zabudowy na skutek nieznajdującego potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania przyjęcia, że spełniony został wymóg art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszyły zarówno tę normę prawa materialnego, jak i przepisy postępowania – zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. – a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego powodu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu również na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, należało wyeliminować z obrotu prawnego również decyzję organu pierwszej instancji. Wyeliminowanie decyzji obydwu instancji było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, gdy uwzględni się treść zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy zobowiązane są uwzględnić wyżej wskazane stanowisko przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy jest zbędne.