II OSK 1552/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 65/10 w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 65/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę B. Ł. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał następujący stan sprawy. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania B. Ł. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Włoszczowie z dnia [...] listopada 2007 r., nakazującej B. Ł. rozbiórkę samowolnie wybudowanej drewnianej ubikacji, usytuowanej na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w Ostrowie gmina Krasocin, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Postępowanie poprzedzające wydanie przywołanej wyżej decyzji zostało wszczęte wskutek wniosku Z. M., właściciela sąsiedniej nieruchomości przeprowadzone zostały oględziny na działce nr 401, stanowiącej własność B. Ł., podczas których stwierdzono, iż w granicy z nieruchomością sąsiednią posadowiony jest drewniany ustęp o wymiarach 1 x 1,35 x 2 m, o jednospadowym daszku, pokrytym płytą eternitową. B. Ł. oświadczył, iż wybudował przedmiotowy ustęp w lipcu 2007 r. - w miejsce starego, bez pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we Włoszczowie decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, nakazał B. Ł. rozbiórkę samowolnie wybudowanej drewnianej ubikacji. Organ ten wskazał też, iż przedmiotowy obiekt nie odpowiada wymogom § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem, bowiem nie posiada szczelnego dołu ustępowego i usytuowany jest w linii granicznej pomiędzy działkami. W celu doprowadzenia ustępu do stanu zgodnego z prawem należałoby wykonać szczelny dół ustępowy w odległości 2 m od granicy działki, co sprowadzałoby się do wykonania nowego ustępu od podstaw. W niniejszej sprawie nie ma także podstaw do legalizacji przedmiotowej samowoli. Skoro Gmina Krasocin nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto przedmiotowa ubikacja swym usytuowaniem narusza przepisy techniczno-budowlane - to nakaz rozbiórki przedmiotowej ubikacji jest zasadny. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł B. Ł., podnosząc, iż przedmiotowy obiekt stoi na 4 cegłach i nie ma żadnych fundamentów. Ponadto z uwagi na wybudowanie ustępu w miejscu uprzednio istniejącego, postawionego w latach 1973-1975, niezasadnym było zastosowanie przez organ przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Wskazał, że w skutek warunków atmosferycznych stara konstrukcja ubikacji uległa przegniciu i została nachylona, daszek został zerwany i z tych względów "w to samo miejsce zmienił konstrukcję", obił deskami i postawił aktualnie istniejący obiekt. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowania organu I instancji. Na skutek skargi Z. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 132/08, uchylił decyzję organu II instancji. Sąd wskazał, iż Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach dopuścił się naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, a nadto naruszenia przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż sporny obiekt uznać należy za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 3 pkt 3, ponieważ z uwagi na jego cechy konstrukcyjne, przeznaczenie, funkcję jaką spełnia niewątpliwie jest on konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość. Jak wynika ponadto z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Drewniane ubikacje nie zostały wymienione w art. 29 i 30 cyt. ustawy, które zawierają zamknięty katalog obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub wymagających dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Tym samym w ocenie tego Sądu na budowę przedmiotowego obiektu wymagane było uprzednie uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Nie jest sporne, iż B. Ł. pozwolenia takiego nie posiadał, dlatego też realizacja budowli bez uzyskania pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną, do której zastosowanie ma art. 48 ust. 1 ustawy. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego. Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1257/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że Sąd Wojewódzki prawidłowo ustalił, że cechy konstrukcyjne, przeznaczenie i funkcja jaką spełnia przedmiotowy obiekt odpowiada cechom budowli. Ustęp suchy, tj. konstrukcja drewniana (niezależnie od sposobu jej posadowienia na gruncie) wraz z dołem ustępowym jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe również uznał stanowisko WSA, że nie ma żadnych podstaw do oddzielnego rozpatrywania części tego obiektu, tj. dołu ustępowego i konstrukcji drewnianej, gdyż budowla tworzy całość techniczno-użytkową. Skutkiem powyższego nie można też zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia § 35 i § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, z faktu bowiem niezgodnego z wymienionymi przepisami wykonania i usytuowania wymienionego ustępu, nie sposób wyprowadzić wniosku, że obiekt ten nie jest w rzeczywistości ustępem suchym, o którym mowa w ww. przepisach. Przeciwnie, jest takim obiektem, tyle że wybudowanym w warunkach samowoli, z nieposzanowaniem przepisów prawa budowlanego, zarówno co do wymaganych odległości od granic działki sąsiedniej, jak i warunków technicznych. Ponownie rozpoznając odwołanie Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nakazującą rozbiórkę. W uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania, treść art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., i ustalił, że przedmiotowy ustęp jest budowlą, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt b, i został wybudowany w miesiącu lipcu 2007 r. bez wymaganego pozwolenia. Podawana przez odwołującego się, a kwestionowana przez stronę przeciwną, informacja, że w obecnym miejscu stał przez 30 lat poprzedni ustęp nie zmienia faktu, że wykonanie ustępu aktualnie istniejącego wymagało pozwolenia na jego budowę. Wybudowanie bez pozwolenia stanowi samowolę budowlaną, do której ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Ponieważ istniejący ustęp, poprzez jego usytuowanie w granicy działki, narusza obowiązujące przepisy w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, zasadna jest decyzja nakazująca jego rozbiórkę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze B. Ł. zarzucił, iż wcześniej istniejąca w tym samym miejscu ubikacja nikomu nie przeszkadzała i że jego zdaniem mylna jest interpretacja zawarta w wyroku WSA w Kielcach, jak również NSA "podciągająca drewnianą budkę pod przepisy Prawa Budowlanego". Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W świetle powyższego uregulowania zawarty w skardze zarzut, który sprowadza się do tego, że B. Ł. nie zgadza się z tą oceną, nie może być uwzględniony. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela przytoczone na wstępie stanowisko, iż wzniesiony w 2007 r. przez skarżącego obiekt jest budowlą, która wymagała pozwolenia na budowę, i której legalizacja z uwagi na usytuowanie tuż przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie jest możliwa. Również jeśli chodzi o zarzuty zawarte w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r., w ocenie Sądu z uwagi między innymi na treść powołanego wyżej przepisu nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, iż te same argumenty, a mianowicie, że w tym miejscu wcześniej istniał taki sam obiekt, były podnoszone przesz skarżącego już w odwołaniu i były one w związku z tym znane zarówno Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach w dacie wydawania wyroku z dnia 14 stycznia 2008 r., jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dacie oddalania skargi kasacyjnej od tego wyroku. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż w czasie przeprowadzonych w dniu 17 października 2007 r. oględzin skarżący oświadczył, że drewniany ustęp został przez niego wybudowany w miesiącu lipcu 2007 r. w miejsce starej ubikacji. Tak więc z tego oświadczenia wynika wprost, że aktualnie istniejący obiekt został przez niego wzniesiony od podstaw, a więc odbudowany. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie mowa jest o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w danym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W tej sytuacji późniejsze twierdzenie skarżącego, iż dokonał jedynie remontu wzniesionej w latach 70-tych ubikacji jest niewiarygodne. Okoliczność zaś, czy w tym miejscu wcześniej istniał taki sam obiekt, czy też nie, jak twierdzą właściciele sąsiedniej nieruchomości, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu swojej decyzji, jest bez znaczenia. Sąd wskazał też, iż obowiązujące przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku mieszkalne i ich usytuowanie, regulujące kwestię położenia zbiorników na nieczystości - odległości od granicy (§ 36) oraz wymogów technicznych, jakie winny spełniać (§ 35), są bezwzględnie obowiązujące. Oznacza to, że obowiązek ich przestrzegania nie jest uzależniony od faktycznego zagrożenia epidemiologicznego, jakie może stwarzać postawienie takiego obiektu przy granicy z cudzą nieruchomością. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., złożył B. Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a.; uchylenie zaskarżonej decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r.; oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 oraz art. 3 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż skarżący dokonał odbudowy obiektu, która to odbudowa, jako "budowa" w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, wymaga uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, podczas gdy w istocie roboty budowlane wykonane przez skarżącego w lipcu 2007 r. były remontem w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, który to remont zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga, co skutkowało błędnym uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że wzniesiony w 2007 r. przez skarżącego obiekt jest budowlą, która wymagała pozwolenia na budowę, i której legalizacja z uwagi na usytuowanie tuż przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ww. ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 oraz art. 3 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowanie takiego zarzutu w skardze kasacyjnej winno skutkować wykazaniem, że Sąd I instancji dokonał błędnej subsumcji, czyli wadliwie uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny w sprawie odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. A zatem charakter i specyfika podniesienia takiego zarzutu osadzona jest w ustalonym przez Sąd I instancji stanie faktycznym sprawy, który nie jest i nie powinien być kwestionowany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wyrażono pogląd, że zarzut niewłaściwego zastosowanie przepisu prawa materialnego, czyli dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego winno być uzasadnione przy założeniu, że przyjęty za podstawę orzekania stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1692/09, publ. LEX nr 746735 i Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Oznacza to, że w zasadzie podważenie stanu faktycznego w skardze kasacyjnej, poprzez sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skuteczne, ponieważ takie działanie traktowane jest jako błąd dyskwalifikujący skargę kasacyjną, która podlega oddaleniu. Z tych względów w skardze kasacyjnej nie można skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy z jej uzasadnienia wynika, że zdaniem podmiotu skarżącego wadliwie został ustalony stan faktyczny. Brak wskazania w skardze konkretnej normy prawa procesowego, którą Sąd I instancji naruszył oznacza błędne sformułowanie zarzutu, który jako taki nie podlega ocenie Sądu II instancji. W niniejszej sprawie postawiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się de facto do zakwestionowania ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, tj. że w niniejszej sprawie skarżący dokonał "remontu" drewnianego ustępu, a nie jak wskazał Sąd I instancji - jego "odbudowy". Strona skarżącą choć ma świadomość, że kontrolowany wyrok został wydany w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracyjny na skutek zapadłych w niniejszej sprawie wyroków Sądów obu instancji (wyrok WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 132/08 i wyrok NSA sygn. akt II OSK 1257/08), to w skardze kasacyjnej próbuje podważyć ocenę prawną wyrażoną w obu tych wyrokach co do wykładni prawa, jak i stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. podnoszenie jakichkolwiek zarzutów dotyczących wykładni prawa, czy to stanu faktycznego sprawy, w tym zarzutów kasacyjnych winno być poprzedzone analizą, czy w zapadłych w sprawie wyrokach sądy administracyjne wypowiedziały się już co do podnoszonych w skardze kasacyjnej okoliczności prawnych i faktycznych. A zatem ocena prawna zawarta w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, którego stanowisko potwierdził sąd II instancji, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez wojewódzki sąd administracyjny, ma istotne znaczenie również dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego orzeczenia sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji. Za niezgodne z prawem należałoby uznać sytuację, w której przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy Sąd nie uwzględniłby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 p.p.s.a. Por. postanowienie NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 471/10 LEX nr 663281 i wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 178/09 LEX nr 593711. W zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach przesądzono kwestie, że w sprawie mamy do czynienia z budowlą, na wzniesienie której wymagane jest pozwolenie na budowę, a zrealizowanie tego obiektu bez pozwolenia na budowę podlega trybowi z art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto w obu wyrokach przywołano niekwestionowany na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym bezspornie będąca przedmiotem postępowania drewniana ubikacja została wybudowana przez B. Ł. w lipcu 2007 r. bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, czy też - zgłoszenia. Jak wynika z powyższego, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył okoliczności prawnych i faktycznych, co do których sądy administracyjne wypowiedziały się w zapadłych w niniejszej sprawie prawomocnych wyrokach. Skoro okoliczności te były już raz przedmiotem analizy sądów administracyjnych, to zgodnie ww. przepisami p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną B. Ł., związany jest oceną prawną wyrażoną w wyrokach: WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 132/08 i NSA sygn. akt II OSK 1257/08. W tym też zakresie zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji odpowiada dyspozycji art. 153, 170 i 190 p.p.s.a., ponieważ uwzględnia ocenę prawną zawartą w tych wyrokach. A zatem skarga kasacyjna, której zarzuty dotyczą okoliczności, co do których sądy administracyjne już raz wypowiedziały się, pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Dlatego w niniejszej sprawie brak było przesłanek do przyjęcia odmiennego stanowiska niż to, że wzniesienie nowego obiektu budowlanego w tym samym miejscu z uwagi na zły stan techniczny poprzedniego starego obiektu budowlanego przesądza o tym, że mamy do czynienia nie z remontem, lecz z budową, na przeprowadzenie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Poza tym dla stwierdzenia czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym nie ma zupełnie wpływu to czy w niniejszej sprawie powstał on w wyniku odbudowy, czy też dokonano w nim tylko prac remontowych. Dlatego postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 oraz art. 3 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Stąd Sąd I instancji w oparciu o niekwestionowany stan faktyczny sprawy nie mógł inaczej uznać niż to, że wybudowany w miejsce starego obiekt budowlany bez pozwolenia na budowę podlega trybowi z art. 48 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej na ocenę Sądu I instancji nie ma wpływu stanowisko strony skarżącej zawarte w piśmie procesowym skierowanym do tego Sądu z dnia 9 kwietnia 2010 r. Po pierwsze, Sąd był związany wcześniej dokonanymi ustaleniami przez sądy administracyjne, o czym była mowa wyżej; po drugie, co nie było wcześniej kwestionowane, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego złożone do protokołu, z którego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy obiekt został "wybudowany", a nie jak podniesiono w skardze kasacyjnej został przeprowadzony jego "remont". Z tego względu brak było jakichkolwiek podstaw do przeprowadzenia przez Sąd I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 106 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa i stanem faktycznym ustalonych w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd I instancji. Ponadto próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może efektywnie nastąpić poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie mogłaby ona być skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tych też względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako nieusprawiedliwiona. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.